คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [FIC BTS] High school of death (Yoonmin)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อโรงเรียน 

ที่พวกเราอยู่...มี 'อาถรรพ์' และจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อ โรงเรียนนี้ มี 'คำสาป' ซ่อนอยู่...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

กฏเหล็กของคืนนี้ก็คือ          คนเลวเท่านั้นที่จะอยู่รอด...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ก.ค. 62 / 15:18



"โอ้ย! อะไรอีกวะเนี่ย!"

 

เด็กหนุ่มหน้าหล่อในชุดนักเรียนม.ปลายปีแรก ร้อยโวยวายออกมา

 

"จิน ใจเย็นก่อนนะ"

 

เด็กหนุ่มหน้าหวานอีกคน กำลังปลอบเพื่อนของตัวเองที่กำลังโมโหขั้นสุด

 

"จะให้กูใจเย็นได้ไงวะจีมิน มึงดูดิ! งานเราแม่งแก้กันจนไม่รู้จะแก้ยังไงแล้วเนี่ย! ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ผ่านอีกหรอวะ เดทไลน์วันพรุ่งนี้ก่อนเข้าแถว! แล้วพึ่งมาบอกว่าให้แก้ตอนก่อนจะเลิกเรียนเนี่ยนะ ใช้สมองส่วนไหนคิดวะ!!"

 

จินโมโหเลือดขึ้นหน้ามือหนาชี้ไปที่รายงานวิชาภาษาอังกฤษ ที่พวกเขา ทั้ง 4 คนได้แก้ไป 3 รอบได้แล้ว

 

"นั่นสิ ครั้งที่แล้ว กูว่ากูทำดีแล้วนะ ทำไมถึงได้ ถูกตีกลับมาได้"

 

เด็กหนุ่มหน้าหวานเสียงออกห้าวๆอีกคนเอางานขึ้นมาดูอย่างหัวเสีย

 

"โวยวายไป งานก็ไม่ผ่านหรอกหน่า ดูอย่างยุนกิเป็นตัวอย่างสิ เพื่อนๆเขาหัวร้อยกัน ไอ้นี่นิ่งเป็นหินเลย เอางานมานี่สิแทฮยอง"

 

จีมินพาดพิงถึงยุนกิที่นั่งนิ่งอยู่คนเดียวเงียบๆเหมือนกับคนกำลังใช่ความคิด พรางหยิบเล่มรายงานจากมือของแทฮยองมาเปิดดู

 

"กูกำลังคิดว่า จะทำยังไงให้อาจารย์หายไปจากโลกนี้..."

 

คำพูดของยุนกิทำเอาทั้ง 3 คนเบิกตากว้าง

 

"ฮาฮา กูล้อเล่นเว้ย ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย แค่ไม่อยากให้เคลียด กูกำลังกดอารมณ์โมโหของตัวเองน่ะ แต่จริงๆก่อนส่งกูก็ตรวจทานดูก่อนแล้วนะ แต่ดันถูกตีกลับมา กิขอดูหน่อยนะ"

 

ยุนกิหยิบงานจากมือจีมินขึ้นมาไล่เปิดดูบ้าง

 

"ช่างมันเถอะ! ยังไงเราก็ต้องทำใหม่อยู่ดี"

 

ซอกจินดึงรายงานจากมือยุนกิโยนลงถังขยะ

 

"แล้วเราจะไปทำที่ไหนล่ะ"

 

จีมินถามขึ้นเพราะบ้านของพวกเขาทั้ง 4 คน ไม่มีใครมีคอมพิวเตอร์เลย

 

"กลัวอะไรล่ะ ห้องคอมก็มี เครื่องปริ้นท์ ก็มี ไปเถอะ เดี๋ยวจะเย็นมากไปกว่านี้"

 

ซอกจินมองหน้าปัดนาฬิกาในห้องเรียนแสดงให้เห็นว่า ตอนนี้ สี่โมงครึ่งแล้ว เลยรีบพากันขึ้นไปในห้องคอมของโรงเรียน เพียงแค่เดินขึ้นบันไดไปอีกชั้นนึงก็ถึง

 

ทั้ง 4 จดจ่ออยู่ที่งานของตัวเองโดยไม่ได้ดูนาฬิกา จนเวลาล่วงเลยมานาน

 

"เสร็จ!"

