คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FIC BTS] เพื่อนรัก Love friend (VMIN)

โดย TaeTae_army

ถ้าเราอยากลืมใครสักคนเราก็ควร หยุดความสำพันธ์ทุกอย่างและออกห่างจากเขาผมบอกเลยทฤษฎีนี้ใช้ไม่ได้กับผม

ยอดวิวรวม

545

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


545

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


12
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มี.ค. 61 / 17:27 น.
นิยาย [FIC BTS] ͹ѡ Love friend (VMIN)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นเรื่องแรกที่ไรท์ลงน้า อ่านแล้วเป็นยังสามารถติชมได้เลยน้า ฟิคสั้นเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับ ชายxชาย ใครรับไม่ได้กดออกได้เลยน้าา

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 มี.ค. 61 / 17:27



"ครับถึงแล้วครับ...จัดของอยู่ครับแม่....ได้ครับ.....ครับ รักแม่นะครับ"


ชายร่างสูงกดวางสายจากผู้เป็นแม่ก่อนจะเดินสำรวจห้องของตัวเอง ที่พึ่งย้ายเข้ามาวันแรก ชีวิตปี1 ก็วุ่นวายแบบนี้แหละ ไหนจะเข้ามหาลัย รับน้อง จองหอ เพื่อนใหม่ นู้นนี่นั้นมากมายไปหมด แถมต้องมาอยู่ร่วมหอกับใครก็ไม่รู้อีก เฮ้ย แทฮยองคนนี้อยากจะบ้าตาย ด้วยความที่พึ่งกลับมาจากเมกา ทำให้เขางงๆนิดนึงว่าต้องทำยังไงต่อ แทฮยองไปเรียนต่อที่เมกาตั้งแต่ขึ้นเกรด10 ว่าจะกลับมาเรียนที่บ้านเกิดตัวเองตอนเข้าปี1


"หื้ม! โน๊ตบุ๊ค ไปไหนว่ะ"


เขาพึมพัมกับตัวเองก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลืมไว้อยู่ในห้องครัว


"อยู่นี่เอง"


ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาพร้อมเปิดเครื่องแต่ระหว่างรอเครื่องเปิดก็ต้องตกใจของเสียงคนที่มาใหม่


"อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!!!"


"เสียงใครว่ะ"


แทฮยองรีบวางโน๊ตบุ๊คไว้ที่เดิมก่อนจะรีบวิ่งออกมาดูทางต้นเสียงทันที


"เป็นอะไรๆ!"


พบกับผู้ชายร่างบางกำลังยืนสั่นเอามือปิดหน้าปิดตาร้องโวยวายอยู่บนเตียง


"แมลงสาบอ่ะ อื้อออ เอามันออกไปให้ทีได้ไหม"

คนบนเตีบงดูท่าทางจะกลัวแมลงสาบมาก จนเขาต้องกวาดสายตามองหามัน

"เชี้ย!!"

แทฮยองแทบจะกระโจนออกจากระเบียงหน้าต่างเพราะไอ้แมลงสาบที่คนบนเตียงโวยวายอยู่นั้นใกล้ชิดเท้าของเขามาก


"โอเคๆ เจอแล้วๆ ใจเย็นๆนะ"


แทฮยองบอกคนที่เอาแต่ยืนปิดหน้าปิดตาอยู่บนเตียง ประเด็นคืออะไรรู้ไหม?...เขาก็กลัวมันเหมือนกัน


"มะ...มันไปรึยัง"


เขากลั้นใจ ใช่สธิ สมาติ(สติ สมาธิ) ของตัวเองที่เหลืออยู่น้อยนิดหยิบกระดาษแถวๆนั้น ค่อยๆจับมันโยนออกนอกระเบียง


"ปะ...ไปแล้วๆ"


โอ๊ย!! หัวใจกูแถบวายOoO


"แน่นะ"


"ก็เอามือที่ปิดหน้าออกสิจะได้รู้ว่าไปรึยัง"


ยิ่งเขามองก็ยิ่งนึกถึงใครบางคนที่นิสัยเหมือนกันเลยกลัวแมลงสาบมากเหมือนกัน แต่เขาไม่อยากคิดถึงคิดไปก็ปวดหัวใจเปล่าๆ....


"แทฮยองหรอ!?"


แต่เสียงเรียกของคนบนเตียงกับดึงสติให้กลับคืนมาแทฮยองหันไปสบตากับอีกคน มันทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ


"จีมิน..."


'ถ้าเราอยากลืมใครสักคนเราก็ควรหยุดความสำพันธ์ทุกอย่างและออกห่างจากเขา' บอกเลยทฤษฎีนี้ใช้ไม่ได้กับเขา...คิม แทฮยอง...


