Fic Exo All×Baek รักวุ่นๆของชายทั้ง12 Fall Only In Love.

ตอนที่ 7 : fall love 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,822
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ม.ค. 57



ChanBaek.6


     หลังจากที่ผมกินอาหารฝีมือของน้องชายสุดหล่อ เรียบร้อยแล้วนั้น ผมก็ขึ้นมาบนห้องตัวและเตรียมตัวจะอาบน้ำแต่ประตูห้องก็ถูกเปิดออกก่อนโดยน้องชายของผม




"พี่ จะอาบน้ำหรอ?" เซฮุนที่เดินเข้ามาเห็นผมพันผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่เอวก็ถามขึ้น




"อืม แล้วฮุนมีอะไรหรือปล่าว" ผมถามขึ้นเมื่อร่างโปร่งของเซฮุนเดินเข้ามาใกล้



" ผมขอนอนกับพี่ได้มั้ย พรุ่งนี้ต้องไปมหาลัยกลัวไม่ตื่น" คนเป็นน้องโอบกอดคนเป็นพี่จากข้างหน้าหลังจากพูดจบ




"ฮุนเรียนที่ไหนอะ พี่ไม่เคยรู้เลย?" ผมพลักฮุนออกเล็กน้อยพอให้พูดคุยกันได้ถนัด




" ที่เดียวกับพี่ " คนเป็นพี่ตกใจเล็กน้อย 'ไหนดีโอบอกปิดวะ?'




"แต่เพื่อนพี่บอกว่าปิดนิ" ผมจึงลองถามฮุนเพื่อความแน่ใจ




"เพื่อนพี่ที่ชวนพี่ไปเที่ยววันนี้ใช่มั้ย?" ผมพยักหน้าเล็กน้อย แต่ก็ต้องตกใจกับประโยคถัดมาของเซฮุน




"มันโกหกพี่ เพื่อได้ไปเที่ยวกับพี่แล้วล่ะ ดูก็รู้ว่ามันชอบพี่ เชอะ" 'ดีโอนายจะโทรมาบอกฉันมั้ยว่า นายโกหก' ผมคิดก่อนจะมองฮุนที่ตอนนี้งอนผมไปแล้ว




"ไม่งอนนะ งันไม่ให้นอนด้วย" ผมพูดก่อนจะเอามือไปหยิกที่แก้มน้องเบาๆ




 "พี่ให้นอนด้วยจริงน่ะ งันพี่อาบน้ำเถอะผมจะนอนล่ะ"



    เซฮุนเอามือออกจากเอวของผม ก่อนจะเดินไปที่เตียงแล้วล้มตัวนอน 'เด็กน้อย' ผมเข้ามาอาบน้ำพอออกมาก็เห็นร่างโปร่งบนเตียงหลับไปแล้ว ผมจึงล้มตัวนอนเบาๆข้างๆเซฮุน




    ด้านเซฮุน ผมไม่ได้หลับหรอกครับ ผมแค่อยากรู้ว่าพี่เขาจะพี่อะไรบ้างมั้ย แต่ก็เหมือนเดิมไม่พูด  



    ผม โอ เซฮุน ลูกพี่ลูกน้องแบบห่างๆที่สนิทกับพี่เขาเพราะโตมาพร้อมๆกัน ผมชอบพี่เขา เพราะเขาน่ารัก พอพี่เจอไอไค อะไรนั้น พี่ก็ไม่ค่อยอ้อนผมเหมือนแต่ก่อนจนผมต้องการพี่เขามากในตอนนี้  ผมลืมตาขึ้นแล้วหันมองคนด้านข้างก่อนจะส่งแขนยาวของผมไปโอบกอดร่างบางด้านข้าง





"ผม รักพี่มากนะ จนขาดพี่ไม่ได้เลย"



     ผมพูดเสียงเบาข้างๆหูคนตัวเล็กก่อนจะประทับรอยจูบลงที่หน้าผากของคนเป็นพี่ .




