[FIC B.A.P] I Remember

ตอนที่ 6 : I R E M E M B E R 0 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    20 ก.พ. 58

I     R E M E M B E R     0 5

 

… You’re Mine …

 

 

 

 “อ๊า ... อา ... อา ...” เสียงครางหวานกระเส่าดังขึ้นอย่างต่อเนื่องภายในรถหรูที่ติดฟิล์มดำสนิท ปลุกความอยากในตัวชายหนุ่มด้านบนให้ลุกโชนมากยิ่งขึ้น

 

 

 

ยิ่งคนด้านบนเพิ่มความเร็วมากขึ้นเท่าไรเสียงครางก็ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น มันช่างไพเราะรื่นหูราวกับเสียงของเครื่องดนตรีชิ้นเลิศ ทุกอย่างที่เป็นของกายบางด้านล่างนี้มันทำให้เขาลุ่มหลงจนยากที่จะถอนตัว

 

 

 

“อา ... อา ... จงออบ” ชายหนุ่มครางในลำคอไม่ต่างจากอีกคนที่พร่ำเรียกชื่อเขาออกมาไม่หยุดปาก

 

 

 

“อ๊ะ ... อ้า ... พะ ... พี่ ... แดฮยอน ... อึก ... แล้ว ... อ๊า ..” ร่างเล็กร้องไม่ได้ศัพท์เมื่อความสุขสมใกล้จะปลดปล่อยออกมาเต็มที

 

 

 

“อา ... อีกนิด ... จงออบ ... จงออบ”

 

 

 

“อ๊า ... อ๊า ... เร็ว ... เร็วอีก ...”

 

 

 

“อ่ะ ...”

 

 

 

“อ๊า ...” สองเสียงสอดประสานกันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ความใคร่จะถูกปลดปล่อยออกมาเต็มเบาะรถ

 

 

 

“อะ ... อืม ...” ริมฝีปากบางถูกช่วงชิงลมหายใจไปอีกครั้ง ลิ้นร้อนกวาดต้อนดุนดันลิ้นเล็กจนน้ำใสไหลย้อยออกมาจากมุมปากทั้งสองข้างราวกับคนไม่รู้จักพอ

 

 

 

แต่ถึงกระนั้นร่างเล็กก็ยังคงจูบตอบกลับไปเพราะรู้ดีว่าเมื่อผู้ชายคนนี้อยากได้อะไรก็ต้องได้ ขัดขืนไปก็มีแต่จะเจ็บตัวเปล่า ๆ

 

 

 

แดฮยอนผละออกมาจากริมฝีปากแดงสวย ลิ้นร้อนแลบเลียลงไปอีกครั้งพร้อมกับขบกัดมันเบา ๆ

 

 

 

“ใส่เสื้อผ้าซะ” เสียงทุ้มกระซิบบอกข้างใบหูเล็ก ชายหนุ่มผละออกมาติดกระดุมเสื้อและกางเกงของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน ต่างจากอีกคนที่เสื้อผ้าถูกดึงออกไปคนละทิศละทางจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่า

 

 

 

มือเล็กควานหาเสื้อผ้าของตัวเองอย่างเชื่องช้าเพราะอาการปวดช่วงเอวจากการร่วมเสพสมกับร่างสูงเมื่อครู่นี้

 

 

 

“อ๊ะ!” จงออบสะดุ้งโหยงเมื่อถูกตะปบเข้าที่ก้นงอน

 

 

 

“ชักช้าแบบนี้อยากให้ฉันทำอีกรอบหรือไง หื้ม?” ลมหายใจร้อนเป่ารดลงที่ต้นคอด้านหลัง ขนอ่อนบนร่างกายลุกชัน

 

 

 

เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็เริ่มควานหาเสื้อผ้าอย่างร้อนรน จนทำให้คนที่มองอยู่หัวเราะขำขันอย่างชอบใจ

 

 

 

กว่าจะเสร็จก็ราว ๆ ประมาณห้านาทีได้ เด็กน้อยรีบคว้ากระเป๋าหมายจะลงจากรถเพื่อเข้าโรงเรียน เขาไม่อยากเข้าเรียนสายเพราะไม่อยากตกเป็นที่สังเกตของคนอื่น แต่ขณะที่กำลังจะลงจากรถนั้นเอวบางถูกรั้งเข้ามาอยู่บนหน้าตักหนา ผิวเนียนขาวบริเวณลำคอถูกดูดจนเกิดรอยแดงเข้ม

 

 

 

“อ๊ะ! พี่แดฮยอน ... ผมต้องไปเรียนนะครับ” ร่างเล็กตกใจที่ถูกทำแบบนี้ แดฮยอนก็รู้ดีว่าเขาต้องไปเรียนแล้วยังจะมาทำรอยไว้ในที่ที่เห็นชัดแบบนี้อีก ที่เพิ่งทำไปมันยังไม่พออีกหรือไง

 

 

 

“ฉันก็แค่จะเตือนว่านายเป็นของฉัน ... แค่คนเดียว” ลิ้นร้อนแลบเลียลงบนผิวที่เกิดรอยสีกุหลาบจนคนบนตักต้องหดคอหนี “อย่าไปเที่ยวอ่อยผู้ชายที่ไหน ... ถ้าฉันรู้นายเจอดีแน่ เข้าใจไหม?” ชายหนุ่มสั่ง

 

 

 

“เข้าใจครับ” ร่างเล็กตกปากรับคำ แดฮยอนจับใบหน้าสวยให้หันมารับจูบร้อนแรงจากตนอีกครั้งแล้วจึงปล่อยให้เป็นอิสระ

 

 

 

“เข้าใจก็ดี ถ้างั้นวันนี้เลิกเรียนแล้วกลับเองนะ ฉันจะรออยู่ที่บ้าน ถ้ามาช้ากว่าฉันเกินหนึ่งชั่วโมงคงรู้นะว่าจะโดนอะไร”

 

 

 

“ครับ”

 

 

 

“ดี ... งั้นก็ไปได้แล้ว” เมื่อพูดธุระของตัวเองจบก็ไล่ร่างเล็กลงจากรถทันที

 

 

 

จงออบทำตามอย่างว่าง่ายโดยไม่อิดออด เขายืนจ้องประตูรถอยู่สักพักหลังจากลงมา แต่กลับมองอะไรด้านในไม่เห็นเลยสักนิดเพราะฟิล์มหนาที่ติดอยู่ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง

