กามเทพล็อคผลรัก

ตอนที่ 1 : ลูกจ้างใจกล้า เจ้านายใจดี (แก้ไข)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 508
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 ก.พ. 60

 

 

ภาพพระเอกตามจิตมโนของคนแต่งค่ะ(ชอบส่วนตัวเห็นหน้าแล้วฟิน อิอิ) ^O^

Avan Jogia

ขอบคุณภาพจากอินเทอร์เน็ตจำเว็บไซต์ไม่ได้จริงๆค่ะบันทึกไว้นานล่ะ


ขอแก้ไขปรับเนื้อหาบางส่วนนิดนึงนะคะ 

เพื่อความสบายใจของคนเขียนล้วนๆ 555



.................................................................................................

 

ร่างสูงบอบบางแต่ทว่าสมส่วนแต่งกายทะมัดทะแมงสวมเสื้อเชิ๊ตลายสก๊อตแขนยาวกับกางเกงยีนส์สีซีดรองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เก่ง ที่ผ่านการใช้งานมาอย่างหนักจนจะไม่เหลือความขาวให้เห็นแล้ว ดูจากสารรูปเสื้อผ้ารองเท้า เหมือนนักศึกษาปีหนึ่งที่ผ่านการรับน้องมาหมาดๆ

อ้าว พี่หว้า ทำไมมอมแมมเหมือนลูกหมาตกน้ำมาแบบนี้ล่ะ”   ชัชวาลเพื่อนร่วมงานหรือลูกน้องที่เป็นโฟร์แมนทักขึ้น หลังจากเห็นสภาพของลูกพี่ที่เดินหน้ามู่ทู่เข้ามา

ก็คนมันซวยไงปัญชิญาตอบอย่างเซ็งๆ                                                                              

อย่าให้ไอ้หว้าเจอเชียวนะ จะสั่งสอนยิ่งกว่าลูกในไส้เลยน้ำเสียงเหี้ยมแววตาโหด จนทำให้ชัชวาลเห็นแล้วสยองแทนคนที่ลูกพี่เขาพูดถึงจริงๆ

ใจเย็นๆลูกพี่ ลูกพี่คงไม่เจอเขาอีกหรอก แม้ยังไม่รู้ว่าคนเป็นลูกพี่โดนกระทำอันใดมาก็ต้องเอาน้ำเย็นเข้าลูบก่อน

ไม่แน่หรอกโว้ย ฉันจำ ยี่ห้อ สี ทะเบียน ได้แม่นแค้นนักพวกใช้รถหรูๆ แต่ไม่เห็นใจคนใช้ถนนคนอื่นๆเนี่ย อย่าให้เจอนะแม่จะจัดให้หนัก

อย่าบอกนะว่าโดนน้ำขังบนถนนสาดมาชัชวาลเดา ลูกพี่เขาเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนผู้หญิง มีหลายคนคิดว่าลูกพี่เขาเป็นทอม แต่เชื่อไอ้ชัชเถอะลูกพี่เขาไม่ใช่ทอมแน่นอน แค่ห้าวมากเกินไป คำพูดคำจาหมาไม่แดกมากเกินไปแค่นั้นเองบางทีนะ  แถมขับบิ๊กไบต์ซิ่งมาทำงานทุกวันทำตัวเท่ห์แซงหน้าวิศวกรผู้ชายที่แผนกขนาดนี้ ใครจะคิดล่ะว่าที่จริงเธอไม่ใช่ทอม ผู้หญิงส่วนมากเขาชอบสบายรักสวยรักงาม แต่นี่อาร๊าย มองหาความเป็นหญิงยังไงก็ไม่เจอ ชัชวาลคิดในใจ

"ก็เออซิวะ  หยุดพูดมากเลยแก ไอ้ชัช ไปๆทำงาน” ปัญชิญาไล่ลูกน้องคนสนิท อย่างรำคาญ เธอรู้ว่ามันต้องบอกให้เธอขายพี่บิ๊กเอาเงินไปซื้อรถยนต์ชัวร์ เหมือนที่มันเคยบอกเป็นร้อยๆรอบล่ะ เธอเลยชิ่งตัดบทมัน แต่เธอไม่สนหรอกขับพี่บิ๊กสนุกจะตาย  สะดวกด้วย แค่ต้องระวังไม่ให้คุณป๋ารู้ก็พอ ไม่งั้นเธอตายแน่ แค่เลือกเรียนสายนี้จนมาทำงานเป็นวิศวกรนี่ก็บ่นจนหูชาแล้ว บอกอยู่นั่นแหละไม่ใช่งานของผู้หญิง