เปิดเทอมวันแรก


14:30


วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ของมหาลัย และคงเป็นวันที่ตื่นเต้นที่สุด ของเฟรชชี่ปี 1  ที่จะต้อง เข้ามาเรียนในรั้วมหาลัยวันแรกเช่นกัน ตั้งแต่เช้ายันเลิกคลาสการเรียนเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ไม่ได้หน้าเบื่ออย่างที่คิด


"ฮัลโหลจีม หายไปไหนมาทั้งวันเลยอ่ะ"


แทฮยองต่อสายหาเพื่อนของตัวเองที่หายไปไหนไม่รู้ตั้งแต่เช้าก่อนออกจากหอจนตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ยังไม่เห็นหัวเลย


(อ่อ พอดีมีปัญหาเรื่องที่บ้านนิดหน่อยต้องรีบไปจัดการอ่ะ  โทษนะ ไม่ได้บอกไว้ก่อน)”


เสียงปลายสายตอบกลับมาทำให้เขาสบายใจเล็กหน่อยที่อย่างน้องจีมินก็ไม่ได้หายไปไหน


“วันแรกก็ขาดเลยนะ”


“(โธ่ ไม่ต้องตั้งใจจะขาดสักหน่อย)”


เสียงงอแงจากปลายสายเรียกรอยยิ้มให้แทฮยองเป็นอย่างมาก


“กูจดแล๊คเชอร์ไว้ให้แล้วนะ แล้วตอนนี้ มึงอยู่ไหน”


“(อยู่ข้างหลังมึงอ่ะ)”


เสียงตอบกลับจากปลายสายทำให้แทฮยองรีบหันหลังไปมองทันที ก็พบร่างของเพื่อนรักกำลังยิ้มและโบกมือมาให้เขาอยู่


“อยู่นี้*0*”


จีมินตะโกนก่อนจะรีบวิ่งมาหาแทฮยองที่ยืนยิ้มให้กับร่างเตี้ยป้อมที่กำลังวิ่งดุ๊กดิ๊กๆมาหาเขา


“แหกๆๆ เหนื่อยชิบ”


จีมินยืนหอบก่อนจะเอามือมาเท้ากับไหล่ของแทฮยองเป็นที่พักพิง


“จะรีบวิ่งทำไมเล่า 5555 ลิ้นห้อยเชียว”


แทฮยองเอามือเกาคางอีกคน


“พอเลย”


จีมินปักมือแทฮยองออกและยืดตัวยืนดีๆ


“นี่ เย็นนี้ว่างไหม”


แทฮยองเอ่ยถามจีมิน


“วันนี้หรอ ว่างนะ ทำไมอ่ะ”


“อยากจะชวนไปกินติมอ่ะ ไปป่ะ”


"ถ้าเลี้ยงก็ไป "


สายตาเจ้าเล่ห์ของจีมินทำให้คนชวนแถบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่


"มึงนี่มันจริงๆเลย~"


แทฮยองขยี้หัวเพื่อนของตัวเองอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะพากันเดินมา ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ข้างมอ เป็นร้านที่ ตกแต่ง โทน สีขาวดำ ดูสบายตา


"สั่งเลย กูเลี้ยง"


แทฮยองผู้ที่ได้ฉายา จนที่สุดในกลุ่มเอ่ยขึ้น


"จัดไป!"


คนกินเก่งอย่างจีมินก็ไม่พลาดน่ะสิอย่างนี้


"เอาไอศครีมนมเย็น แล้วก็เค้กซ็อกโกแลตด้วยฮะ แท! กินไรป่าว"


จีมินหันมาถามแทฮยองที่เอาแต่นั่งยิ้ม


"เอาด้วยก็ได้"


"แล้วก็ซ็อกโกแลตปั่นอีกแก้วนึงฮะ"


หลังจากที่พนักงานรับเมนูเสร็จก็เดินจากไปทิ้งให้พวกเขาอยู่กันสองคน


"ยังจำได้อยู่อีกหรอว่าชอบกินช็อกโกแลตน่ะ"


"ลืมก็บ้าแล้ว"


รอยยิ้มของจีมินไม่เปลี่ยนเลยจริงๆมันทำให้เขานึกถึงตอน เกรด9 วันนั้นเป็นวันเกิดของจีมิน และเป็นวันที่แทฮยองจะต้องอยู่ประเทศบ้านเกิดเป็นวันสุดท้าย และเป็นครั้งแรกที่เขาและจีมินได้มา ทำอะไรแบบนี้ ด้วยกัน แทฮยองตั้งใจจะพาจีมินมาเลี้ยงวันเกิด เลยไม่ได้บอกเพื่อนในกลุ่ม เพราะอยากอยู่ด้วยกันแค่ 2 คน


ย้อนไปตอนเกรด9


"มึงพากูมาอ่ะ มีตังหรอ?"


"พูดงี้ดูถูกกันนี่หว่า อยากกินไรสั่งเลย กินให้หมดด้วยนะคะ เดี๋ยวเรื่องตังค์เฮียจัดการเอง"


แทฮยองหยิบกระเป๋าตังค์ของตัวเอง ขึ้นมาเคาะสองสามที ก่อนจะเก็บลงไป


"โห้ ของจริงว่ะ"


จีมินก้มดูเมนูตรงหน้าก่อนจะเอ่ยปากสั่งพนักงาน


"เอา..อันนี้ฮะ...อันนี่ด้วย แล้วก็ เค้กก้อนนี้ด้วย แล้วก็เอานมเย็นปั่นแก้วนึงด้วยฮะ  แทฮยองเอาไรไหม?"


