[Fic naruto] เบื้องลึกของคู่กัด ซาอิ and ซากุระ

ตอนที่ 16 : ต่ำกว่า 0

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 ธ.ค. 49


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   จ๋อม จ๋อม.....

 เสียงฝีเท้ากระทบกับแอ่งน้ำเล็กๆดังเป็นจังหวะ ร่างบางที่สั่นสะท้านท่ามกลางความหนาวจากฝนหยุดวิ่ง พลันสายตาก็ชะเง้อมองไปยังเบื้องหน้าทันที  ซึ่งสิ่งที่เห็นก็มีเพียงแผ่นหลังเศร้าๆของเขาเท่านั้น

  

ซาอิ!! ทำไมนายถึงไปโดยไม่บอกชั้นล่ะ?

 

   เด็กสาวผมชมพูตะโกนถามเสียงดัง ทว่าผู้รับฟังได้แต่ยืนนิ่งอยู่นาน จนหยาดฝนนับร้อยที่เคยหยดใส่ร่างของเธอและเขาหายไป แสงแดดอ่อนๆส่องมาที่ตัวของเขา ใบหน้านั้นก็หันมาพอดี กับที่ซากุระสบตาสีดำสนิทนั่น  ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มให้เหมือนทุกครั้งพร้อมๆกับที่ถ้อยคำสุดท้ายถูกถ่ายทอดออกมาให้เด็กสาวได้ยิน ก่อนที่เธอจะสะดุ้งตื่นขึ้นจากเสียงนาฬิกาปลุก

 

    .....ลาก่อนครับ คุณซากุระ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ซากุระ แต่งตัวเสร็จแล้วก็ลงมากินข้าวซะนะลูก!”

 

อะ...ค่ะ เด็กสาวผมชมพูหยิบชุดเสื้อแขนกุดสีครีมมาใส่อย่างช้าๆ ดูเหมือนวันนี้ปฏิกิริยาของเธอจะเฉื่อยลง แม้แต่การแอบบ่นแม่ของตนลับหลังก็ตาม

(ก็แหมม!! ปกติ เวลาแม่ซากุระบอกอะไร เธอก็มักจะบ่นลับหลังนี่นะ - -)

 

วันนี้ วันที่ 2 ไม่มีภารกิจสินะ พูดจบก็ละจากปฏิทิน แล้วเดินลงไปทานอาหารเช้าทันที

 

วันนี้แม่ทำของชอบของลูกทั้งนั้นเลย ก็ลูกไม่มีภารกิจนี่นะ ยังไงก็อยู่พักให้สบายเถอะ

 

ค่า~”  ซากุระขานรับเสียงอ่อย และจึงหยิบแซนวิชขึ้นมากิน พลางคิดในใจว่า  อยู่บ้านเนี่ยแหละ จะไม่ได้พักมากกว่า

 

เอ่อ ไว้สายๆหนูจะไปบ้านอิโนะหน่อยนะคะ

 

หืมม์ อืมม์ แต่ว่านะ ซากุระน่ะยังมี

 

อรุณสวัสดิ์ค่ะ!!” จู่ๆ อิโนะก็ทักเสียงใสขึ้นมา พลางมองแม่ลูกทั้งคู่ด้วยความฉงนกับบรรยากาศแปลกๆในบ้านนี่  ทันใดนั้นซากุระก็สบตาเพื่อนอย่างขอบใจ แล้วค่อยๆลุกจากโต๊ะทานข้าวไปหาที่หน้าบ้าน

 

ก็คือ อย่างที่เห็น ไว้ตอนเย็นๆหนูจะกลับมาค่ะ ไปก่อนนะคะ แล้วทั้งสองก็หายตัวไป ปล่อยให้ผู้เป็นแม่ได้แต่นั่งบ่นด้วยความเป็นห่วงอยู่คนเดียว

 

ซากุระนะ ซากุระ เฮ้อ~ ตั้งแต่เป็นจูนินก็อยู่ไม่ติดบ้านสักวันเชียว!!”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

 

อีกด้านหนึ่ง

กลับมาแล้วเรอะ ซาอิ!”

