[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 7 : ความบังเอิญแห่งโชคชะตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    1 ธ.ค. 49

   ไม่น่าเชื่อ เห็นพูดนักพูดหนาว่าไม่มีความรู้สึก ว่าเป็นคนเฉยชา แต่ว่านาย.....ก็ยังมีคนที่ยังเป็นห่วงนายอยู่เหมือนกันสินะ   เด็กสาวผมชมพูคิดทบทวนไปมา พลางเดินเข้าไปยังห้องของท่านหญิงมิโคโตะเพื่อปฏิบัติหน้าที่ที่เธอควรจะทำต่อ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ครืดด.....

   เสียงเลื่อนประตูไม้เปิดออก ภาพเบื้องหน้าของคนทั้งหลายที่เห็น คือ เด็กหนุ่มรูปร่างสมส่วน ที่มีแววตาเย็นชาอย่างไม่เคยพบเห็นมาก่อน ผมสีดำออกน้ำเงินเข้มนั้นทำให้โครงหน้าของเขาดูได้รูปและน่ามองยิ่งขึ้น บวกกับท่าทางสุขุมเงียบขรึมก็ทำให้สามารถเดาฝีมือของคนๆนี้ได้เลยว่าเก่ง!!

มาแล้วสินะ มือสังหารของเรา ชายแก่ที่ผมเริ่มจะหายไปจากหัวบ้างแล้ว เอ่ยขึ้น เมื่อเด็กหนุ่มคนนี้นั่งลงตรงหน้า

ข้าหวังกับเจ้ามากเลยนะ เห็นโอโรชิมารูท่าจะภูมิใจนักหนา ว่าแต่.....เจ้าจะไม่พูดอะไรบ้างเลยเหรอ ผู้ว่าจ้างถามขึ้นเพราะสังเกตได้ว่าเหมือนกับตนพูดอยู่คนเดียว

ไม่ เสียงเรียบๆดังออกจากปากที่ท่าจะปิดแน่นของเขา เด็กหนุ่มแววตาเย็นชาสบตากับชายแก่ตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจนัก ที่มาคุยรบเร้าตนแบบนี้ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเองก็รู้ดีจึงเริ่มหาทางเปลี่ยนประเด็น

เอ่อ ใช่ๆ ชื่อซาสึเกะสินะ คือไม่คิดว่าเจ้าจะมาเร็วกว่ากำหนดแบบนี้  ก็ที่จริงเห็นบอกว่าจะมาวันมะรืนนี้นี่ ดูเหมือนว่าชายตรงหน้าซาสึเกะจะไม่ได้รับรู้ถึงอันตรายที่มาเยือนเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มดวงตาเบิกกว้าง อารมณ์เหมือนกับพร้อมจะปะทุสุดขีด ซึ่งอารมณ์ที่ว่าคือ แรงกระตุ้นแห่งการฆ่า ทว่า.....จู่ๆความน่ากลัวนั้นก็สงบลงทันที และเพราะเหตุใดมิอาจรู้ แต่ชายผู้นี้ก็รอดตายได้อย่างหวุดหวิด

พูดจบแล้วใช่มั้ย? ชั้นไปล่ะ ซาสึเกะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเปิดประตูออก แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดส่องมากระทบผิวกาย ชายแก่ผู้จ้างวานอึกอักตอบไม่ถูก แต่ก็ปล่อยให้เขาไป พร้อมกับตะโกนไล่หลังว่า

ข้าจะส่งคนไปติดตามเพื่อคอยช่วยเหลือเจ้านะ มือสังหารซาสึเกะ คำพูดนี้ไล่หลังตามเด็กหนุ่ม ซาสึเกะหันกลับไปมองทางห้องที่ตนเพิ่งจากมาแต่ก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไร เพียงแต่เดินมุ่งหน้าออกจากปราสาทหลังนี้เท่านั้น

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไม่กลับมาซะที เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ? ซากุระถามขึ้นกับตนเองเบาๆในห้องของท่านหญิง ที่ตอนนี้ท่านหญิงมิโคโตะกำลังอ่านหนังสือกลอนเล่มหนาอยู่

เจ้าไม่ลองออกไปรอซาอิหน่อยรึ? เสียงหญิงสาวผมสีชาเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงยหน้าออกจากหนังสือในมือได้สักที

เอ่อ....ก็ต้องคอยคุ้มครองท่านนี่ค่ะ จะออกไปได้ยังไง? หนูทำแบบนั้นไม่ได้หรอก เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เนื่องจากมันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราต้องให้ความสำคัญกับทุกภารกิจ

ข้าเข้าใจ แต่ว่า....คนที่น่าเป็นห่วงไม่ใช่ข้า แต่เป็นเขามิใช่รึ?