 

 

 

เมื่อไหร่เขาจะหลุดพ้นจากการเป็นเครื่องมือสนองอารมณ์ของคน ๆ นี้เสียที

 

 

 

ตลอดเวลาที่ผ่านมาแดฮยอนเห็นเขาเป็นแค่เพียงของเล่นชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นสุดท้ายผู้ชายใจร้ายคนนั้นก็เอามาลงที่เขาเพียงฝ่ายเดียว ใช้เขาเป็นที่ระบายอารมณ์ของตัวเอง พอไร้ประโยชน์ก็เฉดหัวทิ้งอย่างไม่ใยดี ทำราวกับว่าเขามันไม่มีชีวิตไม่มีหัวใจ

 

 

 

แต่มันก็อาจจะจริงก็ได้เพราะทุกวันนี้เขามันก็เหมือนหุ่นยนต์ที่คอยทำตามคำสั่งของแดฮยอนไม่ว่าจะถูกสั่งอะไรก็ต้องทำโดยไม่มีสิทธิ์ต่อรอง

 

 

 

แดฮยอนจะรู้บ้างไหมว่าเขาได้มอบชีวิตและหัวใจให้ไปหมดแล้วตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกัน หลายครั้งที่อยากจะเอามันคืนกลับมาแต่ก็ทำไม่ได้เพราะตัวเองมันอ่อนแอไม่เข้มแข็งพอ สุดท้ายก็ต้องยอมตกเป็นทาสเอาไว้คอยสนองตัณหา

 

 

 

จงออบเจ็บ ... เจ็บเจียนตาย แต่แดฮยอนก็ไม่เคยรู้ ทั้งยังซ้ำเติมด้วยถ้อยคำดูถูกต่าง ๆ นานาไม่เว้นแต่ละวัน

 

 

 

ทำไมพระเจ้าถึงได้กลั่นแกล้งเขาแบบนี้ ทำไมถึงส่งเขามาให้เจอกับแดฮยอน แล้วทำไมถึงต้องทำให้เขารักแดฮยอนด้วย เขาอยากจะเป็นเด็กม.ปลายธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่มีชีวิตเป็นของตัวเอง ได้เล่นกับเพื่อน ๆ เขาต้องการแค่นั้นจริง ๆ เขาอยากได้ชีวิตของเขาคืนชีวิตที่เขาสามารถเลือกได้เอง

 

 

 

จริงอยู่ที่ว่าอยู่กับแดฮยอนนั้นสบายทั้งห้องทั้งอาหารหรือของใช้อะไรต่าง ๆ ล้วนหรูหราและสะดวกสบายไปหมด แต่มันจะมีค่าอะไรถ้าไร้ซึ่งอิสระ เหมือนนกที่อยู่ในกรงทองมีหน้าที่สร้างความสุขให้กับผู้ที่เป็นเจ้าของก็เท่านั้น จงออบไม่อยากเป็นนกตัวนั้น เขาอยากเป็นนกทั่วไปที่สามารถโบยบินไปไหนต่อไหนตามที่ใจต้องการ

 

 

 

 

 

แต่มันคงไม่มีวันนั้น ถ้าเขายังตัดใจจากแดฮยอนไม่ได้เสียที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จงออบ ...” เสียงทุ้มเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง เรียกให้จงออบหลุดออกจากห้วงความคิดอันน่าเศร้า ใบหน้าสวยหันไปมองตามต้นเสียงก็พบเด็กหนุ่มในเครื่องแบบนักเรียนม.ปลายเช่นเดียวกันกับตน

 

 

 

“ใช่จงออบจริง ๆ ด้วย ... มายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ ทำไมไม่เข้าไป” ร่างสูงถามเดินเข้ามาหา

 

 

 

“คือมาสายน่ะ ... เลยไม่อยากเข้าไป”

 

 

 

“ดีเลย งั้นเดี๋ยวเข้าไปกับฉัน กำลังหาเพื่อนเข้าไปอยู่พอดีเลย” แขนยาวดึงคอเล็กเข้าไปกอดไว้จนร่างเล็กเซถลาเข้าไปหา

 

 

 

“เอ่อ ... จุนฮง” เสียงหวานเรียกชื่อของอีกฝ่ายพร้อมกับดันตัวออกมา จุนฮงมองหน้าเขาอย่างงง ๆ ก่อนจะเข้าใจเมื่อเห็นสายตาของจงออบมองไปยังรถสีดำที่จอดอยู่

 

 

 

“อ่อ โอเค ๆ แฟนนายอยู่ในรถนั้นใช่ไหมล่ะ” ร่างสูงพูด

 

 

 

จงออบไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ

 

 

 

“โอเคถ้างั้นเข้าโรงเรียนกัน”

 

 

 

“อื้ม” ตอบรับคำชวน แต่ก่อนที่จะพากันเดินเข้าไปในโรงเรียนอีกฝ่ายก็ทักขึ้นเมื่อสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกติอย่างหนึ่งบนร่างกายเล็ก

 

 

 

“เฮ้ย! เดี๋ยว!” เสียงทุ้มร้อง “ที่คอนาย ... เอ่อ ... มันมีรอย ... รอยนั้นน่ะ” พูดพร้อมกับชี้มาที่ลำคอขาว จงออบตกใจรีบยกมือขึ้นมาปิดที่รอยนั้นทันที สีหน้าเลิกลัก

 

 

 

“ก็ไม่ได้อยากจะยุ่งนักหรอกนะ แต่เอานี่ไปปิดเอาไว้ก่อนแล้วกัน” มือหนาดึงผ้าพันคอของตัวเองส่งให้

 

 

 

“จะดีเหรอ ... มันของนายนะ”

 

 

 

“ก็ดีกว่าให้คนอื่นเห็นไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเขาจะพากันเข้าใจผิดว่าฉันเป็นคนทำแล้วเรื่องไปถึงหูพี่ยองแจฉันก็ซวยน่ะสิ ปิดไว้นั่นแหละดีแล้ว” เด็กหนุ่มว่า

 

 

 

“งั้นก็ได้ ขอบใจนะ” ใบหน้าสวยยิ้มให้พร้อมกับเอื้อมไปหยิบผ้ามาปิดรอยตีตราที่คอเอาไว้

 

 

 

“โอเค งั้นเข้าโรงเรียนกัน”

 

 

