นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Gin x Sherry Let her go

เพราะต้องการแสงสว่าง...แค่ในยามที่มืดมิด ต้องการแสงอาทิตย์...แค่ในยามที่หิมะโปรยปราย ช่างไม่รู้เลย...ว่าเราต้องการสิ่งๆนั้นในตอนที่เสียมันไป... จะรู้ตัว...ก็ตอนที่เสียไป...สุดท้าย...ก็ต้องเสียเธอไป...

ยอดวิวรวม

2,139

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


2,139

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


45
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ธ.ค. 58 / 04:18 น.
นิยาย Gin x Sherry Let her go

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Short fanfiction Gin x Sherry { Let her go }



When you only need the light when it's burning low...

ต้องการแสงสว่าง...ก็แค่ตอนที่ความมืดคืบคลานเข้ามา..

Only miss the sun when it starts to snow...

จะคิดถึงดวงตะวัน...ก็แค่ตอนที่หิมะเริ่มมาเยือน...

Only know you love her when you let her go...

จะรู้ตัวว่ารักเธอ...ก็ต่อเมื่อเสียเธอไป..

.

Only know you've been high when you're feeling low...

เพิ่งรู้ตัวว่าเคยอยู่บนจุดสูงส่ง..แค่ในยามที่ตนตกต่ำ..

Only hate the road when you're missing home...

เพิ่งรู้ตัวว่าเกลียดถนน ก็แค่ตอนที่คิดถึงบ้าน..

Only know you love her when you let her go..

เพิ่งจะรู้ตัวว่ารักเธอ..ก็ตอนที่เสียเธอไป...

.
And you let her go...

สุดท้าย..ก็เสียเธอไป...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 58 / 04:18





Staring at the bottom of your glass..

Hoping one day you'll make a dream last...

But dreams come slow and it's go so fast...

จ้องมองแก้วที่ว่างเปล่า

หวังว่าวันนึงจะทำให้ความฝันนั้นอยู่กับเราตลอดไป

แต่ความฝันนั้นคืบคลานเข้ามาหาอย่างช้าช้า แต่จากไปอย่างรวดเร็ว...

.

เคร้ง... เสียงน้ำแข็งภายในแก้วกระทบกันเมื่อถูกมือหนากวัดแกว่ง

ชายหนุ่มวางแก้วเหล้าที่ไม่เหลือรสหวานยามยกขึ้นจิบลง

พลางผินหน้าไปมองขวดที่เขารินน้ำโอชาในนั้นออกมาจนหมด..

ไม่เหลือซักหยด...

'Sherry'

ที่ขวดมีป้ายกำกับบอกชนิด ยี่ห้อ ราคา รวมไปถึงชื่อ..

Sherry  ชื่อโค้ดเนมของยัยนั่น...


เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอมแดงปรากฎเด่นชัดในความทรงจำ

ผู้หญิงที่หนีไปจากองค์กร...ผู้หญิงที่หนีไปจากเขา...

ผู้หญิงที่ทรยศ...  ผู้หญิงที่เขาหมายหัวไว้ว่าต้องฆ่าทิ้งให้ได้


กลุ่มควันสีเทาถูกพ่นออกมาจนหมดความพึงใจของผู้สูบ

ชายหนุ่มบดขยี้สิ่งของในมือลงให้เป็นผุยผง พลางวางไว้ข้างขวดเชอร์รี่นั่น..

แววตาอำมหิตที่ถูกผมปรกปิดฉายแววออกมา..

แววตาคมดุจับจ้องไปยังชื่อโค้ดเนมของผู้หญิงทรยศคนนั้นที่ขวดไวน์

สลับกับมองผงบุหรี่ที่ถูกเขาป่นปี้อย่างละเอียดที่ข้างขวด..

"ซักวัน ชีวิตเธอจะต้องกลายเป็นผุยผง...แหลกละเอียดด้วยน้ำมือฉัน

ด้วยมือของฉัน..ที่จะฆ่าเธอเอง  เชอร์รี่.." 




สายตาโหดฉกรรจ์ที่ถูกปกปิดด้วยเส้นผมและหมวกสีดำพุ่งจับจ้องไปยังชื่อนั่นอย่างไม่วางตา...

ภาพเจ้าหล่อนในชุดกาว์นกำลังสนทนากับนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆแล่นเข้ามา



ชายหนุ่มปิดเปลือกตาปล่อยให้สิ่งที่ต่อต้านไม่ได้ได้เล็ดลอดเข้ามา..




"เชอร์รี่"



หญิงสาวใบหน้าสวยคม นัยน์ตาสีฟ้าเจือความหมองหมาง คล้ายคนไร้วิญญาณ

หันกลับมามองหน้าเขาพลางยื่นเอกสารฉบับหนาให้


ท่าทางหยิ่งทะนงแบบนั้น...ความเป็นผู้ใหญ่เกินตัวนั่น...

เธอดู'น่าสนใจ' มากทีเดียวสำหรับเขา



"ฉันทำงานส่วนนี้เสร็จตามกำหนดแล้ว" เสียงหวานติดเย็นชาเอ่ย

โดยใบหน้าที่เงียบสงบของเธอ เขาสังเกตว่ามีแวบนึงที่สามารถมองเข้าไปยังจิตใจเธอได้


เธอทำงานเสร็จแล้ว...เธอทุ่มเทให้กับมันเพื่อข้อตกลงนั้น...

ข้อตกลงที่จะออกไปพบพี่สาวในวันเทศกาล..

ข้อตกลงที่อยากจะหนีหน้าเขาไปให้พ้น?


เธอจึงเผยความดีใจออกมา...ดีใจที่จะหลบหน้าเขาได้..สินะ


"เธอสนเทศกาลปัญญาอ่อนนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ เชอร์รี่?" 

ยินถามขณะรับเอกสารไป โดยที่เหลือบมองผู้หญิงตรงหน้าเล็กน้อย

อะไรกัน..ความดีใจเป็นประกายนั่น..หายไปแล้ว

หายไปทันทีที่สบตาเขางั้นหรือ..?


"ก็แค่อยากอยู่กับพี่"  เชอร์รี่ตอบเสียงเรียบ

หากแต่ไม่เปิดช่องจังหวะให้อีกฝ่ายสมเพชตัวเองสักนิด

เธอทำทีไม่ใส่ใจกับร้อยยิ้มเย้ยหยันนั่น


"พรุ่งนี้คือคริสมาสต์อีฟสินะ จะไปฉลองที่ไหนล่ะ"

เมื่อกี๊เธอได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่า...

เสียงเย็นยะเยือกนั่น สนใจที่จะรับรู้ชีวิตเธองั้นเหรอ?


"ที่ไหนก็ไม่เกี่ยวกับนาย ยิน" เชอร์รี่ว่าพลางหันหลังเดินจากไป

ไม่สิ..ต้องพูดว่าเดินหนีไปถึงจะถูก จากท่าทีรำคาญเขานั่น..





"หึ"  บุรุษผมเงินยิ้มออกมาที่มุมปาก พลางเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง

แสงจันทรานวลสวยสมเป็นค่ำคืนก่อนวันคริสมาสต์

ยินลุกจากที่นั่งพลางเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบกล่องสี่เหลี่ยมขนาดพอดีมือออกมา

กล่องที่ว่าไม่ได้ถูกประดับประดาด้วยสีสันหรือริบบิ้นแต่อย่างใด

มันคือกล่องที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีดำสนิท ที่ภายในบรรจุบางสิ่งบางอย่างไว้...


