[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 8 : ซาอิ-ซากุระ-คายูริ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    1 ธ.ค. 49

อย่าทิ้งชั้นไว้คนเดียว เสียงตะโกนเรียกไล่หลังดังมาจากเด็กสาวผมชมพูผู้กลับสู่ความเดียวดายอีกครั้ง  แววตาอันหม่นหมองได้แต่มองตามกลุ่มหมอกหนาที่เมื่อกี้ยังเคยมีเด็กหนุ่มที่เธอรอคอยยืนอยู่ข้างหน้า

เราเนี่ย จะเรียกว่าไร้โชค หรือไร้ความสามารถกันแน่นะ ซากุระเอ่ยขึ้นกับตนเองเบาๆหลังจากเลิกมองตามเส้นทางที่ซาสึเกะหายตัวไปแล้ว พลันแสงจันทร์ก็โดนเมฆบดบังอีกครั้ง เสมือนกับความหวังของเธอคนนี้ ที่ดูมันจะเลือนลางและเห็นได้ยากเต็มที

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เช้าวันรุ่งขึ้น

  เด็กสาวผมชมพูผู้เป็นเจ้าของห้องตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก เนื่องจากเมื่อวานมีเหตุการณ์ที่เรียกได้ว่า ทั้งโชคดีและร้ายในเวลาเดียวกัน แต่ว่าจะมัวแต่คิดเรื่องนั้นไปก็เปล่าประโยชน์ ตอนนี้ที่เธอต้องมุ่งมั่นคือ ภารกิจ ต่างหาก เมื่อคิดได้ดังนั้น ซากุระจึงเดินออกจากห้องเพื่อไปทำหน้าที่ต่อ

มาแล้วเหรอ? พอดีเลย ซาอิเค้ามีอะไรจะบอกน่ะ เสียงใสกังวานอันคุ้นเคยของท่านหญิงมิโคโตะดังขึ้น เมื่อซากุระกำลังจะเปิดเข้าไปยังห้องของเธอ  เด็กสาวจึงรีบย่อตัวลงนั่งและเตรียมพร้อมรับฟังเรื่องที่ว่านี้ทันที

จากการที่ผมไปสืบมาเมื่อวานนี้ ได้ทราบว่ามือสังหารจะมาถึงในพรุ่งนี้ และจะลงมือสังหารท่านในเวลาพลบค่ำ ดังนั้นผมว่าควรวางแผนตระเตรียมกำลังพลให้พร้อมซะก่อน ซาอิเอ่ยจบด้วยถ้อยคำเรียบๆแต่กระชับใจความ ซากุระซึ่งนั่งข้างๆและฟังสิ่งที่เขาพูด จึงเลิกคิ้วด้วยความสงสัยในเรื่องนึง แต่เธอก็ยังไม่ได้เอ่ยปากถามแต่อย่างใด

อืมม ดีมาก แต่ว่า! เจ้าไม่รู้เรอะว่าใครคือมือสังหารน่ะ? สึโยคุผู้นั่งเคียงข้างท่านหญิงเสมอถามขึ้น

ต้องขออภัยด้วยครับ เนื่องจากแหล่งข่าวเองก็สืบมาได้แค่นี้ เห็นเขาบอกว่าเป็นนินจาโอโตะครับ

งั้นเหรอ เอาเถอะ ยังไงเจ้าก็พยายามดีที่สุดแล้ว ไปพักก่อนก็ได้นะ ไว้ถ้ามีเรื่องอะไร ข้าจะเรียกอีกทีท่านหญิงมิโคโตะพูดพลางตบหลังเบาๆอย่างเห็นใจ

ครับ/ค่ะ เห็นดังนั้น ทั้งสองจึงเดินออกมาพร้อมกัน

นี่! ซาอิ เมื่อวานนายกลับจากภารกิจกี่โมงกันน่ะ? เสียงเด็กสาวผมชมพูข้างกายเขาดังขึ้นอย่างสดใส หลังจากออกจากห้องของท่านหญิงมาได้สักพัก

ก็ดึกน่ะครับ คำตอบเรียบๆออกจากปากของเด็กหนุ่มผมดำ ที่วันนี้ดูจะเรียบเกินเหตุ

มิน่าล่ะ เมื่อวานชั้นก็อุตส่าห์รอนาย แต่ว่า...นายไม่มาซะที ชั้นก็เลยเข้านอนก่อน คงไม่ว่ากันนะ ซากุระพูดจบก็มองด้วยแววตาเป็นเชิงขอโทษ สายตาที่สบตอบช่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา แต่ก็ยังดีที่คำพูดของเขาช่วยแสดงความคิดของคนๆนี้ออกมาให้แทน

ครับ

หืมม์... วันนี้ไม่ว่าชั้นเป็นยัยแรงช้าง หรือยัยลมบ้าหมูแล้วเหรอ? คุณชายปากเน่าซากุระหาเรื่องฝ่ายตรงข้ามเป็นการลองเชิง ด้วยเหตุที่ว่าเมื่อวานนั้นมีแต่เรื่องไม่ดีๆและชวนน่าเบื่อ วันนี้ก็เลยต้องหาเรื่องชวนทะเลาะกันซะหน่อย ทว่าเสียงที่ตอบกลับมาก็ราวกับไร้วิญญาณมาอีกเช่นเคย