 

“อื้ม ... แต่นายอย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครนะ”

 

 

 

“เฮ้ย! นี่นายเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ย ฉันไม่พูดหรอกนามันเป็นเรื่องส่วนตัวของนาย ไว้ใจฉันได้” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้จงออบแน่ใจว่าเรื่องนี้จะไม่หลุดไปถึงหูของคนอื่น

 

 

 

“ขอบใจนะ” กล่าวตอบเบา ๆ

 

 

 

“แต่ ... ก็บอกให้แฟนนายเบา ๆ ลงบ้างก็ได้นะ คือรอยมันเห็นชัดมากเลยอ่ะ” ร่างสูงว่า

 

 

 

“เอ่อ ... แล้วฉันจะบอกเขาแล้วกัน แต่ตอนนี้เข้าโรงเรียนกันเถอะ” คนสวยก้มหน้างุดเพราะเขินอายที่ถูกพูดเรื่องอย่างว่าใส่ ขาเรียวรีบก้าวฉับ ๆ ตรงเข้าไปในโรงเรียนโดยไม่ยอมรอเพื่อนร่วมชั้นของตัวเองเลย

 

 

 

“เฮ้ยเดี๋ยว! รอฉันด้วยสิจงออบ!!!” เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามเข้าไป

 

…………………………………………………………………..

 

 

 

 

 

พอเด็กนักเรียนทั้งสองคนเดินหายลับเข้าไปในโรงเรียนแล้วรถยนต์ที่เครื่องจอดนิ่งสนิทมานานก็ติดขึ้นอีกครั้ง ร่างที่อยู่ในรถหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ

 

 

 

ควันบุหรี่สีหม่นลอยคละคลุ้งวนเวียนอยู่ในรถทำให้สมองของเขาโล่งเหมาะแก่การคิดอะไรต่าง ๆ นานา

 

 

 

แดฮยอนเห็นการกระทำของเด็กสองคนที่อยู่หน้าโรงเรียนทั้งหมด ทั้งสีหน้า ท่าทาง เว้นเสียแต่คำพูด

 

 

 

ทั้ง ๆ ที่เพิ่งกำชับไปว่าห้ามยุ่งกับผู้ชายคนอื่น แต่อีกคนกลับเพิกเฉยและทำมันต่อหน้าเขา

 

 

 

แดฮยอนไม่ชอบการถูกขัดคำสั่ง โดยเฉพาะกับมุน จงออบ

 

 

 

มันทำให้เขาโมโหกลับไปจงออบต้องโดนลงโทษไม่มีข้ออ้างหรือข้อแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้น ถึงจะมีเขาก็ไม่ฟังเพราะคนอย่างจอง แดฮยอนเชื่อในสิ่งที่ตาตัวเองเห็นเท่านั้น

 

 

 

 

 

มุน จงออบเป็นของเขาได้เพียงคนเดียว ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธ์มาแตะต้อง

 

 

 

 

 

ครืด ... ครืด ...

 

 

 

โทรศัพท์มือถือที่วางไว้ด้านข้างสั่นขึ้น ชายหนุ่มปรายตาลงไปมองชื่อที่แสดงบนหน้าจอจึงตัดสินใจหยิบบุหรี่ออกจากปาก แล้วกดรับสาย

 

 

 

“ว่าไง” พูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์

 

 

 

(ประวัติของบัง ยงกุกกับยู ยองแจที่คุณจองให้ผมสืบเรียบร้อยแล้วครับ)

 

 

 

“ดี ... เอาไปวางไว้ที่โต๊ะฉัน สักพักเดี๋ยวฉันจะเข้าไปที่บริษัท”

 

 

 

(ครับ)

 

 

 

ติ๊ด!

 

 

 

โทรศัพท์ถูกวางลงที่เดิม

 

 

 

อย่างน้อยในความโมโหมันก็ยังมีอะไรดี ๆ อยู่บ้าง อย่างแรกแผนการที่วางไว้เพื่อที่จะได้ตัวคิม ฮิมชานสามารถเริ่มได้ถ้ามีประวัติของผู้เกี่ยวข้องอีกสองคนคือบัง ยงกุกและยู ยองแจอยู่ในมือ ซึ่งตอนนี้เขามีแล้ว

 

 

 

ส่วนอีกเรื่องคือแผนการนี้อาจจะสำเร็จเร็วกว่าที่คาดเพราะจงออบเข้าใกล้ตัวช่วยที่สามโดยไม่รู้ตัว

 

 

 

นับว่าโชคช่วยที่เขาตัดสินใจมาส่งจงออบที่โรงเรียนวันนี้ไม่เช่นนั้นก็คงไม่รู้ว่าตัวช่วยสำคัญอีกตัวนั้นอยู่ใกล้เพียงแค่ปลายจมูกเท่านั้น

 

 

 

และแน่นอนว่าตัวช่วยที่สามก็คือจุนฮง เด็กนักเรียนม.ปลายที่อุ้มยองแจไปส่งในห้องวันนั้น เขาจำใบหน้านั้นได้ดีเพราะเป็นคนมองมันเองอย่างเต็มตา

 

 

 

เด็กนั้นคือคนเดียวกันกับคนที่ให้ผ้าพันคอกับจงออบ

 

 

 

ซึ่งเมื่อหมดประโยชน์เด็กนั่นก็ต้องถูกคิดบัญชีด้วยโทษฐานที่มาแตะต้องจงออบของเขา

 

 

 

ปากหนาเชิดฉีกยิ้มร้ายออกมา เท้าเหยียบลงบนคันเร่งส่งให้รถพุ่งออกไปบนถนนสายยาว เขาตื่นเต้นกับแผนการนี้จนรอให้ถึงวันที่มันจะสำเร็จแทบไม่ไหวแล้ว

 

…………………………………………………………………..

