คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน

ตอนที่ 8 : เพื่อผู้เป็นนาย


     อัพเดท 30 มี.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิคอื่นๆ
Tags: โทโฮ, Touhou
ผู้แต่ง : SCORPIO KID. ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SCORPIO KID.
My.iD: https://my.dek-d.com/asmodeus
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 17 Overall : 1,965
41 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 22 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 8 : เพื่อผู้เป็นนาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 285 , โพส : 3 , Rating : 0% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


นับเป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างหนึ่งในการแข่งขันครั้งนี้ บรรดาผู้ที่ขึ้นนำมักจะประสบเหตุที่ทำให้ต้องกลับไปรั้งท้ายหรือไม่สามารถไปต่อได้ เปิดโอกาสให้ผู้ที่ตามหลังมาสามารถไล่ทันและขึ้นนำไปอย่างง่ายดาย

“ตอนนี้ผู้ที่กำลังนำอยู่คืออิซาโยอิ ซาคุยะและหง เหม่ยหลิงค่ะ” ตัวแทนจากคฤหาสน์มารแดงทั้งสองวิ่งเคียงคู่กันขึ้นนำผู้อื่น

“เหม่ยหลิง มีใครตามมารึเปล่า”

“เอ... รู้สึกจะไม่มีนะคะ”

“พวกเรย์มุล่ะ”

“มองไม่เห็นค่ะ”

“...” ซาคุยะเงียบไป สีหน้าเหมือนกำลังใช้ความคิด

“ทำไมเหรอ ซาคุยะซัง”

“พวกเรย์มุคงยังรั้งท้ายอยู่ คนอื่นที่นำไปก่อน นอกจากโยวไคที่เข็นรถแล้วก็หมดสภาพจะแข่งได้อีก แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไรเหรอ”

“ฉันยังไม่เห็นภูติรับใช้ของยูคาริเลย ไม่ว่าจะข้างหน้าหรือตามหลัง”

“อ๊ะ! จริงด้วย” เหม่ยหลิงเหลียวหน้าแลหลังมองดูรอบๆ

“ตัวแมวนั่นไม่เท่าไหร่แต่ตัวจิ้งจอกเก้าหางนี่สิที่น่ากังวล ตอนนี้อาจกำลังวางแผนทำอะไรอยู่ซักอย่าง”

“อ๊ะ ตอนนี้ผู้เข้าแข่งขันโยวมุกำลังเร่งสปีดไล่ตามคู่ซาคุยะกับเหม่ยหลิงขึ้นมาแล้วค่ะ” เสียงรายงานของอายะเรียกให้ซาคุยะหันมาสนใจกับเหตุการณ์เบื้องหน้า คนสวนแห่งหอหยกขาวกำลังเร่งฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วจริงๆ

“เร็วจริงๆ เหม่ยหลิง เร่งฝีเท้าหน่อย”

“ค่ะ” สองคนรับใช้ของเรมิเลียเร่งฝีเท้าของตนเพื่อหนีจากโยวมุให้พ้นแต่ความแตกต่างของฝีเท้าทำให้ผลออกมาตรงกันข้าม โยวมุไล่กวดใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามา... แล้วในที่สุดเธอก็ตามทั้งสองทัน

“บ้าจริง” ซาคุยะล้วงเอามีดนับสิบเล่มออกมาซัดใส่โยวมุ ครึ่งคนครึ่งผีแห่งหอหยกขาวดึงเอาดาบสั้น ‘ฮาคุโรวเคน’ ออกมาปัดป้องคู่กับดาบโรวคันเคน

“ย้า เหม่ยหลิงอัดพลังคิไว้ที่กำปั้นแล้วชกออกไป โยวมุย่อตัวหลบพร้อมกับตวัดดาบฟันสวน โชคดีที่เหม่ยหลิงอัดพลังคิไว้ที่มือทั้งสองข้างจึงใช้มือซ้ายที่ยังว่างอยู่กันดาบเอาไว้ได้ ทั้งสามหยุดฝีเท้าแล้วหันมาเผชิญหน้ากัน

“น่าเสียดายจริง ถ้าแมวนรกนั่นอยู่ด้วยก็จะให้ใช้ผีหยุดเธอไว้อีกที”

“อย่าพูดถึงมันอีกเลยน่ะ”

