นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย { RoV : Fanfiction } Halloween my love [ Zephys x Van ]

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
-------------------------------------------------------------

สวัสดีค่ะ /เย้ย้ย้
เราจะมาเมากาวกันในฟิคสั้นนี้กันค่ะ
ฟิคนี้ BL อย่างแน่นอนค่ะ เอาไปอ่านแก้ขัดกันก่อนเนาะ
คู่พ่อศรีไพรกับแม่วันนั้นเอง เฮฮฮฮฮฮฮฮ
ไม่รู้ว่าจะแต่งสนุกรึเปล่านะคะ เพราะไม่ค่อยถนัดอะไรแบบนี้เหมือนกัน แต่ความสนองนีทมันบังคับให้แต่ง โฮ /กำมือ

ที่แต่งคู่นี้เพราะชอบชุดพ่อศรีไพรเฉยๆค่ะไม่มีอะไรมากมาย(.....
ถึงคนอื่นจะบอกตลกก็เถอะ 55555555555555

ส่วนใครที่ไม่ชอบก็สามารถกดออกไปได้เลยค่ะโฮโฮ TT 555555
ฟิคนี้ไม่อิงความเป็นจริงค่ะ มโนอีกแล้วเฮ

พร้อมแล้วก็ไปอ่านกันเลย เย้เย้!

-------------------------------------------------------------

เนื้อเรื่อง อัปเดต 1 พ.ย. 60 / 12:28


          ....คืนพระจันทร์เต็มดวงทรงกลมมลเฉิดฉายในยามค่ำคืน ความหวาดกลัวเข้าปกคลุมในวันนี้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดพร้อมกับเสียงกรีดร้องในยามราตรีสีทมิฬ สัตว์ประหลาดและอสูรกายจากใต้บาดาลผุดโผล่ขึ้นมารับลมบบโลกมนุษย์และเริ่มหลอกหลอนผู้คนให้ขนหัวลุกหัวตั้งกันไปข้างหนึ่งเพื่อความสนุกของตน ขนาดที่ว่าพระอาทิตย์ยามเย็นใกล้ลับขอบฟ้าแล้วต้องรีบหัวซุกหัวซุนหลบเข้าตัวบ้านแทบจะไม่ย่างก้าวออกมาให้เสี่ยงชีวิตออกไปผจญกับผีร้ายให้หลอกหลอนอีกครา

          กล่าวกันว่าเป็นวันที่ทูตผีจะออกมาเดินเล่นกันมากที่สุดเพื่อเชื่อมต่อกับดวงวิญญาณของมนุษย์และกำเนิดชีวิตขึ้นมาใหม่อีกครั้งซึ่งทำให้ชาวเดือดร้อนกันถ้วนหน้า จึงต้องขับไล่ทุกวิถีทางไม่ให้เจ้าผีร้ายนั้นเข้าสิงได้ ไม่ว่าจะเป็นการดับไฟหรือแต่งตัวแปลกประหลาดหลอกผีร้ายเพื่อให้พวกมันหายสาปสูญไป

          แต่อย่างว่าล่ะ ไอ้ของพรรคนี้มันทำให้ทูตผีปีศาจกลัวซะที่ไหนล่ะ...แถมยังน่าขำอีกต่างหาก

          ก็นะ...เพื่อความสบายใจของพวกเขาก็ไม่ได้อยากจะว่าอะไรหรอก พวกมนุษย์นั้นช่างสร้างสรรค์อะไรให้แปลกใจอยู่เสมอ นอกจากจะมีการทำพิธีกรรมขับไล่ผีแล้วยังมีเทศกาลที่เรียกว่า 'วันปล่อยผี' หรือ 'ฮาโลวีน' อีกต่างหาก...เรียกได้ว่าชาวบ้านเดินกันออกมาเพ่นพ่านเต็มไปทั่วเมืองให้ว่อน แต่งตัวเป็นแม่มดพ่อมดบ้าง ปีศาจบ้าง แวมไพร์บ้าง....อืม ก็น่าสนใจดีอยู่หรอกแต่มันก็น่าเบื่ออยู่ดี สำหรับเขาอ่ะนะ...

          ร่างสูงโปร่งยืนเต็มความสูงบนหุบเขาลูกหนึ่งที่สามารถมองลงมายังเบื้องล่างของเมืองใหญ่แห่งหนึ่งที่ประดับไปด้วยแสงออร่าของเทียนไขและเสียงหวีดร้องอย่างสนุกสนานราวกับการละเล่นอย่างหนึ่งและเป็นลับตามนุษย์มากที่สุด ร่างหนาในเสื้อเกราะรูปแบบเสื้อโค๊ดยาวสีม่วงเข้มแซมลวดลายด้วยสีทองอร่ามตาปนะดับขอบเหล็กมันวาว มือยาวสวมถึงมือหนากำด้ามหอกยาวรูปทรงคล้ายกับร่มหุบสีส้มฟักทอง กางเกงผ้าหนาชั้นดีกับรองเท้าบูทยาวถึงเข่าและปลายเท้าแหลมโค้งม้วนได้ที่ 

          ทุกอย่างล้วนสมบูรณ์แบบทุกอย่างตามฉบับ 'ยมทูต' แล้วแท้ๆ....แต่กลับต้องมาอึดอัดใจเพราะไอ้หัวฟักทองที่สวมครอบหัวอยู่เนี่ย!!! 

          หนุ่มยมทูตไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมธีมฮาโลวีนของเขาต้องสวมอะไรบ้าๆบอๆแบบนี้ด้วย....ถ้าเปรียบเป็นแจ๊ค โอแลนเทิร์นสุดเท่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่มันเหมือนเป็นตัวตลกในคราบชุดฟักทองชัดๆ! แถมยังล่อเปลี่ยนอาวุธของเขาให้กลายเป็นร่มยาวที่ไม่เหมาะต่อการไปเก็บเกี่ยววิญญาณเลยแม้แต่น้อย ถ้าเผลอๆไปตอนนี้ล่ะก็คงได้โดนหัวเราะเยาะตายแน่ๆ....

          " ฝากไว้ก่อนเถอะ.... " ภายใต้หัวฟักทองจุดเทียนไขสว่างเอ่ยน้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งก่อตัวอย่างเห็นได้ชัด เดาได้ว่ายมทูตตนนี้กำลังเคียดแค้นเป็นที่สุด

          เพราะนี่เป็นวันปล่อยผีที่ดวงวิญญาณรอคอยมาทั้งปี และเป็นปีละครั้งที่เหล่าดวงวิญญาณทั้งหลายจะได้ออกมาพบปะกับมนุษย์เพื่อเจอหน้ากับคนที่รักหรือเพื่อนซี้ ถึงแม้ว่าพวกมนุษย์จะมองไม่เห็นก็ตามทีถ้าไม่มีเซ้นท์การมองวิญญาณหรอกนะ....

          และก็เป็นวันดีที่ตัวเขาไม่ต้องคอยมาเดินเก็บเกี่ยววิญญาณลงนรกตามเคย ถือว่าเป็นช่วงเวลาพักผ่อนของหนุ่มยมทูตตนนี้ในหนึ่งคืน พอพ้นผ่านคืนนี้ไปก็ต้องมาไล่ตามเก็บอีกดั่งเคย

          แต่ตอนนี้เขาอยากจะเปลี่ยนชุดเจ้านี่มากจริงๆ....

          " เป็นไง? ชอบชุดนี้ม้า?~ "

          พูดถึงผีผีก็มาทันใจ.....

          " หุบปากแล้วเปลี่ยนชุดให้ข้าเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ข้าจะตัดหัวเจ้าซะ " 

          ยมทูตหนุ่มกล่าวเสียงทุ้มเรียบนิ่งราวกับมีดเฉือนผิวหนังใส่เจ้าของเสียงใสหวานที่มาทักทายเพียงไม่กี่นาที สาวร่างโปร่งในชุดเกราะรัดรูปเต็มยศสีม่วงเข้ม ผมดำขลับมัดรวบสูงยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าหวานสวยตัดกับริมฝีปากแดงสดราวกับสตอเบอรี่สีสด พร้อมกับถึงเคียวยาวแหลมเผยออร่าสีม่วงทมึนที่พร้อมจะฆ่าได้ทุกเมื่อ ดูท่าแล้วคงจะแอบไปเก็บดวงวิญญาณมาแน่ๆก่อนที่จะมาเจอกับเขา

          และเธอก็รู้ว่ายมทูตตนนี้ไม่มีทางลงไปเจอหน้าประชาชีแหงๆ ถึงได้มาหลบบนหุบเขาสูงจนหัวฟักทองแทบจะแทรกแผ่นดิน

          " โฮ่ย...นี่หรือคำทักทายที่เจอกันวันฮาโลวีนน่ะหือ " สาวเจ้าเท้าสะเอวมองเพื่อนรักในชุดฟักทองด้วยความเอ็นดูอย่างถึงที่สุด เพราะนานๆทีเขาจะแต่งชุดอะไรแบบนี้ออกมาให้เห็นบ้าง ทำตัวเป็นคนเสพงานไปได้ นี่ก็วันหยุดทั้งทีนี่นา " ข้าอุส่าห์สั่งตัดชุดฝีมือดีจากขุมนรกเลยเชียวนะ "

          " บอกให้ขุมนรกนั่นเอาชุดเดิมข้าคืนมาเถอะน่า! " ยมทูตหนุ่มเสียงแข็งกร้าวพลางหันหน้าตวัดไปยังเพื่อนสาวตัวดีที่มองตนด้วยความเอ็นดูจนน่าขยะแขยง " ก่อนที่ข้าจะตัดหัวเจ้าขาดสะบั้น!! "

          " กรี้ดด!! ไอ้บ้า 'เซฟิส'! เจ้าบ้าไปแล้วรึไงเนี่ยห๊า!? "

          สาวเจ้าหวีดร้องเสียงหลงเมื่อยมทูตหนุ่มนามเซฟิสเริ่มเกรี้ยวกราดใช้หอกคู่ใจจ่อเข้าที่คอหอยของหญิงสาวไม่ใยดีถึงแม้จะเป็นเพศแม่ก็ตามที แต่ยังโชคดีที่เธอหลบตวัดหอกได้ทันพอดีไม่งั้นหัวได้หลุดบ่าแน่ๆ...

