[FIC SJ HAEEUN] My taffy... ลูกอม

ตอนที่ 5 : CHAPTER 5 แคนย่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ม.ค. 55

 CHARPTER 5

   ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้างที่เงียบและมืดสนิท เป็นเวลาที่ควรจะพักผ่อนโดยเฉพาะคนที่กำลังป่วยแต่ร่างบางที่อยู่บนเตียงยังคงวิตกและรอคอยคนที่เขาต้องการจะพบ  ทว่าเขาได้รอแล้วรออีกจนบัดนี้เป็นเวลาตีสามแล้วก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะมีเงาของใครโผล่มาเลยซักคน

     ทำไมนายถึงยังไม่มาอีกนะ ลืมเหรอ? หรือว่าออกมาไม่ได้...ฉันพยายามที่สุดแล้วจริงๆแต่ร่างกายของฉันมันช่าง...ไม่เชื่อฟังเอาซะเลย....

ในที่สุดเปลือกตาบางอันหนักอึ้งก็ได้ปิดลง ร่างบนเตียงได้หลับใหลไปด้วยความเพลียสำหรับเรื่องราวมากมายที่ได้เจอมาในวันนี้ มันทำให้เค้ารู้สึกเหนื่อยจริงๆ

 

 

 

 

“อืม ขอบคุณมากครับ”

“ยินดีค่ะ”

 

   แสงแดดส่องลอดหน้าต่างเข้ามาแยงตาช่วยปลุกร่างบนเตียงผู้ป่วยให้ตื่นขึ้น เมื่อลืมตาเขาก็เห็นเจ้านายชั่วคราวของเขากำลังคุยอะไรบางอย่างกับนางพยาบาลแล้วเธอก็เดินออกไป

“ตื่นแล้วนี่ นึกว่าจะตื่นพรุ่งนี้ซะอีก”  ทงเฮทักทายอีกคนด้วยประโยคที่น่าฟังเป็นที่สุดจนคู่สนทนาค้อนมองด้วยความหมั่นไส้เล็กๆ

“งั้นผมขอนอนต่อนะ”     คุณกวนมาผมก็จะกวนกลับ

“อืมนอนไปสิ  หาทางกลับเองด้วยฉันไปล่ะ”

“เฮ้ย ผมตื่นแล้วๆๆ”   อึนฮยอกเด้งตัวขึ้นจากเตียงแล้วตะโกนบอกอีกคนด้วยท่าทีเหลอหลา

“หึ นายแพ้” ทงเฮหันกลับมายกยิ้มแล้วยักคิ้วใส่อีกคน

“แพ้ก็แพ้ เรื่องอะไรจะยอมถูกทิ้งเล่า”

“ปกติคนจองหองอย่างนายไม่ง้อใครไม่ใช่เหรอ  ฮยอกแจ”

“ก็...ก็ตอนนี้ผมป่วยผมเลยไม่ปกติ  ไม่รู้แหละรอด้วย”

“อ่อ.. นี่เสื้อผ้าใหม่ของนายไปเปลี่ยนซะ”

“ขอบคุณฮะ”  ร่างบางรีบคว้าถุงเสื้อผ้ามาแล้วเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว จนอีกคนที่มองอยู่ถึงกับหลุดขำกับท่าทางที่ดูเฉิ่มเบ๊อะนั่น

 

“นี่เสร็จรึยัง นายเข้าไปถักเสื้อหรือไงฮยอกแจ”

“เสร็จแล้วฮะๆ”

    ประตูค่อยๆแง้มออก ใบหน้าหวานโผล่ออกมาอย่างกล้าๆกลัวเหมือนขาดความมั่นใจกับอะไรบางอย่าง

“เป็นอะไรออกมาสิ”

“คือว่า...”

“อะไร”

“คือ ผม..ผม”

“ฉันไม่ชอบรอนานนะ” ทงเฮว่าพร้อมกระชากแขนอีกคนให้ออกมาจากห้องน้ำแต่เจ้าตัวก็ขัดขืนด้วยการใช้มือยึดกับขอบประตูห้องน้ำเอาไว้จนแน่น

“โอ้ยผมเจ็บๆ ปล่อยผมม”

“ก็ออกมาสิ หรือในนั้นมันมีอะไร?”

“มะ ไม่มีอะไรหรอกปล่อยผมก่อนนะ” อึนฮยอกยิ้มแหยๆให้ทงเฮแต่นั่นมันยิ่งทำให้ดูมีพิรุธมากเข้าไปอีก

“หึ ได้” ทงเฮปล่อยมืออึนฮยอกจนเซถอยหลังเข้าห้องน้ำแล้วก็เดินตามเข้าไปพร้อมกับล็อคกลอน

 กรึก!