ปึก..  มือหนาวางกล่องนั่นลงบนโต๊ะ พลางเขม้นสายตามองมันชั่วอึดใจ

ดูจากสภาพกล่องแล้ว..น่าจะไม่เคยถูกเปิดใช้งานมาก่อน

ใช่...ถ้ามันถูกเปิดโดยผู้หญิงคนนั้น มันก็ต้องเหลือร่องรอยเอาไว้

แต่มันไม่เคยถูกยัยนั่นแตะต้องเลย..


ยินทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ใช้เวลาในคืนคริสมาสต์อีฟจับจ้องไปที่กล่องนั่น

จะเรียกว่าอะไรดี?  กล่องของขวัญ?  ไม่สิ..คนอย่างเขามอบอะไรให้ใครไม่เป็นอยู่แล้ว

เรียกว่าของไร้สาระที่เขาเผลอไปซื้อมาน่าจะถูกกว่า

แต่กระนั้นคนที่ต้องการจะมอบให้ก็ไม่อยู่อีกแล้วน่ะนะ...

   
ชายหนุ่มปิดเปลือกตาลงอีกครั้ง พลันวันเดียวกันในปีที่แล้วก็ย้อนเข้ามาในหัว...


You see her when you close your eyes 

May be one day you'll understand why everything you touch surely died...


มองเห็นเธอทุกครั้งในยามที่หลับตา

เชื่อว่าสักวันหนึ่งจะเข้าใจ ว่าทำไมทุกสิ่งที่เคยสัมผัสถึงได้จากไป...


.


ชายหนุ่มเดินมายังห้องของนักวิทยาศาสตร์สาวโดยที่ในมือถือกล่องไร้สาระอยู่

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าซื้อมาทำไม ซื้อให้เธอไปเพื่ออะไร

แล้วทำไมถึงได้มายืนหน้าห้องเธอเวลานี้ได้...


กึก...  กลอนประตูที่ไม่ได้ล็อกถูกเปิดออก

สายตาคมกริบกวาดดูทั่วห้องแล้วก็สะดุดเข้ากับร่างบางที่โต๊ะทำงานเธอ

ไหนว่าวันนี้มีฉลองกับพี่สาว?


ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น โดยพยายามทำเสียงฝีเท้าให้เบาที่สุด เธอจะได้ไม่ตื่น

หญิงสาวในชุดกาว์นฟุบหลับไปพร้อมๆกับสมการเคมีมากมายบนหน้าจอที่เธอยังไม่ได้กดเซฟ

'อวดดีเกินไปสินะ..'

ยินยกยิ้มที่มุมปาก เขาจัดการกดปุ่มเซฟงานให้เธอเพื่อที่เธอจะได้ไม่เหนื่อยเปล่า

เขาได้ยินมาเหมือนกันว่าท่านผู้นั้นบอกเธอโดยตรงผ่านเมลล์ว่าถ้าทำตัวยาเสร็จสมบูรณ์

จะยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระตลอดไป...

เธอจึงเลือก..ที่จะทิ้งโอกาสแค่วันเดียว เพื่อทั้งชีวิตที่เหลือกับงานวิจัยนี่...



"หึ ยัยโง่" ยินเหลือบมองไปยังเชอร์รี่อีกครั้ง

ใบหน้ายามหลับของหญิงสาวทำให้เขาต้องหยุดเฝ้ามองต่อ

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม...

ใบหน้ายามหลับของเธอช่างดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์

ความดื้อรั้นหยิ่งจองหองกลับหายไปในเวลานี้..

จะมีก็แต่...

จะมีก็แต่หยาดน้ำตาของเธอที่เขาเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก

เธอร้องไห้...

เสียงสะอื้นเบาๆถึงพี่สาวและมารดา ราวกับสะกดให้ชายหนุ่มจ้องเธออย่างไม่ลดละ

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่เขามองเธออยู่อย่างนั้น

รู้อีกทีก็ตอนที่ริมฝีปากหนาอันเย็นเฉียบของเขาค่อยๆประทับลงที่แก้มนวลของเธอ..

เขาสัมผัสไปที่ใบหน้ายามนิทราของเธอ...สัมผัสไปที่ตัวตนเข้มแข็งจอมปลอมนั่น

จูบเบาๆเพื่อซับคราบน้ำตาเธอออกไป ก่อนจะวางกล่องสีดำลงบนโต๊ะเธอ



"หืม?"  ยินชะงักไปเมื่อเห็นกล่องของขวัญสีแดงสดผูกริบบิ้นวางอยู่ในมือเธอ

กล่องของขวัญขนาดเล็กนั่น..ของใครกัน?

ความขุ่นมัวก่อตัวขึ้นในใจ

ชายหนุ่มหยิบมันออกมาจากมือหญิงสาวอย่างเบามือ เพื่อได้เห็นเจ้าสิ่งที่สะกิดใจมากขึ้น

แกรก..

ตุ๊กตาหิมะขนาดเล็กพร้อมข้อความในแผ่นกระดาษที่ถูกพับอย่างดี

ยินขมวดคิ้วทันที เขารีบคลี่มันออกเพื่ออ่านตัวอักษรด้านใน


'ถึงเธอจะออกไปในตอนนี้ไม่ได้ แต่สักวันเธอต้องออกไปได้แน่

มองตุ๊กตาตัวนี้ไว้ เป็นสิ่งที่พี่เธอไม่สามารถให้ได้..ถึงฝากฉันมา

ดูแลตัวเองด้วยล่ะ Merry Christmas ชิโฮะ'


ชิโฮะ... ไม่ต้องอ่านไปถึงชื่อผู้ส่งมอบเขาก็รู้ทันที

โมโรโบชิ ได สินะ?

เขายกยิ้มก่อนจะเก็บกล่องที่ตนนำติดมือมากลับเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ท

พลางหันกลับมามองหน้าเชอร์รี่ที่นิ่งสงบ..


เธอได้สิ่งนั้นแล้ว..ของไร้สาระจากฉันจะไปมีประโยชน์อะไร

หึ..งี่เง่าจริงๆ ยินสบท

สบทให้กับตัวเอง ที่คิดอะไรงี่เง่าอยากจะมอบสิ่งนี้ให้กับเธอ

ทั้งๆที่เขามีผู้หญิงล้อมรอบมากมายที่ร้องขอความสนใจจากเขา

แต่เขาไม่สนใจ..

เขาไม่สนใจพวกหล่อน ไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

คนเดียวที่เขาสนคือเธอ หัวสมองเขามีแต่เรื่องของเธอทั้งยามหลับและยามตื่น

นึกถึงใบหน้าดื้อรั้นนั่นทุกขณะจิต ไม่ว่าจะตอนอยู่ในหน้าที่ กำลังทำงาน

หรือแม้แต่สังหารศัตรู...



เชอร์รี่..  ผู้หญิงที่เบื้องบนมอบหมายให้เขาดูแลมาตลอดหลายปีมานี้

จากเด็กหญิงตัวเล็กๆที่ดื้อเงียบเติบโตเป็นหญิงสาวแสนเฉยชา



ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็น'มันสมอง'ขององค์กร  

แค่'ผู้หญิงคนเดียว' กลับมามีผลต่อตังหวะหัวใจด้านชาจนแทบไม่เหลือความเป็นมนุษย์..

ความขุ่นมัวเมื่อครู่มันอะไรกัน..

ทำไมเขาต้องไม่พอใจเมื่อผู้ชายคนอื่นมายุ่งกับเธอ?

ทำไมเขาต้องใส่ใจกับความรู้สึกแปลกๆในอกนี่?

มากไปกว่านั้น..ตั้งแต่แรก

ทั้งๆที่เธอแสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่อยากพบหน้าเขา เขาก็แวะเวียนมาหาเธอเสมอ

แรกๆยอมรับว่าสนใจนิสัยส่วนตัวเธออยู่ไม่น้อย และต้องการเอาชนะคนปากแข็งอย่างเธอ

แต่สิ่งของในเสื้อโค้ทที่'ตั้งใจ'เอามาให้เธอนี่มันอะไร..