เฮ้อ คุณป๋า ไม่เข้าใจไอ้หว้าเลย’ 

          ถึงตอนนี้ท่านจะเลิกบ่นแล้วก็เหอะ ปัญชิญารู้ดีว่าคุณป๋าของเธอไม่มีวันเลิกห่วงเธอแน่นอน เหตุการณ์เมื่อ 8 ปีก่อนเธอจำรอยยิ้มแสดงความยินดีกับลูกสาวคนเดียวอย่างเธอที่ได้ทำงานที่ตัวเองชอบได้ติดตา

ย้อนอดีตไปเมื่อ 8 ปีที่แล้ว พอเรียนจบปุ๊บปัญชิญาก็ไปสอบใบอนุญาตวิศวกร** ประเภทภาคีวิศวกร ซึ่งเป็นใบอนุญาตระดับแรกของวิศวกรทุกคนที่จะประกอบอาชีพนี้ได้ต้องมี วิศวกรจะเรียกว่าใบ กว. ซึ่งจะออกให้โดยสภาวิศวกร พอสอบผ่านได้ใบ กว. มาก็ตระเวนสมัครงานไว้พร้อมกันประมาณ 5 บริษัท แต่มีแค่บริษัทเดียวที่เรียกเธอไปสัมภาษณ์และเธอก็ได้งานทำครั้งแรกที่บริษัทในเครือจันทร์ประมุขแห่งนี้ ซึ่งเป็นบริษัทรับเหมาอันดับต้นๆของประเทศก็ว่าได้ ปัญชิญายังจำได้ดีวันที่บริษัทโทรไปแจ้งให้มาเริ่มงาน เธอกระโดดโลดเต้นวิ่งแจ้นไปบอกคุณป๋าที่กำลังพักผ่อนนอนดูรายการเชฟกระเหล็ก คุณป๋ายิ้มดีใจและดึงตัวเธอเข้าไปกอดและพูดว่าเธอเก่งมากๆ และพาไปเลี้ยงฉลองได้งานที่ร้านส้มตำไก่ย่างหน้าปากซอยความแซบนัวครั้งนั้นยังตราตรึงไม่รู้ลืม จนตอนนี้ผ่านมาเกือบ 8 ปีแล้วเธอยังจำความรู้สึกภาคภูมิใจในวันนั้นได้ดี ปัญชิญาไม่เคยคิดลาออกไปทำงานที่อื่น เพราะเธอมีความสุขดีกับที่นี่ ที่เป็นที่แรกและหนึ่งเดียวที่ทำให้เธอได้ทำงานที่เธอชอบ เมื่อสองปีที่แล้วเธอก็พึ่งได้ใบอนุญาตประเภท สามัญวิศวกร มาครอบครอง เหลือแค่ใบอนุญาตใบสุดท้ายที่เป็นใบอนุญาตสูงสุดของอาชีพวิศวกร ก็คือ 

วุฒิวิศวกร เท่านั้นในอนาคตปัญชิญาตั้งใจว่าจะไขว่คว้ามาครอบครองให้ได้อย่างแน่นอน

 

..........................................................................

ณภัทร ดิเอโก้  จันทร์ประมุข หนุ่มโสดเนื้อหอม วัย 32 ปี  คาสโนว่าตัวพ่อ ลูกครึ่งแคนาดา อินเดีย ไทย  บุตรชายคนเดียวของเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างครบวงจรขนาดใหญ่ของเมืองไทย กำลังนั่งฟังรายงานความคืบหน้าของการก่อสร้างห้างสรรพสินค้า ที่เป็นอีกธุรกิจหนึ่งของครอบครัวเขา จากผู้ช่วยวัยห้าสิบต้นๆ

