[FIC SJ HAEEUN] My taffy... ลูกอม

ตอนที่ 4 : CHAPTER 4 ละครหลังข่าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ม.ค. 55

 ณ  ห้องอาหาร(อีกครั้ง)

           ในขณะที่ทุกคนบนโต๊ะอาหารกำลังรับประทานกันอย่างเงียบๆ

พรึ่บ!          อยู่ๆ ฮยอกแจก็ลุกขึ้นยืนอย่างเสียมารยาททำให้ทุกคนบนโต๊ะหันมามอง

“จะไปไหนครับฮยอกแจ” ซีวอนเอ่ยถามคนข้างๆ

“ก็ผมอิ่มแล้ว จะออกไปข้างนอกในนี้มันอึดอัด”

“ทำไมพูดแบบนั้นคะหลานอึนฮยอก”

“หึ ไร้มารยาท” ซองมินเปรยขึ้นในขณะที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับจานอาหารตรงหน้า

“ผมมีมารยาทกว่าคุณอีกเจ้าอ้วน ผมกินนิดเดียวพอเป็นพิธีไม่ใช่จกเอาจกเอาเนี่ยคิดดูดิขนาดคุยกับคนอื่นยังจะเอาแต่กิน”

“มากเกินไปแล้วนะอึนฮยอก นั่งลง!

                     คุณนายชเวถึงกับตะวาดใส่ร่างบางอย่างไม่พอใจ

“ผมต้องทำตามเหรอ?”  

                    แต่เจ้าตัวกลับไหวไหล่แล้วเดินเชิดหน้าเชิดตาออกจากห้องอาหารไปโดยไม่หันกลับมาฟังใครอีกเลย

“ทำไมถึงกล้าทำแบบนี้ใส่ฉัน!.......ซีวอนลูกไปจับน้องแล้วขังไว้ในห้องนอนล็อคประตูแล้วสั่งให้คนเฝ้าเอาไว้”

“แต่คุณแม่ครับ”

“เดี๋ยวนี้”

“เอ่อ....ครับ”

     ซีวอนรับคำแล้วลุกตามร่างบางออกไป

“งั้นผมขอตัวด้วยคน  คุณแม่อยู่กับคุณน้านะครับ” ซองมินลุกขึ้นแล้ววิ่งตามออกไปอีกคน

 

“อึนฮยอกจะไปไหนครับ”  ร่างสูงที่สาวเท้าตามร่างบางทันก็คว้าข้อมือเล็กเอาไว้

“ปล่อยผมนะคุณซีวอน  ผมจะออกไปจากที่นี่”

“พี่ไม่ให้เราหนีอีกเป็นครั้งที่สองหรอกนะครับ”

“หนีอะไรคุณ?”

“เลือกแกล้งไม่รู้เรื่องแล้วตามพี่มาครับ”

“ไม่!  ปล่อยผมเลยผมจะกลับบ้านอ่ะ อ๊ากกกกกกกกก”

               ร่างบางร้องตะโกนเสียงหลงเมื่อซีวอนจับเขาอุ้มพาดบ่าไว้อีกครั้งอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

“ตั้งแต่กลับเข้ามานี่พยศดีจริงๆเลยนะครับเด็กน้อย”

“ปล่อยผมนะโว้ยยยย!!!

“ต้องทำตามเหรอครับหืม”  ซีวอนเลียนแบบประโยคของอีกคนที่เพิ่งพูดก่อนจะเดินออกมาจากห้องอาหารเมื่อสักครู่ เจ้าตัวได้ยินถึงกับโวยวายอย่างไม่พอใจ

“อ้ากกกกกกกกกกกกกไอคุณชายจอมปลวก ผู้ดีจอมปลอม ปล่อยผมเดี๋ยวนี้!!

“เข้าห้องกันดีกว่าครับ”

“เข้าห้อง เข้าไปทำอะไรปล่อยผมเซ่!

“ไม่ปล่อยครับ” 

“ก็ได้!