ทำไมปีศาจไร้หัวใจอย่างเขาถึงได้อยากมอบ'ความรู้สึก'ให้กับเธอ

ทำไมกัน...




"น นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"  เสียงหวานปนตกใจเล็กน้อยเอ่ยถาม

เรียกบุรุษที่ตกอยู่ในภวังค์ให้หันไปสบใบหน้าสวยคมของเธอ


"ตุ๊กตานั่น จากไรย์สินะ"  ยินไม่ตอบหากแต่ยิงคำถามเสียงเรียบใส่อีกฝ่าย

ร่างบางขมวดคิ้วพลางเหลือบมองตุ๊กตาที่ไม่ได้อยู่ในกล่องของขวัญก่อนจะตวัดสายตามายังร่างสูง

"ใช่ ทำไม"  เชอร์รี่ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

แม้ยินจะชอบบงการชีวิตเธอ ทั้งเวลากินข้าว เวลาออกไปซื้อของ หรืออะไรก็ตามที่บุรุษผมเงินคนนี้ต้องการ

เธอก็ไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเขาจะมาวุ่นวายอะไรกับเธอนักหนา ทั้งๆที่เธอปฏิเสธ

ปฏิเสธและต่อต้านเขามาตลอด..แต่มันดูเหมือนจะไม่ได้ผล

เพราะดูเหมือนว่าเขาจะชอบจับผิดการออกไปพบพี่สาวของเธอมากกว่าปกติ

ราวกับระแวงว่าเธอจะหนีไป?

ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตาม ชายตรงหน้าไม่เคยไขข้อข้องใจให้เธอได้รับรู้

รับรู้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเขา...




"หึ ฉันชักสงสัยแล้วสิ ว่ามันคบกับพี่สาวเธอ หรือ.."  เสียงเย็นยะเยือกขาดห้วงไป

จนคนฟังทนรอไม่ไหว จึงรีบท้วงด้วยความสงสัย

"อะไร?  หรืออะไร?"  เชอร์รี่กอดอกถาม

"หรือมันหลอกคบพี่เธอแต่จริงๆสนใจเธออยู่ก็ได้" ยินว่าพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ

เชอร์รี่ชะงักไปครู่นึงกับคำตอบที่ได้ยิน

บุรุษผมเงินตรงหน้ายกยิ้มเล็กน้อยพลางบดขยี้เถ้าถ่านลงบนพื้นห้อง

ก่อนจะหันมาจับจ้องเธออีกครั้ง..

เขามองเข้าไปยังแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายของเธอ

นี่เธอหวั่นไหวกับคำพูดเขา..หวั่นไหวกับไรย์..

เธอมีความรู้สึกพิเศษให้มันจริงๆใช่มั้ย..?




"ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว" เป็นหญิงสาวที่ทำลายความเงียบก่อน

เธอหันตัวไปทางอื่นเพื่อหลบหน้ายิน แต่ในทันทีก็รู้สึกถึงแรงกระชากที่ทำให้ข้อมือบางขึ้นสีแดง


"น นาย!?"  ร่างบางผวาเมื่อแววตาอำมหิตดุจปีศาจจ้องมองลึกลงไปในแววตาของเธอ

เหมือนเขากำลังค้นหาอะไรบางอย่างในดวงตาสีฟ้านั่น

ค้นหาความจริง..ความจริงที่ว่าเธอเกลียดเขาจริงๆ..




"อยากได้ของขวัญมากนักใช่มั้ยเชอร์รี่" สองแขนแข็งแกร่งรวบข้อมือบางพลางดันตัวเธอชิดขอบผนังห้อง

พลางจดจ้องไปยังนัยต์ตาสีฟ้าคู่สวยของเธอที่แสดงความกลัวออกมาชัดเจน

ดี...นี่เธอกลัวเขาแล้วสินะ มีความรู้สึกให้เขาสักที

ไม่ใช่แววตาเฉยชาอย่างปกติที่เธอทำ



"อยากหนีไปจากที่นี่มากใช่มั้ย" มือหนาข้างหนึ่งบีบวงหน้าสวยให้หันมามองตน

ตอบมาสิเชอร์รี่..ตอบมา!  ตอบมาว่าเธอไม่เคยมีฉันในสายตาเลย

ตอบมาว่าวันคริสต์มาสนี้เธอไม่ต้องการฉัน

ตอบมาว่าอยากหนีไปจากที่นี่ อยากหนีไปจากฉันจริงๆ



"ตอบมาสิ เชอร์รี่.." ยินกดเสียงต่ำพลางล้วงมือเข้าไปหยิบกระบอกปืนในกระเป๋าเสื้อโค้ทมาจ่อคอขาวเนียนของเธอ

"ยิน อย่า.." ขอบตาคู่สวยมีน้ำใสเอ่อล้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด



จากความรังเกียจต่อมือสังหารไร้หัวใจแปรเปลี่ยนเป็นความกลัวจนหมดสิ้น

อาการสั่นเทาของเธอเรียกรอยยิ้มมุมปากจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี..

ได้เห็นความกลัวในจิตใจเธอ..ได้เห็นว่าเธอกำลังร้องขอเขา..

นี่สินะ..สีหน้าในยามจนตรอกของเธอ

แต่นี่น่ะหรือ...ความกลัวน่ะหรือที่เขาต้องการจากเธอ

ความกลัวน่ะหรือที่เขาอยากให้เธอแสดงมันออกมา

แล้วปลายกระบอกปืนที่กดร่างอีกฝ่ายนี่มันอะไรกัน...

เขาทำร้ายเธอไปทำไม...

แกล้งเธอไปเพื่ออะไร...

เขาเริ่มไม่แน่ใจความรู้สึกตัวเองแล้ว ว่าคิดยังไงกับเธอกันแน่




"ฮึก..." หยาดน้ำใสไหลรินจากดวงตาคู่สวยอย่างไม่อาจฝืนทน

ร้องไห้..เธอกำลังร้องไห้

และไม่รู้ทำไม...ปีศาจที่ควรเป็นเพียงมือสังหารขององค์กร

เป็นเพียงเครื่องจักรไร้หัวใจ ไร้ความรู้สึก ไร้ความสงสาร

กลับหวั่นไหวเข้ากับน้ำตา...น้ำตาของผู้หญิง...





"อื้อ!!!"  ภายในเสี้ยววินาทีที่หญิงสาวจะขัดขืน

ริมฝีปากบางของเธอก็ถูกปิดด้วยสัมผัสเย็นเฉียบจากบุรุษตรงหน้า

จูบ..เขาจูบเธอ

เขาจบความคิดที่ตีกันวุ่นในหัวด้วยการกระทำที่ต้องการยืนยันความรู้สึกตัวเอง

ยืนยัน..ว่าเขาไม่ได้หวั่นไหวกับเธอ

ยืนยัน..ว่าเขาคนนี้ยังเป็นปีศาจสีดำที่ไร้หัวใจคนเดิม

"อื้อ!"  ยินผละออกเมื่อมือบางทุบรัวเข้าที่แผงอกของตน

เขายังคงไม่เข้าใจตัวเอง ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองว่ามันคืออะไรกันแน่

ไม่เข้าใจหัวใจที่เต้นรัวจนแทบระเบิดออกมา..