 

 

 

 

“ฮ้า ... เสร็จสักที” ร่างสูงที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาใหม่เอี่ยมอ่องพูดขึ้น

 

 

 

“ไม่ต้องมาพูดดีเลย นายไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด!!!” คนที่อยู่ด้วยกันในห้องตามมาปาหมอนใส่ พร้อมกับยกเท้าขึ้นเขี่ยขายาวเกะกะออกไปให้พ้นโซฟาแล้วทิ้งตัวลงนั่งแทนที่

 

 

 

“โถ่ ... นายก็ไม่เห็นทำอะไรเยอะสักหน่อยก็แค่โทรสั่งแล้วก็ให้เขาเอามาส่ง”

 

 

 

“แต่ไอ้การโทรสั่งเฟอร์นิเจอร์เป็นสิบ ๆ สายแล้วก็ต้องคอยบอกให้เขาเอาไปวางไว้ที่ไหนมันเหนื่อยนะ นายนี่มันไม่มีความรับผิดชอบเอาซะเลย นี่มันห้องของนายนะ มาใช้ฉันแบบนี้ได้ยังไง!!!” คำพูดยาวเหยียดออกมาจากริมฝีปากคู่สวย จนแทบไม่ได้หายใจ มือเล็กคว้าเอาหมอนอิงมาระดมฟาดลงไปบนร่างสูงอย่างไม่ยั้งมือ

 

 

 

“โอ๊ย ๆ ฮิมชานมันเจ็บ!” ยงกุกพยายามปัดป้องแต่ฮิมชานก็ยังตีเขาไม่เลิก

 

 

 

“ไม่!!! ฉันจะตีให้หายแค้น!!!

 

 

 

“หยุดเถอะน่า ตีนกาขึ้นหมดแล้ว” ชายหนุ่มขู่

 

 

 

“ห๊ะ! จริงอ่ะ!” และมันก็ได้ผลร่างเล็กรีบทิ้งหมอนลงแล้วยกมือขึ้นจับหน้าตัวเองทันที ทำให้ยงกุกหลุดขำออกมาที่อีกคนเชื่อเขาง่ายดายถึงเพียงนี้

 

 

 

“นี่นายหลอกฉันอย่างงั้นหรอ?” เสียงหวานกดต่ำจนเรียบเย็น ดวงตาเรียวสวยตวัดมองใบหน้าหล่ออย่างเอาเรื่อง

 

 

 

“เปล่าสักหน่อย ... เมื่อกี๊มันมีจริง ๆ นะ ขึ้นแบบนี้เลย” ยกมือทำท่าประกอบ

 

 

 

“กล้าดียังไงถึงมาล้อฉันเล่นแบบนี้ ห๊ะ! บัง ยงกุก!

 

 

 

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ล้อเล่น เมื่อกี๊มันมีจริง ๆ”

 

 

 

“ตายซะเถอะบัง ยงกุก!!!” ฮิมชานตวาดลั่นก่อนจะโถมกายพุ่งเข้าบีบลำคอหนา

 

 

 

“โอ๊ย! ฮิมชานปล่อย ... หายใจไม่ออก” คนถูกบีบคอร้อง

 

 

 

“ดี! ตาย ๆ ไปเลย!” ร่างเล็กว่า เพิ่มน้ำหนักมือมากยิ่งขึ้น จนอีกฝ่ายเริ่มมึนหัวขึ้นมาหน่อย ๆ

 

 

 

ชายหนุ่มคิดหาวิธีการที่จะทำให้อีกคนปล่อยตนเพราะขืนทิ้งไว้แบบนี้เขาได้ตายจริงแน่ ๆ

 

 

 

 

 

คิม ฮิมชานตอนโกรธน่ากลัวเป็นบ้า ...

 

 

 

 

 

“นี่ ... นายคิดอะไรกับฉันหรือเปล่าเนี่ยถึงมาคร่อมฉันเอาไว้แบบนี้” เขาเอ่ย ร่างบางที่เหมือนจะเพิ่งรู้ตัวค่อย ๆ ลดแรงที่มือลงก่อนจะก้มลงมองท่านั่งตัวเองถึงได้รู้ว่ามันล่อแหลมขนาดไหน

 

 

 

“ถ้านายยังไม่ลงแล้วของฉันตื่นขึ้นมา อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ” ชายหนุ่มขู่อีกครั้ง

 

 

 

ฮิมชานรีบกลับลงมานั่งบนโซฟาตามเดิม คว้าหมอนขึ้นมากอดก้มหน้างุด

 

 

 

“ฮิมชาน ...” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อตนกระเส่า ร่างเล็กรีบถดตัวชิดโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง

 

 

 

“ฮิมชานอา ...”

 

 

 

“อะ ... อะไร” เสียงหวานสั่นเครือเมื่อหันไปมองก็เห็นสีหน้าหื่นกระหายของอีกฝ่าย ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทันทีเพราะสมองคิดอะไรไปต่าง ๆ นานา

 

 

 

เขาตัดสินใจลุกขึ้นจากโซฟาแล้วออกวิ่ง แต่ก็ไม่พ้นถูกวงแขนแกร่งจับพลิกให้นอนลงกับโซฟา ตรึงแขนทั้งสองข้างไว้เหนือหัว

 

 

 

“ยงกุก ... จะ ... ทำอะไรฉัน ...ปล่อยนะ!” เขาร้อง

 

 

 

“นายต้องรับผิดชอบที่ทำให้ฉันมีอารมณ์ ฮิมชาน” พูดจบร่างด้านบนก็พุ่งลงมาซุกไซร้ลำคอขาว

 

 

 

“อ๊า!!! อย่านะ!!!

 

 

 

“ตัวนายหอมจังเลย ฉันขอนะ” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาแต่ซึมลึกเข้าไปในโสตประสาท

 

 

 

“มะ ... ไม่เอานะ ... ยงกุกอย่านะ! ยงกุก!!!” เขาร้องลั่นห้องเมื่อเรียวขาของตัวเองถูกยกขึ้นพาดบนบ่ากว้าง

 

 

 

ฮิมชานหลับตาปี๋เพราะรู้แน่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นตามมา แต่ก็ต้องลืมตาขึ้นเพราะ ...

 

 

 

ฟอด!