 

เสียงกดแป้นพิมพ์ครั้งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับเสียงของแทฮยองที่ดูภูมิใจสุดๆ

 

"โอ้ยยยย ปวดหลังเว้ยยยย"

 

ยุนกิทุบหลังตัวเองไปพลางๆ

 

"เดี๋ยวจีมนวดให้~"

 

จีมินวิ่งมาข้างหลังยุนกิก่อนจะใช้มือทั้ง 2 ข้างนวดคลึงที่ไหล่ของอีกคน

 

"มาทำดีให้แบบนี้ อยากได้อะไรหื้ม?"

 

ยุนกิหันคอไปหาจีมินที่ยังคงนวดไหล่ให้ตัวเองอยู่

 

"ก็แค่อยากนวดให้แฟนตัวเองนิ ไม่ได้หรอ?"

 

จีมินเอียงคอถามอีกคน ภาพอันน่ารักตรงหน้าทำให้ยุนกิอยากจับแฟนของตัวเองฟัดตรงนี้จริงๆ

 

"แต่กว่าจะเสร็จก็ล่อสะมืดค่ำเลย"

 

ซอกจินมองนาปัดนาฬิกาในห้องคอม แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ หนึ่งทุ่ม แล้ว ก่อนจะบิดตัวไปมาอย่างเหนื่อยล้า

 

"ห๊ะ! เมื่อกี้มึงบอกว่าอะไรนะ มืดค่ำหรอว่ะ?!"

 

แทฮยองหันไปมองนาฬิกาก็ต้องตกใจก่อนจะวิ่งไปที่หน้าต่างที่มีผ้าสีดำปิดไว้และเปิดออกมาดูก่อนจะพบว่าข้างนอกมืดสนิดมีเพียงแค่แสงไฟตามทางเดินเปลี่ยวๆข้างล่างเท่านั้น

 

"มืดขนาดนี้แล้วหรอว่ะเนี่ย!"

 

แทฮยองมีสีหน้าตกใจเป็นอย่างมากก่อนจะรีบเก็บของในกระเป๋าของตัวเองอย่างรีบร้อน

 

"พวกมึง! รีบออกจากที่นี่เถอะ!"

 

แทฮยองรนรานจนข้าวของล่วงลงกับพื้น

 

"เดี๋ยวๆ! แท มึงจะรีบไปไหนเนี่ยห๊ะ? พึ่งจะทุ่มเดียวเอง"

 

จีมินถามแทฮยองก่อนจะละมือจากไหล่ยุนกิมาช่วยเก็บของที่หล่นบนพื้น

 

"พวกมึงจำไม่ได้หรอ ว่าวันนี้วันอะไร?!"

 

แทฮยองหันมาถามเพื่อนของตัวเอง

 

"วันพุธไง..."

 

จีมินตอบด้วยท้าทีสบายๆก่อนจะมีสีหน้าที่ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

 

"มึงอย่าบอกนะ..."

 

แทฮยองพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่ทั้ง 2 คนจะหน้าเสีย

 

"มึงจะโวยวายทำไม มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้"

 

จีมินเอ่ยขึ้นหน้าของจีมินซีดลงอย่าเห็นได้ชัดดจนยุนกิต้องเดินมาหา มือหนายกขึ้นรูบหัวแฟนของตัวเองเบาๆ

 

"มี ไม่มี ไม่รู้ แต่ก็ไม่ควรเสี่ยงเปล่าว่ะ"

 

แทฮยองหันมาพูดกับจีมินก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

 

"พวกมึงโวยวายอะไรกันว่ะ กูไม่เห็นเข้าใจ"

 

ยุนกิถามงงๆ กับเหตุการ์ณตรงหน้า ว่าเพื่อนกับแฟนของเขาเป็นอะไร

 

"มึงพึ่งเข้ามาตอน ม.4 นิ เลยไม่รู้ความเป็นมาของโรงเรียนนี้"

 

ซอกจินอธิบายแต่ยุนกิก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

 

"มึงฟังกูดีๆนะกิ! โรงเรียนนี้มีอะไรอีกเยอะที่พวกเรายังไม่รู้ ถ้าเกิดเรื่องอะไรไม่ดีขึ้นมึงอย่าวิ่ง และที่สำคัญ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าอยู่คนเดียว...."

 

พรึบ!!

 

"อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!"

