คัดลอกลิงก์เเล้ว

[ Draco & Hermione ] Gifts for valentine's day (ฟิคฉลองวันวาเลนไทน์)

โดย ARAYAA.

วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก บางคนอาจจะให้ของขวัญแก่คนรัก บางคนอาจจะเดทกันในที่ที่โรแมนติค แต่สำหรับเขา...สิ่งที่เขาได้กลับมา...มันไม่ได้เหมาะสมกับวันแห่งความรักเลย

ยอดวิวรวม

2,028

ยอดวิวเดือนนี้

16

ยอดวิวรวม


2,028

ความคิดเห็น


3

คนติดตาม


42
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.พ. 61 / 06:28 น.
นิยาย [ Draco & Hermione ] Gifts for valentine's day (ԤͧѹŹ䷹)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
INTRO 

' มันอาจจะถูกที่ความรักไม่ได้แปลว่าต้องครอบครอง 

แค่ได้เห็นคนที่เรามีความสุขเราก็มีความสุขแล้ว..

มันเป็นไม่ได้หรอกนะ ที่จะมีความสุขต่อไป โดยที่คนที่เรารัก...เป็นของคนอื่น 

และเขา...เป็นหนึ่งในนั้นที่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ '

-------------

CHARACTER 



Name : Draco Malfoy 


Name : Hermione Granger 


Name : Dakota Malfoy


Name : Harry Potter 

-----------------------------------

Writer talk : 

สวัสดีค่าา ทุกคนนน แน่นอนว่าไรท์เตอร์อย่างเราก็คงไม่พลาดแต่งฟิดฉลองวันวาเลนไทน์แน่นอน แค่แนะนำเรื่องก็มีแววเศร้ามาแต่ไกล แต่เอ๊... มันจะเศร้าเหมือนแนะนำเรื่องมั้ยน้าาาาา

Happy Valentine's day !

14 Febuary 2018...


- ARAYAA. -



o w e n tm.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.พ. 61 / 06:28


O W E N TM.

13 กุมภาพันธ์ 20XX

หิมะสีขาวโพลนหล่นลงมาจากท้องฟ้า บรรยากาศด้านนอกดูหนาวมาก ภายในคฤหาสน์หลังงามที่ตั้งอยู่ในกรุงลอนดอน ข้างในถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอราคาแพง อากาศอบอุ่นจากเครื่องปรับอุณหภูมิ 

ชายหนุ่มกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ในห้องครัว ผมบลอนด์ของเขายังไม่ได้หวีและไม่ได้เซ็ทนั่นทำให้มันหล่นอลงมาปรกหน้าเขานิดหน่อย ตาสีเทามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหิมะแล้วก็ทำให้คิดถึงคนรัก ตอนนี้เธอจะทำอะไรอยู่กัน? เธอชอบหิมะมากๆเลยแหละ 

You're the light,you're the night...

เสียงเพลงดังขึ้นพร้อมกับสมาร์ทโฟนที่สั่น มือหนาหยิบมันขึ้นมาแทบจะในทันทีเพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้คงไม่มีโทรมาหาเขาแน่ นอกจาก...

"ว่าไงครับ ที่รัก" ร่างสูงพูดเสียงหวาน 

"ไม่ต้องมาปากหวานค่ะคุณเดรโก มัลฟอย" เสียงในสายตอบกลับ เธอจะเป็นอย่างนี้เสมอ เธอไม่ชอบให้เขาเรียกเธอแบบนี้

"แล้วคุณเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ โทรมามีธุระอะไรครับ?" เดรโกถามพลางยกกาแฟที่พึ่งชงเสร็จขึ้นดื่ม 

"โทรหานายต้องมีธุระด้วยเหรอ?" เสียงใสถาม 

"เปล่าซะหน่อย ก็แค่สงสัย..." ชายหนุ่มรีบแก้ก่อนที่เธอจะโกรธ ถ้าเธอโกรธขึ้นมาล่ะก็...เห็นทีจะได้ตามง้อยาว เธอเป็นพวกขายงอนยากซะด้วย 

"วันนี้นายเข้าเวรไหนอ่ะ" ในที่สุดเธอก็ถามออกมาจนได้ 

"หนีไม่พ้นเรื่องงานสินะ เฮอร์ไมโอนี่..." ร่างสูงพึมพำและเดินออกจากห้องครัว 

"เถอะน่า...บอกมาเถอะ" เสียงหวานคาดคั้น 

"โอเค แป๊บนึงนะ" เดรโกบอกและวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบน เดินเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อหากระดาษสีขาวที่มีตารางเวรเขาอยู่ 