                 ฮยอกแจยกยิ้มแล้วกัดเข้าที่ซอกคอของร่างสูงอย่างจัง

“โอ้ยย”

          ซีวอนถึงกับสะดุ้งและฮยอกแจอาศัยช่วงที่อีกคนเผลอนั้นกระโดดลงจากหลังแล้ววิ่งหนีทันที

แต่แล้วก็.......

  พรึ่บ

“ฮ  เฮ้ย....ไอ้อ้วน มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย”

      ฮยอกแจทำหน้าเหลอหลาเมื่อตนเองถูกรวบตัวจากด้านหลังด้วยฝีมือของซองมินที่ยืนหลบอยู่หลังเสาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว พอฮยอกแจวิ่งมาจึงเข้าแผนของเขาพอดี

 

“นานแล้ว”  (ยิ้ม)

“ไม่ต้องมายิ้มเลยไอ้อ้วนไอ้บ้า ปล่อยย!

“เดี๋ยวผมจัดการให้ครับพี่ซีวอน ไปทำแผลเถอะ” ซองมินหันไปมองลูกพี่ลูกน้องของตนที่ยืนกุมคอตัวเองอยู่

“อืม  ฝากด้วยนะ”

“ครับผม”

 

 

“เฮ้ยอะไรปล่อยสิโว้ยย”

“ผมไม่ได้โง่ครับ”

         ซองมินตอบด้วยน้ำเสียงกวน  แล้วลากฮยอกแจไปโดยที่รวบตัวไว้จากด้านหลัง ขืนอุ้มพาดบ่าคงโดนกัดคอไปอีกรายแน่

“ฮืออออ ปล่อยผมเถอะนะ นะๆๆ”

         ฮยอกแจพยายามลากเสียงอ้อนวอนอีกคน พร้อมส่งสายตาอันใสซื่อในแบบที่คิดว่าน่าสงสารมากที่สุดไปให้

“ เก็บไว้อ้อนผมในห้องดีกว่าครับ”  ร่างอวบลากอีกคนไปโดยไม่สนใจสายตาอันเป็นประกายคู่นั้นแม้แต่นิดเดียว

“อ้อนอะไรในห้องห๊ะไอ้อ้วน ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!    แอ๊บใสได้ไม่ถึงนาทีก็เผลอหลุดบทไปจนได้...ยังไงซะความจริงของตัวตนมันย่อมเหนือกว่าหน้ากากปลอมๆที่สร้างขึ้นมาอยู่แล้ว...

“เมื่อกี้ยังพูดจาน่าฟังอยู่เลยนี่...หึ ร้ายกาจจริงๆ”

“พวกคุณตางหากที่ร้าย  มารุมคนไม่มีทางสู้แบบนี้ได้ยังไง?”

“ไม่มีทางสู้งั้นเหรอ”  คิ้วหนาเลิกขึ้น พรางไล้สายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ใช่ผมไม่มีทางสู้พวกคุณได้เลย ผมเสียเปรียบก็เห็นๆอยู่!

“ขนาดทำให้พี่ซีวอนาดเจ็บนี่ ยังไม่ได้เรียกว่าสู้อีกรึไง”

“ไม่ได้สู้เค้าเรียกว่าป้องกันตัวเฉยๆโว้ย”

“ฮึๆ...ถึงแล้วเข้าไปสิ”  ซองมินยืนหยุดอยู่ที่ห้องหนึ่งพร้อมเพยิดหน้าไปที่ประตู

“ไม่เอา ไม่เข้าอย่าขังผมนะ”

“เข้าไป”

“ไม่เข้า!!! T[]T

“ดื้อจริงๆให้ตายสิ”

           ร่างอวบส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะลากอีกคนเข้าห้องด้วยความแรงก่อนที่ประตูจะถูกปิด และล็อคกลอนด้วยฝีมือของเขาเอง

“ล็อคทำไมเปิดนะผมจะออกไป!” ฮยอกแจโวยวายแล้วพยายามจะเดินไปที่ประตูแต่กลับถูกอีกคนดักหน้าไว้

“อย่าดื้อนักสิ”

“แล้วทำไมผมต้องเชื่อฟังคุณด้วย  ไอ้อ้วนบ้าหลบเลยนะ”