คงจะแล้วเสร็จตามกำหนดใช่มั้ย คุณดำรงเสียงทุ้มเอ่ยถาม เพราะดูแล้วจากรายงานไม่น่าจะมีปัญหา ถึงจะให้บริษัทตัวเองมารับงานก่อสร้างเอง ก็ต้องให้เสร็จตามสัญญา เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งปีจะถึงกำหนดเปิดห้างสรรพค้าที่ใหญ่และครบวงจรแห่งนี้แล้ว เขาไม่อยากให้มีปัญหาอะไรมาทำให้ล่าช้า

ทันแน่นอนครับคุณณภัทรคุณดำรงตอบอย่างมั่นใจ

งั้นผมขอไปตรวจดูที่ไซต์งานหน่อยนะช่วงบ่ายยังไงเขาก็ยังอยากไปเห็นความคืบหน้าบ้าง

ได้เลยครับเดี๋ยวผมจะพาไปชายที่อาวุโสกว่าตอบ

 ห้าโมงเย็นคนงานกลับเกือบหมดแล้ว เหลือแต่ปัญชิญาและบรรดาโฟร์แมนทั้งหนุ่มและหนุ่มเหลือน้อย ซึ่งแน่นอนว่ามีเธอคนเดียวที่เป็นผู้หญิงและยังเป็นผู้หญิงที่เป็นวิศวกรโครงการนี้ด้วย ขนาดตัวเธอเองยังงงจนถึงทุกวันนี้ว่าทำไมเธอถึงได้ถูกเจ้านายเลือกให้เป็นวิศวกรโครงการ (Project Engineer )ของงานนี้ทั้งที่เธอมีประสบการณ์น้อยกว่าพี่ๆวิศวกรคนอื่นๆ  บรรดาหนุ่มๆและหนึ่งสาวกำลังยืนคุยกันสรุปความคืบหน้าของงานเสร็จก็คุยหยอกล้อกัน จนกระทั่งทะยอยแยกย้ายกันกลับแต่ปัญชิญาเกิดปวดฉี่ ครั้นจะให้เธอกลั้นไว้กลับไปฉี่ที่คอนโดคงไม่ไหว เธอจึงกระซิบบอกชัชวาลให้รอด้วย ก่อนจะรีบเดินเพื่อไปปลดปล่อยน้ำเสียออกจากร่างกาย

เดี๋ยวครับ ทุกคน ไม่ทราบว่าวิศวกรโครงการ กลับรึยังครับดำรง ชายวัยห้าสิบเอ่ยขึ้นหลังจากมาถึงพร้อมผู้บริหารหนุ่ม

อ๋อ ยังครับ ลูกพี่ เอ้ย หัวหน้าไปเข้าห้องน้ำน่ะครับชัชวาลตอบคุณดำรง

ดีเลย นึกว่ากลับกันหมดแล้ว ท่านรองประธาน มาตรวจดูความคืบหน้าของงานน่ะ ไม่มีอะไรหรอกพวกคุณกลับบ้านได้เลยคุณดำรงเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งบอกให้บรรดาวิศวกรและโฟร์แมนทั้งหลายแยกย้ายกันกลับบ้านได้  เจ้าของร่างสูงเดินมาถึงจุดที่คุณดำรงยืนอยู่ หลังจากที่เดินเตร็ดเตร่ดูรอบๆด้วยความพึงพอใจ สายตาคมมองไปที่ร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆคุณดำรง

คุณใช่มั้ย ที่เป็นวิศวกรโครงการ ณภัทร เอ่ยขึ้น พร้อมทั้งสบตากับชัชวาล ซึ่งทำหน้าเหรอหราอย่างตกใจเล็กน้อย

ที่ชายหนุ่มรูปงามที่เขาพึ่งเคยเจอตัวเป็นๆก็วันนี้ กำลังเข้าใจผิด

อ๋อ ไม่ใช่หรอกครับวิศวกรการไปเข้าห้องน้ำอยู่ครับคุณ ณภัทรคุณดำรงเอ่ยตอบเจ้านายหนุ่ม

เอ่อ สวัสดีครับคุณ ณภัทร ชัชวาลยกมือไหว้ชายหนุ่มที่เขาเคยได้ยินชื่อและเคยเห็นหน้าตามข่าวทั้งอินเทอร์เน็ต หน้าจอโทรทัศน์ หรือแม้กระทั่งหนังสือพิมพ์   ‘ผู้ชายอะไรวะหล่อโฮก มาดยังกะนายแบบ ’ ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังอดชื่นชมในใจไม่ได้

