วอนรัก โดย จุมพิตหวาน (ปลอบขวัญ)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 63,940 Views

  • 146 Comments

  • 660 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    148

    Overall
    63,940

ตอนที่ 45 : บทที่ 13 กว่าจะรู้ใจ [2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    13 ก.พ. 62

ต่อ


ร่างสูงใหญ่เข้ามาภายในตัวบ้านในรีสอร์ตของเจ้าตัว  ชายหนุ่มยิ้มออกมาเมื่อเห็นร่างคุ้นตาพร้อมคำถาม

กลับมาแล้วหรือ  น้ำหน่อยไหมคะ”  กระเจี๊ยบสีหวานในมือชูขึ้นมา  กานต์พงศ์ยื่นมือไปรับ  แต่ทว่าเขาคว้าได้เพียงอากาศ

มล!”

เขาร้องออกมาอย่างตกใจที่ร่างของเธอหายไปต่อหน้าต่อตา  ก่อนจะตระหนักถึงความจริงว่า  วิมลกานต์จากเขาไปแล้ว  ชายหนุ่มหัวเราะขื่นให้ตัวเอง  ก่อนจะพาร่างของตนไปยังตู้เย็น 

น้ำกระเจี๊ยบสีหวานเรียงรายอยู่สองข้างตู้  กานต์พงศ์คว้ามันขึ้นมา  ก่อนจะเดินไปคว้าแก้วแล้วรินน้ำออกจากขวด

รสชาติของมันยังคงหอมหวานเช่นเดิม  วิมลกานต์ใส่ใจเขาแม้กระทั้งวินาทีสุดท้ายที่เธออยู่ที่นี่ก็ยังทำเพื่อเขา  แล้วเขาล่ะทำอะไรบ้างเธอบ้าง?

คำตอบที่ได้รับก่อเกิดความขมปร่าในลำคอ  เขาไม่เคยทำอะไรเพื่อเธอคือคำตอบที่แสนเจ็บปวด  มีแต่ตักตวงเอาความหวานจากกายสาว  นำความสุขนั้นมาสู่ตัวเอง  เป็นเพียงคนรับที่ไม่เคยให้  กานต์พงศ์ดื่มเข้าไปอีกอึกใหญ่หวังเพียงให้คลายความขมขื่นออกไปได้บ้าง

จนกระทั่งดื่มมันจนหมดแก้ว  น้ำใสคลอหน่วยในดวงตา  กวาดมองห้องทั้งห้องด้วยสายตาพร่ามัว

ทุกที่ภายในบ้านเขาเห็นเงาของเธอ  มองผ่านกรุกระจกใส  ด้านนอกนั่นวิมลกานต์ชอบนั่งทำงาน  หรือแม้แต่มุมห้องครัวเธอใช้มันทำอาหารเพื่อเขาอย่างคล่องแคล่ว...

คิดถึง...  ไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกกับใคร  ไม่เคยคิดว่ามันจะทรมานมากเท่านี้  ป่านนี้เธอจะคิดถึงเขาบ้างหรือเปล่า  หรือจะลืมคนเลวร้ายคนนี้ไปแล้ว...

ไม่ไม่ยอมหรอกนะมล  ผมไม่ยอม”  ชายหนุ่มบอกตัวเองอย่างมุ่งมั่น  วิมลกานต์เพิ่งไปจากเขา  เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะลืมความรู้สึกที่เคยมีต่อเขาได้อย่างง่ายดาย  และเขาจะไม่ยอมให้มันหายไปง่ายๆ  คิดได้ดังนั้นร่างสูงใหญ่ก็ผลุนผลันเข้าห้องน้ำไป

 

ครู่ต่อมาสายน้ำเย็นของฝักบัวก็ทำงาน  แต่เป็นอีกคราที่เขาเห็นเธอ  ใต้ฝักบัวในยามที่เขาฝากฝังกายแกร่งเข้าหา  เสียงร้องครางหวานบ่งบอกว่าเธอสุขสมกับบทรักที่เขามอบให้มากเพียงใด 

แก่นกายกลางลำตัวโป่งพอง  ชายหนุ่มสูดปากคราง  เมื่อภาพและเสียงของเธอวนเข้ามา  จนเขาต้องจัดการมัน

มือหนาสาวแก่นกายขึ้นลง  จินตนาการถึงหลืบร้อนอุ่นที่โอบอุ้มเขาเอาไว้จนหมด  ในยามที่ส่วนนี้ของเขาเข้าไปทักทายมัน

อ่า...มล  มลจ๋า...ซี๊ด...