“พูดดีๆไม่ชอบใช่มั๊ยหืม ?”    น้ำเสียงยังคงฟังดูเรียบแต่หารู้ไม่ว่าอารมณ์ของเขาตอนนี้เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว แค่ยังไม่แสดงออกมาเท่านั้น

“อะไรที่เป็นคุณผมไม่ชอบหมดแหละ หลบไป!  ฮยอกแจตะโกนส่หน้าซองมิน แล้วพุ่งเข้าหาประตูทันที แต่ก็ถูกรวบตัวไว้อีกครั้งก่อนร่างบางจะถูกเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างง่ายดาย

“เตือนแล้ว”

“อ..ออกไปนะ”

“ทำไมผมต้องฟังคุณล่ะหืม..”   น้ำเสียงที่ถูกลากอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับกับต้องการป่วนประสาทคนตรงหน้าถูกเอ่ยขึ้นข้างใบหูเล็กอย่างแผ่วเบา จนอีกคนรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว มือหนาค่อยๆไกล่เกลี่ยแก้มเนียนไปมาเบาๆเหมือนทะนุถนอมคนตรงหน้า

“คุณจะทำอะไร”

“หึๆ.....”

“.........”

“คิดว่าไงล่ะ”

“อย่าทำอะไรบ้าๆนะออกไป!

“รู้เหรอผมจะทำอะไร”      ซองมินกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ใบหน้าของเขาเริ่มโน้มเข้าใกล้ใบหน้าหวานของฮยอกแจเรื่อยๆ แทบจะชิดกันเหลือแค่ช่องว่างระหว่างกันเพียงไม่กี่เซนเท่านั้น ดวงตากลมค่อยๆหลับลงโดยอัตโนมัติ แต่....

        พลั่ก!!!

“โอ้ยย”

            .....เท้าของฮยอกแจก็ทำหน้าที่ตามสัญชาติญาณเช่นกัน

เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้นแล้วมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ร่วงลงไปนอนกุมท้องอยู่กับพื้น

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ”

“โอ้ย   ขำบ้าอะไรถีบผมทำไมเนี่ย”

“สมน้ำหน้าไอ้อ้วน  ก็คุณมาแกล้งผมก่อนทำไมล่ะ  ; P

“ได้เล่นแบบนี้ใช่มั๊ย”

“ทำไมๆ”

           ฮยอกแจแลบลิ้นปริ้นตาใส่ซองมิน จนร่างอวบทนไม่ได้จึงพยายามจะลุกขึ้นมาจัดการแต่ด้วยความจุกเพราะโดนถีบเมื่อกี้ทำให้ลุกขึ้นอย่างลำบาก

“เอ้าๆ ให้ผมช่วยป่ะ *0*”

“ไม่ต้อง”

          ฮยอกแจเห็นอีกฝ่ายโมโหยิ่งรู้สึกสะใจจึงนั่งขำพรางทุบเตียงสลับกันอย่างสนุก

“เคยได้ยินมั๊ย?  หัวเราะทีหลัง.....ดังกว่า”  ซองมินยันตัวขึ้นแล้วท้าวแขนลงกับเตียงก่อนจะยกยิ้มมอง ทำให้ฮยอกแจถึงกับเบิกตากว้างแล้วหยุดหัวเราะทันที

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

        ร่างบางเด้งตัวขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งหนีทันที

“จะไปไหน”

“อย่าตามมานะผมผิดไปแล้ว ไอ้อ้วนครับอย่าทำอะไรผมเลย”

“หึหึ”

“ว้ากกกกกกกกก”

                 ร่างบางหลับหูหลับตาวิ่งวนรอบห้องโดยมีอีกคนตามหลังมาติดๆ  และแล้วเหมือนโชคจะเข้าข้าง ทำให้ฮยอกแจเหลือบไปเห็นห้องน้ำพอดี จึงตัดสินใจวิ่งเข้าไปอย่างไม่ต้องคิด

       ปังงง!!