อ๋อ สวัสดีครับณภัทรเอ่ยสั้นพร้อมทั้งยกมือรับไหว้

ผมเป็นโฟร์แมนน่ะครับ เดี๋ยวลูกพี่ เอ้ย หัวหน้าวิศวกรเขาก็มาครับ รอแป๊บนึงนะครับสิ้นเสียงชัชวาล  เสียงหวานออกห้าวๆก็ดังมาจากทางด้านหลังชัชวาล

ไปโว้ยชัช พร้อมซิ่งแล้วคนมาใหม่พูดทั้งๆที่ยังไม่ได้มองข้างหน้ามัวแต่ก้มหน้าก้มตาจิ้มโทรศัพท์ตอบไลน์คุณป๋าอยู่

นั่นไง ลูกพี่มาพอดีชัชวาลเอ่ยอย่างโล่งอกกลัวผู้บริหารหนุ่มหล่อแววตานิ่งๆจะโกรธที่ต้องรอนาน

ณภัทรจ้องร่างบอบบาง ที่ดูขะมุกขะมอม มอมแมม ผมยาวมัดรวบตึงเป็นหางม้าไว้ข้างหลัง อย่าบอกนะว่าวิศวกรโครงการที่ว่าคือผู้หญิงคนนี้ ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

ปัญชิญาเดินมาถึง ก็เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ‘อ้าว ไอ้ชัชญาติมันมาหาเหรอวะ’ เอ๊ะแต่ไม่น่าจะใช่ ผู้ชายอีกคนเธอรู้จักเพราะเธอต้องคุยงานกะเขาบ่อยๆคุณดำรง ‘แล้วอีกคนนี่ใครวะ’ แต่หน้าก็คุ้นๆเหมือนกันแฮะ

สวัสดีค่ะคุณดำรงเสียงหวานใส สำเนียงห้าวๆ เอ่ยขึ้น คุณดำรงยิ้มพร้อมกับรับไหว้สาวห้าวไฟแรงตรงหน้า

คุณปัญชิญา นี่คุณณภัทรรองประธานบริษัท ท่านมาดูความคืบหน้าของงานคุณดำรงผายมือไปที่เจ้าของร่างสูงที่ยืนล้วงกระเป๋าจ้องเธออย่างไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกนี่นะมาคุมงานที่มีแต่ผู้ชายเป็นร้อยๆ

สวัสดีค่ะท่านรองปัญชิญาหันมาทางชายหนุ่มพร้อมกับมองแบบจริงจังครั้งแรก ‘แม่เจ้าโว้ยนี่มันนายแบบหลุดมาจากนิตยสารรึไงเนี่ย’ แค่สบตา ใจเธอถึงกับเต้นตึกๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

คุณเนี่ยนะวิศวกรโครงการณภัทร เอ่ยขึ้นน้ำเสียงไม่อยากจะเชื่อ ทำให้คนถูกจ้อง ถึงกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย หมดอารมย์ชื่นชมในความหล่อทันที ‘อีกแล้วทำไมผู้ชายพวกนี้ถึงมักดูถูกเธอกันจริงๆ อุตส่าห์ชมว่าหล่อ(ในใจ)

ค่ะ ทำไมคะ มันแปลกมากเหรอคะปัญชิญาเลิกคิ้วส่งสายตาที่มีเครื่องหมายคำถามไปให้เจ้านายหน้าหล่อ 

เปล๊า  แค่แปลกใจณภัทรเอ่ยเสียงสูง ชายหนุ่มเห็นแววตาแสดงความหงุดหงิดนั่นทันพอดี  จากการสังเกตสีหน้าผู้หญิงตรงหน้า น่าจะไม่พอใจเขา ดวงตาโตๆ สะบัดชัดเจนขนาดนั้น

ผม แค่มาตรวจดูความคืบหน้า ไม่มีอะไรหรอก พวกคุณทำงานเร็วมากเป็นที่น่าพอใจทีเดียวณภัทรเอ่ยต่อพร้อมทั้งสังเกตวิศวกรสาวไปด้วย

ค่ะ เราทำงานกันเต็มที่ เพื่อให้ทันตามกำหนดแน่นอนค่ะหญิงสาวกล่าวอย่างจริงจังพร้อมกับสบตาท่านรองรูปหล่อแต่ปากไม่น่าจะหล่อเหมือนหน้าตา ดูจากคำพูดไม่ค่อยเข้าหูเธอตั้งแต่ประโยคแรกที่คุยเลยทีเดียว