“ฮะ กลัวจนขาสั่นเชียวเหรอ เป็นผีแต่กลับกลัวผีนี่มันช่างน่าสงสารซะจริง” ซาคุยะเยาะเย้ยโยวมุ

“ไม่ได้สั่นเพราะกลัวซะหน่อย เพราะฉันโดนสั่งให้วิ่งรอบสวนที่กว้างสองร้อยโยชน์วันละห้ารอบสามวันติด ขาเลยล้าไปหน่อยก็เท่านั้น”

“คำสั่งบ้าระห่ำแบบนั้นก็ยังทำตามอีกนะ เธอนี่เป็นคนรับใช้ที่นาเหลือเชื่อจริงๆ”

“เธอก็เหมือนกันล่ะน่า” โยวมุพูดตอบโดยไม่ยอมผ่อนคลายท่าที “คนที่ถวายหัวรับใช้นายหญิงของตัวเองอย่างเธอน่าจะเข้าใจหัวอกเดียวกันได้นะ”

“ใช่ ฉันเข้าใจ” ซาคุยะล้วงเอามีดออกมาเตรียมไว้ “ฉันถึงรู้ไงว่าถ้าไม่ซัดเธอให้หมดสภาพ เธอก็คงไม่ยอมหยุดแน่”

“เพื่อนายหญิงแล้วต้องทำให้ดีที่สุด”

“ถูกต้องเลย” สองสาวใช้ผมขาวยิ้มออกมาเหมือนรู้ใจกัน

“อ๊ะ ฉันเองก็เป็นคนรับใช้ชั้นยอดเหมือนกันนะ” เหม่ยหลิงยอตัวเองแต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาที่ปราศจากความเชื่อถือใดๆ จนตัวเธอลีบลงไปทันที

“เหม่ยหลิง เธอรอจังหวะนะ ฉันจะเปิดช่องว่างของโยวมุ พอได้สัญญาณเมื่อไหร่เธอซัดให้เต็มที่เลย” ซาคุยะแอบกระซิบบอกแผนการ

“ค่ะ” เหม่ยหลิงยืนตั้งท่าตัวตรงประสานมือในท่าคำนับแบบจีนรวบรวมพลังคิที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ซาคุยะขยับออกไปยืนบังเหม่ยหลิงไว้แล้วเปิดฉากด้วยการปามีดเข้าใส่ตามด้วยการเข้าไปประชิดตัวพร้อมกับตวัดมีดยาวสองเล่มจู่โจม

“อุ๊ย โยวมุจังเริ่มต่อสู้แล้ว สู้เขานะ โยวมุจัง” ยูยูโกะส่งเสียงเชียร์คนสวนของตน

“หึ ซาคุยะไม่มีทางแพ้คนครึ่งผีนั่นหรอก” เรมิเลียขัดคอยูยูโกะจนราชินีแห่งภูตผีหันมามอง

“แหม~ ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกันหน่อยมั้ยว่าคนของใครจะชนะ”

“ได้เลย ถ้าเธอแพ้เธอต้องยกหอหยกขาวให้ฉันนะ”

“ได้สิ ถ้าเธอแพ้เธอก็ต้องยกคนรับใช้ทั้งหมดให้ฉันนะ”

“เอาล่ะสิคะ ตอนนี้ยูยูโกะกับเรมิเลียวางเดิมพันกันแล้วค่ะ แบบนี้ฝ่ายไหนแพ้ล่ะก็ไม่จบแค่ตรงนี้แน่ๆ” อายะประกาศตามที่นิโตริบอกให้ฟังผ่านทางหูฟังที่เธอติดอยู่

“เอาเข้าไป สนุกกันใหญ่ ฉันเริ่มสงสารคนใช้ของสองคนนั้นขึ้นมาแล้วสิ” มาริสะส่ายหน้าเวทนา

“มันอาจจะเป็นความสุขของสองคนนั้นที่โดนจิกหัวใช้อยู่ทุกวันก็ได้” เรย์มุตัดบทหน้าตาย

“เป็นแบบนี้ฉันยิ่งงแพ้ไม่ได้ใหญ่” ซาคุยะชูมีดขึ้นมา สีหน้าของเธอเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

