[Legend Online] เปิดตำนาน ป่วนออนไลน์

  • 88% Rating

  • 99 Vote(s)

  • 1,474,464 Views

  • 14,490 Comments

  • 9,091 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,735

    Overall
    1,474,464

ตอนที่ 89 : บทที่ 87 พ่อครัววิปริต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9201
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    30 ส.ค. 56

บทที่ 87 พ่อครัววิปริต

 

          ร่างกายที่โชกไปด้วยเลือด ดาบสีดำปักค้างเอาไว้อยู่ที่ชั้นบนสุดของบันได ลมหายใจหอบแผ่วเบามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างของผู้ชนะ สตรีทเมจิกอาคมตอนนี้สติใกล้จะวูบเต็มที่แล้ว สีหน้านั้นดูซีดเผือดเพราะอดนอนมาเป็นเวลานาน เพราะการต้องสู้กับดอปเปอร์เกงเกอร์ที่มีความสามารถเท่ากับตัวเองและปราศจากความเหนื่อยล้า อีกทั้งยังมีจำนวนที่มากกว่า ไม่ใช่อะไรที่ใครคิดจะทำก็ทำได้

          “เห็นไหม แค่เวทย์กระจอกๆของแก ไม่คณามือฉันหรอกน่า” เขาพูดเสียงหอบ ขาและแขนที่สั่นพับๆบ่งบอกถึงขีดจำกัดร่างกายที่เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว มือที่ชุ่มไปด้วยเลือดคว้าชายผ้าคลุมอีกฝ่ายแน่นก่อนจะหมดสติไป เนื่องจากอาคมต่อสู้มาโดยไม่ได้หยุดพัก แถมดอปเปอร์เกงเกอร์ที่สู้ด้วยจำนวนมันก็เพิ่มขึ้นตลอดเวลา ชั้นสุดท้ายที่สู้ด้วยก็คือสิบตัว ความเก่งกาจก็เพิ่มขึ้นทุกครั้งทำให้ต้องพัฒนาตัวเองขึ้นไปเรื่อยๆ

          “ทำเป็นพูดดี” ชายหนุ่มในชุดคลุมยาวพูด ตวัดขาเตะอีกฝ่ายจนปลิว “โทษฐานที่ทำให้ผ้าคลุมของข้าเลอะ เจ้าสวะ”

          ร่างของอาคมลอยไปปะทะกับผนังถ้ำและร่วงตกลงไปในแอ่งน้ำสีดำทมิฬ เป็นครั้งแรกที่ลูซิเฟอร์ไม่ฆ่า แต่เลือกที่จะนั่งดูภาพเหตุการณ์ต่อจากนี้ไปต่างหาก

          “อ๊าก!!!!” เสียงกรีดร้องของอาคมดังลั่น ร่างสูงโผล่ออกมาจากผืนน้ำสีดำ แต่กลับมีมือแห้งเหี่ยวนับสิบโผล่ขึ้นมาจากน้ำและฉุดดึงร่างของเขาลงไป แม้จะพยายามตะเกียกตะกายเท่าไหร่ก็ยิ่งหมดแรงมากขึ้นเร็วเท่านั้น

          “บ่อน้ำแห่งความตาย สถานที่ที่รวมเอาความทุกข์ ความเจ็บปวด ความทรมานเอาไว้ จงเอาชีวิตรอดออกมาให้ได้ซะสิ เจ้าสวะ” ลูซิเฟอร์หัวเราะชอบใจ เขามองเห็นสายตาเคียดแค้นนั้นชัดเจน รังสีอำมหิตแผ่ล้นทะลักจนไวน์ในแก้วสั่นกระเพื่อม ทำเอารู้สึกสนุกมากขึ้นไปอีก

          ยี่สิบนาทีผ่านไปแรงของอาคมก็ตกลงร่างกายของเขาจมดิ่งลงสู่ก้นสระ เขาแทบไม่เหลือแรงจะตะกายขึ้นไปอีกแล้ว ทำได้แค่เพียงปล่อยให้ร่างกายถูกมือลื่นๆนั้นฉุดกระชากไปมา ดวงตามองไปยังผิวน้ำพร้อมกับฟองอากาศหายใจเฮือกสุดท้าย ทางด้านของตัวแทนบาปแห่งความทะนงตนมองเห็นความเงียบก็รู้สึกเซ็งขึ้นมา ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสร้างความหฤหรรษ์ได้เพียงแค่นี้เท่านั้น