 

ซอกจินยังพูดไม่ทันจบ ไฟที่เคยสว่างจู่ๆก็ดับลง ตามด้วยเสียร้องของพวกเขาที่ตามมาติดๆ ยุนกิรีบดึงตัวจีมินให้เข้าหาตัวเอง แขนแกร่งยกขึ้นโอบเอวอีกคนไว้ มือจับกันแน่นราวกับว่าถ้าปล่อยมือออกจากกันแล้วอีกคนจะหายไปยังไงยังงั้น

 

"รู้งี้กูกลับบ้านก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้!!"

 

แทฮยองโวยวายออกมาราวกับควบคุมสติตัวเองไว้ไม่อยู่

 

"ใจเย็นๆก่อนสิว่ะ เลิกโวยวายซะที"

 

ซอกจินดุแทฮยองที่เอาแต่โวยวายเสียงดัง แต่ถึงไฟในห้องคอมจะดับแต่แอร์และไฟทางเดินข้างนอกก็ยังติดอยู่ และมีแสงไฟส่องเข้ามาลางๆพอที่จะมองเห็นสิ่งรอบข้าง

 

"กูอยู่ไม่ได้แล้ว!"

 

แทฮยองคว้ากระเป๋าของตัวเองหวังจะวิ่งไปที่ประตูห้องคอม

 

"เดี๋ยว! มึงจะไปไหนแท"

 

ซอกจินคว้าแขนแทฮยองเอาไว้ทันแต่เจ้าตัวกลับสบัดออก

 

"กูยังไม่อยากตาย ถ้าพวกมึงอยากตาย ก็เชิญตายไปคนเดียวเหอะ!"

 

"ไม่! แทอย่าไป!"

 

ซอกจิน จีมิน และยุนกิ พยายามจะห้ามแทฮยองแต่ก็ไม่เป็นผล เขาวิ่งออกไปข้างนอกห้องอย่างรวดเร็ว    ยุนกิจะวิ่งตามไป แต่โดนจีมินกับซอกจิน ห้ามไว้ก่อน

 

"อย่าไปนะกิ ถ้ามึงไปอาจจะเกิดอันตรายกับมึงก็ได้"

 

ซอกจินห้ามยุนกิไว้

 

"แล้วแทฮยองล่ะ กูเป็นห่วงมัน"

 

"ไอ้บ้าแทฮยองกลัวจนเสียสติไปแล้ว ยังไงมันก็ต้องเอาตัวรอดได้แหละ เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ"

 

ซอกจินกำลังจะเดินออกไปแต่โดนยุนกิดึงตัวไว้ก่อน

 

"ก่อนจะออกไป เล่าให้กูฟังก่อนได้ไหม ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น"

 

"คือ...."

 

ในขณะเดียวกัน

 

"แฮกๆๆ อ้ะ!"

 

เสียงฝีเท้ารัว วิ่งลงบันไดทางด้านซ้ายของตึก 5 อย่าไม่คิดชีวติ ก่อนจะสดุดล้มลงตรงที่พักบันได ของชั้น 2

 

"โอ้ยยย อะไรอีกว่ะเนี่ย"

 

แทฮยองร้องโอดโอยก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น ปัดตัว2-3 ที กำลังจะก้าวขาวิ่งต่อ แต่ต้องมาสดุด กับกลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ และรอยขีดเขียนบนพนังเป็นตัวอักษร เขียนข้อความบางอย่างไว้บนนั้น รอยยิ้มเจ้าเหี้ยมปรากฎขึ้นบนใบหน้าหวาน แทฮยองค่อยๆเดินลงไดไปอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบเหมือนในตอนแรก

 

ห้องคอม

 

"ถ้าเรื่องที่จีมเล่าเป็นเรื่องจริง งั้นวันนี้พวกเราก็ไม่มีทางที่จะออกไปได้เลยน่ะสิ!"

 

ยุนกิร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อฟังความจากจีมินจบ

 

"กูก็ไม่รู้อะไรมากหรอก รู้แค่ว่า ทุกวันที่ 13 ธันวาคม คนที่ยังอยู่ในโรงเรียนนี้ หลังจาก 6 โมงเย็นไปแล้ว ตอนเช้ากลายเป็นศพทุกคน..."

 

คำพูดของซอกจินทำเอายุนกิเริ่มหน้าเสีย

 

"เคยมีนักเรียนตายในวันนี้ด้วยหรอ?"