เข้าได้ปุ๊บฮยอกแจก็ปิดประตูใส่หน้าซองมินทันที

“แสบนัก ออกมา”

“ออกก็โง่สิ  ไอ้อ้วนบ้า”

     ปังๆๆๆๆๆ

“บอกให้ออกมาไง”

    ซองมินทุบประตูรัวด้วยความโมโห โชคดีที่นี่เป็นบ้านคนอื่น หากเป็นบ้านเขาคงพังประตูไปแล้ว

“คุณแหละออกจากห้องไปเลย ไม่งั้นผมจะอยู่ในนี้แหละ”

“อืมได้  อยากอยู่นักก็อยู่ไป แล้วอย่าคิดว่าจะได้ออกไปนอกห้องล่ะหึ...”

                        ซองมินทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

“ไม่ต้องมาขู่เลย ผมไม่หลงกลคุณหรอก”

“.............”

“ยังไงผมก็ไม่ออกไปหรอกน่า”

“............”

“นี่คุณ”

“............”

“ไอ้อ้วน”

“............”

“อย่าแกล้งผมสิ”

                ฮยอกแจเอาหูแนบกับประตูห้องน้ำแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย จึงค่อยๆแง้มประตูดู

       เจ้าอ้วนออกไปแล้ว...

“ก็ดีจะได้หนีสะดวก ”

  ฮยอกแจหัวเราะกับตัวเองอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูหวังจะเปิดออกไปแต่ว่า ....มันถูกล็อค

“ฮ..เฮ้ย จะขังผมไว้ในนี้เหรอ ได้ไงอ่ะเปิดเลยนะไอ้อ้วน!!! มาเปิดประตูเดี๋ยวนี้ไอ้บ้าอ้วน”

                ปังๆๆๆๆๆๆ

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกเปิดเลยนะ”

              มือบางทุบประตูรัวอย่างไม่สบอารมณ์ ปากก็ตะโกนไม่หยุดจนเสียงเริ่มหายแต่ก็ไม่มีใครมาเปิดให้อยู่ดี

“ฮึก ใจร้ายที่สุดเลย”

               ฮยอกแจบ่นกับตัวเองเบาๆแล้วพาร่างตัวเองไปที่เตียงก่อนจะทิ้งตัวลงบนฟูกนุ่มอย่างหมดแรง

    ....ทำไมวันนี้รู้สึกเหนื่อยจัง  ไม่สิก็เหนื่อยเหมือนกันทุกวันนี่นา เฮ้ออออ

ร่างบางกลิ้งเล่นไปมาบนเตียงแล้วกวาดสายตาสำรวจไปรอบห้อง เผื่อจะหาทางหนีได้บ้าง

“ใช่แล้ว เจ้านั่นไง”  ฮยอกแจอุทานเสียงดังแล้วคลานไปที่หัวเตียงก่อนจะหยิบมือถือเครื่องบางสุดหรู ที่ดูมีราคาจนแทบไม่กล้าแตะ แต่ในเวลานี้มันคงเป็นสิ่งเดียวที่จะพึ่งพาได้    นิ้วเรียวไสด์ปลดล็อคหน้าจออย่างชำนาญ             

                    ...หึๆ จำมาจากในทีวี =,.=

  และเมื่อภาพหน้าจอปรากฏแก่สายตา  ทำให้ฮยอกแจแทบจะแดดิ้นอยู่บนเตียง

  ...Super Junior นี่!!!! เจ้าของมือถือเค้าก็ชอบวงนี้เหรอแอร๊ยยยยย  >//<!

ฮ่าๆมัวแต่เพ้อเดี๋ยวไปไกล แต่วงนี้เค้าหล่อจริงๆนะครับ  - / -

        ฮยอกแจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับมือถืออยู่พักใหญ่กว่าจะเรียกสติคืนได้  จึงรีบกดหมายเลขโทรศัพท์ที่เขาจำมันได้แม่นลงไปอย่างชำนาญแล้วกดโทรออกทันที

 

[ส...สวัสดีฮะ]

“นี่ใครน่ะ” 

         ...ใครกันมารับสายมือถือของผมได้ยังไง

[ผมเอ่อ แล้วคุณล่ะฮะเป็นใคร]

“ฉันถามก็รีบๆตอบมาเซ่ จะย้อนถามกลับทำไม?!