    'พี่ก็รักนายเหมือนกัน แต่พี่มันไม่ดีเองที่ไม่เคยพอ' ผมได้ยินทุกคำพูดที่เซฮุนกระซิบออกมา ก่อนผมจะขยับเข้าไปใกล้อกแกร่งนั้นกอดจะกอดตอบไป



"ฮุน...ตื่นได้แล้ว" ผมปลุกคนที่นอนอยู่



"อีก5 นาทีนะ"



"พี่รู้นะว่านายตื่นแล้ว ..อ๊ะ!.." ผมยังพูดไม่จบผมก็โดนดึงล้มลงไปทับคนบนเตียงทันที




"ฮุน เสื้อพี่ ....อื้ม....." ผมกำลังจะบอกกับอีกคนว่าเสื้อจะยับก็ถูกน้องชายตัวดี สอดเรียวลิ้นเข้ามาในโพรงปากสะก่อน ริมฝีปากที่ไม่ได้สัมผัสมานาน สัมผัสที่หอมหวาน 'จูบแรกของผม'




"..อืม....อ้ะะ.....ฮุน...." ผมตีทีแขนของฮุนเล็กน้อยเมื่อเริ่มหายใจไม่ออก




"ผมขอโทษ...พี่ไปเรียนเถอะ แล้วตอนเที่ยงผมจะโทรหา" เมื่อฮุนพูดแบบนั้นผมก็เดินลงมาข้างล่าง




"ทำไมต้องขอโทษด้วยละฮุน" ผมเดินพูดไปเรื่อยก่อนจะพบใครบางคน 'คริส'



"คริส?"




"ใครคือ ฮุนหรอ?" คริสพูดแล้วเดินมาเอากระเป๋าผมไปสายพายบนไหล่ตัวเอง




"เพื่อนที่ม.นะ รีบไปกันเถอะสายแล้ว" ผมพูดแล้วเดินนำคริสก่อนจะขึ้นรถคริสไปมหาลัย ระหว่างทางผมก็คิดเรื่องเมื่อคืนที่ฮุนพูด 'นี่ดีโอไม่คิดจะโทรมาบอกเราเลยหรือไงนะ?'




      รถคริสจอที่หน้ามหาลัย ต่างคนต่างมองอย่างสนใจเมื่อเห็นผมลงมาจากรถพร้อมคริสที่ดูยังไงก็เทพบุตรชัดๆในสายตายคนอื่นอะนะ แต่ในสายผม ผมคงต้องดูนานๆว่าจะเป็นเทพบุตรหรือซาตาน




"งัน ฉันไปน่ะ ตอนเย็นไม่ต้องละ เดี๋ยวกลับกับเพื่อนเอง" ผมกำลังจะเดินออกจากคริส ก็ถูกคนตัวสูงอย่างเขาดึงไว้ก่อน




"บอกลาแบบนี้ไม่ง่ายไปหน่อยหรอ?"



    เมื่อเขาพูดอย่างนั้นแล้วผมก็ยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกระโดดหอมแก้มคนตรงหน้าแล้วรีบวิ่งเข้าไปในมหาลัยโดยวิ่งผ่านใครบางคนที่ยืนมองทั้งสองตั้งแต่มาถึง "ปาร์ค ชานยอล" นั้นเอง



" นายทำให้ชั้นอยากเอาชนะมันขึ้นมากแล้วรู้ตัวมั้ย แบคฮยอน"



"เป็นไงมึง เจ็บอะดิ 555 บอกว่าเขาเด็ดนักเด็ดหนากูก็เห็นไม่ได้สอยสักที"  'แอล' เพื่อนของชานยอลพูดขึ้น



"กูจะทำให้ แบคลืมกูไม่ลง" ~~~



"พี่เลย์ พี่ไค ....ทำอะไรกันนะครับ" ผมเดินขึ้นมาบนห้องเรียนก็เก็นทั้งสองยืนล้อมโต๊ะของผมแล้วทำบางอย่าง 'ผมมองไม่เห็น'



" มาแล้วหรอ?" > พี่เลย์




"มาแล้วหรอ?" > พี่ไค  ทั้งสองพูดพร้อมกันทั้งยิ้มให้ผมอีกด้วย แปลกๆนะ




"ครับ ทำอะไรที่โต๊ะผมอะ" ผมเดินเข้าไปใกล้โต๊ะจนทั้งสองขยับออกจากกันและทำให้ผมเห็นบางอย่าง 'อาหารเช้า ระดับ 5 ดาวเลยล่ะ สำหรับตรงหน้านี้'



"พี่สองคนทำมาให้ กินเยอะๆนะ พี่ไปล่ะ แล้วตอนเที่ยง...."