 

"ถ้าไม่เคยมีคนตาย มันจะเรียกว่าอาถรรพ์ไหมล่ะกิ"

 

คำตอบของซอกจินทำเอายุนกิหน้าซีดกว่าเดิม

 

"แต่กูก็ไม่ค่อยเชื่อเรื่องพวกนี้หรอกนะ เรื่องที่บอกว่ามีคนตาย มันก็ตั้งหลายปีมาแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีอีกเลย เพราะว่ามีแต่คนกลัววันนี้กัน พอเลิกเรียนทุกคนก็จะรีบกลับบ้าน ไม่มีใครอยู่ถึงดึกดื่นแบบพวกเราหรอก"

 

ซอกจินยังคงพูดต่อ

 

"แต่เมื่อ 10 ปีที่แล้วเคยมีนักเรียนรอดนะ..."

 

คำพูดของจีมินทำให้ยุนกิมีหวังว่าวันนี้เขาและคนอื่นๆจะรอด

 

"แต่หลังจากวันนั้น เธอก็ลาออกจากโรงเรียนนี้ไป ไม่มีใครได้ข่าวเธออีกเลย มีคนบอกว่า ตอนเช้า มีคนไปเจอเธอ กำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่บนอาคาร 2 ในสภาพไม่ต่างอะไรกับศพ เนื้อตัวเขียวช้ำ มีแผลเต็มตัวไปหมด และในวันเดียวกัน ก็มีคนพบศพเด็ก 11  ศพในที่ต่างๆของ โรงเรียน ทำให้เธอกลายเป็นผู้ต้องสงสัย ว่าอาจจะฆ่าเพื่อนของเธอรึเปล่า แต่...ก็ไม่มีใครได้คำตอบอะไรจากปากเด็กคนนั้นเลย"

 

"จีมไปรู้เรื่องนี้มากจากไหนอ่ะ"

 

ยุนกิเขย่าแขนแฟนตัวเองอย่างหาคำตอบ

 

"เรื่องเล่าจากรุ่นพี่น่ะ เขาเล่าให้จีมฟัง"


"แล้วรู้หรือเปล่า ว่าอาถรรพ์พวกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง"

 

ทั้งจีมิน และ ยุนกิสายหัวหงึกๆ

 

"เพราะมันมีคำสาปยังไงล่ะ"

 

"คำสาปงั้นหรอ? คำสาปอะไร?"

 

ยุนกิยังคงถามสิ่งที่ตัวเองอย่ารู้

 

"เมื่อ50 ปี ที่แล้ว หลังจากที่โรงเรียนนี้สร้างขึ้นได้แค่ 20 ปี แต่โรงเรียนปิดข่าวเงียบ ไม่ให้มีคนรู้ว่ามีเด็กตาย ในวันนี้เมื่อ 50 ปีที่แล้ว รู้แค่ว่า เธออยู่ม.6 ชื่อ คิม ชันมี เธอจบชีวิตตัวเองลง ด้วยการโดดลงมาจากชั้น 5 ของตึก 4 ตายคาที่ตรงหน้าตึก แถมยังมีรอยเขียนด้วยเลือด ข้างศพของเธอด้วยนะ"

 

"ขะ...เขียนว่าอะไรหรอ?"

 

"ทุกคนต้องตาย"

 

พรึบ!!

 

"อ้ะ! ไฟติดแล้วนิ!"

 

ไฟในห้องคอมที่ตอนแรกไม่มีท่าทีว่าจะติด กลับสว่างขึ้นมาทั้งห้อง

 

"เรารีบออกไปจากที่นี่กันเถอะ"

 

ยุนกินและจีมินพยักหน้าก่อนจะพากันเดินลงไปที่บรรไดฝั่งขวาของตึก 5

ทั้ง 3 เดินตามทางมาเรื่อยๆ ก่อนจะมาหยุดหน้าตึกศิลป์

 

"เราควรไปตามหาไอ้บ้าแทฮยองไหม?"

 

"คุยตรงไหนก็ไม่คุย ดันมาคุยกันตรงหน้าตึกศิลป์นี่นะกิ"

 

จีมินเกาะแขนยุนกิแน่นไม่มีท้าทีว่าจะปล่อย มือหนายกขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆ

 

"กูว่าป่านนี้แทฮยองคงออกไปได้แล้วมั้ง"

 

ซอกจินมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแสดงให้เห็นว่าตอนนี้ 2 ทุ่มแล้ว เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แทฮยองคงจะกลับบ้านไปแล้ว

 

"กูก็ขอให้เป็นอย่างงั้นนะ"

 

ยุนกิเดินนำเลาะไปทางหน้าตึก สายตาก็มองหาแทฮยองไปด้วย เผื่อว่าเพื่อนของเขาจะยังไม่ออกจากโรงเรียน

 

"เฮ้ย!!"