          " สงบอารมณ์บ้างสิ! นี่ข้าเป็นเพื่อนเจ้านะ "

          " ข้าไม่อยากมีเพื่อนแบบเจ้าเลยสักนิด 'มีน่า'.... " เซฟิสถอนหายใจหน่ายๆกับความคิดแย่ๆของมีน่าเพื่อนรักสาวสวยที่ไปสั่งตัดชุดจากขุมนรกชั้นไหนก็ไม่รู้มาให้ใส่ก่อนที่เจ้าตัวลดหอกที่จ่อคอหอยของเธอลงตามระเบียบ

          น่าอายว้อย!!!

          " เห็นแก่ความดีของข้าเถอะ ข้าทำตามที่นาครอ-- อุ้ย! "

          เหมือนจะมีบางอย่างเก็บหลุดออดจากปากของสาวเจ้าจนแทบจะเก็บไม่ทัน นั่นยิ่งทำให้เซฟิสเอะใจอย่างแรง ภายใต้หัวฟักทองจ้องเขม็งไปที่เพื่อนสาวสวยอย่างมีน่ากำลังอุดปากตัวเองไม่ให้หลุดพูดอีกซ้ำสอง แต่ความเจ้าคิดเจ้าแค้นของยมทูตหนุ่มเผยออร่าทมึนล่ะมั้งเลยยิ่งทำให้ต้องเย็บเข็มปากไปอีกระดับ ขนาดเพื่อนเก็บเกี่ยววิญญาณยังกลัวได้ขนาดนี้ ถ้าเป็นมนุษย์คงไม่เสียสติไปแล้วเรอะ...

          " เจ้าพูดว่า 'นาครอท' อย่างนั้นรึ....? "

          เซฟิสทวนชื่อบุคคลที่สามด้วยเสียงแข็งกระด้างแต่ดุจดั่งหมาป่ากระชากเนื้อออกมาเป็นชิ้นๆ มีน่าที่รู้ว่าถ้าไม่ตอบตามความจริงล่ะก็คงได้กลายเป็นผีเฝ้าสุสานแน่ๆจึงพยักหน้าไปตามกรรม...

          ' โถไอ้นาครอท....ข้าขอโทษแต่มันจำเป็น ' สาวเจ้าคิดรำพึงในใจและอ้อนวอนอย่าให้เจ้าตัวโดนประชาทัณฑ์ก่อนอายุไขเลยเถิด

          แต่เซฟิสก็หาใส่ใจไม่ เพราะยังไงซะเขาก็ต้องลงไปเคลียร์กับผู้พิพากษายมโลกอยู่ดีหลังจากผ่านพ้นวันนี้ไป ยมทูตหนุ่มเก็บความแค้นฝังเข้าสมองพร้อมประมวลผลหาวิธีที่จะกำจัดเพื่อนยมโลกให้หลาบจำและอยู่หมัด

          โชคไม่ดีที่วันนี้นาครอทไม่สามารถมาร่วมวันหยุดอันมีค่าได้เนื่องจากต้องทำงานที่ค้างคากับดวงวิญญาณอีกนับร้อยที่ยังรอคำพิพากษาอยู่เป็นเบือแนวยาว ถึงใจอยากจะลงไปปาร์ตี้วันฮาโลวีนกับคนอื่นก็เถอะแต่งานก็ต้องมาก่อนเป็นอันดับแรก เซฟิสคิดได้ดังนั้นก็แอบจิ๊ปากไม่พอใจและคิดคำสาปแช่งเตรียมด่าทอเพื่อนยมโลกให้หูชาที่บังอาจมาทำให้หนุ่มยมทูตผู้นี้ต้องอับอายขายขี้หน้า!

          มีน่าผู้สมรู้ร่วมคิดกับผู้พิพากษายมโลกกลืนน้ำลายดังอึกแบบฝืดคอก่อนที่จะหันไปทักเปลี่ยนบรรยากาศไม่ให้มาคุไปมากกว่านี้ ไม่งั้นเรื่องชุดวันฮาโลวีนคงไม่จบลงแต่เพียงเท่านี้เป็นแน่....

          " ว่าแต่วันนี้เจ้าเจอหนุ่มน้อยคนนั้นรึยังล่ะ? "

          " ?? "

          ราวกับเรื่องเมื่อสักครู่นี้หายเป็นปลิดทิ้งเสมือนได้ยาระงับประสาทเมื่อได้ยินเพื่อนสาวเอ่ยถึง 'หนุ่มน้อย' ที่ว่ามาเมื่อสักครู่

          จะบอกว่าเป็นหนุ่มน้อยที่หมายปองก็ไม่เชิงนัก เพราะที่กล่าวมานั้นเป็นเพียงแค่มนุษย์ไร้ยางอายคนหนึ่งที่สามารถทำให้ยมทูตหนุ่มหลงหัวปักหัวปำได้ขนาดเท่าที่ว่าปลิดชีพตัวเองก็ยอม! เพราะอะไรน่ะหรือ? ก็เพราะว่าเจ้าหนุ่มน้อยผู้นั้นเป็นนักล่าปีศาจเกรียงไกรจากเมืองโรมาเนียที่เคยคิดจะฆ่าเขามาก่อนน่ะสิ แต่ฟ้าคงลิขิตบันดาลให้ยมทูตหนุ่มตกหลุมรักเข้าให้กับนิสัยขี้เหวี่ยงปากร้ายของเจ้าตัวและความน่าเอ็นดูผสมปนกันจนได้เสป็คตามที่หมายปองล่ะมั้ง เรียกได้ว่าเจอกันครั้งเดียวยมทูตหนุ่มก็ตามตอแยร่างเล็กไม่ปล่อยจนปัจจุบันก็ยังคงทำอยู่...

          และความลับก็แตกเพล้งเป็นเศษกระจกเมื่อมีดวงวิญญาณตนหนึ่งดันเห็นทั้งสองกุ๊งกิ๊งกันตามประสาคนกัดกันแล้วเอาไปบอกต่อที่ยมโลกจนกลายเป็นข่าวใหญ่....ปัจจุบันเขาสังหารดวงวิญญาณปากพล่อยนั่นทิ้งไปแล้วล่ะ โชคยังดีที่ยังมีคนคอยสนับสนุนเซฟิสอยู่ไม่ห่างถึงแม้ว่ามันจะทำให้เขาแค้นไม่หายก็เถอะ....

          แต่ว่านะ....จะให้เขาออกไปในสภาพนี้ล่ะก็โดนหัวเราะยันลูกบวชแน่ๆ ไม่ ไม่มีทาง!!!

          " ยัง "  

          " ข้ารู้ว่าเจ้าอายนะเซฟิส....แต่เจ้าจะยืนอยู่อย่างนี้เจ้าหนุ่มนั่นก็ไม่เดินมาหาหรอกน่า " มีน่ากล่าวด้วยความเป็นห่วงเป็นใยพลางก้าวขาเรียวสวยลงหุบเขาด้วยท่าทางสง่างามก่อนที่จะหันขวับไปมองเพื่อนยมทูตหนุ่มที่ยังคงยืนมองค้างเป็นแท่นหินแข็งกระด้าง " แล้วเจ้าไม่คิดจะลงไปหาหนุ่มน้อยคนนั้นหน่อยรึไง? "

          " แล้วนั่นเจ้าจะไปไหน " 

          เสียงทุ้มเข้มตามฉบับหนุ่มยมทูตถามบุคคลเบื้องหน้าที่ตั้งหน้าตั้งตาจะลงหุบเขาลงไปเซฮายกับปาร์ตี้วันฮาโลวีนในเมือง เนตรคมสวยตวัดมองชายหนุ่มหัวฟักทองแกะสลักเป็นรูปแจ๊ค โอแลนเทิร์น มองเผินๆแล้วก็ตลกอยู่หรอกนะแต่ว่ามองลึกๆแล้วมันก็เท่ดีเหมือนกัน ริมฝีปากบางตอบกลับไปด้วยท่าทีสนอกสนใจกับเบื่องล่างเป็นพิเศษ