“นี่คุณเข้ามาทำไมเนี่ย ออกไปเลยนะ”

“ทำไมไม่ยอมออก” สายตาคมหรี่แล้วไล้มองไปรอบๆตัวอีกคนอย่างจับผิด

“เอ่อะ” ทันใดนั้นมือบางก็ยกปิดเป้ากางเกงของตัวเองพร้อมกับหนีบขาเข้าหากันอย่างรวดเร็ว

“อะไร ? นายช่วยตัวเองอยู่เหรอ” ทงเฮพูดปนขำ

“จะบ้าหรือไง! -//-”

“แล้วปิดทำไมไหนเอามือออกสิ”

“ไม่อย่า อย่ายุ่งนะ”  อึนฮยอกถอยหลังกรูดติดกำแพงโดยถูกกันไว้ด้วยลำแขนแกร่งของร่างสูง

“มาฉันช่วย ทำเองมันไม่สนุกหรอก” ทงเฮหัวเราะในลำคอพร้อมมองอีกคนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เหมือนหมาป่ากำลังเจออาหารจานโปรด

“ผ...ผมเปล่านะไม่ได้ทำแบบนั้นผมแค่..แค่”  

“แค่อะไร”

“ผมค..แค่..”  เสียงหวานพูดอย่างติดขัดเมื่อใบหน้าคมเริ่มโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนในตอนนี้เหมือนเลือดสูบฉีดดีผิดปกติส่งผลให้ใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสี

“หืม?”

“อ้าก...ผมแค่รูดซิปกางเกงไม่ขึ้น!” ร่างบางพูดเสียงดังในขณะที่กำลังหลับตาแน่น

“หึ....แล้วก็ไม่บอกล่ะ” ทงเฮกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจอีกครั้งก่อนจะรั้งมือบางออกด้วยมือข้างเดียวของเขา

“จะ จะทำอะไรผมอายนะ!” อึนฮยอกโวยพรางออกแรงถึงแม้จะออกกแรงทั้งสองมือก็ยังคงสู้มือเดียวของทงเฮไม่ได้อยู่ดี

“มาเดี๋ยวช่วยอยู่เฉยๆสิ”

“อย่ามองนะ! อ้ากกกไม่เอา”

“ก็แค่เห็นกางเกงในนิดเดียวอายอะไรนักหนาหืม”

“มันน่าอายนี่หยุดนะอย่ามอง”

“ก็ได้ไม่มอง ก็ไม่มอง”    ทงเฮรับปากก่อนจะใช้มืออีกข้างเลื่อนลงเพื่อจะรูดซิปกางเกงให้

 

“อืม แต่ที่ไม่มองเนี่ยฉันก็ไม่รู้ด้วยสิว่าซิปอยู่ตรงไหนถ้าเผลอจับผิดจับถูกไปโดน..”

“หยุดดดด ฮืออมองก็ได้แต่แค่แปบเดียวเท่านั้นนะ T///T

“หึ...อืม”

   






























>>>>         http://auymamon.exteen.com/nc-my-taffy-chapter-5









 

“อืมเสร็จแล้ว”  ร่างบางก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทีเงอะงะ พลางเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขินและทำตัวไม่ถูก

“เป็นอะไร”  แม้จะรู้คำตอบอยู่แก่ใจแต่ร่างสูงก็ยังคงยิงคำถามที่คนตอบไม่อยากตอบออกไป

“เปล่านี่ ! กลับบ้านสิกลับบ้าน”

“รีบเหรอ?”

“อื้มมม ให้เจ้านายรอนานมันไม่ดี”

“สำนึกในหน้าที่ ดีมากกลับถึงบ้านจะให้พัก”

“ขอบคุณมากครับ”

“อืม งั้นตามมา”

 

    ทงเฮเดินไปโดยมีอีกคนเดินก้มหน้าตามต้อยๆติดไปในระยะประชิด จนบางครั้งที่ทงเฮหยุดแผ่นหลังกว้างของเขาจึงขนกับหน้าของคนที่เดินตามอย่างจัง แต่ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาเดินตามต่ออยู่อย่างนั้น

“กลัวหลงรึไง”

“เปล่าฮะ”

“แล้วที่ชนเอาๆนี่ไม่เจ็บ?”

“เจ็บ”  ร่างบางพยักหน้าอย่างมั่นใจแล้วยกมือขึ้นจับบริเวณหัวตัวเองที่โดนชนหลายต่อหลายครั้ง

“ป่วยแล้วสมองกลับเลยสินะ” ทงเฮส่ายหน้าน้อยๆแล้วหันกลับไปเดินต่อด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่อึนฮยอกไม่สามารถมองเห็นได้

 

  และในระหว่างที่ทงเฮไปถอยรถจึงให้อีกคนยืนรออยู่ข้างนอกโรงจอดรถเนื่องจากระยะทางมันค่อนข้างไกลพอสมควรและแล้วเสียงมือถือเครื่องที่ไม่คุ้นเคยในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นมา

  Rrrrr!!!!

                แคนย่อน

“ใครอีกอ่ะ”  อึนฮยอกขยี้ผมตัวเองน้อยๆก่อนจะกดรับสายแล้วทักทายออกไปอย่างสุภาพ

“สวัสดีฮะ”

[ไงพี่แจ๋น! ผีเมืองเข้าสิงเหรอวะพูดซะน่ารักเชียว]

“ฮะ ? พี่แจ๋น?”