มันไม่เคยเต้นแรงขนาดนี้มาก่อน...แรงมากเสียจนเขาต้องยกมือขึ้นมากุมให้แน่ใจ






"อย่ามายุ่งกับฉัน!" เชอร์รี่ตวาดด้วยแววตาแข็งกร้าว

แต่เธอก็เหวอไปเมื่อร่างสูงจับร่างเธอเหวี่ยงไปที่โซฟาด้านข้าง

ก่อนจะตามลงไปตรึงแขนสองข้างของเธอไว้




"ป ปล่อย!  ยิน นายจะทำอะไร!?"  เสียงหวานขาดห้วงไปเมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมาจูบเธออีกรอบ

จูบเธออีกครั้งเพื่อย้ำกับตัวเอง...จูบเธออีกครั้งเมื่อไม่สามารถคลายข้อสงสัยได้

แม้ตอนนี้เขาจะยังไม่รู้ก็ตามว่ารู้สึกยังไงกับเธอกันแน่

แต่เขารู้อย่างนึง..คือเขาจะไม่ยอมให้เธอหนีไปจากองค์กร

ไม่มีทางให้เธอหนีไปจากเขา..




"ยิน  ปล่อยฉัน!"  ร่างบางยังพยายามออกแรงดันตัวร่างสูงที่คร่อมเธออยู่

แต่ชายหนุ่มไม่สนใจ เขาไล่จูบเธอไปทั่วทั้งซอกคอระหงส์ สองมือตรึงข้อมือบางไว้

"หึ อย่าคิดหนี  เปล่าประโยชน์..เชอร์รี่" เสียงเย็นยะเยือกที่กระซิบข้างหู

เรียกใบหน้าสวยให้ซีดเผือกเมื่อเธอไม่สามารถสู้แรงคนตรงหน้าได้




"ฮึก..."จากดิ้นรนขัดขืนอยู่นานจนหมดแรง หญิงสาวจึงปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมาตามสภาพจิตใจที่หวาดกลัว

ยินยังคงจูบริมฝีปากเธอสลับกับซอกคอระหงส์อย่างไม่เข้าใจตัวเอง

แกรก..ชายหนุ่มกระชากชุดกาว์นสีขาวของเธอออก เหลือเพียงเดรสสีแดงสด

ที่ในยามนี้ขับผิวของเธอให้ผ่องสวยกว่าที่เคยเห็น

เชอร์รี่ตัวสั่นก่อนจะเม้มปากแน่น

"ช่วยด้วย.."

"ไดคุง..."

ยินชะงักทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ออกจากปากหญิงสาว

เขาหยุดการกระทำจาบจ้วงเธอเพียงเท่านั้นก่อนจะผละออกมาจากร่างเธอ

หญิงสาวรีบคว้าชุดกาว์นที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาคลุมที่ไหล่และซอกคอของเธอ

ที่ขึ้นรอยแดงจากรอยกดจูบจากร่างสูง




"ออกไป..ซะที..." เชอร์รี่เอ่ยเสียงเบา

หากแต่ไม่ยอมมองหน้าหรือสบสายตาอีกฝ่าย เธอนั่งนิ่งอยู่กับที่ด้วยอาการสั่นเทา

"...." ยินไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงหยุดเพียงเท่านั้น

หรือแท้จริงแล้ว..เขาไม่ได้อยากครอบครองแค่ร่างกายของเธอ

แต่เขาต้องการครอบครอง'ทุกส่วนในหัวใจ'ของเธอต่างหาก



โครม!

"ชิโฮะ!!"  จู่ๆประตูห้องก็ถูกกระแทกจากบุคคลที่สาม

ทั้งบุรุษและหญิงสาวในห้องหันหน้าไปมองชายหนุ่มอีกคนที่เข้ามาในห้องพร้อมกัน

"นี่มันอะไร.." ไรย์นั่นเอง เขาดูตกใจมากกับสภาพของหญิงสาว

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาเชอร์รี่พลางโอบตัวเธอเอาไว้

ทุกการปลอบประโลมนั่นจากไรย์สร้างความไม่พอใจให้ยินเป็นอย่างมาก




"พี่เธอเห็นเมลล์ที่ว่ามาฉลองคริสต์มาสด้วยกันไม่ได้ เลยให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ

แล้วนี่มันอะไรกัน" 

เชอร์รี่สบไปที่ดวงตาแฝงความอบอุ่นของชายหนุ่มที่ประคองร่างเธออยู่

ก่อนจะซบหน้าลงที่บ่าเขาอย่างไม่ยอมพูดอะไร แต่แน่นอนว่าไรย์พอเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น

เขาหันหน้ามาประจันสายตากับยินทันที

"แกทำอะไรเธอ!" เขาตวาดถาม

หากแต่บุรุษผมเงินทำทีนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด

"ฉันถามว่าทำอะไรเธอ!!" คราวนี้ไรย์ผุดลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปคาดคั้นจากยิน

หากแต่เชอร์รี่รีบคว้าแขนเขาไว้ทันเสียก่อน

"ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร ยิน..ยังไม่ได้ทำอะไร"  

"ชิโฮะ..." ไรย์หันมาปลอบร่างบางอีกรอบ

ซึ่งตอนนั้นภาพตรงหน้าทำให้ยินไม่รู้จะยืนต่อไปอีกทำไมกัน





เขาเลือกเดินปิดประตูออกไปด้วยท่าทีเงียบสงบแต่ภายในกำลังถกเถียงกับตัวเอง

เขาเลือกที่จะลืมความรู้สึกพิเศษที่จะมอบของในกล่องดำให้กับเธอ

เลือกที่จะทรมาณจิตใจเธอด้วยคำพูดและการกะทำอันหยาบช้า

เลือกที่จะไม่กล่าวความรู้สึกของตน..ไม่บอกให้เธอได้รับรู้

หรือเพราะตัวเขาเองก็ไม่รู้สิ่งที่แปรปรวนอยู่ในอกนี่เหมือนกันว่ามันคืออะไร...




.

But you only need the light when it's burning low

แต่เพราะต้องการแสงสว่างก็ยามที่มืดมน..

Only miss the sun when it starts to snow

ต้องการแสงสุริยาก็ตอนที่ฤดูเหมันต์เริ่มมาเยือน

Only know you love her when you let her go...

รู้ว่ารักเธอก็ต่อเมื่อเสียเธอไป...


.



บุรุษผมเงินเก็บกล่องสีดำขนาดพอดีมือเข้ากระเป๋าเสื้อโค้ท

พลางลุกขึ้นจ้องมองออกไปยังหน้าต่างที่หิมะเริ่มตก

เขาเดินไปใกล้กับขอบหน้าต่างมากขึ้น พลางแหวกผ้าม่านสีกากีออก

เผยให้เห็นภาพอันงดงามสมเป็นวันเทศกาลวันคริสต์มาส  

ยินมองภาพค่ำคืนวันคริสต์มาสอีฟอยู่ครู่นึงก็เดินออกจากห้องไป




ชายหนุ่มเดินไปยังปอร์เช่สีดำคันโปรด ที่ปิดป้ายทะเบียน 356A เอาไว้

โดยปกติแล้วรถคันนี้จะมีวอดก้า  ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์นั่งรอคำบัญชาจากเขาเสมอ

แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันพิเศษ ยินจึงอนุญาตให้ลูกน้องคนสนิทพักงานไปทำสิ่งตามใจได้

ส่วนเขาที่เก็บตัวอยู่แต่ในที่พักทั้งวัน  จู่ๆก็นึกอยากขับรถออกไปดูงานเทศกาล





พาหนะคู่ใจถูกพามายังใจกลางเมือง

สองข้างทางประดับประดาด้วยแสงไฟแห่งคืนเทศกาล  ทั้งต้นสนที่ถูกตกแต่งด้วยเครื่องประดับ

กล่องของขวัญมากมายถูกวางตั้งอยู่ล้อมรอบต้นคริสต์มาส....