 

เสียงจีมินร้องดังลั่นตึกก่อนจะโผล่เข้ากอดยุนกิแน่น

 

"อื้ออออ ไม่เอาแล้ว ไม่อยู่แล้ว ฮรื่อออ!"

 

จีมินยังคงกอดยุนกิอยู่แบบนั้นหน้าซุก ลงบนอกแกร่ง และร้องโวยวายไปมา

 

"เดี๋ยว จีมิน เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น"

 

ยุนกิร้องถามคนให้อ้อมกอด ซอกจินและยุนกิมองไปตามนิ้วของจีมินที่ชี้ไป ก่อนจะเห็นรอยเลือดมากมายอยู่ตรงข้างหน้า ตามด้วยตัวอักษรที่เขียนด้วยเลือดเขียนว่า

 

"ทุกคนต้องตาย...."

 

ยุนกิอ่านตามที่ตัวเองเห็น ทั้งคู่หันมามองหน้ากันเลิกลัก

 

"กิ...จีมกลัว"

 

จีมินเงยหน้าขึ้นมาจากอกของยุนกิ

 

"ไม่ต้องกลัวนะ กิจะพาจีมออกไปจากที่นี่เอง"

 

ยุนกิพูดขึ้น พรางเช็ดน้ำตาให้คนในอ้อมกอด จีมินจับมือยุนกิแน่นก่อนจะพากันกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่อาคาร 3 โดยมีซอกจินเดินตีคู่มาติดๆ

 

"อ๊าาา!! ยุนกิ!!"

 

มือที่เคยจับกันไว้หลุดออก ยุนกิรีบหันไปตามต้นเสียงแต่ก็ไม่พบใคร มีเพียงความมืดเท่านั้น

 

"จีมิน! จีมินอยู่ไหน! จีมินอ่า!!"

 

ยุนกิตะโกนเรียกจีมินราวกับคนเสียงสติโดยมีซอกจินช่วยเรียกด้วยอีกแรง ยุนกิยกโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดไฟฉายส่องหาตัวอีกคนแต่ไฟมันก็ดวงเล็กเกินที่จะมองเห็นได้

 

"ยุนกิ ช่วยจีมด้วย!...อัก!!"

 

จีมินวิ่งออกมาจากความมืดมาทางไฟฉายของยุนกิก่อนจะตาค้างอยู่กับที่ พร้อมกับเสียงบางอย่าง จีมินล้มลงกับพื้น พร้อมกับมีดปลายแหลมที่ปีกอยู่กลางหลังทางอกข้างซ้ายของอีกคน

 

"จะ...จีมิน..."

 

ซอกจินแทบทรุดลงกับพื้นเมื่อเห็นสภาพเพื่อนของตัวเอง

 

"จีมิน!!"

 

ยุนกิพุ่งตัวเข้าไปหาคนรักของตัวเอง มือทั้ง 2 ข้างช้อนตัวอีกคนขึ้นมากอด ก่อนจะร้องไห้ออกมา

 

"จีมิน....ฮึก ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้....ตื่นขึ้นมาคุยกับกิเดี๋ยวนี้เลยนะ!! ปาร์ค จีมิน!!!"

 

ยุนกิร้องไห้ออกมาราวกับคนเสียสติ

 

"พอเถอะกิ...จีมินฮึก...ตายแล้ว"

 

ซอกจินจับแขนของยุนกิให้ลุกขึ้นมาแต่เขาก็ไม่ยอมลุกเอาแต่สายหน้า

 

"จีม...ฮึก...กิขอโทษ ฮึก กิปกป้องจีมไม่ได้...ฮึก กิขอโทษ กิรักจีมนะ...ฮึก"

 

ยุนกิจ้องมองหน้าของคนรักที่นอนสิ้นลมหายใจในอ้อมกอดของตัวเองก่อนจะก้มลงประทับจูบกับอีกคน จูบสุดท้ายที่จีมินไม่มีวันจูบตอบเขาได้อีกแล้ว

 

"รีบออกไปจากที่นี่เหอะ.....ก่อนที่จะไม่รอดกันสันคน"

 