“ฉันก็ไม่ยอมหรอก Rise from Delusion (หลุดพ้นจากสิ่งลวง)” โยวมุรวมพลังวิญญาณไว้ที่ดาบโรวคันเคนจนเปล่งรังสีสีน้ำเงินออกมา เธอฟันมันลงตรงๆ แม้ซาคยะจะหลบออกด้านข้างได้แต่พลังที่เอ่อล้นออกมานั้นเพิ่มขอบเขตการโจมตีได้มากกว่าที่ตาเห็น

“ซาคุยะซัง!” เหม่ยหลิงวิ่งเข้าไปยืนอยู่ด้านหน้าซาคุยะแล้วขับพลังคิที่สะสมไว้ออกมาเพื่อป้องกันพลังวิญญาณจากดาบ

“ขอโทษนะ เหม่ยหลิง ฉันดูเธอผิดไป” ซาคุยะอดจะเอ่ยคำนี้ไม่ได้ หากไม่ได้เหม่ยหลิงช่วยไว้ป่านนี้เธอคงบาดเจ็บไปแล้ว

“ไม่เป็นไร”

“เธอตั้งหลักใหม่ซะ ครั้งนี้ฉันจะหยุดโยวมุให้ได้ ถึงตอนนั้นแล้วอย่าพลาดล่ะ” ซาคุยะล้วงเอายันต์คาถาออกมา เหม่ยหลิงพยักหน้ารับแล้วเริ่มรวบรวมพลังคิอีกครั้ง

“Soul Sculpture (สลักวิญญาณ)” ซาคุยะปลดปล่อยพลังจากยันต์คาถาซึ่งทำให้ตนเองสามารถฟันมีดทั้งสองเล่มได้เร็วและแรงจนปรากฏเป็นคลื่นรูปพระจันทร์เสี้ยวสีแดงพุ่งออกมามากมายนับไม่ถ้วน ถึงกระนั้นโยวมุเองก็เป็นนักดาบฝีมือฉกาจ เธอใช้ดาบทั้งสองเล่มในมือป้องกันการโจมตีความเร็วสูงนั้น ดวงตาของทั้งคู่จับจ้องอยู่ที่อีกฝ่ายอย่างไม่กระพริบ ในการประลองความเร็วนี้หากพลาดแม้เสี้ยววินาทีอาจนำมาซึ่งความเสียหายใหญ่หลวงได้

‘แกร็ก แล้วความเคลื่อนไหวของอาวุธก็หยุดลง มีดคู่กับดาบคู่ประกบกันผลักดันอีกฝ่ายไม่ลดละ

“เหม่ยหลิง!” ซาคุยะส่งสัญญาณ เหม่ยหลิงที่รอท่าอยู่แล้ววิ่งเข้าหาเป้าหมายพร้อมกับอัดพลังคิที่รวบรวมไว้ไปที่มือซ้าย

“Moutain Breaker”

“มิอง” โยวมุที่ไม่สามารขยับออกไปจากจุดนั้นได้ตัดสินใจเสี่ยงเดิมพันกับวิธีการของตน วิญญาณดวงสีขาวเข้มซึ่งเป็นร่างครึ่งผีของโยวมุพุ่งตรงไปหาเหม่ยหลิงแล้วพันรอบร่างของเธอ ส่งผลให้คนสวนแห่งคฤหาสน์มารแดงมองไม่เห็น

“หวะ... เหวอ...” เหม่ยหลิงที่วิ่งมาสุดฝีเท้าเมื่อถูกขัดขาก็ถึงกับหน้าคะมำและ...

‘ตูม การเดิมพันของโยวมุได้ผล กำปั้นที่ทรงพลังดุจระเบิดนั้นพลาดเป้าไปลงที่ข้างๆ ตัวซาคุยะ แรงระเบิดส่งให้ทั้งโยวมุและซาคุยะกระเด็นขึ้นไปกลางอากาศก่อนจะร่วงกลับลงมากระแทกพื้น สักพักเงาหนึ่งก็ลุกขึ้นมาจากพื้น ฝุ่นควันที่คละคลุ้งทำให้มองลำบากว่าเป็นใคร เหม่ยหลิงสะบัดมิองจนหลุดแล้วจ้องมองเข้าไป อาวุธรูปร่างยาวที่เงานั้นถืออยู่ช่วยให้คำตอบว่าคนที่ลุกขึ้นมานั้นคือ...