เอาล่ะครับ ขอบคุณมาก พวกคุณกลับบ้านได้เลย แล้วผมจะแวะมาดูเรื่อยๆณภัทร เอ่ยทั้งที่สายตายังสำรวจหญิงสาวตรงหน้า  ผู้หญิงอะไร แต่งตัวยังกะผู้ชาย มาทำงานกับผู้ชายเยอะแยะแบบนี้ ไม่กลัวรึไง’ ชายหนุ่มสำรวจรูปร่างมอมแมมพร้อมกับคิดในใจตามประสาชายหนุ่มที่ชอบสำรวจผู้หญิง  โดยเฉพาะจะมีแต่ผู้หญิงสวยๆเท่านั้นที่อยู่ในสายตาเขา  แต่หญิงสาวตรงหน้านี่ เธอไม่ใกล้กับคำว่าสวยเลยออกจะมอมแมมด้วยซ้ำ แต่ทำไมเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เขาต้องสนใจสำรวจเธอนานขนาดนี้เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ”  ทั้งปัญชิญาและชัชวาลยกมือไหว้ ชายต่างวัยทั้งสองคน 

งั้นพวกเราขอตัวนะ.....คะ.....ไปโว้ยชัชเสียงหวานออกห้าวเอ่ยขึ้นและเกือบลืมคำลงท้าย ดีนะที่คิดได้ทัน  พร้อมกับประโยคหลังหันไปหาชัชวาลย์พร้อมทั้งกอดคอลูกน้องเดินออกไป

ณภัทรจ้องตามร่างบอบบางที่กอดคอลูกน้องหนุ่มเดินจากไปอย่างขัดใจ ‘ผู้หญิงอะไร พูดวะ พูดโว้ย’ ชายหนุ่มคิดอย่างขัดหูกับคำพูดหญิงสาวที่เพิ่งเดินจากไปพร้อมลูกน้อง

ปัญชิญาเดินมาถึงที่จอดรถหลังจากแยกจากชัชวาล ที่จอดรถอีกฟากนึง เธอก็ต้องชะงัก รถที่จอดอยู่ข้างๆพี่บิ๊กเธอนี่มันคุ้นๆแฮะ ยี่ห้อนี้  สีนี้ ยังไม่ชัวร์เดินไปดูทะเบียนรถหน่อยดีกว่า

เฮ้ย!นี่มันใช่เลยนี่หว่า โลกโคตรกลมอ่ะปากบางยิ้มเหี้ยม เหลือแต่รอไอ้คนขับสิโผล่หัวมาสินะ แต่คนเขากลับหมดแล้วนี่เหลือก็แต่.. อย่าบอกนะว่า

ว่าไงคุณ เห็นยืนจ้องรถผมตาไม่กระพริบเลยเสียงคุ้นดังขึ้นมาจากด้านหลัง

โป๊ะเช๊ะ! ” ปัญชิญาหันมาพร้อมทั้งเอ่ยเสียงดัง

โป๊ะเช๊ะอะไรของคุณ คุณวิศวกรณภัทร ยังงง กับท่าทางหญิงสาวตรงหน้า ที่จ้องเขายังกะโกรธกันมาสิบชาติ

คุณซื้อใบขับขี่มารึเปล่าค่ะท่านรองปัญชิญาพูดขึ้น โดยไม่อารัมภบทใดๆทั้งสิ้น

ฮะ  คุณพูดว่าอะไรนะเขาได้ยินที่เธอถามนะ แต่แค่ไม่เข้าใจว่าถามแบบนี้หมายความว่ายังไง

ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากจะบอกว่าท่านรองควรจะมีมารยาทและน้ำใจในการใช้รถใช้ถนนบ้างก็เท่านั้นปัญชิญาเหน็บ หล่อรวยแต่นิสัยไม่ดี เธอก็ไม่ปลื้มหรอก ถึงตาเขาจะเซ็กซี่ก็เถอะ ตัวหอมๆละมุนแปลกๆด้วยก็เถอะ