ซอกจินดึงแขนยุนกิให้ลุกขึ้นยืนก่อนจะพากันวิ่งมาหยุดอยู่ที่อาคาร 2 โดยที่ศพของจีมินก็ยังอยู่ที่เดิม

 

"ฮึก...เรื่องจริงหรอว่ะ กูเสียจีมไปแล้วจริงๆหรอว่ะ"

 

ยุนกิยังคงยืนร้องไห้อยู่แบบนั้น ขาก้าววิ่งไม่ออก

 

"ไม่ต้องร้องแล้ว ร้องไปจีมินก็ไม่กลับมาหรอก ถ้ามันรู้ว่ามึงร้องไห้ขนาดนี้มึงคิดว่ามันจะมีความสุขหรอ"

 

ซอกจินพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองไม่ให้ไหลก่อนจะเข้าไปกอดปลอบยุนกิที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ

 

"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!"

 

ยุนกิหยุดร้องไห้ทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนร้องออกมาจาก ตึก 2

 

"เสียงแทนิ!"

 

ซอกจินจูงมือยุนกิขึ้นไปที่อาคาร 2 เพราะได้ยินเสียงเพื่อนของตัวเองร้องดังออกมาจากในอาคาร

 

"รึว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับแทฮยอง?!"

 

ยุนกิคิดได้อย่างนั้นจึงรีบเร่งฝีเท้าขึ้นไปบนตึกให้เร็วมากขึ้น

 

"แทฮยอง!"

 

ทั้งคู่มาหยูดอยู่ที่ชั้น 3 เมื่อซอกจินพบเพื่อนของตัวเองยืนร้องไห้อยู่ก็รีบไปกอดปลอบทันที

 

"กู...ฮึก...กูกลัว...มันฆ่าจีมิน...มัน ฮึก มันจะฆ่ากู..."

 

แทฮยองร้องไห้ออกมาไม่หยุด

 

"ไม่ต้องร้อง พวกเราจะต้องรอด! กูจะพามึงออกไปเองแท รีบไปกันเถอะ"

 

ซอกจินบอกทั้งคู่ ก่อนจะเดินนำไป รอยยิ้มเจ้าเหี้ยมปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มหน้าหวานอีกครั้ง 


พลัก!!


"อ๊ากกกกกกก!!!"

 

ชึก!

 

"แทฮยอง!! มึงทำอะไรลงไป!!"

 

ยุนกิตกใจกับเหตุการณ์การตรงหน้ามากและรีบมองลงไปข้างล่างเพื่อดูซอกจินที่ถูกแทฮยองผลักลงไป จากชั้น 3

 

"มึง...มึงฆ่าจิน! มึงฆ่าจินทำไม?!?!"

 

ยุนกิชี้หน้าแทฮยอง ก่อนจะมองไปที่ร่างของซอกจินที่ตกลงไปทับตอไม่ข้างล่างทำให้ร่างของเพื่อนตัวเองทะลุกับตอไม้นั่น จนเลือดไหลทะลักออกมาเต็มทางเดิน

 

"หึ กูไม่ได้ฆ่าจินแค่คนเดียวนะ..."

 

รอยยิ้มของแทฮยองทำให้ยุนกิเดือดเลือดขึ้นหน้า


"มะ...หมายความว่ายังไง..."


ยุนกิพูดเสียงสั่น


"หึ...มึงน่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว ว่าเกิดอะไรขึ้นกับจีมิน"

 

"ทำไม!! มึงทำแบบนี้ทำไม!! ฆ่าจินทำไม?!?! มึงฆ่าเมียกูทำไม?!?! เมียกูไปทำอะไรให้มึงห๊ะ!!!"

 

ยุนกิตะโกนดังลั่นตึกด้วยความโกรธก่อนที่น้ำใสๆจะค่อยๆไหลออกมาจากตาทั้ง 2 ข้างของเขา

 

"เพราะอะไรน่ะหรอ...เพราะกูอยากรอดไง"

 

"รอด? อยากรอดงั้นหรอ?! อยากรอดมึงก็หนีไปสิว่ะ! มึงจะฆ่าพวกมันไปเพื่อเหี้ยอะไร?!"

 

"หึ ไหนๆมึงก็จะตายอยู่แล้ว กูจะบอกให้ละกันนะ"

 

ยุนกิค่อยๆเดินถอยหลังตามด้วยแทฮยองที่เดินตามมา

 

"ตอนที่กูวิ่งมามาจากตึก 5....กูเห็นข้อความบางอย่างเขียนไว้บนผนัง...มันเขียนว่า"

 

"...."