          เขาไม่ยอมแพ้และเริ่มคิดหาวิธีจัดการกับไอ้เจ้าพวกลูกช่างเกาะพวกนี้ แม้พยายามจะดึงมันออกเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล แรงที่จะใช้ดิ้นรนเหลืออยู่ไม่มากแล้ว หูของเขาเริ่มอื้อเพราะแรงดันใต้น้ำ หากปล่อยเอาไว้นานกว่านี้คงอันตรายแน่ๆ ทว่าคำพูดหนึ่งของราล์ฟที่เคยพูดคุยกันในขั้นตอนของการเตรียมแผนการก็แวบขึ้นมา

          ถ้าเส้นทางข้างหน้ามันมีแต่ความทรมานและความเกลียดชัง ฉันทำได้แค่ยอมรับมันแล้วก้าวเดินต่อไป...ก็แค่นั้น

          ใช่แล้ว...ก็แค่ยอมรับมันเท่านั้น

          เข้ามาเลยไอ้ลูกปลิง อาคมคิด ปล่อยตัวตามสบายพยายามไม่คิดอะไรและรับเอาความทุกข์ ความเจ็บปวดและความทรมานทั้งหมดเข้ามา มืออัปลักษณ์เหล่านั้นแทงเข้าไปตามร่างกายและสลายไป มันช่างเป็นความทรมานที่ยากจะอธิบาย ร่างกายอึดอัดราวกับจะฉีกออกเป็นชิ้นๆ แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้เพราะคิดว่ายังทนได้อีก

          ลูซิเฟอร์แสยะยิ้มออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้บอกวิธีการฝึกของขั้นต่อไปก็รู้ได้เอง เรียกได้ว่าเป็นคนโง่ที่บ้าบิ่นเอามากๆ การยอมรับความทุกข์ทรมานก็คือแก่นแท้ของอัตตา ยอมเจ็บปวดโดยไม่สูญเสียความเป็นตัวเอง เชื่อมั่นว่าตัวเองจะต้องก้าวต่อไปได้ พลังที่สามารถช่วยให้แข็งแกร่งได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี่แหละคือ อัตตา

          “ข้าขอชมในฐานะของมนุษย์ชั้นต่ำ เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่ข้ารู้สึกว่าจะสามารถเข้าถึงสิ่งนั้นได้” ชายหนุ่มกล่าวชื่นชม แล้วดื่มด่ำกับรสชาติอันหวานนุ่มลิ้นของไวน์ต่อ

 

          พวกราล์ฟปักหลักอยู่ที่เมืองอาร์วิเนียร์ ทุกวันในช่วงเช้าก็จะพากันออกไปเก็บระดับและฝึกทักษะในส่วนต่างๆ ไซเรนแม้จะเก่งเรื่องเวทย์วารีแต่ก็ถูกจับฝึกให้ใช้ธนู โดยใช้ก้าวเท้าเงาจันทราร่วมด้วย แรกๆการฝึกนั้นจะยากมากเพราะการฝึกถ่ายน้ำหนักในระหว่างเดินเป็นเรื่องที่ยากพอดู แต่หากสามารถจับเคล็ดลับได้แล้วจะสบายมากในช่วงหลังๆ เช่นเดียวกันกับอารินที่ตอนนี้เริ่มวิ่งได้แล้ว แต่ยังมีปัญหาในเรื่องของการหลบหลีกอยู่

          คิริกับนัคกี้เองก็โดนจับฝึกด้วย โดยให้ออกล่าสัตว์อสูรที่มีระดับมากกว่าตัวเองหรือเทียบเท่า จะใช้วิธีไหนก็ได้ ซึ่งคิริที่พึ่งเกิดได้ไม่นานระดับก็ยังต่ำอยู่ ทำให้คำสั่งของราล์ฟดูโหดมาก แต่เขากลับเชื่อว่ามันสามารถทำได้ แรกๆมันจะกลับมาในสภาพที่สะบักสะบอมเอามากๆ แต่หลังจากนั้นก็เริ่มเห็นพัฒนาการของมันบาดแผลเริ่มน้อยลง เมื่อแอบตามไปดูก็เห็นว่ามันใช้สัญชาตญาณนักล่า แอบซุ่มรอเหยื่อให้เข้ามาในระยะและทำการโจมตีเข้าที่จุดตาย