"เอาซ็อกโกแลตปั่นก็ได้ครับ"


พนักงานจดเสร็จก็เดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง


"ไม่กินติมหรอ"


"แค่เห็นมึงสั่งเมื่อกี้ก็อิ่มจะแย่แล้ว"


ทั้ง 2 คนนั่งรอสักพักนึงของก็มีเสริฟ


"น่ากินจังเลย"


จีมินไม่รอช้าจัดการกับไอศครีมของตัวเองพรางบ่นไปด้วย


"เขาน่าจะมีติมนมเย็นขายเนอะ"


"นี่มึงบ้านมเย็นถึงขนาดนี้เลยหรอว่ะ"


"ก็มันอร่อยนิหน่า กูชอบ"


"กูก็เห็นมึงชอบทุกอย่างอ่ะ กินนมเย็นทุกวันไม่เบื่อหรอ เดียวก็อ้วนพอดี"


"ปากหมา เดี๋ยวก็ตายหรอก ของที่เราชอบอ่ะ ต่อให้กินทุกวันก็ไม่เบื่อ ว่าแต่มึงอ่ะ ชอบกินอะไร ช็อกโกแลตหรอ"


จีมินถามพรางตักไอศครีมเข้าปากคำโต


"อืม"


"ชอบมากเลยหรอ"


"ชอบมากกก ชอบเหมือนที่มึงชอบกินนมเย็นอ่ะ"


แทฮยองอธิบายพรางดูดช็อกโกแลตปั่นอย่างสบายใจ


"ไหนๆวันนี้ก็ปิดเทอมแหละ พรุ่งนี่กูไปหาที่บ้านเอาไหม"


"ปะ..ไปทำไมอ่ะ"


แทฮยองสดุดกึกทันทีเมื่อจีมินบอกว่าจะไปหาเขาที่บ้านพรุ่งนี้ แต่เขาไปเมกาคืนนี้นะสิ คงไม่ได้เจอกัน เขาไม่ได้บอกใครเรื่องที่เขาจะย้าย บอกทุกคนในกลุ่มยกเว้ยจีมิน และไม่ลืมขอให้พวกนั่นอย่าบอกจีมินเรื่องเขาด้วย


"จะซื้อช็อกโกแลตไปให้ เห็นมึงชอบ ที่ผ่านมามึงเลี้ยงกูตลอดเลย ตังก็ยิ่งไม่ค่อยจะมี เดียวพอขึ้นเกรด10 กูเลี้ยงมึงบ้าง ถ้ารวมตังที่มึงเลี้ยงกูตั้งแต่เกรด7นะ กูคงกินข้าวฟรีปีนึงอ่ะ555"


แทฮยองหน้าเสียทันที


"อ่อ...อืม"


"เป็นไรทำไมทำหน้างั้นอ่ะ ไม่ชอบที่กูจะเลีัยงมึงหรอ เห็นกูแบบนี่ กระเป๋าตุงนะจะบอกให้ ทดแทนที่กูชอบลืมกระเป๋าตังเวลาซื้อขนม555+"


เขาอยากจะตอบกลับไปว่า ชอบสิ ชอบมากด้วย....แต่จีมินคงไม่มีโอกาศได้เลี้ยงเขาอีกแล้วแหละ....


ปัจจุบัน


"ของที่สั่งได้แล้วค่ะ"


พนักงานของร้านเดินถือขนม น้ำ และ ไอศครีม ที่ทั้ง 2 คนสั่ง มาวางไว้ที่โต๊ะ ก่อนที่จีมินจะเริ่มกินเป็นคนแรก


"อร่อยไหม"


แทฮยองถามจีมินที่เอาแต่นั่งกินไม่หยุด


"อร่อยมาก ของฟรีนิ><"


จีมินพูดพลางตักไอศครีมเข้าปากไม่ขาดสาย


"ดีเลยดิ มีไอศกรีมนมเย็นขายอ่ะ"


"ก็ดีน่ะสิ เมื่อก่อนไม่เห็นมี แต่ตอนนี้มีก็ดีเหมือนกัน แต่บางร้านก็ไม่มีนะ เวลากูสั่งแล้วไม่มีโคตรหัวร้อนเลย-0-"


"แต่ตอนนี้ก็มีแล้วนิ"


ทั้ง 2 คนนั้งคุยย้อนอดีดกันไปเรื่อยๆ มีทั้งเรื่องดีและไม่ดี เรื่องตลกและเรื่องที่แป๊ก


"ใช่ไหมๆ แล้วตอนนั้นกูจำได้เลย จองกุกแม่งล่วงลงไปในบ่อโคลนอ่ะ หน้านี่ทิ้มลงไปเลย555+"


จีมินกำลังพูดถึงเข้าค่ายตอนเกรด9 ที่ให้โหนเชือกข้ามบ่อโคลน แต่จองกุกเพื่อนของพวกเขาทำเชือกหลุดมือหน้าทิ้มลงไป


"มึงก็ไม่ต่างจากมันแหละ โดดไปยังไม่ทันถึงฝั่งเลย มือหลุด หลังสไลด์บ่อโคลนหัวนี่เปื่อนไปหมด555+"


"แหม่ ยังจำได้อยู่อีกหรอ น่าอายว่ะเชี่ย555 เอ่อ! จริงสิกูมีเรื่องอยากจะถาม"


"อะไรหรอ?"