ภายในที่พักของผู้คนธรรมดามีแสงไฟเล็ดลอดออกมาพร้อมเสียงหัวเราะเปี่ยมความสุข

กลิ่นหอมกรุ่นของไก่งวงและอาหารเลิศรสโชยออกมาเรียกความสนใจจากผู้คนเดินผ่านให้ต้องกลืนน้ำลาย

เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยเมื่อแอบดูพ่อกับแม่เอาของขวัญมาวางไว้ที่ปล่องไฟ

บ้างก็เผลอสะดุดล้มจนแผนเซอร์ไพรส์ของผู้ปกครองพังเสียหมด



ภาพบรรยากาศคืนคริสต์มาสอีฟที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

ราวกับตอกย้ำชายหนุ่มที่เพียงนั่งมองในรถว่าเขาโดดเดี่ยวกับความรู้สึกตัวคนเดียวเพียงใด

ถ้าเป็นตามปกติ...ยินคงไม่สนใจเรื่องพรรค์นี้เท่าใดนัก

แต่วันนี้เขากลับรู้สึกเกลียด...

เกลียดทุกอย่างรอบกาย...เกลียดไปเสียหมด

เกลียดความว่างเปล่า...ที่มองดูผู้คนรอบกายทำเรื่องไร้สาระกันด้วยความสนุกสนาน

เกลียดเสียงหัวเราะ...ที่ราวกับว่าเยาะเย้ยในความอ่อนไหวของเขาอยู่

เกลียดถนนทางเดิน...ที่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ภาพของพวกโง่เง่าเดินจับมือกันอย่างมีความสุข

เกลียดความรู้สึกทุกอย่างในตอนนี้...ที่หวั่นไหวไม่ต่างจากกระแสลมอ่อนๆที่พัดพามาพร้อมหิมะที่กำลังตก

และเกลียดตัวเอง...ที่ไม่สามารถลบภาพยัยนั่นออกไปจากความทรงจำได้...





Only know you've been high when you're feeling low...

จะรู้ตัวว่าเคยอยู่สูงแค่ไหนก็ในตอนที่ตกยาก

Only hate the road when you're missing home

จะรู้ตัวว่าเกลียดถนนทุกสายก็ในตอนที่คิดถึงบ้าน

Only know  you love her when you let her go..

จะรู้ตัวว่ารักเธอก็ในตอนที่เสียเธอไป..

And you let her go...

และแล้วก็เสียเธอไป..

Well you let her go...

สุดท้ายก็ปล่อยเธอไป...



.



ตัวแทนแห่งความบริสุทธิ์แห่งฤดูเหมันต์ได้โปรยปรายลงมาด้านล่าง

ความหนาวเหน็บแห่งฤดูหนาวที่มาเยือนชวนให้คู่รักหลายคู่เดินกอดกันพร้อมเป่าไออุ่นสู่ถุงมือ

บรรดาผู้ปกครองต่างคลุมเสื้อผ้าหนาชั้นก่อนจะปล่อยเด็กๆให้ได้เต็มอิ่มกับความหรรษาแห่งคืนคริสต์มาสอีฟ



ยินมองภาพหิมะที่แต่งแต้มสีขาวไปทุกสิ่งอย่างที่เขาเลื่อนสายตาไปมอง

พลางนึกถึงวันที่กระสุนหลายนัดพุ่งเข้าทำร้ายยัยนั่น

ตอนนั้น..หิมะที่ตกลงมาไม่ใช่สีขาวบริสุทธิ์อีกต่อไป..มันถูกโลหิตสีแดงฉานอาบไปทั่วทุกจังหวะที่เขาลั่นปืน

เลือดจากคนทรยศหยดลงถูกพื้นที่มีหิมะปกคลุม..พร้อมสีหน้าแสดงความเจ็บปวดอย่างที่เขาต้องการ

เขาต้องการให้เชอร์รี่อยู่กับเขา อยู่เป็นของๆเขา อยู่ภายใต้การควบคุมจากเขา

แต่เขาก็ไม่สามารถรั้งเธอเอาไว้ได้..



เขาปล่อยเธอไป..ปล่อยให้เธอหนีไป...

ปล่อยให้เธอหนีจากความรู้สึกพิเศษที่เขายังไม่มีโอกาสได้เอ่ยเอื้อนออกมา...



"ครั้งหน้า..ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปอีก..จะดับชีวิต..และลมหายใจของเธอ

ให้เลือดเธอเปื้อนไปทั้งหิมะสีขาวปัญญาอ่อนนี่!"


เพราะเขาพลาด...ที่ปล่อยเธอไปในครั้งนั้น...

หรือพลาดตั้งแต่แรก..ที่ไม่รู้ความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง..

พลาดตั้งแต่ไม่ได้ให้ 'ของขวัญ' แก่เธอในปีที่แล้ว..

พลาดที่ไม่รู้ทันความรู้สึกลึกๆข้างในว่ามันต้องการอะไร..

พลาดที่ไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้

พลาดที่ไม่ได้ทำอะไรเสียก่อนเธอก็หนีจากเขาไป...

เขา'พลาด'ก็เพราะ 'เธอ'

และเขาจะไม่มีวันยกโทษให้คนที่ทรยศกับความรู้สึกของเขาเด็ดขาด...





ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถ พลางตรงไปยังต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ที่มีของขวัญมากมายมาวางรวมกัน

บุรุษผมเงินหยุดมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหิมะ แต่กลับว่างเปล่าในความรู้สึกเขา

แสงสว่างจากจันทราหรือเหล่าดวงดาราที่เปล่งประกายอยู่เหนือตัวเมือง ก็ไม่อาจแทนที่ความว่างเปล่าในจิตใจได้

ทุกอย่างมืดมิดไปหมดเหมือนกับว่าโลกใบนี้มีเขาอยู่เพียงคนเดียว...




Staring at the ceiling in the dark

จ้องมองเพดานที่ไร้แสงสว่าง  ทุกอย่างรอบกายมีเพียงความมืดมิด

Same old empty feeling in your heart 

ความรู้สึกเก่าๆที่ผ่านมามันมีแต่เพียงความว่างเปล่า..

Cause love come slow  but it goes so fast..

เพราะความรักนานๆจะเข้ามาในชีวิต แต่กลับจากไปเร็วเหลือเกิน..


.



ยินล้วงกล่องสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท

จ้องมองสิ่งของในมือเผื่อมันจะช่วยให้ความว่างเปล่านี้ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์โกรธ เกลียด หรืออะไรก็ตาม

แต่ไม่...ไม่มีอารมณ์ใดมาแทนที่ความว่างเปล่าในเวลานี้ได้

ไม่มีบทเพลงใดมาเรียกความสนใจจากเขาไปได้

ไม่มีใครหน้าไหนจะมาแทนที่เธอได้..เชอร์รี่...





กึกๆ  เสียงเคาะประตูดังขึ้นหากแต่ชายหนุ่มยังคงแสร้งปิดเปลือกตาต่อไป

ตึก ตึก ...

เสียงฝีเท้าจากร่างบางดังเข้ามาใกล้  แต่ยินไม่มีท่าทีจะขยับเขยื้อนไปไหน

เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนลำตัวพลางหลับตาสนิทราวกับคนที่ตกอยู่ในห้วงนิทราจริงๆ

"รับไปสิ ฉันไป-"  เสียงหวานสะดุดไปพร้อมมือบางที่ทาบลงกับหน้าผากอีกฝ่าย

ถ้าในยามหลับ ร่างสูงมักจะถอดหมวกออก หญิงสาวจึงใช้มืออังหน้าผากเขาไว้

เพราะเมื่อครู่ที่เธอวางเอกสารลงบนร่างอีกฝ่าย สัมผัสที่เธอเผลอไปโดนทำให้สะดุดใจขึ้นมา

"ตัวร้อนงั้นเหรอ.."  

