คัดลอกลิงก์เเล้ว

ShortFic Dororo Tahomaru/Hyakkimaru Nc18+

โดย Evilwhite

เกิดจากการดูโดโรโระใน2วันจนถึงตอนล่าสุด แล้วเสี้ยนอยากอ่านฟิคคู่นี้มาก แต่ไม่มี! เลยแต่งขึ้นมาศะเองเลย 5555 ปล.ถ้าข้อมูลหรือชื่อตัวละครผิด ก็ขออภัย ณ ที่นี้ด้วยนะคร๊าาาา

ยอดวิวรวม

2,919

ยอดวิวเดือนนี้

48

ยอดวิวรวม


2,919

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


89
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 เม.ย. 62 / 01:04 น.
นิยาย ShortFic Dororo Tahomaru/Hyakkimaru Nc18+ ShortFic Dororo Tahomaru/Hyakkimaru Nc18+ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฝากเม้นเป็นกำลังใจ แล้วอย่าลืมติดตามเพจ Ed-Wardแต่งนิยาย ในเฟสด้วยน๊าาาาา

Ncอยู่ในธัญวลัยน๊าาาา เขากลัวปริวง่ะ@w@

เนื้อเรื่อง อัปเดต 3 เม.ย. 62 / 01:04


พวกเจ้า รีบไปหาทางนั้นเร็วเข้าสิ! 

 

เสียงอึกกระทึกครึกโครมจากบ้านตระกูลโกะดังไปทั่วอาณาเขตบริเวณ ข้าราชบริพาต่างวิ่งวุ่กันไปทั่วอณาเขตบริเวณ 

 

“พวกเจ้ายังหาไม่เจอกันอีกรึไง?! มันต้องอยู่แถวนี้แหละ ถ้ายังหาไม่เจอ พวกเจ้าไม่ต้องกินข้าว!!” 

 

“ขอรับ!” 

 

เสียงของคาเงะมัตสึ ไดโกะดังสั่งให้เหล่าทหารตามหาคนคนหนึ่ง คนที่บุกเขามาถึงในบ้านของเขา เจ้าเด็กปีศาจนั้น ที่ควรตายไปแล้ว ตั้งแต่เมื่อสิบหกปีก่อน เหล่าทหารทั้งหลายก็ขานรับ และรีบค้นหาไปรอบๆบริเวณ ชายหนุ่มที่แอบฟังอยู่บริเวณใกล้ๆก็เดินออกไปจากที่ที่แอบอยุ่ โดยที่ไม่ทำให้คนอื่นได้ยิน 

 

ชายหนุ่มเดินมายังข้างหลังตัวบ้าน ชายหนุ่มหันไปมองรอบๆตัว แล้วหยุดสายตามองที่คอกม้าคิดอะไรสักพักก็แสะยิ้มที่มุมปาก แล้วเดินไปยังคอกม้านั้น  

เจ้าม้าเมื่อเห็นเจ้านายเดินมาก็ส่งเสียงร้องทักทายอย่างดีใจ ชายหนุ่มเดินไปลูบหัวมันเป็นการทักทายกลับ ก่อนจะเอ่ยเสียงคุยกับคนที่ตนคิดว่าแอบอยู่ที่นี่ 

 

“ท่านคิดว่า ท่านจะหลบอยู่แบบนั้นอีกนานแค่ไหนกันเชียว.... ท่านพี่’  

 

พอส่งเสียงทักออกไปไม่นาน ก็มีร่างของชายหนุ่มที่อายุใกล้เคียงกันกระโดดลงมาจากคานข้างบน 

 

คนมาใหม่มีใบหน้าที่เรียบเฉยเย็นชา จนดูเหมือนกับกำลังสวมหน้ากากอยู่ หากแต่ว่านั้นคือใบหน้าจริงๆที่เขาได้กลับมาเมื่อไม่นานเท่าไรนี้เอง ผมสีดำยาวมัดรวบไว้กลางหลัง นัยน์ตาสีแดงเหมือนเลือด ผิวขาวละเอียดเหมือนไม่เคยถูกแสงแดด มีส่วนสูงน้อยกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย และมีแขนและขาซ้ายเป็นของเทียม 