"วันนั้นอ่ะ...วันปิดเทอม ตอนเกรด9 ทำไมมึงถึงไปโดยไม่บอกล่ะ"


แทฮยองสตั้นไปกับคำถามของจีมินไม่รู้จะตอบว่าอะไร


"เอ่อ...คือ..."


แทฮยองตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ โดยเฉพาะกับจีมิน เขาจะรู้ไม่ได้ว่าแทฮยองรู้สึกยังไงกับจีมิน ร่างบางยังคงตั้งหน้าตั้งตารอคำตอบจากเขา


"คือ..."


-*-


เสียงโทรศัพท์ของจีมินเปรียบเสมือนเสียงสวรรค์ช่วยชีวิตของเขาไว้ มือป้อมหยิบโทรศัพท์เครื่องสวยขึ้นมาก่อนจะกดรับสาย


"ฮัลโล....อ่า....อ่า....เคๆ...จะไปเดียวนี้แหละ"


จีมินกดวางสายก่อนจะหันมายิ้มแห้งๆให้แทฮยอง


"ไม่เป็นไรหรอก มึงติดธุระนิ อีกอย่างกินหมดแล้วไม่ใช่หรอ วันหลังเราค่อยมากันใหม่ก็ได้"


แทฮยองไม่รอให้จีมินได้พูดอะไร ก็พูดสวนขึ้นมาก่อน ทำให้ร่างบาง ใจชื้นขึ้นมาบาง


"ขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะ เดี๋ยวกูขอไปธุระก่อน น่าจะกลับดึกๆ มีไรโทรมา"


จีมินบอกลาแทฮยองก่อนจะเดินออกไปจากร้าน ทิ้งให้เขานั่งหาคำตอบว่า...จะบอก ให้จีมินรู้ดีไหม เกี่ยวกับความในใจของเขา ที่เก็บ มาร่วม 6 ปี...


1 เดือนผ่านไป


วันรับน้องนอกสถานที่ของ คณะวิศวกรรมศาสตร์ 


"มาครบกันแล้วนะครับ"


"ครับ//ค่ะ"


"โอเค งั้นออกเดินทาง"


เสียงพี่ว๊ากปี 3  ร้องถาม เด็กปี 1  ก่อนจะสั่งให้ออกรถ ส่วนพี่ๆก็ลงไปนั่งที่รถของตัวเอง 


"ตื่นเต้นมากเลยอ่ะ ไม่ได้ไปเที่ยวน้ำตกประมาณ 2 ปีได้แล้วมั้งเนี่ย"


จีมินที่นั่งข้างแทฮยอง เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง


"ว่าแต่ มึงเอา MP3 มาด้วยหรือเปล่าเนี่ย "


แทฮยองหันไปถามจีมินที่เอาแต่มองนอกหน้าต่างด้วยความตื่นเต้น


"ไม่ลืมหรอกหน่า ถ้ากูลืมมีหวังเมารถตายแน่"


"ดีมาก"


มือหนายกขึ้นขยีหัวเพื่อนของตัวเอง


"ถ้าถึงแล้วปลุกด้วยนะ"


จีมินพูดพลางเตรียมใส่หูฟังรอ


"หลับไปเถอะ ไม่ถึงเร็วขนาดนั้นหรอก"


จีมินพยักหน้าสองสามที กดเปิดเพลงและเอา เสื้อกันหนาว มาคลุมหน้าไว้ ก่อนจะหลับตาลง เพื่อพาตัวเอง เข้าสู่ ห่วงนิทรา


เวลาผ่านไปสักพักนึง เขารู้สึกถึง บางสิ่งบางอย่าง ที่ มาสัมผัสที่ไหล่ของเขา


"จีม...จีมิน"


ไม่มีเสียงตอบรับ จากคนตัวเล็ก มีเพียงแต่ เสียงลมหายใจ เข้าออกสม่ำเสมอ ทำให้เขารู้ทันทีว่า จีมินหลับไปแล้ว


แทฮยองเอาเสื้อกันหนาวตัวเล็กของจีมินออกก่อนจะเผยให้เห็นคนตัวเล็ก ที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนไหลของเขา


"น่ารักไม่เปลี่ยนเลยเนอะ"


ร่างสูงพูดพรางเอามือปัดปลายผมออกจากหน้าคนที่นอนไม่รู้เรื่องให้เห็นชัดยิ่งขึ้น


"เมื่อไหร่จะออกไปจากหัวใจกูสักที...."


ณ น้ำตกแห่งหนึ่ง


หลังจากที่ทุกคนมาถึงที่น้ำตก พวกเด็กปี 1 ก็ผ่านกิจกรรมมามากมาย มาด้วยกันอย่างสนุกสนาน ไม่ว่าจะเป็นร้องเล่นเต้นโชว์ อย่างที่การรับน้องเขาทำกัน


"กิจกรรมต่อไป พวกผมจะให้พวกคุณ จับคู่ 2 คน!!"