 

 

 

จมูกโด่งแตะลงสูดความหอมที่ข้างแก้มเขาเข้าไปจนเต็มปอด พร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอ

 

 

 

“แกล้งเล่นหรอกนา ... หน้าซีดเป็นไก่ต้มเชียว” ร่างหนากระซิบบอก ริมฝีปากหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

 

 

สมองของฮิมชานทำงานอย่างรวดเร็วเหตุการณ์เมื่อครู่ฉายวนซ้ำไปมา อุณหภูมิที่ผิวหน้าเริ่มสูงขึ้นส่งผลให้ใบหน้าแดงซ่านตามไปด้วย เขาไม่รอช้ารีบผลักอีกฝ่ายออกก่อนจะถีบเข้าที่กลางอกจนร่างสูงหงายหลังตกโซฟาไป

 

 

 

“โอ๊ย .......!!!” เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บดังขึ้นลั่นห้อง

 

 

 

“ยงกุก!!! ไอ้บ้า!!! ไอ้เลว!!! ไอ้คนฉวยโอกาส!!! ไอ้หน้าไม่อาย!!!” เสียงหวานหวีดแหลมกร่นด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว หมอนที่วางอยู่บนโซฟาถูกหยิบขึ้นมาซัดใส่คนตัวโตไม่หยุดมือ

 

 

 

“ฮิมชานเจ็บ .......” ยงกุกแกล้งทำเสียงสะอื้นแต่มันก็ไม่ได้ผลเพราะตอนนี้ความโกรธเข้าครอบงำร่างเล็กไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

 

เท้าเล็กอัดลงบนหน้าท้องแกร่งเต็มแรง ยงกุกงอตัวด้วยความจุกและเจ็บจนน้ำตาแทบร่วง

 

 

 

“ฮิมชาน ... ฉันขอโทษ ...”

 

 

 

ปัง!

 

 

 

แต่ไม่ทันเสียแล้วเสียงกระแทกบานประตูดังสนั่นบอกให้รู้ว่าอีกคนออกจากห้องไปแล้วเรียบร้อย

 

 

 

 

 

ครืด ... ครืด ...

 

 

 

ยังไม่ทันไรโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างโซฟาก็สั่นขึ้น คนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นก็กระเสือกกระสนหยิบมันลงมาได้สำเร็จ

 

 

 

บนหน้าจอปรากฏชื่อที่ไม่สามารถปฏิเสธสายได้

 

 

 

“ฮะ ...” พูดได้แค่นั้นปลายสายก็แทรกขึ้นเสียงดังจนต้องดึงโทรศัพท์ให้ห่างหู

 

 

 

(ทำไมไม่บอกยองแจ!!!)

 

 

 

“เดี๋ยวดิใจเย็น มึงพูดเรื่องอะไรเนี่ย?” เขาถามกลับ

 

 

 

(มึงย้ายไปอยู่คอนโดเพราะจะหนียองแจใช่ไหม? วันนี้น้องมันมาหากูที่บ้าน น้องมันรู้ความจริงหมดแล้ว!!!)

 

 

 

“ห๊ะ!!! ยองแจรู้แล้ว!” เขาผุดลุกขึ้นนั่งลืมความเจ็บปวดที่ช่วงท้องไปชั่วขณะ

 

 

 

(เออ! เตรียมตัวไว้เถอะมึง ยองแจตามไปหามึงแน่)

 

 

 

“กูรู้น่า ... หยุดบ่นไปเลยมึงอ่ะ เป็นพี่หรือเป็นพ่อกูกันแน่เนี่ย”

 

 

 

(ไม่ต้องมาพูดดี! พ่อมึงก็พ่อกู!)

 

 

 

“อะ ...”

 

 

 

(ไม่ต้องมาเถียง!!! อย่าลืมไอ้คอนโดที่มึงอยู่มันตังค์กูทั้งนั้น!!!)

 

 

 

“โถ่เอ้ย!!! ถ้ากูไม่โดนเจ๊ยึดรถยึดบัตรเครดิตกูก็ไม่ต้องง้อมึงหรอกเว้ย ไอ้ยงนัม!!!

 

 

 

(สัสกุก)

 

 

 

ติ๊ด!

 

 

 

โทรว่าโวยวายแล้วก็จากไป ...

 

 

 

มือใหญ่โยนโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นไปบนโซฟา ยกมือขึ้นก่ายหน้าผากแล้วหลับตาลง

 

 

 

เขารู้ว่าอีกไม่นานจะเกิดเรื่องวุ่นวายตามมา แต่มันก็ไม่มีทางเลือก ถ้าจะให้ย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านก็เกรงว่าแดฮยอนจะตามมาเจอฮิมชานที่นี่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฮิมชานเขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่

 

 

 

แต่ในทางกลับกันถ้ายองแจตามมาเจอฮิมชานก็ต้องเดือดร้อนไปด้วย

 

 

 

“เฮ้อออออ” ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทั้ง ๆ ที่เมื่อครู่เพิ่งจะมีความสุขที่ได้แกล้งคุณหนูข้างห้องได้สำเร็จแท้ ๆ พี่ชายตัวดีก็ดันเอาข่าวร้ายมาบอกให้เสียอารมณ์

 

 

 

แต่ความวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นทั้งหมดนี้มันก็เป็นเพราะการตัดสินใจของเขา

 

 

 

 

 

เพราะฉะนั้นแล้ว ... ไม่ว่าต่อแต่นี้จะเกิดอะไรตามมาเขาก็ยินดีจะรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว

 

…………………………………………………………………..

 

 

 

 

 

“จงออบพวกนี้ใช่ได้ไหม?” ร่างสูงที่เดินออกมาจากบรรดาเหล่าชั้นวางหนังสือถามขึ้นพร้อมกับวางหนังสือกองใหญ่ที่ตัวเองหยิบมาลงบนโต๊ะที่ร่างเล็กนั่งอยู่

 

 

 

“อืม ...” จงออบค่อย ๆ หยิบหนังสือทีละเล่มมาพิจารณาดูอย่างช้า ๆ แบบที่ชอบทำเวลาใช้ความคิด

 

 

 

“ใช้ได้ทั้งหมดเลย ขอบใจมากเลยนะจุนฮง” สุดท้ายก็เอ่ยออกมา

 

 

 

“เฮ้อ ... ค่อยโล่งอกหน่อยนึกว่าจะใช้ไม่ได้ซะแล้ว” เด็กหนุ่มพูด ยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ

 

 

 

“ไม่หรอกนายหาเก่งมากเลยนะ ใช้ได้หมดเลย”

 

 

 

“ฉันก็ทำได้แค่นี้แหละ ฉันมันเป็นพวกถนัดใช้แรงมากกว่าใช้ความคิดน่ะ”

 

 

 

“ฮ่าๆ นายนี่ตลกจัง” คนหน้าสวยหัวเราะออกมาเบา ๆ ให้กับคำพูดติดตลกของเพื่อนร่วมชั้น

 

 

                                                                                                                                     

“เฮ้ย! จงออบ ... นี่นายหัวเราะเหรอเนี่ย!” จุนฮงพูดสีหน้าตกตะลึง

 

 

 

“เอ๋ ... ใช่ ... ทำไมล่ะ ก็แค่หัวเราะเอง”

 

 

 

“ไม่ใช่นะจงออบ! มันไม่ใช้แค่หัวเราะ! ตั้งแต่รู้จักกันมาฉันยังไม่เคยเห็นนายหัวเราะเลยสักครั้ง!