[อ่าฮะๆๆ ผมชื่ออึนฮยอก]

“นั่นไง นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย นายรู้มั๊ยตอนนี้ฉันถูกพามาที่ไหนก็ไม่รู้แถมยังถูกกักขังไม่ให้ออกไปนอกห้องถึงมันจะกว้างแบบปลูกบริษัทได้ก็ตามเถอะ แต่มันก็ไม่ใช่บ้านฉัน! ที่สำคัญคนในบ้านนี้เขาเรียกฉันว่า อึนฮยอก อึนฮยอกๆๆ ฉันเบื่อชื่อนี้แล้ว มันคือนายใช่มั๊ย?!

[อื้ม ชื่อผมเองแหละฮะ แต่ว่าคุณหน้าดุเค้าก็เรียกผมว่าฮยอกแจนะ]

“ว่าไงนะคุณหน้าดุ?”

[ฮะ คนที่ชอบขมวดคิ้วแล้วแถมยังดุมากๆเลยน่ากลัวชะมัด]

“คงหมายถึงทงเฮสินะ  อืมแล้วสรุปนี่มันเรื่องบ้าอะไร?”

[ผมก็ไม่ทราบฮะ ผมหนีออกจากบ้านมาแล้วอยู่ดีๆคุณหน้าดุเค้าก็ลากผมจะพากลับบ้านเหมือนรู้จักกันเลยทั้งๆที่ผมไม่เคยเจอเค้าด้วยซ้ำ]

“ของฉันก็จะไปหาที่ขี้...เอ่อ ไปหาห้องน้ำเข้า แล้วตามาดคุณชายที่ชื่อซีวอนบ้าอะไรนั่นอยู่ๆก็พาฉันมาที่นี่เนี่ย!

[ผมพอจะเข้าใจแล้วล่ะฮะ  เอ่อ....ภาพหน้าจอมือถือนี่รูปคุณเหรอ]

“ใช่ หล่อสินะ”

[งั้นผมก็คงหล่อแหละฮะ]

“ฉันก็เห็นภาพตามบ้านหลังนี้แล้ว มีคนนึงหน้าเหมือนฉัน! มันคือนายใช่มั๊ย”

[คิดว่าใช่ฮะ]

“งั้นก็ดี   รีบๆบอกทุกคนเลยว่านายไม่ใช่ฉันและฉันก็ไม่ใช่นาย”

[อย่า  อย่าเพิ่งนะฮะ]

“ทำไมอีกล่ะ”

[คือว่าผม.....ไม่อยากกลับไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว]

“ห๊ะ หมายความว่าไง”

[ก็หมายความอย่างที่พูดไงฮะ  ผมไม่อยากกลับไปบ้านหลังนั้นอีกแล้ว......มีแต่คนใจร้าย มีแต่คนจะทำร้ายผม]

“คนพวกนี้เค้าก็ป้าๆน้าๆนายไม่ใช่รึไง?”

[ไม่.....เค้าเป็นภรรยาใหม่ของพ่อผม  พ่อผมไม่มีเวลาอยู่บ้านเลยตอนนี้ท่านก็อยู่ที่ต่างประเทศ...พวกเค้าทำร้ายผมตอนที่พ่อไม่อยู่ ไม่มีใครช่วยผมได้ ฮึก...ผม ผมไม่อยากกลับไป]

“เฮ้ย ใจเย็นๆๆ อย่าเพิ่งร้องไห้สิ  .....อืม เอายังไงดีล่ะ”

[ฮึกก ผมไม่รู้]

“แล้วปกตินายสู้พวกเค้าหรือตอบโต้บ้างรึเปล่า”

[ไม่ฮะ ถึงเค้าจะทำกับผมแต่ยังไงเค้าก็ยังเป็นแม่เลี้ยงของผมอยู่แล้วท่านก็เป็นผู้ใหญ่ด้วย]