"ผมจะไปกินกับเพื่อน" ผมพูดตัดหน้าก่อนทั้งสองจะเดินหน้าง่อยออกไปจากห้อง



"นับวันยิ่งแปลก" ผมพูดก่อนจะนั่งลงกินอาหารเช้าที่ทั้งสองเตรียมมาให้จนหมด 'อิ่ม'




"อะ... ดีโอ" ผมหันไปเห็นดีโอกับผู้ชายหลายๆที่กำลังเดินมาหาผมก่อนที่จะเอ่ยประโยคที่ผมเกลียดที่สุดในชีวิต



"ฉันว่า ความเป็นเพื่อนระหว่างเราควรจบกันแค่นี้" ประโยคนี้เพียงเท่านั้นถึงกับทำให้ผมน้ำตาซึม 'กี่ครั้งแล้วที่มีแต่คนที่เล่นตลกกับร่างกายของผม'



"ฉันสั่งให้มันทำเองละ สะใจดีที่ทำ เพราะนายแย่งเลย์ไปจากพวกเรา" คนหนึ่งในกลุ่มผู้ชายนั้นพูดขึ้น'เพื่อนพี่เลย์นิ'



"ผมไปทำอะไรให้พี่" ผมเลือกที่จะถามออกไปเพื่อที่จะได้รู้สาเหตุ



"นายทำให้คนที่เฉยชา ไร้ความรู้สึกอย่างเลย์ เปลี่ยนเป็นอีกคนที่ตรงข้ามกันโดยสิ้นเชิง" ผมถึงกับอึ้งในสิ่งที่พี่เขาพูด




"งันก็สมใจพี่แล้วใช่มั้ย?" น้ำตาของผมมันอดกลั้นไม่อยู่แล้ว 'ไหลลงมาแล้ว'



"แค่เห็นน้ำตานายก็เพียงพอแล้ว" พวกพี่เขาพูดก่อนจะเดินออกไปจากห้อง และเหลือแค่ผมกับดีโอ




"ฉันขอโทษ~" ดีโอเอ่ยขอโทษผมก่อนจะเอามือของเขามาตั้งบนมือผมแล้วบีบเบาๆ



"อย่ามายุ่ง" ผมพูดก่อนจะสะบัดมือออกและกำลังจะเดินออกไปนอกห้อง



"เจอกันที่ทำงานนะ" ดีโอเอ่ยออกมาก่อนที่ผมจะออกมา




     'ผมไม่เหลือแล้ว แค่เพื่อนก็ไม่เหลือ' ผมเดินลงจากอาคารก่อนจะเลือกเดินไปทางหลังมหาลัยที่มีสระว่ายน้ำของมหาลัยอยู่ แล้วถอดรองเท้านั่งแล้วเอาเท้าลงไปในน้ำ แล้วทำใจให้สงบ จนได้ยินเสียงใครคนหนึ่งจากด้านหลัง



"ไม่คิดว่านายจะโดดเรียนแล้วมานั่งอยู่แถวนี้" ผู้ชานคนนั้นที่เจอที่ห้าง  'ชานยอล' รอยยิ้มนั้นดูสดใสจริงๆ



"ชานยอล"



"จำชื่อฉันได้ด้วย ดีใจจัง แล้วนี้เป็นอะไร" ชานยอลพูดจบก็ลงนั่งข้างตัวผม



"ก็แค่รู้สึกว่า ไม่มีค่าสำหรับใครเลย" ผมพูดแล้วก้มหน้าลง




"รอยยิ้มนายมีค่ากับฉันน่ะ" ชานยอลพูดก่อนจะเอามือจับใบหน้าผมให้หันมามองเขา



"ชานยอล~" ผมเรียกเขาเมื่อเขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้




"อย่าว่าฉันฉวยโอกาสตอนนายเสียใจเลยนะ ฉันแค่อยากให้นายสนใจฉัน เพราะ ฉันสนใจนายมาสักพักแล้ว  และ เชื่อใจฉันได้ว่าฉันจะไม่ทำแบบนั้นกับนายจนนายต้องเสียใจแบบนี้" ผมมองเข้าไปในแววจานั้น'จริงจังสินะ'



"นายรู้?"