คุณหมายความว่าไง  และพูดเรื่องอะไร ผมงงณภัทรกอดอก ส่งสายตาเป็นคำถามไปยังร่างขมุกขะมอม ที่พูดเหมือนเหน็บแนมเค้า ทั้งที่พึ่งเคยเจอหน้ากันวันนี้และเมื่อกี้นี้ด้วย

ฮึนี่คงไม่รู้ตัวเลยสิ ว่าได้ทำความเดือดร้อนให้ใครไว้บ้างปัญชิญาสบตาอย่างประกาศสงคราม

เอาตรงๆเถอะครับคุณ  ผมขอร้อง ขอเนื้อๆนะณภัทรยังกอดอกสายตาจ้องนิ่งๆไปยังคู่สนทนาอย่างนึกสงสัยระคนหงุดหงิด ที่เธอพูดเหมือนประชดเหน็บแนมเขา โดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย

เพราะคุณฉันถึงมีสภาพนี้ไงเก็ทยัง

ผมชี้มือเข้าหาตัวเองอย่างขำๆ

ก็เออสิคะ คุณ

คุณเกิดมาขี้เหร่เองมั้ง ผมคงไม่เกี่ยวกับการที่คุณดูสกปรก กะโปโล มอมแมม ยังกะลูกหมาไม่อาบน้ำ

เฮ้ย นี่ว่าฉันเป็นหมาเหรอผู้ชายอะไรปากดีมาก แต่ละคำที่พูดออกมานี้เธอแทบจะกระโดดฟาดปาก ทำไมต้องกระโดดน่ะเหรอ ก็เพราะคนตรงหน้าเธอตัวสูงใหญ่ยังกะยักษ์วัดแจ้งน่ะสิ เปรียบเธอใส่กับหมาอีก สรุปแล้วผู้ชายคนนี้คงมีดีอย่างเดียวคือหน้าตานี่ล่ะ

เปล๊า ผมแค่เปรียบเทียบ สภาพแบบนี้ของคุณเกี่ยวอะไรกับผมไม่ทราบครับ

เกี่ยวแน่นอนคอนเฟิร์ม เพราะคุณเป็นคนอาบน้ำให้ฉันด้วยน้ำที่ขังอยู่บนถนนเมื่อเช้าเธอกำลังจะเดือดแล้ว ผู้ชายคนนี้ทำหน้าตายียวนกวนประสาทมากเกินไปแล้ว

คุณจะบอกว่าผมขับรถจนน้ำสาดใส่คุณใช่มั้ยเฮ้อ กว่าจะรู้ว่าเนื้อเรื่องอยู่ตรงใหน แล้วเขาก็จำไม่ได้หรอกนะว่าเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นจริงๆ และเพราะเขาเป็นคนทำรึเปล่า

“”อ่าฮะ ฉลาดสักทีนะปัญชิญายักไหล่

น้อยๆหน่อยคุณ นี่คุณกำลังหลอกด่าว่าผมโง่อยู่นะ” ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เกรงเขาที่เป็นนายจ้างเลย แต่เขาก็ไม่ถือสาหรอก ผู้หญิงอะไรแปลกดี แถมสภาพตอนนี้ก็ยังดูตลกจนเขากลั้นขำแทบตาย

เฮ้ย ไม่ได้หลอกด่า  ฉันด่าตรงๆเลยนะเนี่ยปัญชิญากอดอกพิงพี่บิ๊กมองเขาบ้าง ต่างคนต่างจ้อง

คุณรู้ได้ไงว่าเป็นรถผมจริงๆล่ะ

ไม่ตอบแต่ยื่นกระดาษแผ่นยับยู่ยี่ ที่เธอใช้จด รายละเอียดเกี่ยวกับรถตีนผีเมื่อเช้า ณภัทรหยิบไปอ่าน

เฮ้อ เอาเป็นว่าผมขอโทษละกัน ถึงผมจะจำไม่ได้ก็เถอะณภัทรยอมขอโทษเพราะน่าจะมีส่วนเป็นไปได้

เออ แค่นี้ก็จบ ทีหลังก็หัดมีน้ำใจผู้ร่วมถนนคนอื่นบ้าง ขับยังกะเมียจะคลอดลูกพูดเสร็จก็หันหลังชิ่งเตรียมจะควบพี่บิ๊กคู่ใจทันที