          ไซเรนต้องฝึกการใช้เวทย์ประสานการโจมตีสลับกับเวทย์สนับสนุน และต้องฝึกต่อสู้ให้เข้ากับรูปแบบของแต่ละคน พยายามให้เธอฝึกเทคนิคที่เขาเรียกว่าประสานลมหายใจ เป็นการฝึกให้เคลื่อนไหวตามกันโดยไม่ต้องหันไปมอง ซึ่งเรื่องนี้มันเป็นการยากมาก ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นจากการต่อสู้ด้วยกันบ่อยๆจนทำความเข้าใจกันได้ เพราะจากการที่ทดสอบในรูปแบบต่างๆ ของทักษะท่วงทำนองวารี จะใช้ได้ผลก็ต่อเมื่อใช้เครื่องดนตรีบรรเลงเท่านั้น ไม่มีดีเลย์และผลลัพธ์จะเกิดขึ้นทันที หากสามารถใช้ประโยชน์ในจุดนี้ได้ก็เท่ากับว่าไม่ต้องกังวลเรื่องระยะเวลาในการต่อสู้แล้ว

          พอกลับเข้าเมืองราล์ฟก็ทำการค้าของตัวเองเพื่อหาเงิน ด้วยน้ำเสียงของไซเรนและความน่ารักของอาริน ทำให้กลายเป็นร้านอาหารที่มีคนเข้าคิวยาวมาก โดยราล์ฟยังเน้นเทคนิคเดิมคืออาหารที่ไม่จำเป็นต้องนั่งกิน และได้รวดเร็วมาก เปลี่ยนเมนูอาหารทุกวันทำให้ไม่เกิดความซ้ำซากจำเจ และด้วยเหตุนี้เองทำให้ราล์ฟได้รับการติดต่อจากเจ้าของภัตตาคารซึ่งอยากได้เขาไปเป็นพนักงาน แต่พอปฏิเสธไปก็โดนก่อกวน ซึ่งแน่นอนว่าราล์ฟไม่ปล่อยเอาไว้อยู่แล้วจึงต้องเชือดไก่ให้ลิงดูก่อนเป็นอันดับแรก

          ดังนั้นแล้วภาพของคนสามคนที่เหลือรอดจากความตายถูกแขวนห้อยอยู่เหนือร้านจึงเรียกความสนใจได้ไม่ยาก

          “ยินดีต้อนรับสู่ร้านอาหารไร้นามครับ/ค่ะ~!!

          “เสียงให้ดังกว่านี้หน่อยสิครับ ให้ดังเหมือนตอนที่มาก่อกวนร้านของผม” ไม่พูดเปล่า ราล์ฟก็จัดการยิงธนูใส่เพื่อทดสอบความแม่นยำของตัวเอง เป็นการฝึกเพื่อเพิ่มระดับทักษะไปด้วย บางครั้งที่กำลังขายอาหารอยู่แต่เสียงเรียกลูกค้าเบามาก เขาก็ซัดมีดออกไปจัดการบ่งบอกถึงฝีมือในการใช้อาวุธลับได้เป็นอย่างดี

          “นายนี่โหดร้ายจังนะ” ไซเรนจิกกัด หลังจากอยู่ด้วยกันมาพักใหญ่ถึงได้รู้จักนิสัยที่แท้จริงของราล์ฟ แม้จะเป็นคนที่เลวร้ายมากแต่กลับเป็นคนที่อ่อนโยนไม่แพ้กัน เป็นคนพูดจริงและทำจริงเพียงแค่เธอหลุดพูดคำว่า ข้า และ เจ้า ขึ้นมาก็โดนขังอยู่ในแหวนนานถึงสามชั่วโมง จนภายหลังเธอเริ่มใช้ภาษาเหมือนคนอื่นๆแล้ว

