วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,925 Views

  • 146 Comments

  • 661 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    133

    Overall
    63,925

ตอนที่ 46 : บทที่ 13 กว่าจะรู้ใจ [3] 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

ต่อ

มล...”  ดวงตาพลันมีน้ำใสรื้นขึ้นมา  เมื่อความเป็นจริงตีแสกหน้าบอกกับเขาอีกครา  ก่อนร่างใหญ่โตจะทรุดลงช้าๆ  ปากคร่ำครวญหาถึงคนที่จากไป  คนที่เขาคิดถึงจนหมดใจ...

โทรศัพท์ดังแทรกเข้ามา  กานต์พงศ์ยกมือขึ้นลูบหน้า  ยืนขึ้นแล้วเดินไปกดรับเมื่อพบว่าปลายสายคือเลขาของเขา

ว่าไง

คุณกานต์ครับ  วันเกิดปีนี้อยากให้จัดแบบไหนครับ

กานต์พงศ์เพิ่งนึกได้เดี๋ยวนั้นเองว่าวันเกิดของเขาใกล้เข้ามาแล้ว  วันเกิดปีก่อนเลขาคนเก่าเป็นคนจัดการให้  แต่เธอคนนั้นลาออกไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างประเทศเสียแล้ว

อืม...เอาแบบเดิมแล้วกัน  ส่วนเรื่องสถานที่...  สักครู่นะ”  กานต์พงศ์บอกพร้อมกับเดินไปยังลิ้นชักโต๊ะทำงานของเขาเพื่อที่จะไปหยิบนามบัตรของเจ้าของสถานที่ที่เขาเคยจัดงานเมื่อปีก่อนๆ  เป็นประจำ 

ครั้นมาถึงก็เปิดลิ้นชักออก  แล้วเขาก็ต้องแปลกใจเมื่อได้พบกับบางอย่างที่สะดุดตา  กล่องสีโอลด์โรสหวานสดใส  ผูกริบบิ้นสีขาวทำให้กานต์พงศ์แน่ใจว่ามันไม่ใช่ของเขาแน่  และก็พอจะเดาได้ว่ามันเป็นของใคร  เพราะไม่เคยมีใครย่างกรายมาที่นี่ยกเว้นเขากับเธอคนนั้น

            เดี๋ยวผมโทร.กลับนะ”  ชายหนุ่มวางสายในทันทีไม่รอฟังคำอนุญาตจากปลายสาย  ทิ้งโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ  แล้วหยิบกล่องสีหวานติดมือมานั่งลงตรงปลายเตียง  ก่อนจะเปิดออกดู

            ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมมือไม้ถึงสั่นในตอนที่แกะริบบิ้นออก

            และครั้นเปิดออกมาเขาก็เห็นผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้มผืนหนึ่ง  พร้อมกับการ์ดสีฟ้าสดใส  ชายหนุ่มเปิดออกอ่าน  ครานี้สั่นไปทั้งใจเมื่อรับรู้แน่ชัดแล้วว่าใครเป็นเจ้าของมัน

            มล...”  มันคือของของคนที่เขากำลังคิดถึงสุดหัวใจ  คนที่เพิ่งจะทำให้เขาประจักษ์รู้ใจถึงความรู้สึกลึกซึ้งที่มีต่อเธอ

            กานต์พงศ์สูดลมหายใจเข้าลึก  ขณะเพ่งดวงตาพร่าขึ้นเปิดอ่าน

         

ถึง...คุณกานต์  หากคุณได้อ่านการ์ดใบนี้มลคงไม่อยู่กับคุณแล้ว  ไม่รู้ว่าคุณจะเปิดอ่านมันตอนไหน  หรืออาจจะไม่ผ่านมาเห็นเลยด้วยซ้ำ  หรือคุณจะขยำมันเป็นเศษขยะมลก็คงไม่อาจจะรู้ได้ 

แต่ถ้าหากคุณเปิดอ่านก็ถือเป็นความโชคดีของมล  มลตั้งใจจะจากกับคุณด้วยดีเช่นที่เคยรับปาก  ของขวัญชิ้นนี้ที่แนบมาด้วยมลตั้งใจจะให้คุณในวันเกิดปีนี้  มลแอบเห็นมันวงอยู่ในปฏิทิน  ขอโทษทีมลไม่กล้าให้คุณด้วยตัวเอง  ด้วยไม่รู้ว่าคุณลำบากใจที่จะรับหรือเปล่า...