ครับ? คุณซากุระ

นายเป็นอะไรของนายยะ! หรือว่าเจอลูกหลงจากภารกิจ หืออ.... มือของเด็กสาวยื่นเข้ามาใกล้เพื่อวัดความร้อนจากหน้าผากของซาอิ

เอ....สภาพร่างกายก็ปกติ สงสัยจะอยู่ในอาการที่เรียกว่าเหนื่อย - -  ถ้าไงนายไปพักก่อนก็ได้นะ

ครับ... ว่าพลางซาอิก็เดินคอตกกลับไปยังห้องพักของตน ยิ่งทำให้ซากุระสงสัยพฤติกรรมของซาอิมากยิ่งขึ้น

อะไรของนายกันซาอิ.....หรือว่าชั้นทำอะไรให้นายไม่พอใจอย่างงั้นเหรอ?  ความคิดในใจนี้ แม้จะเป็นเพียงแค่ความคิดชั่ววูบเล็กๆน้อยๆ แต่มันก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดลใจให้ซากุระรู้ว่า สิ่งที่เธอคิดอยู่นั่นล่ะ ใช่เลย!!

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

   ยามบ่ายเคลื่อนเข้ามาแทนที่ เด็กสาวผมชมพูในชุดเสื้อคอกลมกับกระโปรงจีบสีฟ้าอ่อนเดินหน้ามุ่ยไปยังสนามหญ้าหน้าห้องของท่านหญิงมิโคโตะ เนื่องจากเธอยังคงกลุ้มใจกับพฤติกรรมที่ดูจะเฉื่อยชายิ่งขึ้นของเพื่อนร่วมทีมที่ชื่อว่า ซาอิ

เป็นอะไรของนายกันแน่ ทำให้ผู้ชายกลุ้มใจเนี่ย ผู้หญิงอย่างชั้นคงใช้ไม่ได้สินะ เฮ่อ~” พูดจบก็ถอนหายใจกับตนเองเบาๆ และลุกขึ้นเดินไปหาเจ้าของเรื่อง เพื่อคุยกันให้รู้เรื่อง

มีธุระอะไรอีกงั้นเหรอ คายูริ? เสียงเรียบๆของคนกวนโมโหนั่นดังขึ้นพอดี ระหว่างที่ซากุระกำลังจะเดินเลี้ยวหัวมุมมายังทางห้องของซาอิ

ชั้นเป็นห่วงเธอจริงๆนะซาอิ! กลับหมู่บ้านกันเถอะ

เสียงนี้คุ้นๆแหะ อย่างกับเสียงของ........ คายูริ!?  ซากุระนึกขึ้นได้จึงแอบยืนฟังทั้งคู่สนทนาต่อ

ไม่ เพราะชั้นต้องอยู่เพื่อทำภารกิจต่อ

จะบ้าเหรอ? ภารกิจแบบนี้เนี่ยนะ ที่ชั้นอุตส่าห์ยอมมาเป็นคนใช้ที่นี่ก็เพื่อลากนายกลับหมู่บ้านนะ

งั้นก็ขอบคุณแล้วกัน แต่ว่าที่ทำแบบนี้คงเป็นเพราะผมเคยเป็นองครักษ์ให้กับคุณในตอนเด็กสินะครับ น้ำเสียงกระแทกกระทั้นกลายเป็นเสียงที่ให้ความเคารพ แม้แต่คำพูดคำจาก็ตาม

อย่าพูดแบบนั้นสิ มันฟังดูแล้วห่างเหิน ชั้นไม่ชอบ แววตาของคายูริแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด เด็กสาวผมน้ำตาลประดับกิ๊ฟ มองชายตรงหน้าแบบเอือมระอา ไม่ว่าเมื่อไหร่ เขาก็ไม่เคยเชื่อคำพูดของเธอเลย ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม.......

ก็ได้ ถ้างั้นคายูริก็กลับไปทำสิ่งที่ควรทำตอนนี้ซะเถอะ เธอยังมีงานบ้านต้องทำอีกไม่ใช่เหรอ? ซาอิรีบตัดบททันทีที่เล็งเห็นโอกาส เด็กสาวอึกอักตอบไม่ถูก จะบอกว่าว่างก็ไม่ใช่ เพราะที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้คือ คนรับใช้ เธอยังต้องไปทำเรื่องต่างๆอีกมาก

หวัดดี คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ? เด็กสาวผมชมพูก้าวออกมาจากมุมทางเดินเพื่อมาร่วมวงสนทนาด้วย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่สัญชาตญาณของเธอบอกให้เธอก้าวออกมาตอนนี้แหละ

เจอกันอีกจนได้นะ คุณฮารุโนะเด็กสาวผมน้ำตาลหันมาทักผู้ร่วมสนทนาคนใหม่ ซาอิคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ ว่าคนทั้งสองรู้จักกันได้อย่างไร ซากุระจึงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสีหน้างงๆของเด็กหนุ่ม