 

 

 

จงออบนิ่งไป

 

 

 

 

 

จริงอย่างที่จุนฮงว่า ... เขาไม่ได้หัวเราะมานานเท่าไรแล้วนะ ...

 

 

 

 

 

“อา ... เดี๋ยวนะ” คนตัวใหญ่กว่าพูดขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมารับสายด้วยสีหน้าลิงโลด

 

 

 

“ครับพี่ยองแจ” ประโยคแรกที่พูดออกมาก็พอทำให้จงออบเข้าใจเหตุผลที่ทำให้เพื่อนของเขาแสดงสีหน้าแบบนั้นออกมา เขาจึงเลือกที่จะสนใจหนังสือบนโต๊ะแทน

 

 

 

 

 

“แหม ... พี่พูดขนาดนี้ผมจะปฏิเสธได้ไงล่ะครับ”

 

 

 

 

 

“คร้าบ ... แล้วเย็นนี้เจอกันนะ”

 

 

 

 

 

“บายครับ”

 

 

 

 

 

จุ๊บ!

 

 

 

เด็กหนุ่มยกโทรศัพท์ที่วางสายแล้วขึ้นมาจูบ แล้วค่อยเก็บมันลงกระเป๋าไปตามเดิม

 

 

 

“มีอะไรเหรอ ทำไมดูดีใจจังเลย” จงออบถามขึ้นโดยที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือ

 

 

 

“อ๋อไม่มีอะไรหรอก แค่วันนี้พี่ยองแจโทรมาชวนกินข้าวน่ะ” จุนฮงตอบยิ้ม ๆ

 

 

 

“แฟนนายเหรอ?”

 

 

 

“เปล่าไม่ใช่” จุนฮงรีบปฏิเสธ “แค่ ... คนที่แอบชอบน่ะ”

 

 

 

“อ่องั้นเหรอ” เสียงหวานพึมพำ แต่ถ้าหากลองเงยหน้าขึ้นมามองจะพบกับสีหน้าเศร้าหมองของอีกคนหนึ่ง

 

 

 

“เขามีคนที่ชอบอยู่แล้วน่ะ”

 

 

 

“นายว่าไงนะ?” เสียงหวานถามเพราะประโยคที่ร่างสูงพูดออกมาเมื่อครู่นี้มันเบามากเสียจนแทบจะไม่ได้ยิน

 

 

 

“อ๋อเปล่า! ไม่มีอะไรหรอก เอ้อ! แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างอ่ะ”  จุนฮงรีบเปลี่ยนประเด็น

 

 

 

“อืม ... นายเขียนส่วนนี้ได้หรือเปล่าล่ะ นี่น่ะ ... ตรงนี้” จับหนังสือให้หันไปหาคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแล้วชี้ให้ดูส่วนที่ตัวเองพูดถึง

 

 

 

“อ่า ... ได้สิ ... ได้” ร่างสูงตกปากรับคำ

 

 

 

“โอเค”

 

 

 

“เฮ้อ ... อาจารย์นี่ก็สั่งงานไม่ได้สงสารกันบ้างเล๊ย! รายงาน 50 หน้าเขียนด้วยมือ ดีนะที่ให้ทำสองคนน่ะ” เด็กหนุ่มบ่นอุบ

 

 

 

“เอาเถอะน่า ... อย่างน้อยเราก็จะได้อ่านหนังสือสอบไปด้วยไง”

 

 

 

“แต่มันเมื่อยนี่”

 

 

 

“เอ้อนี่” จงออบพูดเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “แล้วนายต้องไปกินข้าวบ้านพี่ยองแจกี่โมงล่ะ?”

 

 

 

“เอ่อ ... ก็คงอีกสักพักแหละ มีอะไรเหรอ?”

 

 

 

“เปล่าหรอก ... แค่จะบอกว่าเรากลับกันเลยก็ได้นะ ฉันว่าวันนี้เราทำไปเยอะแล้วแหละ” จงออบว่า แต่ความจริงแล้วเขาไม่อยากกลับบ้านช้าเพราะนึกถึงคำพูดที่แดฮยอนพูดไว้เมื่อเช้าได้

 

 

 

“อื้ม ก็ได้นะ ฉันก็อยากเจอพี่ยองแจเร็ว ๆ แล้วเหมือนกัน”

 

 

 

“โอเค ๆ”  จงออบยิ้ม ให้กับท่าทางที่เพื่อนตัวใหญ่พูดถึงคนที่แอบชอบอยู่

 

 

 

 

 

อยากจะยิ้มได้แบบนั้นบ้างจัง ...

 

…………………………………………………………………..

 

 

 

 

 

“โอโห! นี่คอนโดนายเหรอเนี่ย!!!” จุนฮงร้องออกมาเสียวดังเมื่อมาหยุดอยู่หน้าอาคารสูงตระหง่าน

 

 

 

“ก็ไม่เชิงอ่ะ” ร่างเล็กว่า

 

 

 

“หืม?” ร่างสูงงงกับคำตอบของคนตัวเล็ก แต่แล้วก็คิดได้ว่ามันหมายความถึงอะไร “อ๋อ! คอนโดแฟนนายใช่มะ?”

 

 

 

“อื้ม ...”

 

 

 

“สุดยอดอ่ะ! อย่างหรูเลย” เขาพูด “นายนี่โชคดีนะพี่แฟนรวยขนาดนี้ สบายไปทั้งชาติแล้วจงออบ” มือหนาตบลงมาบนบ่าเบา ๆ

 

 

 

“ก็ไม่เสมอไปหรอก”

 

 

 

 

 

สิ่งที่เห็นว่าดีมันเป็นเพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้นแหละจุนฮง ...