เชอร์รี่จัดการวางเอกสารของเธอลงข้างกายเขา

แล้วเธอก็เดินออกไปด้านนอกสักพักก็กลับมาพร้อมผ้าขนหนูและอ่างเช็ดหน้าใบเล็ก

จริงๆแล้วจากเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้เธอค่อนข้างกลัวและไม่สบายใจที่ต้องนำรายงานการวิจัยมาให้เขา

แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่สบาย เธอจึงคิดว่าปลอดภัยในระดับหนึ่ง..

อย่างน้อยเขาก็ตัวร้อนนอนซมไม่มีทางลุกขึ้นมาทำอะไรแบบเมื่อคืนแน่นอน...



นี่เธอทำบ้าอะไร....



บุรุษผมเงินประหลาดใจเมื่อผ้าขนหนูหมาดน้ำถูกพาดลงบนหัวเขา


ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครเอาใจใส่เขาขนาดนี้มาก่อน...

ในยามป่วยไข้ไม่ต้องพบหมอหรือมีคนดูแลเขาก็หายเองได้


หรือว่าบางทีเธอ...อาจจะไม่ได้มองเขาเลวร้ายกว่าที่คิด

ถึงเรื่องเมื่อคืนจะทำให้เธอแทบไม่มองหน้าเขาในวันนี้

แต่...ถ้ายัยนี่เกิดใจอ่อนล่ะ


ถ้าเกิดว่าเขาเป็นคนทำลายปราการน้ำแข็งจอมปลอมนั่นได้แล้ว

ถ้าเกิดว่าเขาลบความเฉยชาในตัวเธอออกไปด้วยจูบนั่น?

ถ้า...เขากำลังจะชนะเธอล่ะ?



เชอร์รี่จัดการซับหน้าผากชายหนุ่มสองสามทีก่อนจะตะโกนเรียกวอดก้าที่เดินผ่านมาเห็นพอดี


"วอดก้า มาดูยินทีสิ เหมือนจะมีไข้น่ะ"  


ชายชุดดำร่างท้วมพยักหน้าหงึกๆก่อนจะเดินเข้ามาทำหน้าที่เป็นคนดูแลอาการป่วยของยิน

แต่ในทันทีที่ร่างบางผละจากตัวเขา บุรุษผมเงินก็ผุดลุกขึ้นมาในท่านั่ง

"อ้าวลูกพี่  ไม่สบายไม่นอนพักเหรอครับ?" ลูกน้องถามพร้อมเอียงคอมองเจ้านายอย่างงงๆ

"แค่ติดเชื้อจากไอ้คนที่ไปฆ่ามาแค่นั้นแหละ"  ยินตอบเสียงเรียบ

เพียงแต่คำว่า ฆ่า นั้นเรียกให้หญิงสาวที่หยุดมองต้องรีบสาวเท้าออกไปจากห้อง

"เชอร์รี่"  หากแต่ยินรั้งเธอไว้ก่อน

เชอร์รี่ถอนหายใจเบาๆอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะหันมามองหน้าอีกฝ่าย


"มีอะไร?"  

"วันนี้วันคริสต์มาสสินะ..."  เสียงเย็นตอบพลางล้วงมือเข้าไปจะหยิบของที่ตั้งใจจะให้

แต่ในเมื่อเมื่อวานโอกาสไม่ดี  ส่วนวันนี้เขาก็ไม่สนใจว่าวอดก้าจะคิดอะไรกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

รู้แต่ว่า บางทีเขาอาจต้องให้มันกับเธอจริงๆ

"แล้ว?" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ



บางที..ถ้านี่คือเวลาที่เขาควรพูดมันออกไป  ความรู้สึกที่สงสัยคาใจมาตลอด

ถ้าเขาได้ให้มันกับเธอ เธอคงจะรู้สักที...

รู้สักทีว่าเขาไม่ยอมให้ไอ้งานวิจัยบ้าบอนั่นมาพรากเธอไปเด็ดขาด




"ถ้าจะฉลองก็อย่าลืมกลับมาตามกำหนด ฉันยังไม่อยากเก็บศพเธอในตอนที่ป่วยอยู่"


แต่แล้วไม่รู้เพราะอะไรที่ทำให้เลือกพูดไปแบบนั้น...

อะไรที่ทำให้เขาเก็บเจ้าสิ่งนั้นลงกระเป๋า

อะไรที่ทำให้เขาเปลี่ยนใจแบบนี้..






You see her when you fall asleep but never to touch and never to keep

เห็นภาพเธอทุกครั้งในยามที่หลับใหล แต่ไม่เคยสัมผัส..ไม่เคยเก็บรักษาเธอเอาไว้..

Cause you loved her too much and you dived to deep..

เพราะว่ารักเธอมากเกินไป..รักเกินกว่าจะมองเห็นความจริงเสียจนถลำลึกลงไปก็เท่านั้น..



.




หรือเพราะยังไม่มั่นใจ...ยังไม่เข้าใจ

หรืออาจยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าความรู้สึกนี้มันเรียกว่าอะไรกันแน่



"อืม"  เชอร์รี่ตอบเสียงเรียบก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ซึ่งหลังจากนั้นยินก็ได้ยินมาว่าเธอไปฉลองคริสต์มาสไม่ได้

เพราะอยากวิจัยและพัฒนาตัวยาให้เสร็จสมบูรณ์เร็วๆ

แต่กระนั้น..พี่สาวเธอก็ส่งคนมาเซอร์ไพรส์คริสต์มาสให้เธออยู่ดี..



ไรย์นั่นเอง... ยินยังได้ยินมาอีกว่าของที่เชอร์รี่ได้จากไรย์

คือลิปสติกสีแดงสดที่มีชื่อ มิยาโนะ ชิโฮะ สลักไว้ที่ด้ามจับ...





ช้าไป...ช้าไปเพียงก้าวเดียวเท่ากับสูญเสียเธอไปตลอดกาล...





เขาปล่อยให้ไรย์ได้มอบของขวัญแทนความหมายซึ่งเขาเข้าใจดี

ผู้ชายซื้อลิบสติกให้ผู้หญิง...เหอะ น้ำเน่าซะจริง

ทั้งๆที่หมอนั่นมันคบกับพี่สาวเธออยู่แท้ๆ..




ปล่อยให้เธอหลุดลอยไป  ปล่อยให้สิ่งที่ไม่อาจหวนคืนถูกพรากไปโดยที่ทำอะไรไม่ได้

ปล่อยให้ความรู้สึกที่ยากจะเข้าถึงถูกกระคุ้นให้รับรู้ว่ามันมีตัวตนอยู่จริงๆ

ความรู้สึกที่เรียกว่า....หวง

หวงเธอ...หึงเธอ...นั่นก็เพราะ...

เขา'หลงรัก'เธอ...




But you only need the light when it's burning low 

เพิ่งรู้ตัวว่าต้องการแสงสว่าง..ก็ในยามที่มืดมิด..

Only miss the sun when it starts to snow 

เพิ่งรู้ตัวว่าคิดถึงแสงอาทิตย์..ก็ในยามที่หิมะเริ่มโปรยปราย..

Only know  you love her when you let her go...

เพิ่งรู้ตัวว่ารักเธอ..ก็ตอนที่ปล่อยให้เธอจากไป..


.



"หึ..." ยินยกยิ้มออกมาเล็กน้อย ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

เข้าใจความรู้สึกทั้งหมดทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา..