 .

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"ทุกคนต้องตาย...มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะรอด..."

 

คำตอบของแทฮยองทำเอายุนกิแทบล้มทั้งยืน

 

"ซึ่งคนๆนั้นจะต้องเป็นกู!"

 

แทฮยองควักมีดปลายแหลมออกมาจากข้างหลัง ทำให้ทำให้ยุนกิตกใจเป็นอย่างมาก

 

"แต่เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอว่ะ..."

 

"คืนนี้ไม่มีคำว่าเพื่อน!"

 

มีดปลายแหลมถูกส่งมาที่ยุนกิแต่เขาหลบทันจึงรีบวิ่งหนี

 

"ยังไงมึงก็ไม่รอด มิน ยุนกิ"

 

แทฮยองวิ่งตามไปกระซากผมยุนกิ ก่อนจะเหวี่ยงไปติดกับพนัง

 

"ยังไงมึงก็ตาย!!"

 

แทฮยองกำลังจะปักมีดไปที่คอของยุนกิแต่เขาก็ใช้มือดันไว้ก่อน

 

"อย่า...ทำแบบนี้"

 

ยุนกิพยายามดันแต่แรงของแทฮยองก็เยอะเหลือเกิน จนเขาทนแรงของอีกคนไม่ไหวตัดสินไปถีบไปที่กลางท้องของเเทฮยองจนล้มลง ทั้ง2แลกหมัดกันอย่างดุเดือด ก่อนที่มีดปลายแหลมจะมาอยู่ในมือยุนกิ ใบหน้าขาวยกยิ้มเดินมาขึ้นคล่อมแทฮยองก่อนจะจับแขนทั้ง2ข้างของแทฮยองขึ้นเหนือหัวด้วยมือข้างเดียว

 

"กูเตือนมึงแล้วนะ คิม แทฮยอง!"

 

ยุนกิหยิบมีดที่วางไว้ข้างตัวขึ้นมาถือไว้

 

"มึง...มึงจะทำอะไร"

 

แทฮยองมองมีดในมือของยุนกิอย่างหวาดกลัว

 

"ก็ทำอย่างที่มึงทำกับเมียกูไง"

 

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนหน้าของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในตอนนี้ ความแค้นจากการที่เขาต้องเสียคนรักไปตลอดการทำให้ยุนกิโกรธแค้นจนมือสั่น ดวงตาแข็งกร้าว ไม่มีความปราณีหลงเหลืออยู่

 

"ไหนมึงบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันไง"

 

แทฮยองพยายามอ้อนวอนขอชีวิต

 

"หึ! คืนนี้ไม่มีคำว่าเพื่อน"

 

ชึกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!

 

มือขาวรัวมีดไปตามร่างกายของอดีดเพื่อนรักไม่ยั้งด้วยความแค้นที่ระเบิดออกมา ก่อนจะจบลงด้วยการปักครั้งสุดท้ายลงที่กลางหน้าผากของแทฮยอง คนตรงหน้าจะหมดลมหายใจไปต่อหน้าต่อตา ยุนกิลุกขึ้นยืนมองผลงานตัวเองนิ่งๆ ก่อนจะเดินลงตึกไปช้าๆ อย่างกับคนไร้วิญญาณจน เดินมาถึงหน้าตึก 1

 

"หึ! สะใจพวกมึงแล้วใช่ไหม?! ที่ทำให้พวกกูต้องมาฆ่ากันเอง!"

 

ยุนกิตะโกนออกมาราวกับคนเสียสติ

 

"พวกนั่นตายหมดแล้ว! ทีนี่ก็ปล่อยกูออกไปสิ!! ปล่อยกูออกไป!!!! เอาชีวิตของจีมินคือมา! ได้โปรด! เอาชีวิตของแฟนกูคืนมาก!!"

 

หวิวว~

 

สิ้นเสียงของยุนกิ สายลมพัดแรงทำให้เขาถอยหลังมาตั้งหลัก 3 ก้าว

 

"คิดหรอ! ว่าคนอื่นตายหมดแล้วแกจะรอดน่ะ!"

 

เสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของยุนกิทำให้เขาปวดหัวเป็นอย่างมาก

 

"ปล่อยกูออกไป! ขอร้อง...ปล่อยกู..."