ชายหนุ่มทำอยู่แบบนั้นก่อนร่างกายจะกระตุกเกร็ง  มือเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำขาวขุ่นที่ทะลักออกมาพร้อมเสียงครางพร่า

 

ครูต่อมากานต์พงศ์ก็ออกมาจากห้องน้ำ  ชายหนุ่มใช้ผ้าขนหนูเช็ดน้ำออกจากผมลวกๆ  ก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าที่เรียงรายเฉดสีจากสีอ่อนที่สุดไปจนถึงสีเข้มที่สุด  ดวงตาคู่คมกวาดมองเสื้อและกางเกงที่จะใช้ใส่สำหรับค่ำคืนนี้ 

วันนี้เป็นวันครบรอบวันเกิดของดนุพงศ์  เมื่อเลือกเสื้อที่จะใส่ได้แล้วชายหนุ่มก็กวาดสายตาหาเนกไทต์เส้นหนึ่งแต่กลับไม่เจอมัน

หายไปไหนนะ”  เขาพบว่ามันไม่อยู่ในลิ้นชักของตู้อย่างทุกที  และจะมีใครคนหนึ่งรู้ดีกว่าเขา

ถามมลดีกว่า”  ว่าแล้วสองเท้าก็ย่ำเข้าห้องนอน  แต่ทว่าความว่างเปล่าและเงียบงันบอกความจริงกับเขาอีกครั้ง

วิมลกานต์ไม่อยู่กับเขาแล้ว...

มล...”  ดวงตาพลันมีน้ำใสรื้นขึ้นมา  เมื่อความเป็นจริงตีแสกหน้าบอกกับเขาอีกครา  ก่อนร่างใหญ่โตจะทรุดลงช้าๆ  ปากคร่ำครวญหาถึงคนที่จากไป  คนที่เขาคิดถึงจนหมดใจ...




โถวววว...  พ่อคุณ  ควรจะสงสารหรือสมน้ำหน้าคนที่รู้ใจตัวเองช้าดีคะทุกคน  ^^

ใครอยู่ทีมไหนกันบ้างคะ ^____^


ตอนนี้ไรต์กำลังเปิดให้ลงชื่อจองเล่มอยู่นะคะ  เหลือที่ว่างอีก  5  คนค่ะ  นักอ่านสามารถลงชื่อจองได้ที่เพจ  จุมพิตหวานได้เลยนะคะ  ไรต์พิมพ์รอบเดียวตามยอดจอง เพราะฉะนั้นหากท่านใดต้องการเล่มอย่าลืมมาสั่งจองกันนะคะ ^^  ราคาหนังสือ  299  บ.  ฟรีค่าจัดส่งและแถมฟรีโปสการ์ด  นักอ่านทุกท่านจะได้รับโปสการ์ดสำหรับทุกท่านที่สั่งจองค่ะ

 ไรต์ไม่พิมพ์เผื่อจริงๆ  น้า  เผื่อเคลม  3  เล่ม ให้ตัวเอง  2  เล่ม  ที่เหลือจะเป็นของนักอ่านที่จอง  ตอนนี้คุยราคากับทางโรงพิมพ์และสั่งทำโปสการ์ดไปแล้วเหลือแค่สั่งพิมพ์ค่ะ  อาจจะปิดจองก่อนระยะเวลาที่แจ้งไว้ค่ะ  อาจจะปิดเมื่ออัปครอบโควต้าเลย  อย่าลืมไปจับจองกันนะคะ  รายละเอียดตามภาพที่แนบด้านล่างเลยค่ะ




ไรต์ยังคงอัปให้อ่านกันเรื่อยๆ  ถึงบทที่  14-15  นะคะ  แต่หากใครไม่อยากรอแล้ว  E-book  มีพร้อมให้โหลดนะคะ  สามารถกดตามลิ้งด้านล่างเลยค่ะ  วอนรัก  พร้อมโหลดในราคา  139-.  บาทค่ะ  กดไปตามลิ้งค์ด้านล่างได้เลยค่ะ ^^