ใช่นั้นคือพี่ชายของเขานั้นเอง พี่ชายที่เขาไม่เคยรู้ว่ามี จนกระทั้งไม่นานมานี้ พี่ชายที่ถูกพ่อแท้ๆสังเวยอวัยวะในร่างกายให้กับปีศาจเพื่อแคว้นไดโกะแห่งนี้ 

 

“ถ้าท่านพี่ยังอยู่ที่นี่ อีกไม่นานท่านพ่อก็คงหาท่านเจอ”ชายหนุ่มผู้เป็นน้องยังคงลูบหัวม้าคู่ใจไปเรื่อย โดยไม่หันกลับมามองคนที่ตนพูดด้วย 

 

คนเป็นพี่ได้แต่อยู่เฉยๆ ไม่ยอมพูดจาโต้ตอบอะไร ทำให้คนเป็นน้องชายต้องถอนหายใจ แล้วหันกลับมามอง 

 

“นี่ท่านไม่คิดจะพูดกับข้าเลยหรือไงกัน”ทาโฮมารุเดินเข้าไปใกล้กับพี่ชาย จ้องมองใบหน้าเรียบเฉยตรงหน้าอย่างเหนื่อยใจ 

 

“เฮ้อ เห็นทีข้าคงต้องสอนท่านให้พูดกันบ้าง ไหนลองเรียกชื่อข้าดูสิ”แต่ยังไม่ทันได้ฟังเสียงจากคนเป็นพี่ ก็เกินเสียงวิ่งอยู่ข้างหน้าคอกม้า 

 

“ลองไปดูที่คอกม้าหรือยัง! ไปดูตรงแถวนั้นด้วย!” 

 

“ชิ มากันแล้วงั้นสินะ ตามข้ามาทางนี้เร็ว”ทาโฮมารุฉุดแขนเทียมของพี่ชายไปแอบยังคอกม้าคู่กายของเขา เดินไปหลบยังบริเวณมุมนึงของคอก ที่มีกองฟางตั้งสูงอยู่ 

 

“หาให้ทั่วคอกม้า”  

 

สิ้นเสียงสั่งการ เสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ก็วิ่งกรูกันเข้ามา ทาโฮมารุยิ่งขยับตัวบังร่างของพี่ชายให้อยู่ด้านในมากขึ้น ใบหน้าของ เฮียคิมารุ อยู่ห่างจากอกของผู้เป็นน้องชายไม่เท่าไร และยิ่งเข้าใกล้มากขึ้น เมื่อทาโฮมารุได้ยินเสียงคนเดินผ่านไปมาหน้าคอกม้า ก็ยิ่งขยับเข้าไปเรื่อยๆ จนร่างของเฮียคิมารุนั่งเกยอยู่บนตักของน้องชาย แต่เพราะเฮียคิมารุมองไม่เห็น จึงไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหน 

สองคนพี่น้องนั่งแอบกันอยู่อย่างนั้น จนเสียงฝีเท้าเดินออกไปจนหมด ทาโฮมารุจึงชะโงกหน้าออกไปดูเพื่อความแน่ใจ แล้วเมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แล้ว จึงหันไปคุยกับคนที่อยู่ข้างใน 

 

“คงไปกันหมดแล้ว ข้าว่า...”เสีนของทาโฮมารุเงียบลง เมื่อหันกลับมาเจอกับใบหน้าเรียเฉยของพี่ชายอยู่ตรงอกตน ดวงตาเฉยชาไม่บอกความรู้สึกสิ่งใด ริมฝีปากเรียวเล็กนั้น มันทำให้เขาขยับหน้าเข้าไปใกล้เรื่อยๆ และไม่นาน ริมฝีปากของทั้งคู่ก็แนบสนิทกัน  