"อืม...บ่าย" ร่างสูงตอบ 

"เหมือนฉันเลย มารับด้วยนะ!" ว่าจบเธอก็ตัดสาย แต่เสียงใสๆของเธอมันช่างฟังดูน่ารักเหลือเกิน ไม่ได้ต่างจากวันที่เขาขอเธอเป็นแฟนเลย พวกเขาคบกันมาค่อนข้างนานมากแล้วแหละ แต่เดี๋ยวนะ...วันนี้วันที่เท่าไหร่ 

"สิบสาม กุมภาฯ" เดรโกพึมพำเรียบๆ แต่เดี๋ยวก่อนนะ! สิบสาม กุมภาฯ นั่นหมายความว่า...พรุ่งนี้สิบสี่กุมภาฯ! วันวาเลนไทน์ วันคบรอบที่พวกเขาคบกัน! 

14 กุมภาพันธ์ 20XX 

10 ปีก่อน... 

ภายในสวนสาธารณะที่อากาศเย็นสบาย เด็กหนุ่มและเด็กสาวกำลังนั่งอยู่บนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ ในมือของทั้งคู่มีหนังสือเล่มหนา ทั้งสองต่างจ้องไปที่หน้ากระดาษอย่างเอาเป็นเอาตาย 

"เฮ้อ...ไม่ไหวแล้วเฮอร์ไมโอนี่ ปวดตาไปหมดแล้ว" เด็กหนุ่มผมบลอนด์พึมพำพลางถอดแว่นสำหรับอ่านหนังสือออกและขยี้ตาไปมา

"อะไรของนาย! พึ่งอ่านแค่แป๊บเดียวเอง" เด็กสาวผมบรูเน็ตพูด 

"แป๊บเดียวหรอ?! สามชั่วโมงนี่แป๊บเดียวหรอ?! ฉันไม่ไหวแล้วนะ ไม่งั้นสายตาฉันจะต้องสั้นแน่ๆ" ร่างสูงบ่น 

"ฮ่าๆๆ จริงเหรอ? ถึงขนาดสายาสั้นเลยเหรอคะคุณเดรโก" ร่างบางพูดล้อๆ 

"ไม่ตลกนะ เราไปหาไรกินกันดีกว่า" เดรโกเสนอแต่เธอกลับส่ายหน้าไปมา 

"เดี๋ยวก่อน...อ่านอีก...สิบหน้าฉันจะไปกับนาย อะไรกันแค่นี้เอง ถ้านายเป็นอย่างงี้นะ นายต้องสอบไม่ติดแน่ๆเลยเดรโก!" คนตัวสูงกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายกับความขยันของแม่คุณ 

"อีกตั้งปีหนึ่งกว่าจะได้สอบ เธอจะรีบไปไหนเนี่ย?!" เดรโถาม 

"ไม่ใช่อีกตั้งปีเดียว อีกแค่ปีเดียวตั้งหาก" ...

"ครับ เฮอร์ไมโอนี่ อีกแค่ปีเดียวครับ" 

เวลาหกโมงเย็น เด็กหนุ่มและเด็กสาวกำลังเดินทอดน่องไปตามถนนระหว่างทางกลับบ้าน ในมือของทั้งคู่มีไอศครีมอยู่ ซึ่งเป็นรสช็อคโกแล็ตเหมือนกันด้วย เขากับเธอชอบรสนี้มาก 

อยู่ดีๆเฮอร์ไมโอนี่ก็หยุดอยู่ที่หน้าร้านขายของขวัญแบบน่ารักๆ ตาสีฮาเซลจ้องมองไปที่อะไรบางอย่างที่มีกระจกกลั้น ของในร้านมันมีเยอะมากทำให้เดรโกไม่รู้ว่าเธอกำลังจ้องอะไร 

"มีอะไรเหรอ?" คนตัวสูงถาม 

"นายดูตุ๊กตานั่นสิ สวยมากเลย" คนตัวเล็กตอบขณะยังไม่ละสายตา เดรโกลองมองเข้าไปอีกที ในร้านก็มีตุ๊กตาไม่กี่ตัว แต่ที่เด่นสุดก็คือตุ๊กตาหมีตัวเท่าคนนั่น ขนของมันเป็นสีขาวน่ากอด ถูกตกแต่งแบบน่ารัก ...เฮอร์ไมโอนี่ต้องชอบตัวนี้แน่