 “เฮ้ย! ” ปัญชิญาเสียงหลง เมื่อมือแข็งแกร่งตะครุบแขนเธอไว้ ซึ่งทำให้เธอซึ่งกำลังจะวาดขาคร่อมรถ ซึ่งเท่ากับว่าเธอยืนขาเดียว ถึงกับเสียหลักเซจะล้มแต่วงแขนของคนที่ดึงแขน รวบตัวไว้ได้ก่อน  ปัญชิญาดิ้นขลุกขลักและรีบสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง หลังจากที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ล้มแน่ๆ แต่...เธอได้กลิ่นหอมๆจากตัวเขาด้วย กลิ่นนี้ทำให้เธอรู้สึกแปลกๆ  หลังจากเผลอสูดกลิ่นหอมจากบุรุษงามแต่รูป ก็รีบเงยทำให้เห็นหน้าตาคนที่กอดชัดระดับฟูลเอชดี ยังกะกำลังดูหนังสี่มิติทั้งสีทั้งกลิ่นมาเลยทีเดียว ‘ผู้ชายอะไรวะดูใกล้ๆโคตรดูดี ตาโคตรสวยให้ความรู้สึกเซ็กซี่เป็นบ้า ปากแดงๆ มีหนวดหน่อยๆให้ความรู้สึกแบดๆด้วย โอ้ยไอ้หว้าละลาย’  แล่วๆๆแกมัวคิดอะไรอยู่เนี่ยยัยลูกหว้า ใช่เวลาบ้าผู้ชายเปล่าวะ ปัญชิญากร่นด่าตัวเองในใจ

เอาล่ะ มองผมพอรึยัง หลังจากคลายวงแขนจากเจ้าของร่างมอมแมม แต่ให้ความรู้สึกนุ่มนิ่ม ถึงจะดูมอมแมมแต่เขาไม่รู้สึกเหม็นเลยกลับได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ชวนดึงดูดให้อยากก้มลงไปสูดกลิ่นเข้าเต็มปอดคงจะดีต่อใจไม่น้อย

ใครมอง ใครมอง หลงตัวไปเปล่าคุณปัญชิญารู้สึกหน้าร้อนวูบที่ทำให้เขาจับได้ว่าเธอแอบลวนลามเขาทางสายตา แต่ก็กลบเกลื่อนด้วยการเบะปากให้คนหลงตัวเอง

หึ มองแล้วทำตาแบบเมื่อกี้ หมายความว่าไง ผมหล่อขนาดนั้นเชียว

ค่า...ท่านรองผู้ดูดี หล่อเหลา แล้วดึงไว้มีอะไร มิใช่ว่ามองเห็นความสวยของฉันนะ”  ปัญชิญาพูดทำทีเข้าข้างตัวเอง เพื่อออกจากประเด็นที่เธอเผลอตัวมองเขาจนเขาจับได้

ฮ่าๆ ใครกันแน่ที่หลงตัว สภาพหาความสวยแทบไม่เจอ ณภัทรขำที่ผู้หญิงคนนี้ช่างคิดไปได้ เธอยังห่างไกลสเปคเขามากมายนัก ประดุจดังประเทศไทยอยู่ไกลจากแอฟฟริกานั่นล่ะ

ดีแล้วล่ะที่หาไม่เจอ ฉันขี้เกียจปฏิเสธ ตอนคุณตื๊อจีบมั่นหน้าต่อไปปัญชิญาเพื่อให้เขาลืมเรื่องเธอจ้องอ่านกินเขา

พูดอะไรที่เป็นไปได้หน่อยคุณ เพ้อเจ้อจริงๆ ณภัทรขำจริงๆ ใครจะไปตื๊อจีบผู้จริงมอมแมม แต่งตัวยังกะผู้ชาย นมก็แบนๆ  อย่างเขาต้อง สวย เอ็ก  เซ็กซี่ เท่านั้น

โอ้ย เลิกเวิ่นเว้อซะที ฉันจะรีบกลับ แล้วที่จับแขนฉันไว้แน่นไม่ยอมปล่อยนี่ไม่ใช่มีจิตพิสวาสฉันแล้วนะปัญชิญาอยากจะกรี๊ดใส่หน้าคนที่ทำหน้าตาดูถูกเวลามองดูรูปร่างหน้าตาของเธอ ฮึ อย่ามาเต๊าะทีหลังละกัน