เขาเข้าใจแล้วว่าเขาหลงรักเธอ ....หลงรักความเย็นชาในตัวเธอ

หลงรักความเป็นผู้ใหญ่ในตัวเธอ..

หลงรักความเมตตาในตัวเธอ..

หลงรักจิตใจที่หยิ่งทะนงแต่แสนบอบบางของเธอ..

หลงรัก'ทุกอย่าง'ที่เป็นตัวเธอ..



"เชอร์รี่.."

ชายหนุ่มวางกล่องสีดำสนิทลงที่โคนต้นคริสต์มาสอย่างระมัดระวัง

เขาจะไม่ฝืนความรู้สึกตัวเองอีกต่อไป...

จะไม่ฝืนว่าปีศาจคนนี้ก็ยังมีหัวใจให้ได้รักใครสักคนอยู่

เพียงแต่ว่าเธอไม่อยู่ให้เขารักแล้วเท่านั้น...

เพราะเขารู้สึกตัวช้าไป...

รู้ตัวว่ารักเธอช้าไป...

มารู้ว่ารักเธอ..ก็ในตอนที่เสียเธอไป...


ยินวางกล่องนั้นลงอย่างระมัดระวัง  พลางหลับตาเชื่อในสิ่งที่ไร้สาระที่สุด

สิ่งที่งี่เง่าที่เขามักดูถูกพวกโง่เง่าว่าทำไปเพื่ออะไร...

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว..

ความรักเปลี่ยนคนได้จริงๆสินะ..

งั้นลองเปลี่ยนเขาคนนี้สิ..  ซานต้า..

หากส่งเธอมาหาเขาตอนนี้ เขาจะละเว้นโทษตายให้เธอ

แต่หากเธอไม่ปรากฎตัว..เขาจะจบความรักของตัวเองลง

ด้วยปืนกระบอกที่อยู่ในเสื้อโค้ทตอนนี้...

จะสังหารคนทรยศอย่างเธอด้วยน้ำมือของเขาเอง..




"เหอะ งี่เง่า.."  ยินสบถให้กับความคิดของตัวเอง

คนที่เคยรู้สึกอยู่บนจุดสูงสุดในเวลานี้กลับรู้สึกตกต่ำจนถึงขีดสุดของหัวใจ

คนที่เคยรู้สึกเฉยเมยกับบรรยากาศรอบด้านกลับรู้สึกเกลียดไปหมดทุกอย่าง

นั่นก็เพราะเธอ..เป็นเพราะเธอ 

เธอคนเดียวในโลกที่ปั่นหัวเขาได้ขนาดนี้..






Only  know you've been high when you're feeling low 

จะรู้ตัวว่าเคยอยู่บนจุดสูงส่งเสียดฟ้า ในตอนที่ตกต่ำสุดชีวิต

Only hate the road when you're missing home 

จะรู้ตัวว่าเกลียดถนนมากแค่ไหน ในตอนที่คิดถึงบ้าน

Only know you love her when you let her go..

จะรู้ว่ารักเธอ ก็ในตอนที่ปล่อยเธอไป..



.




ยินยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ยืนทบทวนทุกอย่างอยู่ที่นั่น

จนใบหน้าขาวซีดมีรอยยิ้มปรากฎที่มุมปาก..

ตอนนี้เขารู้ดี..ว่าความรู้สึกทั้งหมดนั่นไม่เป็นประโยชน์เลย

เพราะเขารู้..ในตอนที่เสียเธอไปแล้ว

เขาเสียเชอร์รี่ไปตลอดกาลอย่างไม่มีวันหวนคืน...



ทุกอย่างดูเหมือนจะสายไปแล้ว

เพราะตอนนี้ เธอหนีจากเขาไป..

เขาปล่อยเธอไป..

ปล่อยคนสำคัญที่สุดในชีวิตให้หายสาปสูญไป..

เขาเสียเธอไปแล้ว..

กว่าจะรู้ว่ารักเธอ..ก็ในตอนที่ปล่อยเธอไป..

สุดท้ายเขาก็เสียเธอไป...

เสียเธอไปตลอดกาล....


.


Only know you love her when you let her go..

And you let her go...



#THE  END

*เรื่องของขวัญของยิน แล้วแต่จินตนาการคนอ่านเลยค่ะ^^






50% ค่ะ

จริงๆเขียนฟิคนี้ทำใจลำบาก เพราะอวยเฮียชู555 ก็..ก็เลยอดไม่ได้ให้เฮียแจมนิดนึง555

เป็นฟิคฉลองคริสมาสต์ค่ะ จะรีบต่อให้จบนะคะ ฝากด้วยค่ะ:)


80% ค่ะบอกแล้วชิโฮะรักเฮียชู/โดนลูกพี่ยิงทิ้ง-..-

ใกล้จบแล้วค่ะ เพลงจะจบแล้ว555 อาจมีบางท่อนที่จะตัดออกไปนะคะ

เลือกอยู่ว่าจะตัดเพลงท่อนไหนออกดี

ปล.ใครอยากอ่านฟิคคริสต์มาสแนวพี่แดงไอจัง แนะนำของSherry Rค่ะ

ไรท์อ่านมาแล้วการันตีความฟิน ใครติ่งคู่นี้ห้ามพลาดนะคะ><




100%  ทีนี้ก็ได้เวลากลับไปอวยเฮียเหมือนเดิม555


ขอบคุณคอมเม้นติชมจากทุกคนเลยนะคะ ไรท์อายุแค่15..ภาษายังไม่ดีพอเท่าที่ควร

ไรท์รู้ค่ะว่าฝีมือต้องพัฒนาอีกมาก  ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะคะ^^

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์  อ่านจบแล้วช่วยเม้นให้ทีนะก๊ะ><

สุดท้าย..Merry Christmas ค่ะ ทุกคน มีความสุขมากๆนะคะ^^

รักทุกคนเสมอ #ธิดาซุส

ปลล. ฝาก act of true love กับ sweet kiss  ด้วยนะคะ

จะพยายามปั่นให้เร็วที่สุดค่ะ>.<

ผลงานอื่นๆ ของ ธิดาซุส

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #13 Lilith-Martin (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:50
    เราคิดว่าของขวัญคือแหวนแต่งงานค่ะ555
    #13
    0
  3. #12 KIDno1412 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 16:34
    เพลงอะไรคะ
    #12
    1
    • #12-1 mouri-ran(จากตอนที่ 1)
      15 พฤษภาคม 2559 / 19:56
      Let her go ค่ะ
      #12-1
  4. #11 Z_MiwA
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 01:48
    สงสารยิน แต่ยังไงก็คิดว่าไฮบาระน่าจะคู่กับชูอิจิมากกว่า
    #11
    1
    • 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:16
      ใช่ค่ะ ลูกพี่น่าสงสาร แต่ยังไงไอจังก็เหมาะกับเฮียชูที่สุดดดดดดดดดดดดด
      #11-1
  5. วันที่ 15 มกราคม 2559 / 08:48
    ขอพื้นที่สครีมแปปนะ........