"รออยู่นี่นะ ฝากนี่ด้วย" เด็กหนุ่มบอกพร้อมกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ยื่นไอศครีมให้เธอและเดินเข้าไปในร้าน เฮอร์ไมโอนี่มองตามหลังเขาด้วยแววตาที่ไม่เข้าใจ 

ไม่นานเขาก็เดินออกมา แต่ใช้ตุ๊กตาหมีตัวใหญ่บังตัว คราวนี้ไม่รู้ว่าเขาจะเล่นอะไรอีก ร่างเล็กมองท่าทางของเขาแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

"แฮร่!" ร่างสูงโผล่หน้าออกมาจากตุ๊กตาพร้อมกับรอยยิ้ม 

"เล่นอะไร?" เฮอร์ไมโอนี่ถามพลางส่ายหน้าไปมา 

"ฉันให้...ของขวัญวันวาเลนไทน์" เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นตุ๊กตาหมีที่ตัวใหญ่กว่าตัวเธอให้ 

"วันวาเลนไทน์...วันวาเลนไทน์เนี่ยนะ? หมายถึงเรายังไม่ได้..." 

"เป็นแฟนกันนะ" เฮอร์ไมโอนี่กลืนคำที่กำลังจะพูดลงคอ สิ่งที่เดรโกบอกทำให้เธอนิ่ง 

"เป็นแฟนกันนะ" ไม่ผิดแน่...เขาเป็นคนพูดจริงๆ 

"เอ่อ..." ร่างเล็กอึกอัก 

"เป็นแฟนกันนะ" เธอยอมใจเขาจริงๆ ปกติเขาเป็นคนที่ไม่ชอบอะไรซ้ำซาก แต่พอมาวันนี้กลับพูดซ้ำๆอยู่ได้ 

"ตกลง..." ในที่สุดเธอก็ยอมรับตุ๊กตาจากเขา 

1 ปีต่อมา... 

"เย้!!!! สอบติดแล้วววววว" ร่างเล็กในชุดนักศึกษาโยนกระดาษติวและอีกมากมายให้ลอยบนอากาศ ร่างสูงที่วิ่งตามมากก็แอบยิ้มให้กับท่าทางของเธอ 

"เดรโก! ไม่อยากจะเชื่อเลย! นายเลี้ยงไอติมฉันนะ โทษฐานที่นายสอบติดคณะเดียวกับฉัน!" เฮอร์ไมโอนี่เก็บกระดาษที่เธอโยนและพูดกับเขา 

"อะไร...ฉันสอบติดก็ผิดเหรอ?" เดรโกถาม 

"ใช่...นายผิด" 

เย็นวันนั้น เขาและเธอกำลังนั่งกกินไอศครีมร้านโปรด สาบานได้ว่าไม่เคยเห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่กินไอศครีมแล้วดูมีความสุขขนาดนี้มาก่อน อาจจะเป็นเพราะเธอดีใจที่เธอสอบติด 

"เธอคิดว่าต่อไปเราจะเป็นยังไง?" ร่างสูงถาม 

"เราก็จะ...เรียนๆๆแล้วก็เรียน!" ร่างเล็กตอบพร้อมกับรอยยิ้ม 

"ในหัวเธอมีเรื่องอื่นบ้างมั้ย?" เดรโกถาม 

"มีนะ...ถ้าเรียนจบแล้วฉันจะเป็นหมอ แล้วก็จะเรียนต่อเฉพาะทางสักสองสามปี ทำงานในโรงพยาบาลของพ่อแม่ แล้วก็..." 

"พอๆ...นี่ไม่คิดถึงฉันบ้างเลยหรือไง?" เดรโกยกมือห้าม 

"ทำไมต้องคิดถึงในเมื่อ...นายอยู่กับฉันทุกวันอยู่แล้ว" ประโยคที่เธอพูดทำให้เขากลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ เผลอยิ้มออกมาจนแก้มปริ 

"จริงนะ" ร่างสูงถามพลางแอบตักไศครีมในถ้วยของเธอมากิน แต่ดูเหมือนว่า...เธอจะเห็น

"เดรโก! นายดินไอติมคำสุดท้ายของฉ้านนนน! ฉันจะกินหัวนายยยยยย!" 

ปัจจุบัน...