คนที่โดนหาว่าพิสวาสรีบปล่อยแขนเล็กๆนั่นอย่างเร็ว

ไม่มีอะไร แค่อยากถามว่าคุณชื่ออะไรนะ ผมลืม

ปลาทองรึไง

บอกมา

ปัญชิญาตอบเสียงห้วน ก่อนจะหันกลับหมายจะคร่อมพี่บิ๊ก

เดี๋ยวเสียงเรียกยังรบกวนมา จนปัญชิญาทำเสียงเบื่อหน่ายออกไป

อาราย...อีก

ชื่อเล่นด้วยณภัทรจ้องหน้าหัวหน้าวิศวกร และมองเห็นกิริยาต่างๆที่เธอทำแบบต้องการให้เขาเห็นจริงๆ คือการเบะปากมองบน จนเขาอดที่จะขำไม่ได้ เธอลืมแล้วหรือว่าเขาเป็นเจ้านาย เขาไม่เคยเจอลูกจ้างแบบนี้มาก่อน พอเจอเขาทุกคนต้องทำท่าพินอบพิเทา แต่ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขารู้สึกว่า เจอคนจริงใจยังไงไม่รู้ โกรธ ไม่พอใจ ก็แสดงออกมาเลยทั้งสีหน้าและแววตา ไม่สนใจว่าเขาเป็นใครไม่กลัวถูกไล่ออก  ยังมีคนแบบนี้อยู่จริงเหรอ ณภัทรถามตัวเองในใจ

ไม่มีอ่ะ อยากเรียกก็เรียกชื่อที่บอกไปนั่นล่ะ ทีฉันยังไม่อยากรู้จักชื่อเล่นคุณเลยค่ะท่านรองขึ้นคร่อมพี่บิ๊ก หยิบหมวกกันน๊อค ถุงมือ แจ๊คเก็ต มาใส่อย่างรวดเร็ว สตาร์ทพี่บิ๊กเป็นการปิดการสนทนา ก่อนจะเปิดกระจกหมวกกันน๊อค  ยกมือโบกเป็นการร่ำลาทีนึง

บรัยยยยพูดเสร็จก็บิดเพื่อนรู้ใจจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ท่านรอง มองตามหลังพร้อมยักไหล่อย่างไม่รู้จะพูดอะไร ก่อนจะเปิดประตูรถเพื่อกลับบ้านตัวเองเช่นกัน

 

 

 

 

 







ขอบคุณข้อมูลจากวิกิพีเดีย

** ในปี พ.ศ. 2505 ได้มีการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติวิชาชีพวิศวกรรม พ.ศ. 2505 กำหนดให้ผู้ประกอบวิชาชีพวิศวกรรม ต้องมีใบอนุญาต แบ่งออกเป็น 3 ประเภท คือ ภาคีวิศวกร สามัญวิศวกร และวุฒิวิศวกร ซึ่งใบอนุญาตจะออกให้สำหรับผู้ที่มีอายุไม่น้อยกว่า 20 ปีบริบูรณ์ โดยมี "คณะกรรมการควบคุมการประกอบวิชาชีพวิศวกรรม (ก.ว.) เป็นผู้พิจารณาออกใบอนุญาต สำหรับ ก.ว. จะมีสำนักงานภายใต้การกำกับดูแลของสำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย มีปลัดกระทรวงมหาดไทย เป็นประธาน ก.ว.

ในระยะแรกมีการกำหนดวิชาชีพวิศวกรรมควบคุมไว้ 5 สาขา คือ วิศวกรรมโยธา วิศวกรรมเครื่องกล วิศวกรรมไฟฟ้า วิศวกรรมอุตสาหการ และวิศวกรรมเหมืองแร่ 

ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ได้มีการประกาศบังคับใช้พระราชบัญญัติวิศวกร พ.ศ. 2542 กำหนดให้การออกใบอนุญาตเป็นอำนาจหน้าที่ของสภาวิศวกร

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #2 กัณ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2560 / 23:23
    ให้กำลังใจค่ะ
    #2
    1
    • #2-1 avacho (@avacho) (จากตอนที่ 1)
      24 มกราคม 2560 / 12:55
      ขอบคุณนะคะ น่ารักมากมาย
      #2-1