 

 

 

 

 

“เฮ้ย! ไม่ต้องเขินหรอกน่า เอางี้! ฉันว่าฉันไปดีกว่านายจะได้ขึ้นไปสวีทกับแฟนนายไง” รอยยิ้มแบบรู้ทันปรากฏขึ้นบนใบหน้า

 

 

 

“บ้า!” จงออบก้มหน้างุดเมื่อรู้ว่าคนพูดหมายความว่าอะไร

 

 

 

“ฮ่า ๆ เอาเถอะ ๆ ฉันไปล่ะเดี๋ยวพี่ยองแจจะโกรธเอา อืม ... นายเองก็อย่าลืมบอกให้แฟนนายทำเบา ๆ ล่ะ เดี๋ยวจะเป็นรอยขึ้นมาอีก”

 

 

 

“จุนฮง! เบา ๆ สิ!” เสียงหวานห้าม

 

 

 

“ขอโทษ ๆ เอ่อ ... ฉันไปล่ะนะ ... แล้วเจอกัน” จุนฮงตัดบทบอกลา

 

 

 

“อืม ... แล้วเจอกัน”

 

…………………………………………………………………..

 

 

 

 

 

ร่างเล็กหยิบคีย์การ์ดสำรองของตัวเองขึ้นมาปลดล็อกประตูห้อง เดินเข้าไปถอดรองเท้าและวางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ แต่แล้วก็สะดุ้งสุดตัวเพราะเสียงทุ้มของเจ้าของห้องอีกคนดังขึ้นจากด้านหลัง

 

 

 

“กลับช้าแบบนี้ไปแรดที่ไหนมา” พูดเสียงเรียบแต่คำพูดดูถูกที่ปะปนมากลับทิ่มแทงลึกลงไปในหัวใจ

 

 

 

“คือ ... ผมทำรายงานอยู่ที่โรงเรียนน่ะครับ เลยกลับช้านิดหน่อยแต่ก็เกินเวลาปกติไม่มากนี่ครับ”

 

 

 

“เดี๋ยวนี้นายกล้าเถียงฉันงั้นเหรอจงออบ!!!” แดฮยอนตวาดดังลั่น

 

 

 

“ผมเปล่าผมแค่ ...”

 

 

 

“ไอ้เด็กนั่นมันคงสอนมาดีล่ะสิ ถึงได้มายืนเถียงฉันฉอด ๆ แบบนี้!!!” ร่างสูงลุกขึ้นมากระชากข้อมือเล็กอย่างแรง จงออบที่ยังไม่ทันตั้งตัวจึงล้มลงไป

 

 

 

“พี่แดฮยอนผมเจ็บ ... พี่พูดเรื่องอะไรผมไม่รู้เรื่อง โอ๊ย!!!” เสียงหวานร้องลั่นเมื่อถูกจิกผมให้ลุกขึ้นเดินตามเข้ามาให้ห้อง

 

 

 

“ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ! ฉันเห็นหมดทุกอย่างแล้วตั้งแต่นายยืนให้ท่ามันที่หน้าโรงเรียนน่ะ!!!” เขาตวาด เหวี่ยงร่างเล็กลงไปบนเตียงเสียรุนแรงจนเตียงสั่นคลอน

 

 

 

“ไม่ใช่นะ! จุนฮงกับผมเราเป็นแค่เพื่อนกันจริง ๆ ไม่มีอะไรเกินเลยมากกว่านั้นเลย พี่แดฮยอนอย่า!!!” เสื้อนักเรียนถูกแหวกออกจนกระดุมหลุดกระเด็นกระดอนไปทั่วพื้น

 

 

 

“หึ ... คิดว่าฉันโง่นักหรือไง ... ที่หายหัวไปนานสองนานคงไปนอนกกกันอยู่ล่ะสิ!!!

 

 

 

“ไม่ใช่นะ ... ฟังผมบ้างสิพี่แดฮยอน ... อึก”

 

 

 

“จะให้ฉันฟังอะไรอีก ห๊ะ!!! ปากก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่เก็บผ้าพันคอมันมาดูต่างหน้าแบบนี้เนี่ยนะ!!!” แดฮยอนตะโกน ดึงผ้าพันคอสีฟ้าสดใสออกจากลำคอขาวแล้วปามันลงไปที่พื้นด้วยความโมโห

 

 

 

“ไม่ใช่นะพี่แดฮยอน ... ฮึก ... ไม่ใช่ ... โอ๊ย!!!” ริมฝีปากหน้าก้มลงดูดดุนผิวหน้าอกขาวเนียนจนแดงเถือก ทั้งยังกัดลงไปจนเกิดเป็นรอยฟัน

 

 

 

“อยากมากทำไมไม่บอกฉันล่ะจงออบ ... หรือว่าที่ฉันทำมันไม่ถึงใจนายแล้ว”

 

 

 

“ฮือ ๆ ... อึก ...”  เด็กน้อยไม่พูดเอาแต่ร้องไห้จนน้ำตาไหลนองเต็มหน้า

 

 

 

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่านายเป็นของฉันได้แค่คนเดียว” เขากระซิบ มือเลื่อนลงไปถอดกางเกงนักเรียนขาสั้นของคนใต้ร่างออก

 

 

 

 

 

“แต่รสชาติของไอ้เด็กนั่นมันคงทำให้นายลืมไปหมดแล้วสินะ”

 

 

 

 

 

“แต่ไม่เป็นไร ...” แขนเล็กทั้งสองข้างถูกรวบไว้เหนือหัว

 

 

 

 

 

“ฉันจะล้างคราบสกปรกที่มันทำไว้บนตัวนายออกให้เอง ...”

 

 

 

 

 

“... ด้วยวิธีของฉัน” แขนยาวเอื้อมไปหยิบวัตถุแวววาวบางอย่างออกมาจากลิ้นชัก

 

 

 

วัตถุที่ทำให้ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง

 

 

 

“ไม่นะ ... ไม่เอา ...”