            “มล...”  อ่านมาถึงตรงนี้กานต์พงศ์ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกของคนเขียนแต่อะไรก็ไม่น่าปวดใจเท่าร่องรอยของกระดาษที่เปียกยุ่ย  หมึกซึมลงจนเป็นรอย  มือหนาลูบมันแผ่วเบา  ให้เดาก็คงเป็นร่องรอยของความเสียใจของวิมลกานต์  ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะอ่านต่อ

 

            ด้วยเหตุนี้มลจึงไม่เข้มแข็งพอจะให้มันด้วยตัวเอง  แต่หากคุณได้รับจะทำอย่างไรกับมันก็สุดแล้วแต่...  เดือนหน้าอากาศจะเริ่มหนาวแล้ว  ความจริงมลอยากไปที่ที่หนึ่งซึ่งอากาศค่อนข้างหนาวและคนแบบมลไม่สามารถเดินทางไปเพียงลำพังได้  มลจึงตั้งใจทำมันขึ้นมา  อยากจะให้คุณได้สวมใส่หากเราร่วมเดินทางไปด้วยกัน  แต่คงไม่มีวันนั้นแล้ว...

            มลจ๋า  ขอโทษ...”  กานต์พงศ์พร่ำบอกราวกับว่าเจ้าของการ์ดสีสันสดใสจะได้ยินมัน  ขอโทษนะ

          “มลเลยขอใช้มันเป็นของขวัญวันเกิดที่จะมอบให้คุณ  จะทิ้งมันไปหรือจะทำอย่างไรกับมันก็สุดแล้วแต่คุณ  มลแค่อยากจะให้  แค่ให้ถึงมือคุณเท่านั้น  ขอให้คุณมีความสุขกับทุกวัน

            เนื้อหาของจดหมายจบเพียงแค่นั้น  พร้อมกับลงชื่อว่าวิมลกานต์  กานต์พงศ์นึกอยากจะให้มีมากกว่าที่ได้อ่าน  อยากจะรับรู้ทุกความรู้สึกของวิมลกานต์  แต่ตอนนี้มันคงเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว  มือหนาวางการ์ดใบสดใสลงในกล่องก่อนจะจับผ้าพันคอขึ้นมาแล้วกอดมันไว้ตรงตำแหน่งของหัวใจ          

               ทว่าผ้าพันคอผืนนี้ดูคุ้นตา...  ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อนึกขึ้นได้  มันดูเหมือนกับเศษผ้าชิ้นเล็กที่ถูกพันรอบบาดแผลบริเวณนิ้วมือของวิมลกานต์...

            กานต์พงศ์ดอมดมแล้วกอดมันแนบอกราวกับว่ามันคือตัวแทนของเธอ  บัดนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่ารู้สึกกับเธอเช่นไร  แต่กว่าจะรู้ใจตัวเองวิมลกานต์ก็จากเขาไปแล้ว...  เธอไปแล้วพร้อมกับเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา  ฝากไว้เพียงถ้อยคำลา  ความทรงจำแสนดี  กลิ่นหอมจางๆ  และเงาเลือนรางของเธอทุกแห่งหนในบ้านหลังนี้...

            ไม่สิ...ในความทรงจำ  ในหัวใจของผู้ชายคนนี้ต่างหาก  ทุกอณูพื้นที่ของใจเขามีแต่ภาพของเธอผู้หญิงแสนดีที่คอยวนเวียนอยู่ข้างกายเขายามเหนื่อยล้า 

            กานต์พงศ์หลับตา  จมูกที่เคยดอมดมขมับหรือเส้นผมของเธอจรดลงบนผ้าพันคอผืนนุ่ม  พร้อมกับจุดมุ่งหมายใหม่

            ผมไม่ยอมหรอกมล  ไม่ยอมให้บอกลากันแบบนี้หรอก”  แม้จะรู้ใจตัวเองช้าเขายอมรับ  แต่จะให้ยอมปล่อยวิมลกานต์จากไปง่ายๆ  แบบนี้  ไม่มีวัน!