วอนรัก
จุมพิตหวาน
www.mebmarket.com
วันนั้นเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอปล่อยเขาไป ทว่าวันนี้ใจกลับโหยหา... คำว่า  'ไม่มีอะไรสายไป สำหรับการเริ่มต้น'  เขาจะใช้มันเริ่มต้นใหม่กับเธอจะอ้อนวอนยอมทำทุกอย่าง ขอแค่ใจของเธอ กลับมาเต้นได้ใหม่อีกครั้ง“คุณกานต์รู้ไหม  มลไม่เคยหวัง  ไม่เคยคาดหวังกับใครเลยสักครั้งว่าจะมีใครมารัก  ว่าเขาจะเป็นของมล”“...”“แต่กับเค้า...”  เธอว่าแล้วใช้มืออีกจับท้องของตัวเอง  “มลรู้สึกมีความสุขมากที่มีเค้าอยู่ในนี้กับมล  ถึงเค้าจะไม่รักมล...  แต่เค้าทำให้มลมีความหวัง  มลจะดูแลเค้าให้ดีที่สุด  เค้าคงรักมลบ้าง  แต่หากไม่...“มลก็จะยังรักเค้า  จะรักให้หมดหัวใจ  ให้ทั้งหมดที่มลมี”“มล...”“คุณกานต์ขา  มลอยู่ไม่ได้หรอกนะ  แค่คิดว่าจะไม่มีเขา  มลอยู่ไม่ได้  มลต้องตาย  ต้องตายแน่ๆ  ฮือๆ”ร่างของวิมลกานต์ถูกรวบไปกอดเอาไว้อีกครั้ง  กานต์พงศ์จุมพิตย้ำๆ  ตรงขมับของคนในอ้อมกอด  หวังให้สัมผัสของเขาช่วยปลอบโยนให้เธอรู้สึกดีขึ้น  และสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้เธอจะได้ในสิ่งที่ต้องการ “มลทำตามที่คุณกานต์เคยต้องการทุกอย่าง  แต่ครั้งนี้...  มลขอนะคะ”แววตาของคนพูดรอคอย  กานต์พงศ์จับเส้นผมที่รุ่ยร่าย  เปียกชื้นด้วยน้ำตา  แล้วเช็ดมันออกอีกครั้ง  แต่เป็นปากของเขาที่จูบซับให้แทน  ก่อนจะแนบหน้าลงกับหน้าผากมน  ทิ้งสัมผัสนิ่งนาน  เรียกกำลังใจให้ทั้งตัวเขาและเธอกานต์พงศ์จับมือของเธอเอาไว้ทั้งสองข้าง  ยิ้มให้เธอด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแตกต่างไปจากทุกทีวิมลกานต์หัวใจเต้นถี่ขึ้น  ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาดเกินขึ้นกับใจ“ผมคงให้ตามที่คุณขอไม่ได้”  แต่ครั้นได้รับคำตอบ  รอยยิ้มก็พลันเลือนหายไปจากใบหน้า  น้ำตาที่แห้งเหือดไปเริ่มคลอนัยน์ตาคู่สวย  มองไปที่ชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ  


          สำหรับรูปเล่มจะใช้ปกนี้นะคะ ^^
          ปล.ส่วนขอบๆ นั้นคือไม่เอาน้าา เดี๋ยวตอนพิมพ์เค้าเอาไปตัดเอง
          ปล. 2 อันนี้เป็นไฟล์ for web ค่ะ อาจจะดูไม่ค่อยชัด ของจริงเป็น Psd. ชัดทุกมุมค่า :)


          


          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #118 norngmay (@norngmay) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:52
    พึ่งมาคิดได้ตอนที่เขาไปแล้วโถ่พ่อคุนน่าสงสารหรือสมน้ำหน้าดี
    #118
    0
  2. #117 frover (@frover) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:19
    หึ!!ทำมาเป็นคร่ำครวญหา ทีตอนเขายื้อล่ะอยากจะไปจากเขานัก ทีตอนนี้กลับคิดถึงเขาจะเป็นจะตาย เชอะ!!
    #117
    0
  3. #116 Ratchani Pumipak (@242515) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:31

    ไมน่าสงสารเลยไม่มัรัยให้สงสารเลยบอกตรงๆๆ
    #116
    0
  4. #115 Mouthnaka (@Mouthnaka) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:25
    สมน้ำหน้าค่ะ ขอแบบนี้อีกสัก2ตอน
    #115
    0
  5. #114 mine64608293 (@mine64608293) (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:08
    พระเอกไม่น่าสงสารเลยสักนิด ไม่รู้สึกถึงความรักของพระเอกที่มีให้นางเอกเลย เหมือนแค่นึกถึงและรู้สึกผิด
    #114
    1
    • #114-1 arynight (@arynight) (จากตอนที่ 45)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:52
      ติดตามต่อไปเรื่อยๆ น้าาา เรื่องความรู้สึกของพระเอกมีเล่าย้อนค่ะ บางสิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิด อิอิ ถึงตอนนั้นอาจจะรู้สึกได้ถึงความรักก็เป็นได้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ^__^
      #114-1