 

 

 

“อย่าดิ้นสิเด็กดีของฉัน” เขาประทับจูบลงบนริมฝีปากคู่สวยที่ต้องเป็นของเขาแค่เพียงผู้เดียว

 

 

 

“พี่แดฮยอนไม่เอา ... ผมขอโทษ ... อึก” เด็กน้อยสะอื้นส่ายหน้าไปมา

 

 

 

“ชู่ว์ ... อย่าร้อง” ริมฝีปากหนาเลื่อนไปจูบซับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดจากหางตา

 

 

 

 

 

“ไม่ต้องร้องนะ ... ดูนี่สิ ... วันนี้ฉันมีของเล่นใหม่มาเล่นกับนายด้วยนะ” เขาแกว่งวัตถุที่อยู่ในมือไปมาต่อหน้าร่างเล็กที่กำลังหวาดกลัว

 

 

 

“ไม่เอา ... ผมไม่อยากเล่น ...” จงออบปฏิเสธ

 

 

 

“ลองเถอะนา ... ใครจะไปรู้ นายอาจจะชอบมันก็ได้” แดฮยอนไม่รอช้าสวมกุญแจมือตรึงข้อมือเล็กไว้กับหัวเตียงทันที

 

 

 

จงออบออกแรงดิ้น แต่ยิ่งดิ้นความคมของกุญแจมือก็ยิ่งบาดลงไปบนผิวใส ยิ่งออกแรงมากเท่าไรก็ยิ่งกรีดลึกลงไปมากเท่านั้น

 

 

 

“นายสวยมากเลยนะจงออบ เวลาเป็นแบบนี้” แดฮยอนพูด รูดซิปกางเกงลงช้า ๆ

 

 

 

“พี่แดฮยอน ... อึก ... ผมขอร้อง ... ปล่อยผม ... มันเจ็บ ...” ท่อนขาขาวเปลือยเปล่าถูกยกขึ้นพาดบนไหล่กว้าง

 

 

 

“ไม่ต้องกลัวนะ ... ฉันสัญญาว่าเราจะสนุกไปด้วยกัน ...

 

 

 

 

 

นายจะลืมเซ็กส์ครั้งนี้ของเราไม่ลง ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

และนายก็จะจำไปจนตายว่านายเป็นของฉันได้แค่คนเดียวมุน จงออบ ...”

 

…………………………………………………………………..





เช่นเดิมค่ะ ใช้แท็กนี้นะคะ
#IRememberBC










 

Theme by SQWEEZ THEME

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #68 parijata (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 22:13
    เรื่องนี้แดโหดร้ายสะใจมากกกก เปลี่ยนเป็นแดออบก็ได้นะคะ ให้บังชานเป็นคู่รองก็ได้ // เปลี่ยนใจแล้วได้ไหม? อยากให้แต่งต่อจริงๆ เรื่องนี้สนุกอะค่ะ นึกถึงฟีลตอนอ่านตราบาปเลย คิดถึง *0*
    #68
    0
  2. #63 Pomelo96 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 13:03
    รีบมาต่อนะฮะ ;___;
    #63
    0
  3. #61 Babys Lynn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:45
    คือสงสารออบอ่ะ เมื่อไหร่จะไปจากแด้ได้สักทีโดนมันทำร้ายหนักไปแลัววววววววววววว

    แล้วแด้แม่งก็สาดิส อีบ้าหึงเค้าก็บอกดินี่ไรมาทำร้าย เดี๋ยวถ้าอบบหนีไปจริงๆนี่จะสมน้ำหน้าให้ดู!!!!!!!!
    #61
    0
  4. #54 Pomelo96 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 20:10
    ที่จริงอิแด้แม่งก็หึงพี่ออบอะ ไม่ใช่หึงธรรมดาด้วย! นี่มันหึงเชี้ยยยยยยย!

    แล้วนี่เขาเรียกว่ารักแบบไม่รู้ตัวปะ รักแบบไม่ยอมเสียให้ใคร หวงจนขาดสติ

    แต่แม่งแกหึงหวงผิดวิธีว้อยยยยยยยย ถนอมออบหน่อย

    เดี๊ยะแม่งแช่งให้ออบตาย แล้วอย่ามาเสียใจทีหลังนะไอดำ! 

    แค้นอิดำต่อไป เรื่องนี้ยกให้แกเลย เฬวฝุดๆเฬวจริงๆเฬวแบบไม่เผื่อแผ่ให้ใครเลย 


    นี่เกือบลืมโมเม้นมุ้งมิ้งบังชาน กรี๊ดดดดดดดดดด ขอโทษฮะ เกลียดอิดำขึ้นหน้า .___.

    คือทุกคนแม่งโดนอิดำหมายหัวอะ เอาใจช่วยๆๆ 

    นี่แอบภาวนาให้อิดำโดนพี่ออบสายแข็ง แม่งจะได้รู้สึกสำนึกขึ้นมาบ้าง!

    โอ้ยยยยยยยยยยยย โม้เม้นแด้ออบมันแรงงงงงงง!!! 
    #54
    0
  5. #48 g-game (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 03:08
    ดะยอนเคยยืนอยู่เฉยๆแล้วดำมั้ย-__-
    นี้แกจะเตรียมสอบแกทแพทหรอ? คนนะไม่ใช่แกทเชื่อมโยงนี้ก็โยงจังเลย แหมะ!
    จงออบเรามีปืนเราให้ยืมไปยิงดะยอน เหยดแหม่!! 
    ยองแจลูกพี่กุกเค้ามีเมียแล้วท้องแล้วด้วย ตัดใจซะนะจุนฮงคนโก้ยังมีนะเฟี้ยวเงาะด้วยดูดีระดับไก่ย่างห้าดาวยังร้องว้าว 
    บังชานจงเจริญค่ะ ณ จุดๆนี้ ดีงามค่ะ

    มาอัพต่อนาไรต์ จะขอโขกสับดะยอนอยู่ตรงนี้ค่ะ 
    #48
    0
  6. #47 TAKAYUKI (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 15:07
    ถ้าแด้จะร้ายขนาดนี้ เมนออบอย่างเราก็ขอให้แต่งให้จงออบตายก็ได้ค่ะT^T



    เห็นน้องทรมานเราก็ทรมานไปด้วยT^T

    #47
    0
  7. #46 Baby-Hari (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 14:18
    ออบบี้น่าสงสาร

    อิแด้หึงโหดอ่าาาาาาา 
    #46
    0
  8. #41 มุนนี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 08:09
    อยากตบแดฮยอนนนนน ฮึ้ยย
    #41
    0
  9. #40 IM BE YOO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 01:02
    เกิดเป็นมุนจงออบชั่งน่าสงสารจริงๆ แล้วอิแด้นี่กะจะเป็นศัตรูกับชาวบ้านเค้าไปหมดเลยไง้
    #40
    0
  10. #39 khawjhaw_baby (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 23:28
    อัพฟิคแล้วไม่เห็นบอกกันบ้างเลย แอบนอยด์ได้ไหมเนี่ย -0-
    #39
    0