          “แค่นี้ไม่เรียกว่าโหดหรอก ไม่เลยสักนิด”

          “แล้วแบบไหนล่ะถึงจะเรียกว่าโหด”

          ราล์ฟไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะแสดงวิธีการทรมานคนให้ดูเป็นขวัญตา โดยการคลายเชือกออกให้ร่างเหล่านั้นตกลงมากระแทกกับพื้น เขาทำแบบนี้อยู่ห้าถึงหกครั้งร่างของทั้งสามคนก็โชกไปด้วยเลือด หากจะโทษก็ต้องโทษที่ระบบของเกมออกแบบพลังชีวิตให้นั่นแหละ แม้ผู้หญิงคนนั้นจะร้องขอชีวิตเขาโดยใช้ความเป็นผู้หญิงเข้าช่วย ราล์ฟก็แค่ยิ้มแล้วปล่อยเธอให้ตกลงมา และเพิ่มความโหดร้ายอีกโดยการวางหินร้อนๆเอาไว้แล้วปล่อยให้ร่วงลงมา

          และความโหดร้ายนี่เองทำให้เขาได้รับฉายาว่า พ่อครัววิปริต

          เมื่อถึงวันสุดท้ายของการออฟไลน์ ราล์ฟก็เรียกอารินมาพูดคุยถึงเรื่องที่เธอมีเรียนพิเศษ หลายวันมานี้อารินดูร่าเริงและกล้าที่จะพูดคุยกับคนอื่นบ้างแล้ว แต่ก็ยังมีความเป็นเด็กหลงเหลืออยู่ เขาจึงขอเปลี่ยนกำหนดการใหม่และฝากข้อความถึงอาคมที่โลกภายนอก จากการทดสอบความทรงจำชั่วเสี้ยววินาที อารินสามารถจดจำคำพูดที่ได้ยินทั้งหมด ช่างเป็นความสามารถที่ดีและไม่ดีในเวลาเดียวกัน

 

          เจนภพตื่นขึ้นมาเพื่อทำกิจวัตรในตอนเช้า ออกกำลังกาย อาบน้ำและทำอาหาร ก่อนจะเปิดข่าวเพื่อดูสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน แต่ข่าวที่กำลังกลายเป็นประเด็นก็คือเรื่องของผู้ก่อการร้ายที่ถูกจับและทางต่างประเทศมีคำร้องขอให้ส่งตัวผู้ต้องหารายนี้ให้กับประเทศของตน นานๆจะมีข่าวประหลาดๆอย่างต้นไม้หน้าคน หรือจระเข้กินผักโผล่ออกมาเป็นพักๆ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามันมีอะไรให้น่าสนใจ

          วันนี้วิลาวรรณตื่นเช้ามาก เธอดูไม่รีบร้อนเพราะวันนี้รถไม่ค่อยติดเนื่องจากเป็นวันเสาร์ วันนี้เจนภพต้องไปช่วยงานแม่ที่โรงแรมเขาจึงแต่งกายแบบปกติเสื้อยืดคอกลมสีกรมท่า กางเกงยีนส์ จากนั้นจึงออกจากบ้านกันตอนแปดโมงเช้า ระหว่างทางเขาก็นั่งอ่านเอกสารงานของแม่ไปด้วยเพื่อตรวจสอบความผิดพลาด ขับรถเพียงแค่สี่สิบนาทีก็มาถึงโรงแรมที่คุณแม่ทำงาน

โรงแรมที่วิลาวรรณทำงานอยู่นั้นรับแขกทั้งในและต่างประเทศ รับจัดงานต่างๆ จึงไม่แปลกที่จะเห็นชาวต่างชาติเดินกันหนาตา คนที่รู้จักกับเจนภพในที่แห่งนี้มีไม่ถึงสิบคน แต่ก็อีกเจนภพนั้นเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีในระดับหนึ่ง เด็กสาวที่มาฝึกงานเห็นก็แอบไปพูดคุยกัน บ้างก็แซวกับวิลาวรรณอย่างสนุกปาก แต่เพราะเจนภพนอกจากแม่แล้วเขาจะไม่ค่อยยิ้ม ภาพลักษณ์ของเขาจึงเป็นคนเย็นชา