          " ไปงานปล่อยผีน่ะ "


***********


          เสียงเฮฮาของเหล่าเด็กน้อยดังกระหึ่มไปทั่วเมืองหลวงที่จัดเทศกาลไล่ผีกันสนุกสนานร่าเริงดั่งปาร์ตี้ร่วมรุ่นก็ว่าได้ เหล่าผู้คนสวมเสื้อเป็นผีสางในรูปแบบต่างๆที่ออกแนวแฟนตาซีมากกว่าขนหัวลุกซะส่วนใหญ่ หัวฟักทองประดับเทียนไขข้างในส่องสว่างแทนแสงไฟในยามค่ำคืน ของประดับตกแต่งติดตามตัวบ้านแต่ละหลังล้วนเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดและสิ่งของบูชายันมากมายแต่ก็ไม่ได้ทำให้น่ากลัวเสียเท่าไหร่ ตามท้องถนนบ้างก็จัดปาร์ตี้กันเล็กๆบ้างก็เล่นหยอกล้อกันตามประสางานปล่อยผี
        
          เด็กน้อยวิ่งเล่นไล่จับกันอย่างสนุกและตรงดิ่งไปยังตาบ้านแต่ละหลังพร้อมกับถือตระกร้าใบใหญ่ที่ทำจากหัวฟักทองสลักเป็นหน้าแจ๊ค โอแลนเทิร์นหรือไม่ก็ถุงผ้า พวกเขาเคาะประตูบ้านเรียกเจ้าของออกมาเปิดพร้อมกับพูดประโยคเด็ดว่า 'หลอกหรือเลี้ยง' ....แน่นอนว่าเจ้าของบ้านมีสิทธิ์ที่จะพูดทั้งสองอย่างแต่ก็จบด้วยการเลี้ยงอยู่ดีพร้อมกับให้ลูกกวาดสีสันเป็นการตอบแทน

          วันนี้เขาเองก็อาจจะออกมาเดินเล่นแบบเด็กๆเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ติดที่ว่าเขาเป็น 'นักล่าปีศาจ' เสียก่อนล่ะนะ ไม่งั้นเสียภาพพจน์หมด ร่างสูงนั่งบนโซฟาเก่ากึกพลันยืนหยัดเต็มความสูงโดยไม่ลืมที่จะคว้าหมวกปีกกว้างประดับขนนกของตนขึ้นมาใส่ด้วย ร่างระหงสมชาติชายใส่เกราะเต็มยศตัวเดิมที่คุ้นเคย เขาไม่คิดจะแต่งตัวแฟนตาซีตามธีมงานหรอกนะ มันน่าเบื่อจะตายไป แถมวันนี้ก็เป็นวันดีด้วยพวกอสูรกายจะโผล่ออกมาต้อนรับในค่ำคืนนี้เป็นพิเศษเพราะขึ้นชื่อว่าเป็นวันปล่อยผีเพราะงั้นมันเหมาะแก่การออกไปล่าปีศาจยังไงล่ะ! แถมยังขายได้ในราคาดีอีกต่างหากใครจะยอมเสียวันนี้ไปฟรีๆกันเล่า

          ร่างสูงจัดแจงข้าวของตัวเองให้เรียบร้อย จักรทองอร่ามถูกขัดเกลาให้แหลมคมอย่างดีพร้อมที่จะเฉือนคอหอยให้ขาดสะบั้น ปืนโบราณที่ประกอบใหม่เสร็จสมบูรณ์สะพายห้อยด้านหลังไปเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินกับสัมภาระอีกเล็กน้อย ใบหน้าหวานหยดย้อยเยี่ยงสตรีใต้หมวกปีกกว้างยกยิ้มอย่างพอใจกับฝีมือของตนที่สมกับเป็นนักล่าปีศาจที่เลื่องลือกันในเมืองโรมาเนีย คนมันจะเก่งก็เก่งที่ฝีมือหรอกว้อย!

          เมื่อทุกอย่างเข้าที่หมดแล้วร่างสูงจึงรีบเดินดิ่งออกไปจากตัวบ้านเก่าครึกโครมไม่วายหันไปเช็คข้าวของเผื่อกันลืมอะไรไป เนตรสีฟ้าครามกวาดสายตาไปทั่วแล้วไม่มีอะไรผิดพลาด มือเรียวยาวสวมถุงมือน้ำตาลเปิดประตูออกไปสู่โลกภายนอก...

          " พี่แวนนนน!~ "    

          " เฮ้ยย!? "

          นักล่าหนุ่มตะโกนเสียงหลงเมื่อมีเทพีตัวน้อยขานชื่อเขาขึ้นเสียงลั่นไปทั่วท้องถนนจนทำให้หนุ่มสาวแถวนั้นต้องหันไปสบตามองกันเป็นตาเดียว 'แวน'ล้มหงายตึงลงไปทันทีที่ถูกเด็กน้อยสวมเขาแกะวิ่งกระโดดทับร่างเต็มเปา เรียกได้ว่าไม่จุกก็ให้มันรู้กันไป

          เทพีแกะตัวน้อยไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับอาการเจ็บแปล๊บหน่วงๆของชายเบื้องหน้าที่ตนนั่งทับจนอากาศหายใจจะขาดอยู่รอมร่อ แวนพยายามที่จะดันตัวเองขึ้นแต่ก็ต้องหมดสภาพเมื่อเด็กน้อยนั่งทับหน้าอกตนอยู่นั้นหนักเกินกว่าจะเคลื่อนตัวไหว เทพีน้อยในชุดฮาโลวีนฟักทองกับหมวกแม่มดใบใหญ่ประดับไปด้วยลูกกวาดและใยแมงมุม ผมฟูฟ่องสีชมพูอ่อนๆมัดแกละรวบทั้งสองข้างไม่ลืมเขาแกะสีเหลืองอ่อนตามเทพีจักรราศี สวมผ้าคลุมสีดำมืดยาวลากพื้น เสื้อคอปกสีขาวแขนยาวริ้วลวดลายลูกไม้สบายตา กางเกงโป่งพองลายแนวตรงสีม่วงส้มสลับกันถึงหัวเข่า สวมถุงมือและถุงเท้ายาวสีขาวทับแถมยังถือไม้คทาเจ้าเก่าติดไม้ติดมือมาด้วย

          " หลอกหรือเลี้ยงงง~ " เทพีน้อยโบกมือท่าทางตามประสาเด็กน้อยพลางยกยิ้มให้เห็นเขี้ยวแหลมเล็กๆซี่หนึ่งอันเป็นเอกลักษณ์

          " อ-อลิซ.... "

          " ตายจริง....อลิซไปทำอะไรตรงนั้นหรือ? "

          จะเรียกว่าเสียงสวรรค์ก็ไม่ปานแต่นั่นเป็นเรื่องดีมากเลยทีเดียวเพราะเสียงนุ่มนวลดั่งดอกไม้ที่กำลังบานฉ่ำเอ่ยขึ้นอย่างคุ้นหูนักล่าหนุ่มอย่างมาก หล่อนขานชื่อเทพีน้อยตรงหน้านามว่า 'อลิซ' ด้วยความประหลาดใจ เสียงทุ้มตามฉบับนักล่าขานชื่อสตรีเบื้องหน้าด้วยความเจ็บแปล๊บเข้าที่สันหลัง " ลอเรียล.... "

          " จ๋า...?~ "  

          สาวสวยราวนางฟ้าจุติโลกมนุษย์ทักตอบชายหนุุ่มเบื้องหน้าที่ล้มลงไปอย่างหมดสภาพ มือเรียวยาวสวยช้อนตัวเทพีร่างเล็กให้ออกมาจากร่างสูงให้เจ้าตัวได้หายใจสะดวกเสียที เมื่อแวนได้โอกาสหายใจจึงรีบสูดลมหายใจเข้าออกเต็มปอดราวกับคนใกล้ตาย นั่นทำให้ลอเรียลรู้สึกเอ็นดูชายหนุ่มร่างเล็กผู้นี้เสียจริง

          " ให้ข้าช่วยเถิดนะ... " เมื่อหล่อนปล่อยอลิซลงจากอ้อมกอดของตน ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มเล็กๆพลางยื่นมือข้างหนึ่งตรงมาทางด้านหน้านักล่าหนุ่มเพื่อเป็นการช่วยเหลือ

          " ขอบคุณ.... " แวนตอบน้ำเสียงมึนๆยังไม่ค่อยได้ใจความมากนัก เขาจึงเลือกที่จะจับมือหล่อนไว้ให้ตัวเองพยุงขึ้นมาได้โดยง่าย แต่มันไม่กลับเป็นอย่างนั้นเมื่อถุงมือหนาจับมือเรียวสวยได้ ลอเรียลจึงจับมือกลับไว้แน่นแล้วออกแรงดึงชายร่างเล็กว่าตนให้ลุกขึ้นภายในพริบตา แรงพละกำลังมหาศาลของหล่อนทำแวนเผลอหลุดร้องเสียงหลงอีกครั้ง นางฟ้าสาวสวยยิ้มอย่างพอใจเมื่อนึกสนุกแกล้งชายเบื้องหน้าจนหน้าตาเหวอหวาราวกับเห็นผี " หลอกหรือเลี้ยง?~ "

          " เจ้าแกล้งข้า! " นักล่าหนุ่มโวยวายเมื่อรู้ว่าตนถูกหญิงสาวตรงหน้าคิดแผนแกล้งตน ลูกงี้เขาไม่น่าไปจับมือหล่อนยังจะดีซะกว่า แต่นั่นก็ไม่ทำให้หล่อนรู้สึกผิดหรือกระทบอะไรแถมยังยิ้มได้อีกต่างหาก นี่มันนางมารในคราบนางฟ้าชัดๆ!