 

ครับเด็กหนุ่มโค้งทำความเคารพให้อย่างเกรงกลัว พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง คนที่อยู่ตรงหน้า ดันโซ ผู้ยิ่งใหญ่ในหน่วยรากนี้น่ะเอง

 

คายูริ เจ้าไปพักผ่อนก่อน ข้ามีเรื่องจะพูดกับซาอิ

 

อ่ะ เอ่อ ค่ะ! ท่านลุงว่าพลางคายูริก็เดินสวนกับร่างของซาอิ ก่อนจะหันกลับมามองอย่างเป็นห่วง

 

ไปเถอะครับ ท่าน...คายูริ เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ได้ยินดังนั้นเธอจึงต้องเดินจากไปอย่างช่วยไม่ได้

 

เอาล่ะ มาเข้าเรื่องของเจ้าดีกว่า ซาอิ! ทำไมถึงยังไปร่วมภารกิจกับพวกทีมคาคาชิอีก ไหนลองบอกมาสิ

 

ก็เปล่านี่ครับ ผมก็แค่....ทำไปตามความรู้สึกชั่วครู่ ก็เท่านั้น

 

ปึงงงงงง!!!

 

โอหังนัก!! เจ้ารู้รึเปล่าว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหนน่ะ ชายผู้มีแผลเป็นที่ใบหน้าตะคอกด้วยความโกรธเป็นล้นพ้น

 

รู้สิครับ ผมถึงได้กลับมาหาท่านไง ก็ผมน่ะ เป็นรากที่สำคัญยิ่งสำหรับแผนการของท่านไม่ใช่เหรอ

 

อย่าพูดจาสู่รู้นักนะ แล้วก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ว่ารอยยิ้มนั่นน่ะ ให้เลิกใช้ได้แล้ว

   ดันโซเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจมากยิ่งขึ้น กำปั้นที่กำแน่นตั้งแต่เริ่มสนทนาก็ดูเหมือนจะแน่นขึ้นเรื่อยๆ  แน่นอน เป็นเพราะรอยยิ้มกวนประสาทนั่น กับเรื่องที่ดูเหมือนซาอิจะเปลี่ยนไป

  

  ทว่าทางเจ้าตัวซาอิไม่ได้รู้สึกเกร็งแต่อย่างใดอีกต่อไป แม้เขาจะนั่งคุกเข่าทำความเคารพอยู่ แต่สีหน้าของเขากลับเฉยชา ไม่แสดงอาการใดๆเลย

 

 

ภารกิจเรื่อง อุจิวะ ซาสึเกะ ก็เหลวไม่เป็นท่า มันยังไงกันแน่ ซาอิ!!” แล้วประเด็นที่ไม่ต้องการตอบก็ถูกถามขึ้นมาจนได้ ทำให้คนถูกถามได้แต่นิ่งเงียบรับฟังเพียงเท่านั้น

 

นั่นสิ ไว้ต้องลองตรวจสอบดูหน่อยแล้ว ว่าเจ้ามีความสัมพันธ์อะไรกับพวกนั้นรึเปล่า? พวกทีมคาคาชิน่ะ

 

........................

 

ออกไปได้แล้ว และก็เลิกใช้ชื่อซาอิซะ ภารกิจนั่นน่ะ มันจบลงแล้ว

 

ครับ ซาอิพยักหน้าว่าเข้าใจโดยไม่ปริปากว่าอะไร พร้อมกับ เดินจากไปทันที

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

  

    เมื่อออกมาจากห้องที่มีบรรยากาศชวนอึดอัดนั่นได้ สิ่งแรกที่สัมผัสคือมืออันอบอุ่นที่มากอดรอบเอวไว้  สัมผัสที่คุ้นเคย แต่ก็ไม่ได้ชอบมากมายนัก  มือของคายูริน่ะเอง

 

ชั้นเป็นห่วงเธอมากนะ ซาอิ ท่านลุงว่ายังไงบ้าง?