คือว่า........... ซากุระเอ่ยปากจะเถียงต่อ แต่ท่านหญิงกลับยกมือห้ามและชิงพูดเรื่องๆนึงก่อน

ไม่ต้องห่วงข้าหรอก ข้าเชื่อว่าเจ้าไปแปปเดียวก็คงกลับมา แล้วก็นั่นน่ะ คือเพื่อนของเจ้าไม่ใช่เหรอ?

กึก.....

  คำพูดนี้ทิ่มทะลุทะลวงใจของเธอเข้าอย่างจัง ใช่แล้ว เพื่อนต้องไม่ทิ้งเพื่อน เราเป็นคนตั้งปณิธานเอาไว้เองว่าจะช่วยเหลือนายนี่ให้ได้  และเพื่อซาสึเกะคุง เพราะงั้น....!!

  เด็กสาวผมชมพูยิ้มกว้างและเดินออกจากห้องไปทันที หญิงสาวผมสีชาผู้คอยแนะนำมองตามแผ่นหลังของเด็กสาวคนนั้นไปอย่างเอ็นดู พลางคุยกับคู่รักของตนที่มักซ่อนอยู่ในมุมมืดเสมอ

ดอกซากุระเริ่มจะบานแล้วนี่

ใช่ ซึโยคุพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

  หลังจากแยกตัวออกมาจากห้องของท่านหญิงแล้ว เด็กสาวผมชมพูก็รีบเร่งไปยังประตูหน้าบานใหญ่ที่มีสัญลักษณ์แคว้นคุโมะงาคุเระ ท่ามกลางความเดียวดายที่รอเพื่อนของตนกลับมาจากภารกิจ ซากุระก็เหม่อมองไปยังดวงจันทร์สีนวลซึ่งไม่ว่าวันไหนก็ยังคงส่องสว่างชวนให้ยามค่ำของแต่ละคืนดูมีคุณค่า พร้อมๆกับที่เสียงจากเจ้าของร่างอันแผ่วเบา ผู้เฝ้ามองดวงจันทร์ดังขึ้น

ซาอิ นายช่วยรีบมาหน่อยจะได้มั้ย?....

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ในขณะเดียวกัน อีกด้าน

มือสังหารซาสึเกะ จะไปไหนกันน่ะ!!” เสียงอันแข็งกร้าวตะโกนเรียกมาจากด้านหลังของเด็กหนุ่มในชุดสีขาว ทว่าทางเด็กหนุ่มก็ยังคงเคลื่อนตัวไปข้างหน้าโดยไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด

เราไม่อนุญาตให้เจ้าไปไหนตามอำเภอใจจนกว่าจะทำภารกิจการลอบสังหารนี้เสร็จนะอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเห็นด้วย

น่ารำคาญจริงๆเลย ซาสึเกะหันกลับมามองด้วยสายตาเย็นชาประหลาด พลันสักพักร่างของเขาก็ค่อยๆเลือนหายไปกับกลุ่มหมอกที่หนาขึ้นแบบไม่ทันรู้ตัว ทำให้เหล่าผู้ติดตามแตกตื่นกันใหญ่

ทำยังไงดี มือสังหารหนีไปแล้ว!” ชายสวมหน้ากากเอ่ยขึ้นอย่างวิตกกังวล

ไม่เป็นไร เรายังมีสัตว์นินจา แค่ตามกลิ่นไปก็พอแล้ว หนอย...หนีไปแบบนี้ คิดจะทรยศรึไง สิ้นเสียงเหล่าผู้คนก็แยกย้ายกันออกไปตามหาซาสึเกะในทันที

 มาได้ขนาดนี้คงโอ.เค.แล้วล่ะมั้ง เด็กหนุ่มในชุดขาวคิดกับตนเอง และรีบเร่งฝีเท้าของตนให้เร็วยิ่งขึ้น แทรกพ้นผ่านกลุ่มหมอกหนาที่ช่วยอำพรางร่างกายให้อย่างดี คบไฟสีแดงเบื้องหน้าเริ่มปรากฏให้เห็นลางๆ นั่นก็หมายความว่าใกล้ถึงที่หมายแล้วนั่นเอง

อยู่ใกล้ๆนี่แล้วแหละ แต่ว่า.....ทางข้างหน้ามันที่ดินของตระกูลโทโมเอดะนะ เสียงของชายสวมหน้ากากที่เป็นผู้นำในกลุ่มคนซึ่งกำลังตามหาตัวมือสังหารซาสึเกะดังขึ้น

ก็ลองเข้าไปดูใกล้ๆก็พอ เราไม่ควรบุ่มบ่ามทำอะไรเกินเลย เสียงข้างๆดังขึ้นอย่างเสนอแนะ ทำให้คนอื่นๆต่างก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย และค่อยๆเคลื่อนที่อย่างช้าๆและเงียบเชียบให้มากขึ้น

  ถึงซะทีประตูหน้าบานใหญ่ของตระกูลโทโมเอดะเปิดออกจากข้างนอก เด็กหนุ่มในชุดขาวพูดขึ้นเบาๆพลางก้าวขาเข้ามาข้างใน แต่แล้วเสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เพียงแต่....นั่นไม่ใช่เสียงที่เรียกชื่อของเค้า

ซาสึเกะคุง.....