          " โถแวน เฮลซิ่งผู้น่าสงสาร....ข้าอุส่าห์เป็นห่วงเจ้าเชียวนะ "

          " จะหลอกหรือเลี้ยงข้าก็ไม่สนใจหรอก " 

          นักล่าหนุ่มตอบกลับเสียงแข็งพลางปัดฝุ่นตามชายเสื้อไปพลางๆ กระดูกสันหลังแทบจะหักดังเปรี๊ยะแล่นเข้าโสตประสาจนแทบจะเซลงไปนอนอีกรอบแต่โชคดีที่ลอเรียลรับหนุ่มร่างบางไว้ทัน

          เพราะแบบนี้ไงล่ะหล่อนถึงได้เอ็นดูชายหนุ่มผู้นี้นักหนา.....

          นางฟ้าสาวจากเอเดนยิ้มเล็กๆให้กับแวน เฮลซิ่งด้วยความเอ็นดู เรือนผมสีม่วงอมชมพูตัดกับใบหน้าเรียวสวย ผิวพรรณผุดผ่องสว่างดั่งไข่มุกเม็ดงาม ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูหวานเข้ากับสันจมูกโค้งสวย เนตรคมสีแดงดั่งทับทิมสีสดฉายแววชวนให้น่าค้นหา รูปร่างอวบอิ่นสมสัดส่วนเหมาะกับธีมแม่มดอย่างมาก หล่อนสวมหมวกแม่มดใบกว้างประดับเนตรแหลมคมดุจแมว เสื้อเกราะอกสีม่วงเข้มมีขนนกประดับฟูฟ่องติดตามขอบเสื้อระบายสวยงาม เข็มขัดเหล็กรูปฟักทองพวงหนังสือคัมภีร์อะไรสักอย่างมาด้วย ชายประโปรงระบายสีม่วงทับผ้าข้างในสีส้มอีกชั้นหนึ่งยาวลงถึงพื้น ปีกนางฟ้าสีสมใสบริสุทธิ์สยายอย่างงดงามดั่งทวยเทพ

          กล่าวรวมๆแล้วคือสวยนั่นแหละ....

          " ข้าเลี้ยงนี่เป็นการตอบแทนก็แล้วกันนะแวน เฮลซิ่ง... " ลอเรียลว่าจบพลันยื่นมือข้างหนึ่งที่กำลังกำราวกับมีอะไรซ่อนอยู่ พอนางคลายนิ้วออกทั้งหมดก็ปรากฏท๊อฟฟี่สีทองลายขวางบนฝ่ามือของหล่อนก่อนที่จะยัดมันให้นักล่าหนุ่มอย่างเต็มใจ " รับไปสิพ่อนักล่า "

          " ข้าไม่ได้ขอ-- "

          " ข้าเลี้ยง....ไม่ได้หลอก " แวนมองท๊อฟฟี่ที่ถูกลอเรียลยัดใส่ไว้ในมือโดยไม่ได้เต็มใจจะอยากได้ เมื่อเนตรฟ้าครามเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งนางฟ้าเอเดนกับเทพีจักรราศีก็ได้หายไปแบบดื้อๆ....นี่สินะวันปล่อยผี 

          ' คิดจะหายกันไปดื้อๆเลยงั้นรึ ' นักล่าหนุ่มได้แต่คิดในใจจึงเก็บท๊อฟฟี้ใต้เสื้อโค๊ทหนาตัวเก่งให้เรียบร้อยก่อนขายาวจะก้าวออกจากบ้านฉับๆไปตามทางถนนที่มีผู้คนยืนเบียดเสียดกันทั่วท้องถนน


          ร่างบางใต้ปีกหมวกกว้างตวัดมองไปทางไหนก็เจอแต่คนแต่งตัวแฟนตาซีเต็มไปหมด บางทีเขาอาจจะเป็นแกะดำก็ได้ล่ะมั้ง....ก็ล่อยืนกลางดงฝูงชนขนาดนี้ไม่มองว่าแปลกก็บ้าแล้ว! แล้วทางที่เขาจะออกไปล่าปีศาจนั้นก็เป็นทางเดียวที่จะผ่านไปได้เสียด้วย ทางลัดเลาะตามบ้านเรือนดันไม่มีอีกต่างหาก ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ถูกฝูงชนคนตัวสูงบังตลอดทาง นี่เขาเตี้ยเกินไปหรือสูงไม่พอกันแน่ฟะเนี่ย!? หลบทางหน่อยว้อยนักล่าจะออกไปหาตังง!

          ในระหว่างที่ร่างบางกำลังพยายามจะแหวกทางผู้คนที่ยืนกันเป็นกระจุกเพื่อหาทางไปต่อก็ต้องชะงักกึกทันทีเมื่อมือใครบางคนมารั้งแขนไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ประเมินได้ว่าต้องเป็นสาวๆอย่างแน่แท้เพราะแรงที่ออกนั้นมากกว่าแรงผู้ชายที่เพียงแค่ออกแรงนิดเดียวก็ตัวปลิวแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนตัวเบาหรอกนะเฟ้ย!

          นักล่าหนุ่มหันขวับไปตามแรงดึงของคนด้านหลัง เนตรคมตวัดมองสองสาวปรากฏเบื้องหน้ากำลังปั้นหน้ายิ้มและแปลกใจในเวลาเดียวกันและแน่นอนว่าคนอย่างแวน เฮลซิ่งต้องรู้จักดี....ดีมากด้วย แทบจะเบือนหน้าหนีเลยก็ว่าได้

          " วันนี้เจ้าไม่แต่งชุดฮาโลวีนหรอ? " สาวผมสั้นบ๊อบสีกรมท่าในชุดรัดรูปนายอำเภอ เนตรสวยฟ้าสว่างตัดกับใบหน้าเรียวคมดั่งสาวออกสนามมาบ่อนกับกระบอกปืนคู่สีทองอร่ามตาพกติดข้างตัวอันเป็นเอกลักษณ์เด่นชัดกล่าวพลางกอดอกแน่น 

          " นั่นสิ ข้านึกว่าเจ้าจะแต่งซะอีก--ว่าแต่เจ้าจะไปไหนรึแวน? " สาวเจ้าอีกคนทักถามนักล่าหนุ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น สาวผมทองมัดแกละสองข้างกับชุดรัดรูปกับกางเกงสีน้ำตาลไม้แก่ตัดกับในหน้าหวานน่ารักของเธอ

          สองสาวผู้นี้เป็นนักล่าเหมือนๆกับเขา แต่เพียงแค่ว่าวิธีการกำจัดนั้นต่างกัน คนนึงใช้ปืนอีกคนนึงใช้ดาบ....อืม ก็ดีอยู่หรอกแต่ถ้าไม่ติดที่ว่านิสัยพวกนางมันน่ารำคาญไปเสียหน่อย

          ร่างสูงมองสองสาวที่ยืนสนอกสนใจคนตรงหน้าซึ่งนั่นทำให้แวน เฮลซิ่งรู้สึกว่าเวลาอันมีค่ากำลังจะหมดลงไปอย่างน่าเสียดายเพราะดูท่าแล้วสองสาวเจ้าเล่ห์และขี้กวนบาทานี้คงจะไม่ยอมปล่อยไปอย่างง่ายแน่นอน แวนผ่อนลมหายใจหน่ายออกมาแทบจะไม่มีที่สิ้นสุดพลางตอบเสียงแข็งกระด้างใส่พวกหล่อนไปอย่างไม่ใยดีและไม่สนว่าจะคิดกันเยี่ยงไร

          " หาตังค์ "

          " เวลานี้น่ะรึ? ป่านนี้ปีศาจไม่หนีกระเจิงกันไปหมดแล้วหรือ? " สาวผมสั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างยิ่ง แหงสิเวลาแบบนี้ปีศาจตนไหนจะออกมาเซฮัลโหลวกับงานเลี้ยงฮาโลวีนนี้ล่ะพ่อคุณเอ๋ย " เปลี่ยนจากล่าปีศาจไปล่าขนมไม่ดีกว่ารึ "

          " อย่ามากวนอารมณ์ข้าจะได้มั้ย 'ไวโอเล็ต' ส่วนเจ้าก็ด้วย 'บัตเตอร์ฟลาย' " นักล่าหนุ่มย้ำเสียงไปที่ชื่อของบุคลเบื่องหน้าทั้งสอง เขาไม่ชอบเลยเวลาที่มีคนมาคอยกวนประสาทระหว่างการทำงานมันทำให้เสียสมาธิอย่างมากทีเดียว " ข้าไม่ชอบ "