               ไม่สิไม่ใช่แค่เธอแต่เป็น  ครอบครัว’  มือหนาวางของขวัญวันเกิดลงในกล่องตามเดิมอย่างทะนุถนอม  เขาสัญญาต่อให้ยังไงจะสวมใส่ให้เธอดูให้ได้ในสักวันหนึ่ง

            เธอฝันอยากจะไปสักที่หนึ่งใช่ไหม...  เขาคนนี้สัญญากับตัวเองว่าจะพาเธอไป  ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนเขาก็จะจับมือพาเธอไปด้วยกัน

            รอยยิ้มจางๆ  ปรากฏขึ้นบนมุมปากได้รูป  ความหวังเริ่มเกิดขึ้นอีกครา  ก่อนจะโทร.หาใครคนหนึ่ง  คนที่น่าจะช่วยเขาได้  รวิกานต์!





มีคนสมน้ำหน้าคุณกานต์เพียบ!  ขอบคุณในความอินของทุกคนค่ะ  ^___^  มีบางคนบอกว่าสำผัสไม่ได้ถึงความรู้สึกรักของพระเอกเลย  ไรต์อยากจะบอกว่าบางสิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิด ??  ในส่วนของความรู้สึกของคุณกานต์นั้น  เรามาดูไปด้วยกันนะคะ  ^^  บางสิ่งบางอย่างที่ว่านั้นอาจจะทำให้เข้าใจความรู้สึกของคุณกานต์ได้  มีเล่าย้อนไป  แต่ก็นั่นแหละตอนสุดท้ายที่อัปให้อ่านเลยเชียว  ^^


ตอนนี้ไรต์กำลังเปิดให้ลงชื่อจองเล่มอยู่นะคะ  เหลือที่ว่างอีก  3 คน  ค่ะ  นักอ่านสามารถลงชื่อจองได้ที่เพจ  จุมพิตหวานได้เลยนะคะ  ไรต์พิมพ์รอบเดียวตามยอดจอง เพาะฉะนั้นหากท่านใดต้องการเล่มอย่าลืมมาสั่งจองกันนะคะ ^^  ราคาหนังสือ  299  บ.  ฟรีค่าจัดส่งและแถมฟรีโปสการ์ด  นักอ่านทุกท่านจะได้รับโปสการ์ดสำหรับทุกท่านที่สั่งจองค่ะ

 ไรต์ไม่พิมพ์เผื่อจริงๆ  น้า  เผื่อเคลม  3  เล่ม ให้ตัวเอง  2  เล่ม  ที่เหลือจะเป็นของนักอ่านที่จอง  ตอนนี้คุยราคากับทางโรงพิมพ์และสั่งทำโปสการ์ดไปแล้วเหลือแค่สั่งพิมพ์ค่ะ  อาจจะปิดจองก่อนได้ทุกเมื่อ  อย่าลืมไปจับจองกันนะคะ  รายละเอียดการจองด้านล่างเลยค่ะ



ส่วนรูปเล่มใช้คนละปกกับปก  E-book  นะคะ  ใช้ปกด้านล่างเลยค่ะ
ปล.ส่วนขอบๆ  นั้นไม่เอาน้า  เดี๋ยวตอนพิมพ์เค้าเอาไปตัดเอง  ปล.2  ที่เห็นเป็นไฟล์  for web  อาจจะดูไม่ชัดเท่าภาพจริง  ส่วนภาพจริงเป็น Psd. ชัดเจนทุกมุมเช่นเคยค่ะ




ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^




วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #119 chaichana01 (@chaichana01) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:44
    กินน้ำตาแต่เช้า
    #119
    0