“โหย โคตรนางเอก...แม่เลี้ยงนายคงหมายถึงคุณนายเจ้าของบ้านนี้แน่เลย เห็นสายตาเธอแล้วอยากจะจับแหวกก้นจริงๆ ฮึ่ย! พูดแล้วก็หมั่นไส้ - - +”

[อย่าทำอะไรเค้าเลยฮะ]

“รู้น่า แค่นี้ก็ต้องปกป้อง ไหนว่าเค้าทำร้ายนายไง”

[ก็ผม...ผมทำไม่ลง]

“โถ่เอ๊ย ไม่ได้เรื่องเลย”

 

[คุยกับใครทำไมนานแบบนี้ วางสายแล้วนอนได้แล้ว]    เสียงดุจากดังขึ้นแทรกเข้ามาในสาย  เสียงที่ฮยอกแจคุ้นเคยดี....... ทงเฮ

[เอ่อ ฮะๆ]

“นั่นมันเสียงทงเฮนี่นา”

[ผมคงต้องวางแล้ว]

“เดี๋ยวตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ทำไมทงเฮสั่งให้นายนอน”

[ผมอยู่โรงพยาบาลแถวๆห้าง พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะฮะ]

“อ่า โอเคๆคืนนี้อย่าเพิ่งรีบนอนล่ะแล้วก็อย่าบอกทงเฮด้วยเดี๋ยวฉันไปหา”

ตู๊ดด~

   ฮยอกแจกดตัดสายทิ้งแล้วล้มตัวลงกับเตียงอีกครั้ง

...เฮ้ออ  ทำไมต้องมาเจอคนหน้าเหมือนกันด้วยล่ะเนี่ย โชคร้ายเป็นบ้าเลย   แล้วจะออกไปจากที่นี่ได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้ ฮึ่ยยยยยยๆๆๆ  กี่โมงแล้วล่ะเนี่ยแดดส่องทำไมที่หน้าผมเล่าแสบตา! คนยิ่งอารมณ์เสียอยู่

              ร่างบางหันไปถลึงตาใส่หน้าต่างกระจกที่แสงแดดส่องเข้ามาเพราะไม่ได้ปิดผ้าม่านแต่แล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆผุดขึ้นบนใบหน้าหวานอีกครั้ง

                       ......หน้าต่างเหรอ  ฮึ้ยคิดออกแล้ว! จำมาจากในละคร =,.=

 

ร่างบางลุกจากเตียงแล้วถอดผ้าคลุมเตียงออกรวมทั้งปลอกหมอนและหมอนข้างอีกอย่างละสองใบนำมาผูกต่อๆกันจนกลายเป็นเชือกขนาดยาวที่พอจะหย่อนลงจากหน้าต่างชั้นนี้ลงไปยังพื้นได้

              ฉลาดจริงๆเลยผม ดีนะที่ดูละครหลังข่าวบ่อย โฮะๆๆๆ =,.,.,=

   ฮยอกแจท้าวเอวหัวเราะกับตัวเองอย่างสะใจก่อนจะเปิดหน้าต่างแล้วส่องดูความปลอดภัย จนแน่ใจว่าไม่มีคนอยู่ จึงค่อยๆหย่อนเชือกที่ทำจากผ้าปูที่นอน ที่ผูกกับขาเตียงไว้อย่างแน่นหนาแล้วลงไปด้านล่าง 

“เอาล่ะ ฮยอกจ้า ญาณินมาหะแว้ววว”

  ร่างเล็กหันหลังแล้วไต่เชือกลงไปอย่างระมัดระวัง แขนขาเริ่มสั่นเพราะความสูงนี่ไม่ใช่น้อยๆจึงรีบหลับหูหลับตาไต่ลงไปจนถึงพื้นอย่างสวัสดิภาพ

                   เฮ้อออออออ ลงมาได้ซักที(ปาดเหงื่อ)  เมื่อกี้ฉี่แทบปริบเลยครับมันสูงโคตร T^T แต่อุปสรรคยังไม่หมดแค่นี้หรอกครับแค่ผ่านด่านแรกเท่านั้น นี่ต้องหลบๆซ่อนๆจนกว่าจะออกไปจากรั้วบ้านได้แล้วบ้านแม่งก็ใหญ่หยั่งกับปราสาทผมจะรอดมั๊ยงานนี้ - -