          สองสาวได้แต่ยืนยิ้มไม่พูดอะไรโต้ตอบเพราะรู้ดีว่าถ้าไปกวนประสาทอะไรอีกอาจจะโดนกระสุนเวทย์ทะลุเจาะกลางกะบาลหรือไม่ก็จักรเฉาะหัวเอาก็เป็นได้จึงเลือกที่จะไม่เสี่ยงตัวเองเป็นดวงวิญญาณตายรังที่นี่หรอก! บัตเตอร์ฟลายยืนนึกอะไรอยู่บางอย่างก่อนที่จะปิ๊งขึ้นมาในหัวเหมือนกับไอสไตน์ที่มีไอเดียอะไรใหม่ๆ เนตรสีฟ้าสว่างกลมโตมองเพื่อนหนุ่มตรงหน้าก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

          " แล้ววันนี้เจ้าเจอพ่อยมทูตนั่นรึยังล่ะ? "

          " ยัง....--หา!!? "

          แวนร้องเสียงหลงเมื่อได้ยืนชื่ออันไม่พึงประสงค์ที่ไม่อยากจะจดจำในสมองส่วนกลาง ไม่สิ อยากลืมไปเลยต่างหาก! บัตเตอร์ฟลายที่เห็นว่าเขาร้องเสียงดังเกินเหตุจนทำให้คนอื่นๆมองกันพรึ่บไม่วายยกมือเรียวขาวขึ้นมาอุดปากชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่ร้องอีก

          " ชู่ว~~ เสียงดังไปแล้วนะ " นิ้วเรียวจ่อริมฝีปากบางเชิงให้เบาเสียงหน่อยพลางกระซิบกระซาบเบาๆพอให้เพื่อนทั้งสองได้ยิน ไวโอเล็ตที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เนืองๆก็พลันชุ่วยไปอุดปากนักล่าหนุ่มด้วยอีกคน พอนักล่าหนุ่มเริ่มเงียบเสียงลงและไม่ขัดขืนอะไรจึงยอมปล่อยมือออกให้กลัวว่าเขาจะไม่มีอะไรให้หายใจเสียก่อน

          " แล้วเจอรึยังล่ะ? "

          " นั่นไม่ใช่ธุระการของเจ้าซักหน่อย แถมข้าก็ไม่อยากจะเจอหน้าหมอนั่นด้วยซ้ำไป! "

          นักล่าหนุ่มตัวน้อยกล่าวอย่างน้ำเสียงเคียดแค้นอย่างมากที่สุด เพราะอะไรน่ะรึ!? มีไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้อ้างตนว่าเป็น 'ยมทูต' ตามติดมาตลอดทางเหมือนดวงวิญญาณไม่ยอมไม่ผุดไปเกิดเสียทีหลังจากทำภารกิจไปกำจัดงานสุดหิน ซึ่งนั่นก็คือยมทูตตัวดีนั่นแหละ....แต่ทว่าแผนการก็ไม่สำเร็จไปตามที่คาดหวังแถมยังโดนเจ้านายด่าชุดใหญ่เลยทีเดียว เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอกไอ้โดนด่าน่ะเพราะเขาก็โดนอยู่แล้วประจำจนชินชา

          แต่ไอ้ยมทูตตัวดีนั่นชอบตามตื้อมาไม่เคยขาดสายเลยแม้แต่เสี้ยววิอย่างกับมีพรเห็นอนาคตล่วงหน้า เขาเบื่อ เบื่อมากๆกับการมีคนคอยตามตอแยไม่เลิกเหมือนเด็กมีปัญหาคอยจ้องล้างจ้องผลาญอยู่ได้!! แล้วที่น่าเจ็บใจและเกลียดฝังลึกเลยก็คือมันเคยเกือบทำ 'เรื่องน่าอาย' มาแล้วนี่สิ! แต่พระเจ้ายังใจดีต่อเขาจึงทำให้รอดออกมาได้ซะก่อน

          ใครว่ามันจะจบง่ายๆล่ะ...สปิริตไอ้ยมทูตสมองปลาทองนั่นยังมีแรงฮึกขึ้นสู้ตามง้อตอแยอีกต่างหาก! นักล่าหนุ่มสุดหล่อคนนี้ล่ะเครียดจนสมองแทบจะระเบิดตาย ยิ่งพูดก็ยิ่งขึ้น หึยยยยยย!!!

          " ก็เห็นเจ้ากับยมทูตตนนั้นดูสนิทสนมกันดีนี่.... "

          สนิทกับผีสมองปลาทองอ่ะสิ....

          " ข้ากับมันไม่เคยสนิทกัน! " นักล่าหนุ่มเถียงกลับไปอย่างหัวเสีย " แล้วเหตุใดข้าจะต้องไปสนิทสนมกับยมทูตสมองปลาทองนั่นด้วยล่ะ? " 

          " แล้วทำไมเจ้าต้องร้อนตัวด้วยล่ะ....บอกกันดีๆก็ได้นี่นา " ไวโอเล็ตกอดอกมองอัปกิริยาที่ดูท่าทางร้อนรนผิดปกติหรือว่านี่มันปกติของหมอนี่กันแล้วนะ? กลายเป็นว่าเหมือนจุดชนวนต่อมขี้เจือกให้พวกหล่อนซะแล้วสิ 

          " เรื่องของพวกเจ้าเถอะ ข้าไม่อยากจะพูดมันเสียเวลาข้า " ร่างสูงกล่าวปัดก่อนจะหันหลังขวับเตรียมเดินทิ้งสองสาวไปอย่างไม่ใยดีและอาศัยในช่วงที่คนชุลมุนมากที่สุดพร้อมกับหันไปท้งประโยคท้ายไว้ให้สาวเจ้าสองหน่อที่ยืนตีหน้ามึนไปชั่วครู่ " ข้าไปล่ะยัยบ้า! " 

          " เอ๊ะ! เดี๋ยวสิแวน!! " 

          บัตเตอร์ฟลายตะโกนไล่หลังนักล่าหนุ่มที่ใกล้จะหายลับตาผู้คนไปแล้ว แต่เมื่อเธอวิ่งตรงไปนักล่าหนุ่มก็พลันหายไปเสียแล้ว อย่างกับผีติดสปีดแหน่ะ...เร็วจริงๆเลยเพื่อนคนนี้ เห้อ

          

      ***********               

          " เซฟิส "

          " อะไร "

          " เมื่อไหร่จะเจอเจ้าหนุ่มนั่นซักที ข้าเบื่อจะแย่อยู่แล้ว " เสียงบ่นปอดแปดสาวเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณเอ่ยละเหี่ยใจ เนตรคมตวัดมองไปทั่วรอบตัวจนแทบจะหมุนอยู่รอมร่อ ยมทูตหนุ่มได้แต่ตีหน้านิ่งงันก็เท่านั้น

          " เจ้าอยากจะเจอไปทำไม " เซฟิสถามหญิงสาวเบื้องหน้าแบบเรียบนิ่งแต่ขายาวยังคงก้าวฉับเดินหน้าต่อไปไม่หยุด

          " ข้าว่าเจ้านั่นก็น่ารักน่าหยิกดีออก ถึงปากจะเสียเหมือนเจ้าไปหน่อยก็เถอะ " 

          ยมทูตหนุ่มหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินคำว่าปากเสียในประโยค ใจเขาอยากจะเดินไปบีบคอให้ขาดอากาศตายแบบไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดเลยทีเดียว แต่ว่าเขาอยู่ต่อหน้ามนุษย์ต่ำต้อยจะให้ทำแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องเสียด้วยจึงต้องจำใจเงียบปากไม่พูดอะไรอีก ฝากไว้ก่อนเถอะ....