สิ้นเสียงพี่ว๊ากปี 3  แทฮยองรีบคว้าตัวจีมินมาไว้ข้างๆตัวเองก่อนที่ไอ้คนข้างๆมันจะคว้าไป โชคดีที่เขามือไว้กว่า


"เบาๆหน่อยสิ ตัวมึงก็ไม่ใช่เล็กๆ"


จีมินบ่นพึมพำพรางรูบแขนตัวเองปอยๆ เลยโดนแทฮยองดีดหน้าผากอย่างหมั่นใส้


"หลังจากได้คู่แล้ว พวกผม มีเวลาให้ 1 ชั่วโมง ออกจากป่าให้ได้ โดย...จะมีแผนที่ให้ จะปล่อยไปทีล่ะคู่ ห่างกัน คู่ล่ะ 3 นาที"


หลังจากพี่ว๊ากปี 3 บอกกติกากับเด็กปี 1 ก็ทำการแจกแผนที่แล้วก็เข็มทิศให้อีก คู่ล่ะอัน


"แต่ล่ะจุดจะมีป้ายบอกทางให้นะ ไม่ต้องห่วง จะมีป้ายบอกทางให้แน่ ถ้าน้องๆไม่ออกนอกเส้นทาง ตลอดเส้นทางที่พวกพี่จะให้น้องเดิน มีสัญญาณแน่นอน อย่าแกล้งกัน เพราะพวกพี่อยากจะฝึกวิธีเอาตัวรอดของน้องๆทุกคน โอเค!! คู่แรก เชิญครับ"


เฮดว๊ากปี 3 ประจำคณะวิศวะ เชิญคู่แรกเข้าป่าไป ส่วนเขากับกับจีมินจับฉลากได้คู่ที่ 12 ซึ่งมันก็มี 13 คู่ แต่ละคู่ ลุกไปเรื่อยๆ จนมาถึงคู่ของทั้ง 2 คน ที่เป็นคู่เกือบสุดท้ายสุดท้าย


"คู่ต่อไป!"


สิ้นเสียงของเฮดว๊ากปี 3 ทั้งแทฮยองและจีมินก็พากันเดินเข้าป่าไป โดยไม่ลืมที่จะหยิบเข็มทิศ และแผนที่ไปด้วย


"ในแผนที่มันบอกว่าอะไรนะ"


คนตัวเล็กที่เดินนำไปนิดนึงถามแทฮยองที่ก้มมองดูแผนที่อยู่


"เดินไป น้ำตก"


"กูยังไม่เจอน้ำตกเลยมีแต่ป้ายเนี่ย"


แทฮยองเงยหน้ามองป้ายบ่งบอกถึงสัญญาลักษให้เลี้ยวขวา


"ก็เลี้ยวขวาไง เดินไปเดี๋ยวก็เจอน้ำตกละมั่ง"


ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปเลื่อยๆ ก่อนจะเจอป้ายอีก 3 ป้ายตามมา


"แล้วถ้าสมมุติว่าถ้าเราเจอน้ำตก เราจะต้องไปที่ไหนต่ออ่ะ"


จีมินถามแทฮยองที่เอาแต่มุ่งหมั่นในการอ่านแผนที่


"พอเจอน้ำตก ให้ เดินชิดซ้ายไปหน่อยนึง เดินไปเรื่อยๆ ก็ทางออกแล้ว ง่ายดีอ่ะ เดินมาเจอป้าย แค่ 4 ป้ายเอง"


"รีบไปเหอะ ออกเร็วๆก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ"


จีมินว่าก่อนจะเดินต่อไป ส่วนแทฮยองก็เดินดูแผนที่อยู่เหมือนเดิม


"กูว่า...ป่ามันรกแปลกๆนะ"


ทั้งคู่เดินเข้าไปลึกเรื่อยๆก่อนจะสักเกตรอบตัวว่ามันแปลกไป


"ป่ามันก็รกแบบนี้แหละ มึงอ่ะคิดมาก"


แทฮยองและจีมินเดินตีคู่กันไปแต่ก็ยังไม่เจอสิ่งที่เรียกว่า 'น้ำตก' เลย


-*-


เสียงโทรศัพท์ของแทฮยองดังขึ้นขัดจังหวะการตั้งใจหาน้ำตกของทั้ง 2 เขากดรับเบอร์ของเพื่อนในคณะก่อนจะเอามานาบที่หู


"ว่า"


"(มึงอยู่ที่ไหนเนี่ย!!)"


เสียงเพื่อนในคณะที่ชื่อนัมจุนดังเล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์จนจีมินที่เดินอยู่ถึงกับหันมอง เขาเลยกดเปิดลำโพงและหยุดเดิน


"อยู่ในป่าไง ถามไมอ่ะ มึงคู่ที่ 7 ไม่ใช่หรอว่ะ?"


"(มึงรีบออกมาเลยนะ มีคนแกล้งสลับป้าย มึง กับ จีมิน กำลังหลงป่า!!)"


คำพูดของนัมจุนทำเอาทั้ง 2 คนมองหน้ากันเลิกลัก


"(รีบออกจาก......เดี๋ยวนี้....ไอ้แท ได้ยินกูไหม.....แทฮยอง!!)"


เสียงขาดหายติดๆขัดๆ ทำให้ทั้ง 2 เข้าใจอะไรบางอย่างได้


"นัมจุน!! เอ้ย นัมจุน!!"