"ถ้าฉันไม่รู้ฉันจะเดินตามนายมาถูกหรอ? ในฉันดูแลนายนะแบค ถึงจะแค่ในมหาลัย ก็พอแล้ว ฉันขอร้อง" ชานยอลอ้อนวอนต่อหน้าผมก่อนจะเอามือทั้งสองของเขามากุมที่โครงหน้าของผม



"อืม..."




     ผมเอามือข้างหนึ่งประกบกับมือของเขาที่ข้างแก้มแล้วใช้แก้มถูไถ่ตอนตอบตกลงออกไป  ริมฝีปากนุ่มของชานยอลสัมผัสกับริมฝีปากของผม ความละมุนที่ได้รับ ทำให้ผมจูบตอบกลับไปโดยง่าย เรียวลิ้นที่สอดเข้ามาในโพรงปาก ลิ้มเลียกันจนเกิดเสียงที่ไพเราะออกมา 'ในความคิดผมนะ'

.
.
.
Nc
ไบโอทวิตไรต์
จร้า
.
.
.  
 


"ตัวเล็ก."



"เรียกฉันหรอ?"




"ขอเรียกอย่างนี้นะ"



"ได้สิ งันเราไปกินข้าวก่อนนะ บายยย"



"แล้วมีเพื่อนกินหรอ?"



"มีน้องที่บ้านมากินเป็นแล้ว ไปนะ" แบคฮยอนเดินออกไปจากผมแล้ว เพราะผมดึงเขาไว้ไม่ได้เอง



"คนนั้นคือตัวจริง สำหรับคุณสิ่งนะ"


    ชานยอลเลือกที่จะออกไปจากมหาลัย เพราะไม่อยากไปกินข้าวแล้วเจอตัวจริงของแบคฮยอนทั้งที่เขาไม่รู้เลยว่าเขาอาจจะสู้คนๆนั้นได้ และอาจจะเอาหัวใจของแบคฮยอนมาได้ก็ได้




    ผมเดินมาที่โรงอาหารก่อนจะเห็นฮุนโบกมือเรียกผมไปหา ผมเดินไปหาฮุนด่อนจะเห็นว่าฮุนนั่งใกล้คนคนนั้น 'ดีโอ' ผมจึงเดินเข้าไปแล้วลากฮุนกับข้าวกล่องในมือฮุนตามผมออกมาจากตรงนั้น




" พี่ลากผมมาทำไม นั้นเพื่อนพี่ไม่ใช่หรอ?"



"ไม่ใช่อีกแล้ว" ผมบอกฮุนไปตามตรงก่อนจะก้มหน้าลง



"เป็นเหมือนเดิมอีกแล้วสินะ ร่างกายแลกกับความไว้ใจ"



"ฮุน~" ผมเรียกชื่อคนตรงหน้าก่อนที่น้ำตาจะซึม 'อีกแล้วน้ำตา'



" ไปกินที่ห้องพักนักกีฬาของผมละกัน แล้วไม่ต้องร้องแล้ว ไม่สวย"


    ฮุนพูดก่อนจะเอามือมาเกลียน้ำตาบนใบหน้าผมออก แล้วพาผมเดินมาที่ห้องพักนักกีฬาของแต่ละคน ภายในกว้างขว้างสำหรับการพักผ่อนคนเดียว ที่เงียบสงบและเรียบง่าย




"ฮุน เล่นกีฬาอะไรให้มหาลัยอะ" ผมถามออกไปเพราะผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวเขาเลยถ้าผมไม่เป็นคนถามเขาเอง




"ฟุตบอลนะ กินข้าวกันเถอะ วันนี้ผมทำซูชิ แล้วก็ข้าวห่อกิมจิให้ ทานครับ"