          ใครว่าเขาจะไม่ตามมาล่ะ ใจก็อยากจะเจอหน้าเจ้าหนุ่มนักล่าตัวน้อยๆของเขาเต็มทีเสียจนแทบจะสติแตก ไม่รู้ลมหอบอะไรมาถึงได้พัดร่างให้เจ้าตัวต้องมายืนอยู่ท่ามกลางงานวันฮาโลวีนที่แสนจะ....สนุกสำหรับคนทั่วไป แต่ไม่ใช่สำหรับเขาเลยสักนิด

          ตอนนี้เขาเหมือนตัวตลก....ตลกมากๆเลยด้วย พอพ่อยมทูตลงมาแตะที่เมืองปุ๊บสายตาทุกคนต่างจับจ้องมาที่เขาคนเดียวมันทำให้เขารู้สึกอับอายมากจริงๆ ยังโชคดีที่มีหัวฟักทองครอบหัวไว้ไม่งั้นศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาป่นปี้ไม่มีชิ้นดี พอเห็นหน้าดวงวิญญาณหลายหน้าหลายตาจับจ้องกันไม่วางตาขนาดนี้อยากจะกวาดให้เรียบเสียจริง แต่วันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อนเสียก่อนเลยต้องจำใจปล่อยมันไปเดี๋ยวค่อยเก็บรวดเดียวเอาก็ได้

          ความอดทนดันขาดสะบั้นเพราะความน่ารำตาญของมนุษย์ชั้นต่ำมันมีมากเกินกว่าจะทนไหว ร่างสูงยืนตรงเต็มความสูงพร้อมกับตวัดสายตาผ่านหัวฟักทองไม่วายแผ่รังศีที่สัมผัสได้ว่าต้องคอขาดบาดตายอย่างแน่แท้ เสียงทุ้มเข้มลึกแทงทะลุใจแทบขาดสะบั้นตามฉบับยมทูตกล่าวใส่มนุษย์ทั้งหลายที่ยืนจ้องกันเป็นปลิงดูด

          " อยากตายรึไง

          พอพูดจบปุ๊บเหล่าประชาชีก็พลันหันหน้าซ้ายขวาหลบตากันพัลวัน อย่างนี้สิถึงจะสมกับเป็นยมทูตในยมโลกเสียหน่อย... สาวเจ้าเก็บเกี่ยววิญญาณเดินนำหน้าพลันเหล่มองสถานการณ์ชวนน่าอึดอัดสำหรับมนุษย์พลางหัวเราะออกมาเก้อๆล้อเลียนยมทูตหนุ่มเบื้องหลังที่ยังเดินตามมาติดๆ

          " ข้ากลัวจังเลยเซฟิส "

          " ปากเสีย " 

          ยมทูตหนุ่มตอบกลับทันควันด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเป็นที่สุด ไหงจะต้องมาอารมณ์เสียกับมนุษย์ไร้สมองให้หงุดหงิดด้วย แถมตอนนี้เขาก็ยังหาตัวนักล่าหนุ่มคนนั้นไม่เจออีกต่างหาก " เก็บเอาไว้พูดกับไอ้ผู้พิพากษาหน้าด้านนั่นเถอะ "

          " แหม๊...ปากเจ้ากับพ่อหนุ่มน้อยคนนั้นก็ไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนเลยนี่นา "

          " มีน่า! " ยมทูตหนุ่มเค้นเสียงชื่ออีกฝ่ายอย่างเกรี้ยวกราด บางทีหล่อนก็เผลอหลุดพลั้งปากมากไปหน่อยกระมังเลยหัวเสียขนาดนี้

          " ขอโทษจ้ะ " 

          หล่อนขอโทษเสียงนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความกวนประสาทล้วนๆราวกับหาที่รนตายก็ว่าได้ ยังโชคดีแค่ไหนที่เขากับเธอเป็นเพื่อนร่วมงานเสียซะส่วนใหญ่มากกว่าเพื่อนสนิท ไม่งั้นป่านนี้คงได้กลายเป็นวิญญาณเฝ้าสุสานแล้วจริงๆก็ได้ เหอะๆ...

          ระหว่างที่ยมทูตสองตนกำลังยืนทะเลาะกันเป็นตลาดผักสด ร่างสูงในชุดเกราะเต็มยศสวมหมวกปีกกว้างบดบังใบหน้าหวานหยดดั่งสตรีกำลังควานหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้เสีย แต่ระยะทางที่จะออกไปทำมาหากินนั้นมันช่างยาวไกลเสียเหลือเกิน มันอาจจะจริงอย่างที่ไวโอเล็ตบอกมาก็ได้เพราะเวลาแบบนี้ปีศาจตนไหนจะออกมาเพ่นพ่านเต็มบ้านเต็มเมืองล่ะนี่ แต่ใครมันจะไปสนล่ะถ้าพระเจ้ายังเมตตาต่อเขาอยู่! 

          ใบหน้าหวานก้มลงมองพื้นถนนลูกเดียวไม่สนใจว่าทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เหมือนกับคนหน้าเลือดอยากได้ตังค์มาประคองชีวิตตัวเองให้สุขสบายเสียที แหงล่ะใครมันจะทนอยู่นิ่งเฉยให้อดตายไปวันๆกันถ้าเป็นเขาจะขวนขวายให้ได้มากที่สุด ขอขนมตามบ้านหรือจะเลี้ยงหรือหลอกเขาไม่สนใจมันทั้งนั้น! นักล่าหนุ่มคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระทั้งเพ ทำไปแล้วยังไม่ได้ตังค์เป็นค่าตอบแทนทีเหนื่อยไปตามบ้านคนอื่นที่ไม่รู้จักอีก ช่างเถอะ แต่เพื่อตัวเขาเองแล้วยอมทุกอย่าง

          ไม่ใช่ว่าเขากลัวต่อโลกภายนอกหรอก แต่กลัวคนอื่นจะมองว่าเขาเป็นแกะดำมาเดินงานปาร์ตี้นี่น่ะสิ! แวนเงยหน้าผลุบๆโผล่ๆขึ้นมองทางข้างหน้าบ้างเป็นประปราย แต่ก็ต้องสะดุดตาเมื่อเขาเห็นชายหนุ่มร่างสูงกำลังยืนอยู่ไม่ห่างไกลมากนัก จะโทษสายตาตัวเองก็ใช่เรื่องเพราะเขาก็ตัวสูงจริงๆแถมยังใส่หัวฟักทองจนเด่นกว่าใคร 

          มันทำให้เขานึกถึงใครบางคน....ไอ้ยมทูตบ้านั่น

          เอ๊ะ?

          เดี๋ยวสิ!!!! จะมาคิดอะไรแบบนั้นไม่ได้นะว้อยยยยยยย!!!!! ใครบ้ามันจะไปคิดถึงไอ้ยมทูตจากเดนนรกคนเถื่อนกันล่ะเฟ้ยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!


          ร่างสูงระหงสวมหัวฟักทองยังคงเดินต่อไปเรื่อยๆจนกว่าเขาจะได้เจอหนุ่มน้อยผู้นั้น ถึงเขาไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าตัวจะมาร่วมงานอะไรแบบนี้นักหรอก ถ้าให้เดาป่านนี้คงขยันเอาเป็นเอาตายกับการล่าปีศาจหรือมนุษย์แวมไพร์อะไรเทือกนี้อยู่กระมัง มาเดินดูที่นี่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นะ

          หลังจากที่ยมทูตสองหน่อเลิกทะเลาะกันเป็นสงครามน้ำลายก็พลันเดินหานักล่าหนุ่มต่อราวกับเรื่องที่เกิดเมื่อสักครู่ไม่เคยมีอยู่จริง สองขาก้าวฉับพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แต่ก็ต้องหยุดชะงักกึกทันทีเมื่อสาวเจ้าคนหนึ่งลอยตัวด้วยพลังของตนพร้อมกับปีกขนาดใหญ่สยายอย่างสวยงามตามธีมแม่มดแสนสวยกำลังบินตัดหน้ายมทูตสาวจนต้องหยุดเดินกันเป็นแถวเป็นแนว เนตรคมใต้หัวฟักทองจ้องมองหญิงสาวเทพีตรงหน้าอย่างฉงนใจ

          " มาทำอะไรที่นี่ลอเรียล " 

          " งานฮาโลวีนไงจ๊ะ....~ " ลอเรียลกล่าวเสียงเรียบนิ่งแต่ฟังแล้วละมุนนุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก เนตรคู่สวยกลมมลช้อนตามองยมทูตหนุ่มสวมหัวฟักทองดูไม่น่าเกรงขามเท่าที่ควรเหมือนกับใบหน้าคมสันจริงๆของเขา แต่พอมองดีๆแล้วจะเห็นได้ว่าเซฟิสนั้นจ้องหล่อนตาไม่กระพริบเลยล่ะ...

          ไม่ใช่เพราะหลงใหล...แต่คงรำคาญเสียมากกว่า 

          " อืมมม กำลังตามหาพ่อหนุ่มนักล่าปีศาจนั่นหรือ? " 

          นางฟ้าจากเอเดนถามยมทูตหนุ่มตรงหน้า เหมือนว่าหล่อนจะเดาไว้ถูกไม่มีผิดคาดจริงๆเพราะดูจากท่าทางของชายตรงหน้าแล้วนิ่งงันไปเลยแฮะ....ปกติแล้วเซฟิสไม่ใช่คนที่จะยอมรับอะไรได้ง่ายๆหรอกนะ ลอเรียลเองก็เป็นเพื่อนคนหนึ่งที่รู้จักนิสัยของชายหนุ่มเบื้องหน้าเป็นอย่างดี

          " ใช่ หากันให้หัวหมุนเลยล่ะ " มีน่าเป็นฝ่ายที่จะตอบแทนเสียเองจนทำให้เซฟิสต้องหันขวับจ้องเขม็งไม่วางตาราวกับว่าเขาเป็นคนที่มีสิทธิ์จะพูดถึงนักล่าหนุ่มเพียงผู้เดียว

          " จริงหรอ?....ข้าพึ่งเห็นเขาเมื่อสักพักนี้เอง " 

          " แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนล่ะ? เจ้าพอรู้บ้างมั้ย " 