เสียงปลายสายถูกตัดไป พร้อมกับ ความกลัว ของ ทั้งสองคน ที่เข้ามาแทนที่ หลังจากที่สายหลุด โทรศัพท์ของ ทั้งสอง ก็ไม่มีสัญญาณอีกเลย


" ทำไมถึงได้ซวยแบบนี้ว่ะ"


จีมินนั่งลงบนขอบหิน พลางบ่นไปด้วย


" เอาหน่า คิดซะว่ามาแคมป์ปิ้งละกัน"


"แคมป์ปิ้งห่าไร ไม่มีอะไรมาเลยเนี่ยนะ อีกอย่าง....กูหิวด้วย"


ชายหนุ่มร่างบางพูดลางทำหน้ามุ่ย ก่อนจะเอามือรูบท้องปอยๆ


"ช่วยไม่ได้นิ ยังไงก็หลงไปแล้ว เย็นมากแล้วด้วย งั้นคืนนี้ เราคงต้องนอนที่นี่แล้วล่ะ"


คำพูดของแทฮยองทำเอาจีมินหน้ามุ่ยเข้าไปใหญ่


" อย่าทำหน้าบูดได้ไหม นอนแค่คืนเดียวเอง"


" ก็ไม่ได้ซีเรียสเรื่องที่นอน......"


" แล้วเป็นอะไร ?"


"กูหิว..."


ยังไงจีมินก็ยังคือจีมินสินะ ร่างสูงอมยิ้มพรางหยิบขนมปังในกระเป๋าของตัวเองยื่นให้กับจีมิน


"อ่ะ กูเอามาเผื่อ"


ใบหน้าเปื้อนยิ้ม รับขนมจากมือไป แกะกินอย่างสบายใจ


"แล้วมึง ไม่กินหรอ"


"กูมีแล้ว"


ก่อนจะชูขนมในมือของตัวเองขึ้นมา


หลังจากวุ่นวายอยู่กับการกินพักใหญ่ๆ ทั้ง 2 ก็จัดแจงหาที่นอนของตัวเอง แต่กว่าจะหาได้ก็ล่อสะมืดค่ำ


"เอาเสื้อกูไหม?"


ร่างสูงกำลังจะถอดเสื้อกันหนาวของตวเองให้แต่โดนคนตัวเล็กห้ามไว้ก่อน


"ใส่ไปเหอะ กูมีแล้ว"


จีมินว่าก่อนจะนั่งเงยหน้ามองดาวบนฟ้า


"เฮ้ย~ คิดถึงเมื่อก่อนเนอะ"


จีมินพูดก่อนจะเอนตัวนั้งพิงก้อนหินข้างๆ


"ตอนไหนล่ะเมื่อก่อนอ่ะ"


"ก็ตอนม.ต้นไง คิดถึงตอนม.ต้น"


แทฮยองไม่ได้ตอบโต้อะไรได้แต่นั้งฟังคนตัวเล็กพูดอยู่อย่างนั้น


"มึงรู้ไหม...ตอนที่กูไปบ้านมึงแล้วไม่เจอมึง กูยังไม่ตกใจเท่าคนข้างบ้านมึงบอกว่าครอบครัวมึงย้ายไปอยู่เมกาเลยนะ"


"ตอนนั้นอ่ะกูเหงามากเลย แต่ก็ไม่เหงาเท่าไหร่เพราะกูยังมีเพื่อนอีกหลายคน"


"มึงอ่ะเป็นเพื่อนขาลุยของกูเลยนะแต่พอมึงไม่อยู่แล้ว กูเสียใจมากเลยอ่ะ...กูเลยคิดว่า....ต้องดูแลเพื่อนที่เหลืออยู่ให้ดี..."


"มันจะได้ไม่ทิ้งกูไป....เหมือนมึง...."


เสียงเหล่านั้นเริ่มเบาลงก่อนที่บริเวณไหล่ของเขาจะเริ่มรู้สึกมีน้ำหนัก


"ขออยู่แบบนี้สักพักนะ"


"อืม"


"ถ้าปวดไหล เอนหัวกูไปพิงหินก็ได้นะ"


จีมินเอนหัวมาพิงไหล่แทฮยองก่อนจะหลับตาลง ทิ้งให้เขานั้งอยู่คนเดียว เสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเป็นสัญญาณบอกว่าคนตัวเล็กนั้นหลับไปแล้ว....


"นี่...จีมิน...มึงรู้ป่ะ? ไม่สิ มึงไม่เคยรู้เลยมากกว่า ว่าตลอดระยะเวลา ตอนม.ต้นที่เราอยู่ด้วยกันน่ะ กูไม่ได้อยากทิ้งมึง..."


"แต่กูทำใจไม่ได้....ที่จะเห็นมึงไปชอบคนอื่น"


"เพราะ....กูชอบมึง..."