เฮียคิมารุเบิกตากว้างตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เพราะไม่รู้จักว่างสิ่งนี้คืออะไร จึงไม่ได้ผลักไสไล่ส่งอีกฝ่ายออกไป ฝ่ายของทาโฮมารุ เมื่อคนเป็นพี่ไม่ได้ผลักไส ก็เปลี่ยนจากปากแตะปาก เป็นจูบที่ลึกล้ำมากกว่านั้น ทาโฮมารุส่งลิ้นร้อนของตนไปไล่เลียริมฝีปากอีกฝ่ายให้เปิดทางให้ตนเข้าไปสำรวจ 

เฮียคิมารุได้แต่มึงงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไล่ลิ้นเลียริมฝีปากตน ก็ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ตั้งใจจะเอ่ยปากให้หยุด แต่กับเป็นการเปิดโอกาศให้อีกฝ่ายส่งลิ้นเข้ามากวาดหาความหวานภายในปากของตน เฮียคิมารุตกใจที่อยู่ดีๆก็มีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาภายในปากของตนเอง เฮียคิมารุจึงพยายามผลักอีกฝ่ายออก แต่เพราะความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น จึงทำให้แรงที่มีหายไปเกือบหมด 

ทาโฮมารุเมื่อเห็นว่าคนเป็นพี่ชายนั้นพยายามจะผลักหนี ก็ยื่นมือไปลูบบริเวณท้ายทอย เป็นการปลอบอีกฝ่าย ให้สงบลง  เฮียคิมารุเมื่อโดนลูบจุดอ่อนที่ท้ายทอยก็ตัวอ่อนหยวบเป็นขี้ผึ้ง เผื่อจูบตอบสนองไปตามสัญชาตญาณ ร่างกายเริ่มเอนอ่อนลงเรื่อยๆ 

 

อื้ม..ฮ่าร์..”เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของทั้งสองเริ่มล้มตัวลงนอนบนกลางฟางภายในคอกม้า ทาโฮมารุเริ่มส่งมือไปแหวกชุดยูคาตะของอีกฝ่ายออก ล้วงมือเข้าไปสัมผัสกับเนินอกราบเรียบ ทาโฮมารุลืมตาขึ้นมามอง เห็นคนเป็นพี่ทำหน้าเหมือนจะขาดอากาศหายใจ จึงถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่ง สายน้ำหวานสีใสหยืดยาวก่อนจะขาดออกจากกันจากระยะห่าง 

ทาโฮมารุเลียริมฝีปากตนเอง ที่มีรสหวานติดอยู่ จ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายที่ขึ้นสีแดงระเรื่อน่ามอง ในที่สุด เขาก็เห็นสีหน้าแบบอื่นของพี่ชายนอกจากใบหน้าเรียบเฉยนั้นเสียที 

เฮียคิมารุกำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ก็เช่นกัน เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน จนเผื่อทำหน้าสงสัยออกมา ทาโฮมารุเห็นดังนั่นจึงแสยะยิ้ม มองใบหน้าสงสัยนั้นไม่วางตา ก่อนจะก้มลงไปกระซิบอยู่ที่ข้างใบหูขาวของอีกฝ่าย 

 

“เขาเรียกว่า ‘จูบ’ นะท่านพี่” 

 

เฮียคิมารุมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย นั้นยิ่งทำให้ทาโฮมารุยิ้มออกมากว้างขึ้น 

 

“ดูเหมือนท่านจะไม่รู้จักมันสินะ ไม่เป็นไร เดียวข้า ทาโฮมารุผู้นี้จะสอนท่านเอง รวมถึงเรื่องที่จะเกิดต่อจากนี้ด้วยเช่นกัน”


*****จิ้มจุ่มไปยังNc*****

“ข้าจะพาท่านออกไปจากที่นี่”ทาโอมารุโดดขึ้นหลังม้า โดยที่เฮียคิมารุนั่งไข้วข้างอย่างหมดแรง ทาโฮมารุถอดเสื้อตัวนอกออกแล้วคลุมตัวให้กับอีกฝ่าย แล้วจับให้หัวของเฮียคิดมารุซบลงที่อกของงตน ก่อนจะควบม้าให้เดินออกจากคอกช้าๆ เมื่อไม่เห็นใครจึงบังคับให้ม้าวิ่งออกไปยังประตูหลัง เข้าสู่ป่าไป 