ระหว่างนั้นก็มีแขกชาวไต้หวันท่านหนึ่งเดินลงมายังบริเวณที่พวกเจนภพอยู่ แต่เพราะในตอนนั้นมีเพียงนักศึกษาฝึกงานกับวิลาวรรณอยู่เท่านั้น เขาพยายามพูดภาษาอังกฤษเพื่อให้เข้าใจ อีกทั้งน้ำเสียงของเขาก็ฟังดูรีบร้อนมากจนนักศึกษาฝึกงานต้องขอให้แขกใจเย็นและค่อยๆเล่าเรื่องให้ฟังอย่างช้าๆ แต่ก็อีกสำเนียงของแต่ละคนก็ฟังได้ยากทำให้พวกเธอต้องขอให้เขาพูดซ้ำอยู่หลายครั้ง เจนภพทนฟังอยู่นานจึงกล่าวแทรกเป็นภาษาไต้หวัน

“ต้องขอโทษกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยนะครับ มันเป็นความผิดของทางเรา แล้วทางเราจะเร่งดำเนินการให้ทันที ต้องขออภัยด้วยครับ” พูดจบเขาก็หันไปอธิบายให้ฟังเกี่ยวกับปัญหาเรื่องท่อน้ำในห้องน้ำแตกให้นักศึกษาฝึกงานฟัง ทางวิลาวรรณเองก็ติดต่อไปยังส่วนของฝ่ายที่รับผิดชอบเรื่องนี้

“ลูกไม่เคยบอกแม่เลยว่าพูดภาษาไต้หวันได้”

“แปลกเหรอครับ” เจนภพยิ้ม เพราะเขาเองก็ไม่ถึงกับพูดได้เก่ง ส่วนใหญ่เขาจำๆมาจากบทความในเว็บไซต์ที่เคยอ่านเล่น ซึ่งมีวิธีแก้ปัญหาทำนองนี้อยู่ และการตอบเป็นภาษาประเทศของแขกนั้นอาจจะสร้างความพึ่งพอใจได้ในระดับหนึ่ง เห็นได้จากการที่น้ำเสียงที่เริ่มแข็งขึ้นคล้ายกับจะไม่พอใจ

หลังจากที่จัดการเรื่องทั้งหมดแล้ว วิลาวรรณก็พาเดินไปที่ห้องเล็กๆที่มีไว้เพื่อพูดคุยและปรึกษากัน เป็นห้องเก็บเสียง ที่นั่นมีคนรออยู่ก่อนแล้วสองคน ซึ่งทั้งสองคนนี้ต่างก็รู้จักกับเจนภพเป็นอย่างดี

“สวัสดีครับน้าพร น้านัท”

น้าพร หรือชื่อจริงคือ พรนภา เป็นหญิงร่างท้วมหน่อย เคยได้เจนภพช่วยจัดการเรื่องอาหารให้จนได้รับคำชมยกใหญ่ ส่วนน้านัทเป็นชายร่างเล็ก หน้าตาออกไปในทางติ๋มๆ เป็นหัวหน้าเชฟของที่นี่ ซึ่งก็เช่นเดียวกันได้เจนภพเป็นลูกมือช่วยทำอาหาร เขายังบอกอีกว่าฝีมือเรื่องอาหารของเจนภพนั้นเก่งกว่าตนเองอีก สิ่งที่เหนือกว่าก็คือประสบการณ์ในการทำอาหารหลากหลายชาติเท่านั้น เพราะแค่แนะนำเพียงเล็กน้อยเจนภพก็สามารถจับจุดและทำอาหารเลียนแบบออกมาได้ทันทีโดยอ่านวิธีทำแบบคร่าวๆเท่านั้น

“แหม ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ หล่อเหมือนเดิม” น้าพรเอ่ยปากแซว

“ผมว่าน่าจะมากกว่าเดิมนะครับ ถ้ามันเหมือนเดิมทำให้รู้สึกเหมือนกับผมไม่ได้ขยับไปไหนไกลจากอดีตเลย” เขาตอบด้วยน้ำเสียงปกติ ซึ่งหากใครไม่รู้จักจะคิดไปว่าเจนภพนั้นเป็นคนแข็งกระด้าง