“โยวมุ...”

“โชคดีที่ฉันไม่โดนเข้าไปเต็มเหมือนซาคุยะ” โยวมุยกดาบขึ้นชี้มาทางเหม่ยหลิง “ที่เหลือก็แค่จัดการเธอซะ”

“ฉันไม่ยอมหรอก” เหม่ยหลิงรวบรวมพลังคิอีกครั้ง โยวมุพุ่งเข้าใส่เหม่ยหลิง เธอกะจะใช้ความเร็วเล่นงานให้อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวแต่เหม่ยหลิงกลับหลบคมดาบได้ โยวไคในชุดกี่เพ้าถีบตัวใช้แผ่นหลังกระแทกเข้าใส่โยวมุจนเซ เหม่ยหลิงไม่ปล่อยโอกาส เธอชกซ้ำเข้าใส่จนเป้าหมายกระเด็นขึ้นไป

“ย้าห์ พลังคิที่เหลือถูกส่งไปรวมที่เท้า เหม่ยหลิงถีบตัวกระโดดถีบใส่โยวมุ แต่ก่อนที่ลูกเตะพลังสูงนั้นจะทันได้สัมผัสกับเป้าหมายเหม่ยหลิงก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียง

“เหม่ยหลิงถูกปรับแพ้” เหม่ยหลิงลืมไปว่าการแข่งขันนี้ห้ามใช้การเคลื่อนที่อย่างอื่นนอกจากการวิ่ง เมื่อเธอกระโดดก็เท่ากับฝ่าฝืนกติกาและถูกเอย์กิปรับแพ้ไปในที่สุด คนสวนแห่งคฤหาสน์มารแดงที่กำลังตกตะลึงกับคำตัดสินนั้นลอยไปตามแรงกระโดดของตนและชนเข้ากับต้นไผ่เต็มแรงจนหักโค่นเป็นทางนับสิบต้นก่อนจะลงมาหมดสภาพที่พื้นดิน

“แฮ่กๆ เกือบไปแล้ว อึก...” โยวมุที่รอดตัวจากลูกถีบมหากาฬยืนหอบจนตัวโยน เธอรวบรวมเรี่ยวแรงที่หลงเหลืออยู่เพื่อจะวิ่งต่อแต่ก็ยังไม่พ้นอุปสรรคเดิมคือซาคุยะที่ลุกขึ้นมาในสภาพโทรมไม่แพ้กัน

“ยัง... หรอก...”

“ชิ... ยังลุกขึ้นมาอีก” โยวมุดึงดาบที่ยันกายอยู่ขึ้นมาตั้งท่า แขนที่อ่อนล้าสั่นระริกจนน่ากลัวว่าจะกุมดาบอยู่หรือไม่ อีกฝ่ายเองก็ถือมีดด้วยอาการไม่ต่างกันนัก

“เพื่อนายหญิง...”

“เพื่อท่านยูยูโกะ” คนรับใช้ทั้งสองวิ่งเข้าปะทะกันอีกครั้ง ด้วยความอ่อนล้าและบาดเจ็บทำให้เพียงแค่การปะทะครั้งแรกอาวุธของทั้งคู่ก็หลุดจากมือ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ยังไม่ยอม เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายที่มีถูกนำมาใช้เพื่อยกขาขึ้นเตะเข้าใส่ท้องของคู่ต่อสู้ของตน

“อุ้ก

“อึ้ก นั่นคือเสียงสุดท้ายก่อนที่ทั้งสองจะร่วงลงไปกองกับพื้นและไม่ลุกกลับขึ้นมาอีก

“ผู้เข้าแข่งขันซาคุยะกับโยวมุล้มลงหมดสภาพทั้งคู่แล้วค่ะ” อายะรายงานผล

“เชอะ แบบนี้ก็เท่ากับเสมอกัยสิ” เรมิเลียทำเสียงไม่สบอารมณ์

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้นล่ะนะ” ยูยูโกะเองก็ดูจะไม่ปลื้มเท่าไหร่นัก

“ถึงกับสู้กันจนร่วงลงไปกองเชียว ความปรารถนาของยัยแวมไพร์กับผีนั่นยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวเหรอ” มาริสะอดทึ่งไม่ได้ที่ซาคุยะกับโยวมุยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อความปรารถนาของนายตน