[อะไรวะ อย่างแกล้งผมดินี่อยู่ไหนเดี๋ยวไปหา]

“ห๊า”

[ตกใจล่ะสิว่าผมมาได้ยังไง ฮ่าๆๆๆๆ]

        ...นายเป็นใครอ่ะ ? T^T 

  คำถามที่ติดอยู่ตรงปากแต่ก็ไม่สามารถถามไปได้ เพราะคนที่พูดอยู่ปลายสายต้องรู้จักกับฮยอกแจแน่นอนและน่าจะสนิทกันอยู่ในระดับหนึ่ง ถ้าโพล่งถามไปว่าคุณเป็นใครก็คงจะดูพิลึก

“อ่า...แล้วมายังไงล่ะ ^^;

[เห้ย พี่นี่ผีเข้าจริงๆนะเนี่ยฮ่าๆๆแต่ก็ดี พูดจารื่นหูขึ้นเยอะเดี๋ยวผมไว้เล่าให้ฟังเรื่องมันยาวแต่ตอนนี้ผมอยู่ในโซลแล้นะผมจะมาอยู่กับพี่]

“หา!!! มาอยู่กับ กับผมเหรอ?วันนี้เนี่ยนะ”

[เออดิ มีอะไรรึเปล่าพี่แจ๋น แล้วทำไมต้องพูดแทนตัวเองว่าผม ?]

“ก็..”

                    เอาไงดีเนี่ยยยย ทำยังไงดีจะบอกว่าอะไรดีT-T

“ก็...คือตอนนี้พี่ป่วยนิดหน่อยน่ะ”

          ฮยอกแจน่าจะอายุมากกว่าเพราะนายนั่นเรียกว่าพี่นี่นะ

[อ่อ ท่าจะอาการหนักเดี๋ยวคืนนี้ผมดูแลพี่เองนะ]

“ไม่ต้องหรอก เกรงใจขอบคุณนะ^^’’

[ยิ่งพูดแบบนี้ยิ่งน่าเป็นห่วง ตอนนี้พี่อยู่ไหน]

“อยู่ที่โรงพยาบาลแต่กำลังจะกลับบ้านแล้วล่ะ”

[บ้านที่พี่ไปเป็นคนรับใช้ใช่ป่ะ?]

“อ๋อ ใช่ๆ”

[อืม โชคดีที่ผมเก็บที่อยู่ที่พี่เคยให้ไว้เดี๋ยวเจอกันครับ]

“เอ่อ ดะ เดี๋ยว”

   ตู้ดดด~

“อะไรอ่ะ แคนย่อนเหรอ? แคนย่อนเป็นใครแล้วเป็นอะไรกับฮยอกแจแล้วเค้าจะมาอยู่ด้วยได้ยังไงแล้ว แล้วผมต้องทำอะไร ผมต้องอยู่ยังไง ผม..ผมโอ้ยยยย ผมควรทำอะไรก่อนดี U_U

 

ปรี๊นนนน!!~

    เสียงบีบแตรดังขึ้นจากรถสีดำคันหรูที่กระจกลดลงเผยให้เห็นหน้าคนขับที่เพยิดหน้า เป็นเชิงบอกว่าให้อึนฮยอกขึ้นรถได้แล้ว

“รับทราบฮะ”

“รอนานรึเปล่า”

“ก็ ไม่เท่าไหร่ฮะ”

“อืม นั่งดีๆอย่าทะลึ่งวิ่งลงไปให้รถชนอีก เพราะคราวนี้นายอาจไม่รอด”

“รับทราบฮะ!  - -+

“ดี”


















เดี๋ยวมาอัพต่อครับ ยิ่งแต่งยิ่งสั้นยิ่งงงยิ่งแปลกคนอ่านยิ่งหาย T-T
ถ้ามันไม่สนุกก็ขออภัยนะครับ เอาลงเรื่องแรกๆ ^+++^

41 ความคิดเห็น

  1. #41 lovelyeun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2555 / 16:55
    อ่า จะใช่คยูรึเปล่าอ่ะ

    อิอิ สนุกมากเลย ชอบ>//<



    ไรท์เตอร์สู้ๆนะ ^ ^
    #41
    0
  2. #40 BenzoFting (@benzofting) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:16
     โอ่ย... ncร้อนแรงง ><
    #40
    0
  3. #39 star'c (@aea3139) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2555 / 21:29
    น่ารักไปไหน ><
    #39
    0
  4. #38 KH'_ข้าวมันไก่(?) (@eunhyukufo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2555 / 19:13
     เฮคู่อึนหรา -[ ]-?
    #38
    0
  5. วันที่ 30 มกราคม 2555 / 19:11
     
    #37
    0
  6. #36 koikaw (@goiiy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 11:36
    แคนย่อน ใครอ่ะ
    คิยูอ่ะเปล่าเนี่ย
    #36
    0