คำพูดทั้งหมดถูกส่งออกมา ทั้งๆที่เขาก็รู้ทั้งรู้ว่าจีมินหลับไปแล้ว แต่เขาก็ยังพูดต่อไปเรื่อยๆ


"มึงรู้ป่ะ ว่ากูทรมานขนาดไหน ที่ต้องเห็นมึงคบกับไอ้เด็กนั่น"


แทฮยองนึกย้อนไปเมื่อ 3 ปีที่แล้ว ตอนที่จีมินวิ่งมาหาเขา พร้อมกับพูดว่าได้คบกับรุ่นน้องที่ตัวเองแอบชอบตอนนั้นสมองของเขาโล่งไปหมดพูดอะไรไม่ถูก นอกจากคำว่า 'ยินดีด้วยนะ'


" เหมือนฟ้าแกล้งกูอ่ะ แกล้งให้กูได้มาเจอมึงตอนเกรด7  แกล้งให้เราได้เป็นเพื่อนกัน ก็ได้ให้กูหลงรักมึง แกล้งให้กูเจ็บปวดใจเล่น จนฉันต้องมาเรียนต่อที่เมกาเพื่อนหนีความรู้สึกทั้งหมด แกล้งให้กูคิดว่ากูลืมมึงได้แล้ว....แต่เปล่าเลยเว้ย พอกูได้กลับมาเจอมึงอีกทีอ่ะเหมือนความรู้สึกทั้งหมดที่กูโยนทิ้งไปแล้ว มันกลับมาทิ่มแทงใจของกูอีกครั้ง”


“หึ ตลกว่ะ...ทั้งที่มึงก็เป็นผู้ชาย แล้วกูก็เป็นผู้ชาย....”


“มึงจะคิดว่ามันผิดไหม ถ้ากูจะพูดว่า...”


“กูชอบมึง....จีมิน....”


น้ำใสๆ ไหลลงมา จากดวงตาคู่สวย ของร่างสูง เขาไม่ได้พูดอะไรต่อได้แต่ นั่งรอเวลา ให้น้ำตาของเขา แห้งไปเอง


เช้าวันต่อมา


"ฮัดชิ้ว!!! "


ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะอาการคัดจมูกของตัวเอง แต่ก็ต้องตกใจ เพราะตอนนี้ ตัวของตัวเองกำลังอยู่ในอ้อมกอด ของแทฮยองที่กำลังสั่นด้วยความหนาวเย็น


"แท ตื่น!!"


จีมินพยายามเขย่าตัวอีกคนให้ตื่น แต่ก็ไม่สำเร็จ ได้แต่นั่งสั่นอยู่อย่างนั้น


"แทฮยองตื่น กูเริ่มกลัวแล้วนะ"


จีมินเขย่าตัวแทฮยองให้แรงขึ้น จนร่างสูง เริ่มสะลึมสะลือ


"จีมิน....ขอโทษ..."


ร่างสูง พูดทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ราวกับคนละเมอ แต่ก็ต้องค่อยๆ ลืมตา อันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างช้าๆ


"จีมิน..มึง....เป็นอะไรหรือเปล่า"


" เป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะ จะเอาเสื้อของมึงมาห่มให้กูทำไมเนี่ย"


"นอนตัวสั่นอย่างกับเจ้าเข้า อุสาเอาเสื้อมาห่มให้ ยังจะมาว่าอีก"


แทฮยองทำเสียงน้อยใจก่อนจะโดนมือป้อมฟาดลงตรงไหล่


"อย่าทำแบบนี้อีกนะ อยากตายรึไง ถ้ามึงเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง"


 ร่างบาง ดุร่างสูง ที่เอาแต่นั่งไอ


"ลุกไหวไหมเนี่ย กูจะพามึงออกไปเอง"


จีมินลุกขึ้น เพื่อจะดึงร่างสูงให้ลุกตาม แต่จีมินตัวเล็กเกินไป ที่จะดึงผู้ชายตรงหน้าให้ยืนได้


"มึงทิ้งกูไว้ที่นี่เถอะ กูไม่ไหวแล้ว..."


"พูดบ้าอะไรของมึงเนี่ย มึงจะทิ้งกูเป็นรอบที่ 2 ไม่ได้แล้วนะ มึงใจร้ายเกินไป"


จีมินจ้องหน้าแทฮยอง


"น้อง!! อยู่ไหนกันน่ะ!!"


เสียงของรุ่นพี่ในคณะ ดังขึ้นใกล้ๆ จนจีมินต้องหันหลังกลับมาดู


"พี่ฮะ พวกผมอยู่นี่!"


จีมินตะโกนจนสุดเสียง ทำให้รุ่นพี่ ที่ออกตามหาพวกเค้า ได้ยิน เลยมาช่วยไว้ทัน หลังจากทั้งสองออก ป่ามาได้แทฮยองก็ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลทันที เพราะพิษจากไข้ป่า โดยมีจีมินขอตามไปด้วย เพราะตัวเอง เป็นต้นเหตุ ที่ทำให้แทฮยองไม่สบาย


หลายชม.ผ่านไป


"ฮัดชิ้ว"


เสียงจามของร่างบาง ทำให้ร่างสูง ที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ สะดุ้งตื่นขึ้นมา


"แท ฝื้นแล้วหรอ เดี๋ยวกูไปตามหมอให้นะ"


จีมินกำลังจะลุกออกจากเก้าอี้ แต่โดนแทฮยองคว้ามือไว้ก่อน


"หิวน้ำ"