เผอิญเคยเจอกันตอนนายไม่อยู่น่ะ เนาะ คายูริจัง

อื้อ

งั้นเหรอครับ ว่าแต่คุณซากุระมาทำอะไรที่นี่ล่ะครับเนี่ยแล้วเสียงที่เรียบเฉยราวกับไร้วิญญาณก็หายไป อาจเป็นเพราะความสงสัย หรือไม่ก็ลืมประเด็นที่ทำให้เป็นอย่างนั้นไปแล้วมั้ง เลยกลายเป็นการถามออกแนวจะหาเรื่องแทน  ทำให้ทางคนตอบเองก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ชวนหาเรื่องไม่แพ้กัน

ทำไม? ชั้นจำเป็นต้องบอกนายด้วยงั้นเหรอ

เปล่าครับ แค่ถามดู ก็เห็นเค้าว่ากันว่าผู้หญิงเวลาห่วงใคร ก็จะมาหาและพูดคุยกับคนคนนั้น ถ้าหากว่าเป็นคนปกติน่ะนะครับ แต่ว่าในกรณีของคุณซากุระผมว่า คุณมาเพื่อทะเลาะกับผมมากกว่า

ใครกันแน่ยะ ที่ชวนทะเลาะน่ะ แล้วอีกอย่าง ชั้นไม่ได้มาเพราะห่วงซะหน่อย แต่จะบอกว่าท่านหญิงมิโคโตะเค้าเรียกต่างหาก  

อ้าว! งั้นเหรอครับซาอิได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแป้นแบบขอไปที พลางพยักหน้าหงึกๆว่าเข้าใจแล้ว

 เอาล่ะ ถ้างั้นชั้นไปก่อนก็ได้ แต่ว่าหลงบางสิ่ง แล้วสิ่งๆนั้นไม่ได้ดังใจน่ะ มันก็คงน่าโมโหเหมือนกันนะ ว่ามั้ย ซาอิ!!”จู่ๆ คายูริก็เอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะพร้อมรอยยิ้มกริ่ม และค่อยๆหมุนตัวเดินจากไปช้าๆ จะหลงเหลือก็เพียงแต่เสียงกระซิบที่ฝากมากับสายลม ซึ่งให้ซาอิได้ยินคนเพียงคนเดียวที่ว่า  ..... ชั้นเห็นเรื่องเมื่อคืน ซากุระไม่ได้ชอบนาย  แต่นายน่ะชอบเธอ...

  ชั่วครู่ในความนิ่งคิดของซาอิจากสิ่งที่ได้ยิน ก็ทำเอาซากุระต้องเขย่าตัวเด็กหนุ่มตรงหน้าเบาๆ เพื่อเรียกสติ

ซาอิ!! เหม่อไปถึงไหนกันน่ะ เฮ้!!”

อ่ะ เอ่อ ครับ โทษที ไปกันเถอะครับ ร่างสูงหมุนตัวกลับและเดินนำออกไปทันที ทว่าทางซากุระกลับหยุดยืนบ้างและคิดกับตนในเรื่องๆนึงก่อน

ถึงกับเหม่อเชียวนะ สงสัยคงจะได้ยินอะไรเข้าล่ะสิ  ส่วนคายูริคงจะชอบซาอิจริงๆ ก็เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กนี่ เฮ้อๆคิดไปก็เท่านั้น มันไม่ได้เกี่ยวกับเรานี่นา.... ว่าแล้วเธอจึงวิ่งตามซาอิไป โดยปล่อยให้เสียงที่ก้องอยู่ในหัวยังคงดังอยู่อย่างนั้น

......มันคงไม่เกี่ยวกับเรา....จริงๆนะ......

 

 

>>To be continued

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #154 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 14:53
    ทำใจไปก่อนน่ะพ่อหนุ่มแปะยิ้ม เรารู้ว่าหนูกุรักเกะมากมายแค่ไหน
    #154
    0
  2. #126 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:39
    สงสารซาอิจัง TT ซากุระก็น้า จะบอกว่าเป็นห่วงก็ไม่ยอมบอก ชิ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:51
    #126
    0
  3. #115 posion snow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 17:06
    อิเขาทุกครั้งหลงตัวเองสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ[_ _] ซากุระน่ารักตัวโปรดเลยนะ>
    #115
    0
  4. #114 posion snow (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 16:58
    อิเขาทุกครั้งหลงตัวเองสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ[_ _] ซากุระน่ารักตัวโปรดเลยนะ>
    #114
    0
  5. #104 น้ำชา (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2555 / 20:50
    อ๋า.....ถ้าเราเป็นซาอิ...คงเสียใจมากเลย~ แต่ก็....ซากุระยังไม่รู้ใจตนเองนี่นา>_
    #104
    0
  6. #64 Orange RabbiT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2553 / 20:56

    หน่อยๆๆๆ ยัยคาริรุๆๆ >[]<

    #64
    0