 เด็กหนุ่มหันตัวกลับมามองยังต้นเสียงนั้น แสงจันทร์ส่องลอดผ่านกลุ่มเมฆและหมอกหนาเผยให้เห็นร่างของเด็กสาว นามว่า ซากุระ ยืนจ้องหน้าเขาด้วยรอยแห่งหยาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนอยู่ตามหางตาของเธอ แล้วสิ่งหนึ่งก็ทำให้เขาเข้าใจ เหตุที่ซากุระเรียกเขาเช่นนั้น เหตุที่เธอตรงหน้าต้องร้องไห้ นั่นก็เพราะตอนนี้ ซาอิซึ่งปลอมตัวเป็นซาสึเกะไปสืบข่าวคราวเรื่องเวลาในการลงมือสังหาร ยังไม่ได้คลายคาถา ซากุระจึงนึกว่าเขาเป็นซาสึเกะจริงๆ

ทำไมตอนนั้นถึงไม่พูดอะไรเลย ทำไมถึงไม่แม้แต่จะสบตา ทำไม? เสียงอันสั่นระริกดังออกมาจากริมฝีปากบางนั้น เด็กสาวผมชมพูเดินเข้ามาใกล้ซาอิซึ่งอยู่ในคราบซาสึเกะอย่างช้าๆทีละก้าว ทีละก้าว แต่แค่นั้นก็ทำให้ใจของซาอิสับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว

..นี่ผม....จะบอกว่ายังไงดี ไม่อยาก...ทำลายความหวังของคุณซากุระ อยากจะปกป้องสายสัมพันธ์ของพวกเขาเอาไว้

ซาสึเกะคุง! กลับมาเถอะ พวกเราทุกคนยังรอคอยเธออยู่นะ ทั้งชั้นและนารูโตะ....เด็กสาวตรงหน้าเอ่ยขึ้นอีก ซึ่งทางซาอิได้แต่ฟังความในใจของซากุระอย่างเงียบๆ อันที่จริงเขาก็อยากจะเอ่ยปากบอกความจริงไปซะ ว่าตนไม่ใช่ซาสึเกะ แต่ว่า...พอได้ฟัง ก็รู้ทันที ว่าการได้พบกันแม้เสี้ยววินาทีนั้นมีค่าแค่ไหนสำหรับซากุระ

  เมื่อซากุระเห็นว่าทางซาสึเกะไม่พูดอะไร เธอจึงตัดสินใจบอกอีกเรื่องนึงที่อยากให้เขารับรู้

 ชั้นเองก็แค่คนคนนึง ที่ได้แต่พร่ำบอกว่าชอบเธอ และรักเธอมากกว่าใคร แต่มีเรื่องๆนึงที่อยากให้เธอรู้ไว้ ว่าคนๆนี้จะรักเธอตลอดไปตราบที่ชีวิตนี้จะยังคงอยู่ เด็กสาวเดินเข้ามาใกล้ซาอิพร้อมกับจับมือนั้นเบาๆ สัมผัสแห่งไออุ่นคงรู้สึกดีสำหรับซากุระ แต่ว่าซาอินั้นกลับรู้สึกหนาวยะเยือกกับสิ่งที่ได้ยินไปเมื่อกี้มากกว่า

ไม่รู้ว่าทำไม ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงรู้สึกเจ็บปวด ไม่รู้ว่าทำไม ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงมีคุณข้างกาย  ไม่รู้ว่าทำไม ถึงมีความรู้สึกได้ สิ้นเสียงแห่งความคิด ร่างตรงหน้าเด็กสาวผมชมพูก็เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

 

>>To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #153 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 14:21
    เอ่อ หนูกุน่าจะมองคาถาลวงตาออกน่ะ
    #153
    0
  2. #125 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:30
    แงงงงงงงงงงง เศร้า T^T สงสารซาอิ เกลียดเกะ
    #125
    0
  3. #63 Orange RabbiT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 20:33
    .... T^T sad them =-=
    #63
    0