          ยมทูตสาวมองสาวเทพีหาพิกัดของนักล่าหนุ่มผู้นั้นอยู่เนืองๆ เนตรสีทับทิมสดมองผ่านด้านหลังพ่อหนุ่มยมทูตอยู่เนืองๆราวกับว่าหล่อนเห็นอะไรบางอย่างที่น่าสนใจแต่นั่นก็ไม่ทำให้เซฟิสหลบพ้นสายตาไปได้ ลอเรียลรู้ดีว่าชายเบื้องหน้าต้องจับได้เลยส่งยิ้มบางเป็นนัยๆ

          นางฟ้าเอเดนเห็นร่างเล็กกำลังเดินดิ่งก้มหน้างุดตรงมาทางพวกเขา ดูท่าแล้วคงจะไม่ได้ตั้งใจมองทางเสียด้วยสิ

          " เขากำลังเดินมา.... " 

          " อะไรนะ? " เซฟิสถามเสียงหลงเมื่อเทพีสาวตรงหน้ากล่าวเสียงแผ่วจนแทบจะไม่ได้ยิน ลอเรียลทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มเล็กๆพลางเหล่มองสถานการณ์ด้านหลังเป็นคราวๆ

          " อีกไม่กี่นาทีเขาจะเดินตรงมาหาเจ้า....อย่าหลบซะล่ะ " เทพีสาวเอเดนในชุดแม่มดยกยิ้มหวานสวยให้กับเพื่อนหนุ่มยมทูตตรงหน้าก่อนที่หล่อนจะรีบเดินออกไปจากตรงนั้นโดยทิ้งให้เพื่อนยมโลกยืนงงกันเป็นไก่ตาแตก ใครคือ 'เขา' ที่ลอเรียลกล่าวกันมาฟะ...

          เดี๋ยวนะ หรือว่าจะเป็น!!!??


          " โอ้ย! " 

          ราวกับพรปรารถนาส่งลงมาให้ได้ดั่งใจ เสียงทุ้มเล็กร้องเสียงหลงเมื่อเดินชนอะไรบางอย่างที่น่าจะหนักหน่วงเอาการเพราะทำเอาร่างบางล้มหงายตึงลงไปกองกับพื้นเลยทีเดียว หมวกปีกใบกว้างเกือบจะหลุดออกจากหัวแต่ยังดีที่จับมันไว้ทัน เนตรฟ้าครามแอบเบลอๆไปชั่วครู่เล่นเอาเจ็บจี๊ดที่ก้นแบบสุดหน่วง นอกจากสันหลังใกล้เปราะเต็มทีแล้วเขายังจะต้องมาเจ็บอะไรแบบนี้อีกงั้นหรือ

           ภาพที่นักล่าหนุ่มเห็นอยู่ตรงหน้านั้นเป็นเพียงแค่ขาของใครบางคนสวมรองเท้าบู๊ทยาวถึงเข่า ปลายรองเท้าแหลมยาวจนโค้งงอแต่เจาไม่ได้มองบุคคลตรงหน้า ดูท่าแล้วคงจะแต่งชุดแฟนตาซีอีกแหงๆ...

           แวนรีบยันตัวเองขึ้นอย่างทุลักทุเลเพราะอาการเจ็บแปล๊บเข้าที่ก้น พอลุกยืนเต็มความสูงเพื่อจัดแจงตัวเอง บุคคลเบื้องหน้าเป็นสุภาพบุรุษในชุดฮาโลวีนสุดเท่ที่เขามองเห็นเพียงแค่ถึงหัวไหล่เท่านั้น ถ้าให้เทียบกันเขากับชายตรงหน้าห่างกันเป็นวา...เห็นแล้วเจ็บใจชะมัด

           เพื่อไม่ให้ตัวเองเสียเวลาและชายหนุ่มตรงหน้าจึงรีบกล่าวขอโทษไปแบบร้อนรนก่อนที่ขายาวจะก้าวยาวๆเพื่อเดินตีห่างอีกฝ่ายไป ทว่าร่างบางกลับโดนมือหนารั้งแขนเขาไว้ด้วยแรงมหาศาลเพียงนิดเดียวก็ทำให้ตัวเขาเซถลาแทบจะลงไปเกลือกกลิ้งกับพื้นอีกรอบ

           " นี่คุณ---- "

           " ? "

           ราวกับเวลาหยุดหมุนแบบเงียบงัน เนตรฟ้าครามเบิกตาโพลงแบบเหวอหวาได้ที่เมื่อรู้ว่าบุคคลร่างสูงที่เขาชนตรงหน้านั้นเป็นคนเดียวกับที่เขาเห็นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ชายสวมหัวฟักทองสีอร่ามกับชุดเกราะเสื้อโค๊ทตัวหนาๆและกางเกงขายาวทำจากผ้าชั้นดีกับผ้าคลุมสีม่วงเข้ม

           มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล....เขารู้สึกได้

           ร่างบางชุดเกราะเต็มยศจ้องมองชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่ละสายตา ใบหน้าหวานสวยได้รูป ริมฝีปากบางสีพีชน่าสัมผัส เนตรคู่สีฟ้าครามดั่งน้ำทะเลสีใสกับขนตาแพยาวเหมือนผู้หญิงก็ไม่ปาน ยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าหลงใหลขึ้นทุกวันๆ

           แวนรู้สึกตัวได้ว่าจ้องฝ่ายนั้นมากเกินเหตุจึงเรียกสติสัมปัชชัญญะกลับเข้าสมองดั่งเดิมก่อนที่แขนเรียวจะเริ่มสะบัดมือหนาสวมถุงมือของชายตรงหน้าออก แต่แรงเขาเยอะกว่าเห็นๆจึงไม่เป็นผลอะไรเลยด้วยซ้ำ " นี่คุณ...ปล่อยผม--- "

           " ปล่อยไปก็เสียดายแย่สิ... "

           " ห้ะ "

           ร่างบางหลุดเสียงตกใจแบบไม่ทันตั้งตัว เหมือนเขาจำเสียงนี้ได้ มันคุ้นหูเอามากๆแต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร เสียงทุ้มเข้มต่ำแบบนี้เขาเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน อาจจะเป็นคนรอบๆตัวหรือใครก็ได้ที่เขาคุ้นเคย

           เดี๋ยวนะ คนที่คุ้นเคย?

           หรือว่า!!!!

           " ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะไอ้ยมทูตเฮงซวย!!!! " ร่างบางร้องลั่นจนคนแถวๆนั้นแอบแตกตื่นอยู่ไม่น้อย แต่เขาหาใส่ใจไม่เพียงแค่หวังว่าจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงนี้ให้ได้เสีย แวนพยายามสะบัดแขนตัวเองให้แรงที่สุด แต่ยิ่งทำก็ยิ่งเจ็บมากเป็นทุนเดิมเพราะยมทูตหนุ่มดันบีบแขนเขาด้วยนี่สิ

           " อ้าว จำได้ด้วยหรือ? "

           เซฟิสยกยิ้มเหยียดยาวในหัวฟักทองซึ่งแน่นอนว่าร่างบางจะไม่มีทางเห็นอัปกิริยาตอนนี้อย่างแน่แท้ แต่ไอ้ท่าทางเจ้าเล่ห์แบบนั้นมันบ่งยอกได้ชัดเลยว่าเขารู้สึกแบบไหนกันแน่

           เวรกรรมตามสนองจริงๆเลยพ่อคุณเอ๋ย....

           " ข้าไม่อยากจำอะไรเกี่ยวกับเจ้าใส่สมองข้าหรอก!! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะว้อยยย!!! " ราวกับลูกแมวน้อยพยายามดิ้นสุดชีวิตเพื่อออกตากอ้อมกอดอันอบอุ่น เขาไม่รับรู้อะไรทั้งนั้นเลยแม้แต่น้อย ร่างบางพยายามทุกวีถีทางก็ไม่เกิดผลจนมันทำให้ร่างสูงแอบหงุดหงิดเล็กน้อยถึงปานกลาง

           ถึงร่างเล็กจะดื้อดึงน่าตบให้ตายขนาดไหน ยมทูตหนุ่มผู้นี้ก็ยังคง 'รัก' และเอ็นดูไม่ขาดสายแม้ว่าจะต้องคอยทนกับนิสัยขี้เหวี่ยงสุดตีนขนาดนี้ก็เถอะนะ....เรียกได้ว่ารักหมดใจเลยล่ะ 

           ใบหน้าหวานสวยกับขมับที่กำลังปูดโปนเห็นเส้นเลือดเป็นแถบๆค่อยๆสั่งสมด้วยความเกรี้ยวโกรธ เขาโกรธและเกลียดชายเบื้องหน้าเป็นที่สุดในชีวิตก็ว่าได้ น่ารำคาญที่สุดในสามโลก ตามตอแยเป็นเด็กอมมือแบบนี้ใครเขาจะชอบกันล่ะ! แต่ทว่าในระหว่างที่ร่างเล็กใต้ปีกหมวกกว้างกำลังคิดแค้นหน้าเดือดพลันชะงักทันควันเมื่ออยู่ดีไม่ว่าดียมทูตหนุ่มคิดผลุนผลันไปหน่อย มือหนาสวมถุงมือหนังคว้าเอวเล็กแนบลำตัวอย่างใกล้ชิดด้วยพลังราวคนเหล็กไม่อายฟ้าหน้าดินเลยสักนิด 

           นั่นทำให้นักล่าหนุ่มเหวอหวาไปแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะนิสัยขี้แกล้งแบบนี้ไงล่ะถึงได้ทำให้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกสุดน่ารักนี้เป็นบุญตา....