 

"หึหึหึ"

 

เสียงเย็นดังก้องในหัวของยุนกิ เขาสบัดหัวไปมาก่อนจะออกตัววิ่งแบบไม่คิดชีวิตไปที่หน้าประตู

 

"คิดว่าจะออกไปได้จริงๆหรอ"

 

หญิงสาวร่างบางผมยาว ในชุดนักเรียนสีขาวเปื้อนเลือด ยืนบังอยู่หน้าประตู ของโรงเรียน ทำให้ยุนกิตกใจเป็นอย่างมาก หันหลังแล้ววิ่งออกมา

 

"ไหนบอกว่า ถ้าทุกคนตาย แล้วกูจะรอดไง เมื่อ 10 ปีที่แล้วยังมีคนรอดเลย แล้วทำไมกูถึงไม่รอด เพราะอะไร!!!!"

 

สิ่งที่ยุนกิทำได้ตอนนี้ ก็คือวิ่ง วิ่งโดยไม่หันหลังกลับไปมอง

 

"เพราะเด็กผู้หญิงที่รอดตายเมื่อ 10 ปีที่แล้ว คือฉันยังไงล่ะ หึหึ"

 

คำตอบที่ดังอยู่ในหัวของยุนกิ ทำให้ไม่เขาแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง

 

"แกคิดว่าถ้าแกรอดจากที่นี่ไปได้ แล้วแกจะไม่ตายงั้นหรอ หึ! แกคิดผิดแล้วล่ะ มิน ยุนกิ!"

 

ยุนกิวิ่งไปแอบในห้องน้ำ ของตึก 3 และเปิดก๊อกน้ำ น้ำขึ้นมาล้างหน้าของตัวเอง เพื่อไล้ความปวดหัวที่เขาเป็นอยู่ตอนนี้ให้หายไป

 

"แกคิดว่าแกจะรอดจริงๆหรอ"

 

"เห้ย!!!"

 

เงาของเขาในกระจก กลายเป็น หญิงสาวร่างบางผมยาว ในชุดนักเรียน ม.ปลาย เปื้อนเลือด แสยะยิ้ม ออกมาให้เขาจากในกระจก

 

"หลังจากที่ฉันผ่านคืนนั้นมา ฉันคิดว่าฉันจะรอด แต่เปล่าเลย..."

 

เงาในกระจกพูดไม่หยุด ทำเอายุนกิขาแข็งจนก้าวไปไหนไม่ได้

 

"มันตามฉันออกมา และฆ่าฉันทิ้ง เพราะฉัน คือตัวตายตัวแทนของมัน ฉันถึงต้อมมาติดอยู่ที่นี่ไง!"

 

กระจกเริ่มราวพร้อมกับหัวใจของยูที่กำลังจะระเบิดออกมาด้วยความกลัวถึงขีดสุด

 

"และตอนนี้แก คือตัวตายตัวแทนของฉัน มิน ยุนกิ!"

 

หญิงสาวร่างบางที่สะท้อนตัวยุนกิในกระจกหยิบเศษกระจกที่แตกร้าวขึ้นมาก่อนจะกดลงที่คอของตัวเอง ช้าๆ เลือดสีแดงสด ค่อยๆหยดลงมา เลอะ เสื้อนักเรียนสีขาวให้กลายเป็นสีแดง

 

"มะ...ไม่...อัก!"

 

เสียงของยุนกิขาดหายไป พร้อมกับ รอยกรีดแผลเป็นทางยาว ที่ลำคอขาวของเขาเลือดสีแดงสด ไหลลงมาช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวใจของยุนกิ ที่ค่อยๆเต้นช้าลง จนหยุดหายไป...

 

คงสงสัยใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับโรงเรียนแห่งนี้ ทั้งคำสาป ทั้งอาถรรพณ์ ถ้อยากรู้ ก็ลองมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ดูสิ ร่างของเด็กหนุ่มตัวขาวซีด ที่ชื่อ มิน ยุนกิ รอคุณอยู่ และต้อนรับคนที่หลงเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้เสมอ...


------------------------------------------------------ The end -----------------------------------------------------------

จบไปแล้วอีกหนึ่งเรื่อง อ่านแล้วเป็นไง ติชมได้น้าาาาา

ผลงานอื่นๆ ของ TaeTae_army

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Ksoaks
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 21:52
    รอววววว
    #1
    0