เสียงแหบพร่าง พูดขึ้นอย่างติดขัด จีมินเลยรีบรินน้ำให้ทันที


"ลืมไปมึงไม่สบายนี่ กินน้ำเย็นไม่ได้ ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูกินให้เอง"


ร่างบางที่ริมน้ำเย็นใส่แก้ว เพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าเพื่อนตัวเองป่วยอยู่กำลังจะยก แก้วน้ำขึ้นดื่ม ร่างสูงกลับดึงแขนร่างบางไว้


"หยุดเลย เมื่อกี้มึงก็จามไม่หยุด ตัวรุมๆ เหมือนจะไม่สบายด้วย ไปให้หมอดูหน่อยไป


เมื่อได้ยินคำว่าหมอ จากปากของแทฮยอง จีมินก็หน้าเสียทันที


"ไม่เอาอ่ะ กลัวเข็ม"


“มึงนี่มันดื้อจริงๆเลย"


“ก็เพื่อนใครล่ะ เพื่อนมึงไม่ใช่หรอ”


จีมินพูดก่อนจะรินน้ำแก้วใหม่ให้แทฮยองและมานั่งลงที่เดิม


"จีมิน"


"หื้ม?"


"กูมีอะไรจะบอก"


"ว่าไง?"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"กูชอบมึง..."


ร่างสูงตัดสินใจพูดความในใจออกไป ด้วยความกลัว ถึงขีดสุด กลัวไปหมด กลัวว่าคำตอบ มันจะเป็นแบบที่เขาคิด


"งั้นหรอ?"


แต่เขากลับคิดผิด


"รู้นานเเล้ว..."


เขาคิดว่าจีมินจะช็อคกับคำพูดของเขา  แต่คำพูดของจีมิน กลับทำให้เขาช็อคซะเอง

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

"เพราะกูก็ชอบมึงเหมือนกัน"


คำพูดถัดมาของร่างบาง แทบทำหัวใจของเขา ล้มเหลว เขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ว่าคำตอบ ที่จีมินพูดออกมามันคือเรื่องจริง


"อึ้งไปเลยล่ะสิ"


จีมินพูดออกมายิ้มๆ


"เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ"


"เมื่อกี้กูพูดว่ากูก็ชอบมึงเหมือน....”

 

จีมินยังพุดไม่ทันจบก็ถูกคนบนเตียงดึงคอเสื้อให้ลงมาประทับจูบกับตัวเอง มือหนาบีบแก้มของอีกคนเบาๆให้อ้าปากออกเพื่อที่แทฮยองจะได้สอดลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหอมหวานในโผลงปากของอีกคน จีมินเองก็จูบตอบแทฮยองไม่แพ้กัน ปากเล็กดูดดึงปากล่างของอีกฝ่ายก่อนจะร้องครางออกมาในลำคอเบาๆ


“อื้อ...”


ร่างสูงเปลี่ยนจากดึงคอเสื้อเลื่อนมือมาจับท้ายทอยของจีมินแทนและบีบคลึงมันเบาๆ


“อึก...อื้อออ”


เหมือนว่าร่างบางกำลังขาดอากาศหายใจมือป้อมกำเสื้ออีกคนแน่นก่อนจะทุบอกแทฮยองเบาๆ ร่างสูงเห็นแบบนี้เลยถอนจูบออกจากคนตรงหน้าอย่างเสียดาย


"มึงรู้ไหม ว่า 3 ปีที่กูต้องรอมึงมันทรมานมากแค่ไหน"


น้ำตาของจีมินที่ควรจะไหลออกมาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ตอนนี้มันได้ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะด้วยความคิดถึงแต่ด้วยอะไรก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้ ทั้งสองคนก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้งแล้ว


"เพราะกูคิดว่ามึงไม่ได้ชอบกู กูเลยพยายามตัดใจจากมึง ด้วยการไปคบกับเด็กคนนั้น แต่ใครจะไปรู้ ว่าหลังจากนั้น มึงจะหนีกูไปเรียนต่อที่เมกาโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว ถ้าจองกุกไม่โทรมาบอกกู เรื่องเหตุผลที่มึงหนีกูไป กูคงไม่รู้ ว่าที่มึงไป เพราะกู กูรู้สึกผิดมากเลยรู้ไหม?!"


จีมินกำเสื้อแทฮยองแน่น นิ้วเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวย


"จะไปนึกถึงอดีตทำไมล่ะ"


"...."


"กูรักมึงนะจีมิน..."


"..."


"แค่ตอนนี้กูมีมึง กูก็มีความสุขมากแล้ว...."

 

"...."

 

"แค่เปลี่ยนสถานะจาก 'เพื่อน' มาเป็น 'แฟน' แค่นั้นแหละ"


------------------------------------------------------- The end --------------------------------------------------------

จบไปแล้วจ้าาาาาาาาาาาา อ่านแล้วเป็นไงติชมได้น้าาาาา


ผลงานอื่นๆ ของ TaeTae_army

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 13:01
    มาต่อนะคะรออยุ่ค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #3
    0
  2. วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 11:49
    น่ารักมากก มาต่อนะคะ รออยู่ค่าา><
    #2
    0
  3. #1 Rachadaporn67 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 18:13
    ฟินนนนนนนนนน
    #1
    0