 

เปล่าครับ ไม่ได้ว่าอะไรเด็กหนุ่มพูดพลางแกะมือออกจากเอวของเขา

 

งั้นเหรอ แล้วเรื่องพวกซากุระนั่นน่ะ ท่านลุงเค้ารู้อะ...

ยังพูดไม่ทันจบ มือหนาก็มาปิดริมฝีปากของคนพูด เขาส่ายหัวน้อยๆไปมา พร้อมกับยิ้มให้อย่างเคย

 

ช่างมันเถอะครับ ผมตัดขาดทุกอย่างแล้วล่ะ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงหรอกครับ

 

ตะ แต่ว่า มันจะดีจริงๆน่ะเหรอ? ซาอิ ที่นายไม่บอกพวกนั้นสักคำเลย ตอนแรกชั้นก็ตกใจนะ ที่จู่ๆนายก็เรียกชั้น

กลับด้วยกัน และยังยอมกลับเข้าหน่วยรากแต่โดยดีน่ะ

 

ผมก็แค่....เปลี่ยนแปลงบางสิ่งบางอย่าง บางสิ่งที่มันควรจะเป็นอีกอย่างถึงจะดีกว่า

เด็กสาวได้ยินก็ก้มหน้าทันที บางทีที่เขายอมมากับเราแต่โดยดีก็เพื่อ....

 

แต่ว่า การเปลี่ยนแปลงที่ว่านี้ อาจจะทำให้ใครบางคนต้องเจ็บก็ได้นะคายูริแย้งขึ้นเมื่อเห็นว่ามันน่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

นั่นสิครับ สำหรับคนอื่น แต่สำหรับตัวผม ผมคงจะไม่รู้สึกอะไร เพราะว่าผมจะกลับมาเป็นรากที่ไร้ความรู้สึกอีกครั้ง และนั่น!! คือหนทางที่ดีสุดที่ผมคิดได้ตอนนี้

 

  พูดจบเขาก็ลดมือลง และค่อยๆเดินจากไป คายูริซึ่งได้แต่รับฟังความในใจของซาอิ ก็ได้แต่ยืนนิ่งใช้มือทั้งสองข้างกุมไว้ที่หน้าอกของตนเอง ราวกับคิดคำนึงถึงเรื่องบางเรื่อง

 

....ชั้นรู้แล้วล่ะ ซาอิ  นายน่ะ ไม่ต้องการให้พวกนั้น เข้ามาพัวพันมากกว่านี้สินะ ถึงได้..... แต่ว่า!! การจะฝืนความรู้สึกตนเองน่ะ มันยากลำบากนะ แม้ว่าเธอจะบอกว่ากลับมาเป็นรากที่ไร้ความรู้สึกแล้วก็ตาม สายสัมพันธ์น่ะ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาตัดได้ง่ายๆ  และชั้นเองก็คงจะไม่ยอมให้นายต้องทนฝืนแบบนี้หรอก!!  ตัวชั้น ไม่ว่าจะในฐานะอะไร ก็จะลองเดิมพันกับการเสี่ยงครั้งนี้ดู ถึงแม้เปอร์เซ็นต์ที่สำเร็จอาจจะต่ำกว่า 0 ก็ตาม!!

 

 

 

 

>>To be continued

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #162 Yuri Yurina (=w=) SSCX (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 18:17
    เอาจริงๆน่ะ เกลียดดันโซมากกกก ทั้งในเมะ มังงะ และ ฟีด
    #162
    0
  2. #133 MR.AMAZAYN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:34
    ก้างเยอะนะ ทั้งดันโซ คายูริ
    เฮ้ออออออออออ TT


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:35
    #133
    0
  3. #83 sasaki (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2553 / 15:02
    อ๊ากกกกกกก ซีเรียส
    #83
    0
  4. #71 Orange RabbiT (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มีนาคม 2553 / 10:52

    แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง T.T

    #71
    0