    ยีนเจ็บมากไหมคะ? ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวเราแก้แค้นให้ //หืม 555555

    โอย มันเจ็บปวดมากบอกตรงๆตั้งแต่เปิดมา เชอรี่นะเชอรี่ไปหาโมโรโบชิทำไม //โดนตบ

    ยีนนนนนนน คือแบบ... บอกเลยในอกหน่วงๆมาก ซ์้อของมาแต่เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าเชอรี่เกลียดตัวเอง สุดท้ายก็หลุดมือไปจนได้.... ยีนรักเชอรี่มากกว่าไดนะเว้ย!!!! //โวยวาย //โดนเตะรอบสอง //ไม่รักมากกว่าทำไม่ได้ขนาดนั้นหรอก ถึงขนาดไม่มีใครเลยไม่ใช่รึไง ไม่เหมือนได ที่อยู่ทั้งโจดี้ทั้งอาเคมิ //โบ้ย 55555

    O M G เรื่องนี้พี่ชอบมากเอม!!! //โบกธงเชียร์ยีน
    #10
    1
    • 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:00
      พี่ยูต้องใจเย็นๆค่ะ55555 อย่างที่เคยบอกไป หนูไม่รู้ว่าลูกพี่หรือเฮียชูรักมากกว่า
      นิยามความรักมันคนละอย่างกัน แต่ยังไงก็ขอบคุณที่ชอบนะคะ ดีใจมากที่พี่ชอบ^^
      #10-1
  6. #9 ร่มสีเทา
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 09:13
    ฟินมากค่ะ สยุกมากๆ

    เหมือนรักสามเศร้าเลย

    Akai x Sherry x Gin



    #9
    0
  7. #8 ร่มสีเทา
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 09:12
    ฟินมากค่ะ สยุกมากๆ

    เหมือนรักสามเศร้าเลย

    Akai x Sherry x Gin



    #8
    0
  8. วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 04:41
    อ่าาาาา อ่านจบแล้วววววววว คือหน่วงๆเศร้าๆหมองๆ แต่ไม่ถึงก็ต้องฟูมฟายเจ็บปวดมากมาย
    แต่สงสารยิน ถ้าไม่พูดอย่างน้อยน่าจะให้ของ หาข้ออ้างอะไรไปก็ได้
    แอบลุ้นว่าจะเฉลยของขวัญมั้ยแต่แบบนี้ก็ดี คิดไปได้ไกลดีค่ะ 5555
    เนื้อเรื่องเข้ากับเพลงสุดๆ อินตามเพลงเลยจ้าาา
    คือชอบตอนวางกล่องของขวัญลงที่โคนต้นคริสต์มาสอ่า เหมือนยินวางหัวใจตัวเองทิ้งไปด้วย Y^Y
    ช่วงนี้ดันกรี๊ดลูกพี่หนักมาก กำลังเฟลเฮียเกลียดเฮียอยู่ (แบบไม่มีเหตุผล) 
    ขอบคุณสำหรับฟิคค่าาา ที่แต่งมาให้อ่าน
    ปล. ต่างกับยินเชอรี่เรื่องใหม่ของพี่จริงๆนะเนี่ย 5555555
    #7
    1
    • 28 ธันวาคม 2558 / 02:57
      ชอบอารมณ์หม่นๆสีเทาในใจของยินตอนนั้นเหมือนกันค่ะ
      มันเหมือนรักนะ แต่รักในตอนที่ทำอะไรไม่ได้แล้ว จะฆ่าก็ไม่อยู่ให้ฆ่าแล้ว
      เลยต้องจบที่สมน้ำหน้าตัวเอง อย่างที่ยินเลือกทำ
      จะให้ดราม่าหนักหน่วงแบบพี่ยู ทำไม่ได้จริงๆค่ะ ฝีมือยังห่างไกล5555
      ลป.รอติดตามเรื่องต่อๆไปของพี่นะคะ ขอบคุณที่อ่านของหนูค่ะ
      ปลล.อย่าเพิ่งเกลียดเฮียนะคะ5555
      #7-1
  9. #6 i jung
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 17:46
    อ่านๆไป พอเฮียโผล่มา อดยิ้มไม่ได้ ฟินๆๆๆ ยังไงก็อวยเฮียชูอยุ่ดี อิอิ ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านค่ะ รอที่เหลืออยุ่ค่ะ
    #6
    1
    • 25 ธันวาคม 2558 / 04:23
      อุ้ย เจอกันทุกเรื่องเลยนะคะ^^ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ><
      คือแบบบบบ ไรท์คิดว่าชิโฮะยังไงก็รักเฮียค่ะ เธอคงสงสัยท่าทีลูกพี่
      แต่หัวใจเธอมีไว้เพื่อเฮีย#เน่าสุดๆ5555
      #6-1
  10. วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 14:25
    มันหลอกคบพี่เธอแต่จริงๆสนใจเธออยู่ <<< ถ้านี่เป็นฟิคที่เฮียเป็นพระเอกนะคะ ฟินไปแล้ววววว แต่นี่เป็นยินไง สงสารแทนนน
    แต่ในอีกความคิดหนึ่งคือ เฮียเลวมากเช่นกัน (กำลังอยู่ในช่วงเกลียดเฮีย = =;;)
    งานดราม่ามาเต็ม เฮียยังอุตส่าห์มีบทบาทเข้ามาอีก 5555 แต่ยินเป็นพระเอก งั้นให้คะแนนลูกพี่ก่อน
    รอที่เหลือนะคะ แต่ปล.นั่นมันอะร๊ายยยย 5555555 ยังไงก็ขอขอบคุณที่ช่วยโปรโมทให้นะคะ อิอิ
    #5
    1
    • 25 ธันวาคม 2558 / 04:21
      5555 เฮียเขาก็คงลังเลไม่ต่างจากยินมั้งคะ คงงงใจตัวเองอยู่เหมือนกัน
      ว่าทำเพื่ออาเคมิหรือเพื่อต้องการให้ชิโฮะมีความสุขจริงๆกันแน่
      ส่วนยินคงลังเลเพราะลูกพี่ไม่ใช่คนมุ้งมิ้ง555 ลูกพี่เลยสับสน
      ส่วนเรื่องปล. ของดีต้องบอกต่อค่ะ><
      #5-1
  11. วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 13:26
    แวะเข้ามาเม้น ...หนีไปอวยลูกพี่ดีมั้ยเนี่ย สงสารยิน เฮียมีคนอวยเยอะแล้ว >~< อิอิ
    รออีก50%ที่เหลือนะคะ
    #4
    1
    • 24 ธันวาคม 2558 / 04:42
      พี่จัสสสสสสสส ไม่นะคะะะะะะะ ม่ายยยยยยยย
      อย่าทิ้งหนูไปTOT
      #4-1
  12. วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 11:13
    รู้สึกเหมือนมีคนเอาก้อนหินมาถ่วงข้างในเลยค่ะT^T..... ปกติอวยคู่เฮียชูกับชิโฮะนะ แต่วันนี้นึกคึกเปิดอ่านคู่นี้ รีบมาต่ออีก 50% นะคะไรต์
    #3
    1
    • 24 ธันวาคม 2558 / 04:41
      ก้อนหินเหรอคะ={}= ไรท์ขอโทษค่ะถ้ามันเจ็บปวด5555
      แต่ไรท์อวยเฮีย ถถถ 80% แล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ติดตาม^^
      #3-1
  13. #2 ainaniya
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:37
    อ่านๆไปความรักของลูกพี่ก็แอบน่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย (T.T ) สงสารนะ...แต่...ก็อวยชูมากกว่าอยู่ดีจ้า 555

    กลิ้ง 10 ตลบรออ่านต่อ อิอิ
    #2
    1
    • 24 ธันวาคม 2558 / 04:39
      อารมณ์รักข้างเดียวก็งี้ค่ะ รันทด ถถถ
      80% แล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ^^
      #2-1
  14. #1 ainaniya
    วันที่ 22 ธันวาคม 2558 / 22:37
    อ่านๆไปความรักของลูกพี่ก็แอบน่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย (T.T ) สงสารนะ...แต่...ก็อวยชูมากกว่าอยู่ดีจ้า 555

    กลิ้ง 10 ตลบรออ่านต่อ อิอิ
    #1
    0