“เข้าใจพูดนะเรา” น้าพรยิ้ม

          หลังจากที่พูดคุยตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน แล้วจึงเริ่มคุยกันเป็นการเป็นงาน แนวคิดของเจนภพเป็นที่ยอมรับทั้งจากน้าพรที่เป็นผู้รับผิดชอบงานนี้ และทางเจ้าของงานที่เปิดไฟเขียวให้ ปัญหาต่อมาที่ถกเถียงกันก็คือเรื่องของอาหาร เพราะไม่มีข้อมูลว่าใครแพ้อาหารอะไร ซึ่งจะต่างจากอาหารฟูลคอสที่สามารถจัดโต๊ะแยกเอาไว้ได้ เจนภพนั่งดูรายชื่อแขกทั้งหมดก่อนจะส่งคืนให้

          “ปัญหาเรื่องอาหารยังมีอยู่อีกนะครับ ต้องอย่าลืมว่าบุคคลสำคัญของงานพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ ซึ่งปัญหาที่ว่าก็คือลิ้นที่ชินกับรสชาติอาหาร ดังนั้นแล้วจะต้องเป็นอาหารที่สามารถทานได้ทั้งสองฝ่าย ไม่เน้นที่ใครคนใดคนหนึ่ง ส่วนในเรื่องของเครื่องดื่มจะต้องจัดแบ่งโซนของอายุเอาไว้ด้วย”

          “เรื่องนั้นน้าก็คิดเอาไว้อยู่แล้ว แต่เครื่องดื่มเองก็ต้องเข้ากับอาหารด้วยเหมือนกัน ตอนนี้ปัญหาคือเรื่องของหวาน ซึ่งเราจะทำเค้กก้อนเล็กๆให้แขกตักกิน อันนี้คิดว่าเป็นอย่างไง” น้านัทถาม

          “ผู้ใหญ่บางท่านคงจะไม่สนใจหรอกนะครับ เพราะคงจะเน้นหนักในเรื่องของอาหารและเครื่องดื่มมากกว่าของหวาน คงสามารถจำกัดจำนวนได้อยู่บ้าง เอาเป็นว่าในวันงานผมจะมาช่วยก็แล้วกันนะครับ” เจนภพบอก

          การพูดคุยเรื่องงานจบลงภายในชั่วโมงเดียว ทุกคนในห้องนี้ยอมรับในตัวเจนภพอยู่แล้วจึงไม่มีใครค้านหรือไม่เห็นด้วย หากเป็นปกติความคิดของเด็กวัยเพียงสิบแปดอาจจะถูกมองข้ามได้ แต่เจนภพก็ได้แสดงให้ทุกคนได้เห็นแล้วว่าเขาสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้เหมือนกัน หลังจากพูดคุยเสร็จแล้วเจนภพก็ขอตัวกลับก่อน เพราะให้คนที่ไม่ใช่พนักงานอยู่ในโรงแรมแห่งนี้มันคงดูไม่ดีสักเท่าไหร่

 





เห็นมีคนมาบี๊บผม ความจริงแล้วก็ไม่ได้ว่างพิมพ์น่ะนะ เพราะตอนนี้กำลังหาที่ฝึกงานอยู่... ไอ้อยากพิมพ์น่ะอยากมากนะเออ... แต่ขอหาที่ฝึกงานก่อน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #9712 mag 77 (@mag77) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:48
    มันไม่ใช่แค่พ่อครัววิปริตหรอก แต่โรคจิตและซาดืษด้วยราล์ฟเนี่ย
    #9712
    0
  2. #8493 Yoku Akanso (@wangyu) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2557 / 13:05
    ลูซิเฟอร์---------- ชอบป๋าจังเลย เจนภพนายเป็นเด็กติดแม่สินะคิดอยู่นานแล้ววาาอยากเป็นแม่หมอนี่จัง
    #8493
    0
  3. #7395 MinZ@ (@min-min-za) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 14:33
    ในโลกข้างนอกก็ยังสุดยอดเหมือนเดิม
    #7395
    0
  4. #7106 แสงรัตติกาล (@prang9210) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2557 / 13:24
    ราร์ฟออกจะใจดี...ก็แค่กะอารินเท่านั้นละ (นั่นเขาเรียกล่อลวงไม่ใช่เรอะ)
    #7106
    0
  5. #6971 - - (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 20:17
    มาอ่านทีหลัง ว่าจะไม่เม้นเพราะยังตามเรื่องไม่ทัน