เมื่อออกมาไกลพอสมควรทาโฮมารุก็บังคับให้ม้าชะรอตัวลงจากวิ่งให้เป็นเดดินแทน เพราะเกรงว่าจะกระทบกระเทือนคนที่พึ่งผ่านศึกหนักมา โดยที่เฮียคิมารุหลับตาพริ้มพิงอกน้องชายอย่างสบายใจ 

ทาโฮมารุบังคับให้ม้าพาตนมายังหน้าผาสูงที่ที่เขาชอบมา ก่อนจะบังคับให้หยุดแล้วอุ้มอีกฝ่ายลง ทาโฮมารุเดินมานั่งตรงพื้นใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยที่คนในอ้อมแขนยังคงหลับไหลอยู่อย่างนั้น 

 

“ถ้าเรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี ก็ดีสิ ข้าไม่อยากทำร้ายท่าน”ทาโอมารุก้มหน้าลงมองใบหน้าที่ซบอยู่กับอกของตนนิ่งๆ ใจเขานั้นดีใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่าอีกฝ่ายที่ช่วยตนไว้จากปีศาจปูนั้นเป็นพี่ชายของเขา และเขาก็เสียใจเหลือเกินที่่ท่านพ่อทำกับพี่ชายเขาแบบนี้ ทำเหมือนเฮียคิมารุไม่ใช่คน 

 

“ทาโฮ..”เสียงเรียกที่อยู่ใกล้ๆทำให้เจ้าตัวต้องก้มลงไปมอง เมื่อเห็นว่าพี่ชายนั้นตื่นแล้วก็่ส่งยิ้มออกไปให้ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม 

 

“ใช่ นั้นชื่อข้า ลองพูดอีกสิ”เฮียคิมารุนิ่งเงียบไปสักครู่ ก่อนจะค่อยๆส่งเสียงเรียกอีกฝ่ายอีกรอบ 

 

“ทาโฮ...ทาโฮ..มารุ.....น้อง...ข้า”คำที่เปร่งออกมาทำให้ทาโฮมารุยิ้มแก้มปริ ก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มเป็นรางวัล 

 

“เก่งมากพี่ข้า”เฮียคิมารุจ้องมองน้องชายของตนอีกสักพัก ก่อนจะหลับตาลงหลับไปอีกครั้ง ทาโอมารุเมื่อเห็นอย่างนั้นก็เลยทำได้แค่จ้องมองออกไปทางท้องทะเล ที่ไกลสุดลูกหูลูกตาแทน 

ผลงานอื่นๆ ของ Evilwhite

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 00:21

    คือดีมาก ชอบบบ

    แต่งต่อไปได้ไหม มันฟินมากก

    #7
    0
  2. #6 bloodc2 (@bloodc) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 00:09
    บาปและดีต่อใจเหลือเกินค่ะ ฮื่ออ
    #6
    0
  3. วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 14:25

    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-08.png เขินหนักมากเลยค่ะ คิดว่าจะไม่มีแล้วอันนี้สุดจัดจริงค่ะ เป็นกำลังใจให้

    #5
    0
  4. วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 11:32

    แต่งเรื่องสั้นแบบนี้ต่อได้มั้ย

    ????


    #4
    0
  5. วันที่ 11 เมษายน 2562 / 17:41

    นึกว่าจะไม่มีคนแต่งให้อ่านซะแล้ววว ปลื้มปลิ่มมากค่ะ
    #3
    0
  6. วันที่ 10 เมษายน 2562 / 19:34

    ปลื้มมปลิ่มมากก แทบกัดหมอนขาดดด ชอบบบบมากกค่ะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-06.png

    #2
    0
  7. วันที่ 5 เมษายน 2562 / 00:49

    ดีงามมาก
    #1
    0