“คงงั้นมั้ง ขนาดยอมถอยให้กันไม่ได้แบบนี้ฉันชักกังวลแล้วสิว่าสองคนนั่นจะหวังอะไรที่ร้ายแรงจนกลายเป็นเหตุวิปลาสอีกหรือเปล่า” เรย์มุเริ่มนึกถึงวีรกรรมเก่าๆ ของทั้งคู่ เรมิเลียเคยปล่อยหมอกสีแดงฉานบดบังแสงอาทิตย์ทั่วทั้งเกนโซเคียวเพื่อให้ตนปลอดภัยจากแสงอาทิตย์ ส่วนยูยูโกะก็เคยขโมยพลังของฤดูใบไม้ผลิไปหล่อเลี้ยงต้นซากุระไซเกียวอายาคาชิเพื่อให้มันบานเพราะอยากชมดอกไม้โดยลืมไปว่ามันคือซากุระแห่งความตาย แม้ต้นไม้นั้นจะไม่บานแต่ผลกระทบที่เกิดจากการขโมยพลังของฤดูใบไม้ผลิไปก็คือทั่วทั้งเกนโซเคียวตกอยู่ในฤดูหนาวยาวนานกว่าที่ควร

“ตกลงความปรารถนาของทั้งสองคนคืออะไรคะ” อายะรีบเหาะกลับมาสัมภาษณ์ เรมิเลียกับยูยูโกะมองหน้ากันก่อนที่จะตกลงให้เรมิเลียพูดก่อน

“ฉันอยากได้ทางเดินแบบมีหลังคาที่เชื่อมทุกที่ในเกนโซเคียว ทีนี้ฉันก็ไปไหนมาไหนได้สบายไม่ต้องกลัวแดดกลัวฝนอีก”

“ของฉันอยากทานอาหารของทุกคน ที่ผ่านมากินแต่ฝีมือของโยวมุ ถ้าชนะฉันจะให้ทุกคนเอาอาหารไปให้ที่หอหยกขาวทุกวันเลย โดยเฉพาะแกงกะหรี่กับนกย่าง”

มันช่างเป็นความฝันที่เล็กน้อยเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับชีวิตของสาวใช้แล้ว เล็กน้อยเสียจนทุกคนที่ได้ยินและได้รับรู้ถึงชะตากรรมของซาคุยะกับโยวมุถึงกับหลั่งน้ำตาแห่งความเวทนาออกมาอย่างสุดจะกลั้น



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Touhou fanfic: เกนโซเคียวมินิมาราธอน ตอนที่ 8 : เพื่อผู้เป็นนาย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 285 , โพส : 3 , Rating : 0% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 3 : ความคิดเห็นที่ 36
ตายเพราะคำขอ สารรูปดูไม่ใด้
PS.  ก่อนทำคิดก่อนทำ จงนำใจเขาใส่ใจเรา
Name : AnimeLovers < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AnimeLovers [ IP : 110.168.196.94 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 กรกฎาคม 2556 / 12:44
# 2 : ความคิดเห็นที่ 14
เห็นความปราถนาของพวกเจ้านายสองคนนั้นกับความพยายามของเมดทั้งสอง พูดออกไ้ด้สองคำ อึ้ง(กับการกระทำของซาคุยะกับโยว์มุ)และสงสาร
PS.  KIG starter ผมคือแฮกเกอร์ที่จะรับทุกข้อมูลแห่งความคิดและแพร่จินตนาการให้ระบาดไปทั่วเน็ตเวิร์ก
Name : bbsaver < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ bbsaver [ IP : 125.26.220.131 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 เมษายน 2555 / 19:38
# 1 : ความคิดเห็นที่ 6
ซาคุยะ.......โยวมุ.......... ทางเดินมีหลังคาและอาหารถึงแม้มันจะดูไร้สาระ.........
แต่ขอแค่มันเป็นความปรารถนาของนายหญิงแล้ว.........
พวกเธอก็ยอมทำทุกอย่างสินะ.....สินะ.................
PS.  ...หากไร้ซึ่งความทุกข์คนเราจะรับรู้ถึงความสุขได้อย่างไร...
Name : kaisajang < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaisajang [ IP : 113.53.200.101 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2555 / 00:10
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android