 เฮ้ยๆๆๆมีคนมา

       พรึ่บบ

ฮยอกแจถลาตัวลงไปกับพื้นแล้วนอนกลิ้งเข้าพุ่มไม้อย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าคนกำลังใกล้เข้ามา

    ...ใช่ ผมเคยดูในละครหลังข่าว เราต้องฟังเสียงเท้าคนจากพื้นปลอดภัยกว่าชะโงกหน้าออกไปมอง

  ว่าแล้วใบหน้าหวานก็เอียงปรับองศาให้พอดีแล้วเอาหูแนบลงกับพื้น พร้อมกระพริบตาถี่ๆเหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

 

“ทำอะไร ?”

    =[]=!!!!!!!

     เสียงทุ้มอันคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ฮยอกแจสะดุ้งเฮือกแล้วหันหน้ากลับไปมองอย่างช้าๆ

“ไอ้อ้วนน!!!! T[]T!!

“อืม ง่วงรึไง”

“ง่วงบ้านป้าคุณสิ  ใครเค้าจะมานอนตรงนี้กันเล่า!

“ก็คุณไง”

“ผมไม่ได้นอนโว้ย  ไปไกลๆเลยนะตามมาได้ยังไง”

“เดินลงมา”

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คือรู้ได้ไงว่าผมลงมาตรงนี้อ่ะ!

“หลักฐานมันคาอยู่ตรงหน้าต่างห้อง....เอาล่ะหมดเวลาสนุกแล้ว”

         ซองมินยื่นมือให้ฮยอกแจอย่างมีน้ำใจแต่อย่างฮยอกแจน่ะเหรอจะยอมพึ่งใครโดยเฉพาะคนที่เขาไม่ชอบด้วยแล้วล่ะก็....

“ไม่จำเป็นหรอก ลุกเองได้”

“อืม  ลุกเองได้ก็คงกลับห้องเองได้สินะ” 

“รู้แล้วน่า ถึงผมไม่กลับก็โดนลากไปอยู่ดี ฮึ่ย! คุณนี่มันจอมมารจริงๆเลย”

“เชิญครับ”

        ซองมินผายมือให้ฮยอกแจอีกครั้ง ซึ่งมันเป็นการกระทำที่ดูก็รู้ว่าเสแสร้งให้อีกคนโมโหเล่น

“ก็บอกว่ารู้แล้วไง!

  ฮยอกตะโกนใส่ซองมินอีกครั้งแล้วเดินเฉียดไหล่หนาไปอย่างตั้งใจ

                 

          เคยได้ยินมาว่าคุณหนูอึนฮยอกแห่งตระกูลนี้น่ารักเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ ตัวจริงร้ายกว่าที่คิด..

“หึ..”  

       ริมฝีปากหนายกยิ้มอย่างชอบใจก่อนจะเดินตามหลังร่างบางเข้าบ้านไป...





คนอ่านไปไหนหมดดดกลับมาครับ กลับมา อย่าเพิ่งทิ้งผมไป Orz...   
ช่วงนี้คิวยุ่งมากขออภัยจริงๆนะครับบบ  ถึงกับนั่งปั่นในห้องเรียนเลยทีเดียว(เลว)

ปล. เรื่องนี้มินไม่แบ๊วนะครับ หึหึ.....

41 ความคิดเห็น

  1. #35 lovelyeun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:39
    ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ชอบฮยอกแจอ่ะ

    แสบมากๆเลย
    #35
    0
  2. #34 lapetite (@opor-opor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2555 / 22:36
    ไม่ได้ทิ้งไปไหนค่า
    รอติดตามอยู่นะคะ
    รักฮยอก ฟอเอฟเวอร์ค่า
    #34
    0
  3. #33 KH'_ข้าวมันไก่(?) (@eunhyukufo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 18:30
     ฮยอกแสบบ
    #33
    0
  4. วันที่ 8 มกราคม 2555 / 11:16
     ๕๕๕
    ฮยอกแจแสบจริงๆเลย
    #32
    0