           เขาอยากจะจุมพิตริมฝีปากสีพีชบางๆน่าทะนุถนอมนั้นมากๆแต่ดันมันติดอิชุดห่าเหวสุดหน่อมแน้มเนี่ยสิ หงุดหงิดโว้ยย!!

           " อุ๊ยตาย....ข้าไปหาอะไรกินก่อนก็แล้วกันนะเซฟิส " สาวเจ้าอย่างมีน่าเอ่ยขอตัวออกไปจากสถานการณ์ตรงหน้าโดนฉับพลันไม่วายโบกมือส่งลาเป็นนัยว่า 'จัดการพ่อหนุ่มนั่นให้ได้ล่ะ' ที่ไหนได้ก็แค่เหม็นฟามรัก!

           เมื่อยมทูตสาวออกไปจากบริเวณจุดเกิดเหตุอย่างหน้าตาเฉยแล้ว ยมทูตหนุ่มจึงหันไปมองร่างเล็กที่ยังรั้งเอวอยู่ไม่คลาย นักล่าหนุ่มใช้มือสองข้างดันแผ่นอกกว้างชายเบื้องหน้าไม่ให้แตะเนื้อต้องตัวได้ หน้าหวานสวยใต้หมวกปีกกว้างแอบแก้มแดงระรื่อเป็นครั้งคราว เล่นกอดกันกลางงานแบบนี้มันน่าอายจะตายไป!! แถมเขากับไอ้ยมทูตตนนั้นเป็นชายชาติแท้ทั้งคู่อีก! ศักดิ์ศรีข้า ย่อยยับ!!!!

           ยมทูตหนุ่มเห็นใบหน้าหวานหยดกำลังแดงรื่อได้ที่พลันอดหัวเราะในลำคอไม่ได้เสีย คนน่ารักแบบนี้ปล่อยให้หายไปเสียดายตายเลย " ข้าคิดถึงเจ้ามากเลยนะสาวน้อย... "

           ' สาวน้อย!? สาวน้อยเรอะ!!!!?? เรียกข้าว่าสาวน้อยเนี่ยนะ!!!! ' แวนสบถในใจจนแทบจะจับใจความเรียงไม่เป็นประโยค ยังไม่เคยมีใครที่กล้าเรียกคำนั้นกับเขาเลยแม้สักคนเดียวไม่เว้นแต่เพื่อนสาวแสนสนิทสองแสบก็ยังไม่เคยพูด!! มีแต่ยมทูตหน้าปลวกนี่แหละที่กล้าทำแบบนี้ก็เขา

           " อย่ามาเรียกข้าแบบนั้นนะไอ้หน้า-- "

           เสียงนุ่มเล็กละมุนกำลังจะตะโกนด่าอัดหน้ายมทูตหนุ่มให้หลาบจำเสียหน่อยก็ต้องอุบปากเก็บคำด่าไว้ทันทีเมื่อหัวฟักทองที่ว่าจะตลกก็ไม่เชิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับใบหน้าหวานสวย เนตรฟ้าครามเบิกตาโพลงเล็กกับการกระทำอุกอาจแบบนี้ นักล่าหนุ่มเผลอจ้องเข้าไปข้างในโพรงหัวฟักทองที่ร่างสูงสวมอยู่ เขาเห็นชัดเลยล่ะว่าเนตรคู่คมกริบดั่งมีดเฉือนกำลังทำสีหน้า

           เจ้าเล่ห์แบบชิบหายเลยล่ะ....

           แวนไม่ยอมพูดอะไรนอกจากจ้องยมทูตหนุ่มไม่วางตาจนบุรุษในชุดฮาโลวีนต้องเตือนสติร่างเล็กโดยการจับไหล่มนสวมชุดเกราะทับ ร่างบางสะดุ้งเฮือกเมื่อสติเริ่มกลับมาเป็นดั่งเดิมก่อนจะเริ่มดิ้นเป็นหนอนน้อยดุ๊กดิ๊กแต่แรงอีกฝ่ายนั้นดันเยอะกว่าเห็นๆเลยไม่ยอมขยับไปไหนเลย

           " ฮืมมมม....~ เอาไงกับเจ้าดีล่ะ ตรงนี้ไม่ดีซะด้วย " ร่างสูงระหงยืนนึกคิดอยู่นานปล่อยให้ร่างเล็กเอ๋อแบบไม่มีลีมิต

           ' ตรงนี้??? หมายความว่าไงตรงนี้?? ' นักล่าหนุ่มคิดใจในเป็นไก่งงตาแตก แต่เขาสัมผัสได้ว่ามันต้องอะไรที่ไม่ดีต่อใจสุดๆ ระหว่างที่ร่างบางกำลังครุ่นคิดหนักนั้นยมทูตหนุ่มก็พลันค้อยๆคลายอ้อมกอดออกช้าๆ แวนรู้ว่าโอกาสนี้มาถึงจึงรีบติดสปีดตัวเองวิ่งออกจากตัวชายเบื้องหน้าทันควัน

           ใครมันจะปล่อยโอกาสดีๆให้รอดหลุดมือกันล่ะ เซฟิสคำนวณมาแต่ก่อนปล่อบนักล่าหนุ่มไปแล้วเสียอีก มือหนาสวมถุงมือหนังสีเข้มดึงแขนเรียวอีกฝ่ายมาใกล้ๆกับตนพร้อมใช้แขนแกร่งทั้งสองช้อนตัวร่างเล็กขึ้นมาอย่างเฉียดฉิว ถึงตัวจะใหญ่สมชาติชายไปฝึกปรือฝีมือมาก็เถอะแต่ตัวก็เบาพอที่จะอุ้มขึ้นมาได้ ร่างบางเผลอหลุดร้องเสียงหลงแบบเหวอสุดติ่งไม่วายยกมือขึ้นทุบแผ่นอกกว้างยมทูตหนุ่มดั่งเด็กน้อยงอแง ใบหน้าสมสันใต้หัวฟักทองยกยิ้มอ่อนด้วยกิเลสของตัวเองล้วนๆก่อนจะก้าวขาฉับเดินตรงไปที่ไหนสักแห่ง...

           " เจ้าจะพาข้าไปไหน!!!?? " แวนร้องลั่นแก้วหูแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าหวานถูกแต่งเติมด้วยสีแดงระรื่อเป็นมะเขือเทศสด ไม่วายมือบางดึงปีกหมวกลงปิดบังใบหน้าหวานหยด อาย อายที่สุด!!!!

           ยมทูตหนุ่มไม่ยอมตอบคำถามอะไรกับร่างบางมาสักพักจนกระทั้งพวกเขาทั้งสองหลุดออกมาจากงานปาร์ตี้ฮาโลวีนเสร็จสรรพ ริมฝีปากหยักลึกจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อแต่เปี่ยมไปด้วยความหื่นกระหายสุดๆ

           " พาไปที่ๆเจ้าจะมีความสุขไงล่ะสาวน้อย...~ "


***********

สวัสดีค่ะ พบกับเราอีกแล้ว /แฮร่
อันนี้เป็นฟิคสั้นๆค่ะอย่าหวังผล ถถถถถถ
เป็นไงกันบ้างคะกับวันฮาโลวีน ฮิ้วว
ฟิคนี้ความจริงต้องลงวันที่ 31 ต.ค นั่นแหละค่ะ แต่คือเผลอดองแล้วล่าช้าไปวันนึง (....
เปิดเดือนใหม่กับวันฮาโลวีนย้อนหลังค่ะ 55555555

และอยากจะบอกว่า
ฟิคนี้มี NC นะคะเฮ้ววว
แต่จะแต่งหรือไม่ต้องรอดูอีกทีเนาะ มีเวลาจะมาแต่งให้อ่านกัล//// ขอตัวไปแต่งนิยายเก่าก่อน ถถถถ
เจอกัน !


           

ผลงานอื่นๆ ของ copykat

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 14:24
    ยังรออยู่่่่่;-;
    #6
    0
  2. #5 WolawutTubtim (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 13:35
    รอออออค้ะะะะะะะะะะะะะะะ
    #5
    0
  3. #4 Ploynamngoen (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 00:48
    รออยู่ค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาา😭😳❤️
    #4
    0
  4. วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 18:38
    โอ๊ย...จะน่ารักไปไหนง่าา/-/ ชอบคร่าาา
    รอNCนะ>~<
    #3
    0
  5. วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 16:05
    แอร๊ยยยย นั่งรอ Nc ของป๋าศรีไพรกับแม่วันคร๊าาาา ///7///
    #2
    0
  6. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 22:01
    อ๊ากก กรี๊ดดดดดด มีความสุขค่าาา ป๋าสุดยอดด กู๊ดจ๊อบหลายๆเลยป๋าาา
    #1
    1
    • #1-1 KattaRia
      2 พฤศจิกายน 2560 / 06:53
      พ่อศรีไพรสุดคูลล
      #1-1