    ไม่ไหวแล้วววว พ่อครัววิปริต พรืดดดดด

    มันทั้ง เอส ทั้ง เอ็ม เลยนี่หว่า

    คราวก่อนนู้นก้เอามีดปักมือเพื่อเรียกสติ

    และทรมานคนซะ... เอสสุดๆ
    #6971
    0
  6. #6049 opoceleste (@opoceleste) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2557 / 21:16
    พ่อครัวโคตรโหดเลยดีกว่า 555
    #6049
    0
  7. #3919 maruchan (@RoosT) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 17:43
    ไต้หวัน ใช้ภาษาจีน??
    #3919
    0
  8. #2289 เทพ (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 00:57
    หลังจากหายไปนานมาอ่านต่อละที่จริงก็ดองไว้ -.-
    #2289
    0
  9. #2278 ้heisai09 (@heisai09) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 19:10
    หนุกหนานๆ
    #2278
    0
  10. #2189 Alangod (@alangod) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 09:55
    ฉายาเท่ดีแฮะ
    #2189
    0
  11. #1849 tjmany (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 7 กันยายน 2556 / 13:07
    ได้ที่ฝึกงานไวไวนะ
    #1849
    0
  12. วันที่ 1 กันยายน 2556 / 02:24
    ประมาณว่า...เธอเนี่ย นิสัยเสียนะราฟ์ล(แต่แอบเท่ชะมัด มาจุ๊บที!!//โดนถีบ)

    ปล.อยากทราบว่าไรเตอร์เรียนช่วงชั้นไหนหรือคะ? ไม่ตอบไม่เป็นไรค่ะ

    #1705
    0
  13. #1702 ใบสนลู่ลม (@sompob552) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 23:43
    ขอบคุณครับ
    #1702
    0
  14. #1700 ยุงลำบาก (@djfbifmf) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 16:49
    เท่ดีออก พ่อครัววิปริต 55+
    #1700
    0
  15. #1699 Yasia Analia (@kitti741) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 16:14
    งืมๆ ยังหาเวลาแอบมาลงให้อีกนะ
    #1699
    0
  16. วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 12:02
    สนุกมากเลยค่ะอัพต่อไวๆนะค่ะ
    #1698
    0
  17. #1697 สมุดสีคราม (@oomsinly) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 10:31
    ถ้ายังไม่ว่าง ก็ยังไม่ต้องอัพก้ได้นะค่ะ รอได้ค่ะ

    อาคมเริ่มเก่งแล้ว ^^
    #1697
    0
  18. #1696 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 10:02
    สนุกมากคะ...//ไรเตอร์น่าเอานิยายนี้ไปตีพิมม์เลยนะ เฮเบียจะซื้อ
    #1696
    0
  19. #1695 ตาน้ำเป็น (@nawi) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 23:57
    thk so much
    #1695
    0
  20. #1694 TheBest (@yuna2524) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 23:47
    ว่างเมื่อไรก็มาลงครับ ไม่ต้องรีบผมรอได้เสมอ
    #1694
    0
  21. #1692 ชิโนะ (@fonzazand119) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 23:20
    ขอบคุณมากจ้า สนุกมาก
    #1692
    0
  22. #1691 เอก (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 23:01
    โชคดีครับและขอบคุณใากสำหรับนิยายดีๆ
    #1691
    0
  23. #1689 8lek (@8lek8) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 22:39
    สนุกมากค่ะ ^^
    #1689
    0
  24. #1688 rinray (@rrintipray) (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 21:30
    รอต่อไปค่า
    #1688
    0
  25. วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 21:20
    ดูเหมือนเหตุการณ์นอกเกมส์จะน่าสนใจกว่าในเกมส์ซะแล้ว เชฟวิตถาร เอ้ย!วิปริต ออกโรง
    #1687
    0