     ฮุนเปิดกล่องข้าวให้ผมดูก่อนที่ผมจะลงมือกินข้าวตรงหน้าอย่างหิวโหย 'ก็หิวอะ ทำไงได้ ^'^ ' ผมกินข้าวเที่ยงเสร็จผมเลือดที่จะไม่เข้าเรียนในวันนี้เพราะผมไม่พร้อมจริงๆที่จะเจอหน้าเขา จึงนอนเลี้ยงในห้องพัหของฮุนโดยมีฮุนอยู่ข้างๆตลอดจนผมหลับไป รู้สึกอีกทีก็เมื่อรู้สึกเย็นที่ริมฝีปากเมื่อลืมตาขึ้นมาก็ตามคาด เซฮุน ผู้ชายทำให้ผมเป็นตัวเองมากที่สุด



"กลับบ้านครับ ผมเอารถมา"



"พี่ต้องไปทำงาน" ผมลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียงหลังจากพูดจบ



"ที่ไหน?"



"ร้านชานมแถวม.นี้ละ"




"งันผมไปส่งและรอรับกลับเลย งานเลิกกี่โมง "



"เริ่ม 5โมง ก็ น่าจะ 4 ทุ่ม"



"โอเค งันไปกันครับ" ฮุนจูงมือผมออกจากห้องและวพาขึ้นรถมาส่งที่ทำงานพร้อม เตรียมตัวนั่งเฝ้ารอกลับพร้อมกัน




"แบค มาแล้วหรอ ฉันพึ่งถึงเมื่อกี่เอง" ผมเดินเข้าร้านมา ดีโอก็พูดขึ้น ผมทำไม่สนใจแล้วเดินไปหลังร้านเลยไม่ได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเซฮุน



"อยากเข้าใกล้ พี่แบคเกิน 1 เมตร ไม่งันนายไม่ตายดีแน่" เซฮุนพูดออกมาทันทีที่เดินเข้าร้านมาแล้วเห็น ดีโอยืนอยู่




____________________________________




    :  จบไปแล้วอีกตอน ตอนนี้ดราม่า นิดนึง แต่ก็มี เอ็นซีมาให้ฟินกันเหมือนเคย  ตอนต่อไป จะเป็นอย่างไรเมื่อ เซฮุน ปะทะ ประทานชมรม เพื่อนยามเหงา (พี่ลู่นั้นเอง)  




Mie..L...  





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 22:42
    อ๊ากกกก NC ฟินมากกก ชานนะชานชั่งกล้าบ้าบิ่นเหลือเกินจิง ไม่เลือกที่เลยนิ แต่ก้ฟินมากเลยค่ะ ชอบๆ^^
    #155
    0
  2. #141 LittleSnot (@undersky01) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 13:57
    พี่โด้ ทำไมทำงี้ อ่ะ คือระ??
    #141
    0
  3. #92 ice (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 00:32
    อื้อหือออออออออออออ ชานแบคละมุนมาก

    ตอนหน้าพี่ลู่มาแล้วสินะ ฮุฮิ
    #92
    0
  4. #74 lovely sun (@kaopan-korea) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 23:42
    สงสารแบคTToTT
    #74
    0
  5. #39 CLBaek (@ayasan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 15:50
    อ้าว ดีโอทำไมทำงี้อ่ะ แซดอ่ะ สงสารแบค
    ไ.อ้พวกบ้าพวกนั้นนี้ต้องการอะไร ตัวเองทำให้อี้สนใจไม่ได้
    แล้วก็มาพาลหาเรื่องแบคอย่างนี้หรอ ไฝว้กันป่ะเรา เดี๋ยวโดนมิใช่น้อย #อินๆ 555
    #39
    0
  6. #24 ` (sawada.tsunayoshi) -? (@fernnie1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 19:01
    ดีโอลูกแม่ (?) ไมหนูทำแบบนี้ล่ะลูก ...
    ตอนหน้าพี่ลู่ออกแล้ว กรี้ดดดดด -/-
    #24
    0
  7. #23 annchan (@annchan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 15:06
    อั๊ยยะ ตอนหน้าพี่ลู่ออกแล้ว
    ดโอแม่งนิสัยไม่ดีเลยอ่า ทำงี้ได้งัย
    #23
    0