คิดๆไปแล้วนิสัยของเธอก็ไม่ได้ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่ บางครั้งเธอดูไร้สาระ แต่เวลางานก็ไม่เลย ไม่อยากจะเชื่อว่าจากวันนั้นจนถึงวันนี้เกือบสิบปีแล้ว ตอนนี้เขาขอเธอเป็นแฟนตอนนั้นเขาและเธออายุสิบเจ็ด ส่วนตอนนี้... ยี่สิบเจ็ด

"จะสามสิบแล้วเหรอเนี่ย!" เดรโกพึมพำ มันนานขนาดนั้นเชียวหรือ...เขารู้สึกเหมือนมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เขายังจำตอนที่ไปซื้อตุ๊กตาให้เธอได้ อยากจะบอกว่าตอนขอเธอเป็นแฟนใจเขาเต้นแรงมาก 

และวันนี้...มันจะเป็นวันครบรอบสิบปีแบบจริงๆจรังๆ วันนี้เข้าจะต้องเตรียมอะไรสักอย่างไว้เซอร์ไพรส์เธอ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ใครเคาะประตูตอนนี้...คนกำลังฝันหวานอยู่! 

"คุณพี่เดรกกกกคะ!! ออกมาได้แล้วค่าาาา พ่อแม่ให้มาตาม" เสียงบาดแก้วหูดังขึ้น เดรโกเดินไปเปิดประตูและพบว่า...เป็นเด็กสาวผมบลอนด์ ดาโกต้า มัลฟอย น้องสาวเขาเอง 

"รู้แล้ววว! อะไรนักหนา" ชายหนุ่มพูด 

"รู้แล้วทำไมไม่รีบลงไป จะได้ไม่ต้องยากให้ฉันมาตาม โตจนจะสามสิบอยู่แล้ว ยังไม่รู้หรือไง" ดาโกต้าร่ายยาว 

"ก็เหมือนเธอนั่นแหละ! อายุยี่สิบแล้วยังไปมหาลัยสายอยู่เลย อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ ถ้าเธอยังไปเรียนสายอยู่แบบนี้ อย่าหวังเลยว่าจะได้เป็นพยาบาล ไปเข้าเวรสายแบบเธอคนไข้ตายก่อนพอดี!" ว่าแล้วคุณพี่ชายก็พูดยาวไม่แพ้กับน้องสาว

"ค่ะ...ไอ้คุณหมอเดรโก!" 
------------------------

เวลาห้าทุ่มครึ่ง ภายในโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ตั้งแต่เดรโกกับเฮอร์ไมนี่เรียนจบก็เข้าทำงานที่นี่ซึ่งพ่อแม่ของเฮอร์ไมโอนี่เป็นเจ้าของ พวกเขาอยู่คนละแผนก นั่นทำให้เวลางานมีโอกาสเจอกันน้อยมาก 

เดรโกยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเปลี่ยนเวร เขากับเธอก็คงจะกลับบ้านพร้อมกันเพราะวันนี้เขาต้องไปส่งเธอก่อน 

อีกด้านหนึ่ง 

หญิงสาวผมบรูเน็ตกำลังในอยู่ในแผนกงานของตน คืนนี้เป็นการเข้าเวรที่ไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไหร่ คนไข้ก็ไม่เยอะมาก นั่นทำให้เธอสามารถนั่งพักได้ 

ตาสีฮาเซลเห็นเพื่อหนุ่มกำลังทำอะไรบางอย่างด้วยความบังเอิญ เพื่อนของเธอตั้งแต่เด็ก ผมดำสนิทกับนัยน์ตาสีมรกตสวย ...แฮร์รี่ พอตเตอร์ 

"แฮร์รี่" เฮอร์ไมโอนี่เรียก 

"ว่าไง?" ชายหนุ่มตอบขณะยังไม่ละสายตาจากกุหลาบสีชมพูช่อใหญ่ที่เจ้าตัวกำลังเขียนโน๊ตลงบนกระดาษแผ่นเล็กๆ 

"อู้งานเหรอห๊ะ!" คนตัวเล็กแกล้งพูด 

"อะไร...เปล่าซะหน่อย เธอก็เห็นว่าคนไข้ไม่เยอะ" คนผมดำปฏิเสธแทบจะในทันที 

"นายกำลังทำอะไร?" เฮอร์ไมโอนี่ถาม 

"ของขวัญวันวาเลนไทน์น่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปให้จินนี่ แล้วก็...ขอเธอแต่งงานด้วย" แฮร์รี่ตอบ นั่นทำให้เฮอร์ไมโอนี่ตื่นเต้นและยินดีกับเพื่อเธอมาก พวกเขาคบกันมานานแล้ว

"ว้าว...ฟังดูโรแมนติกนะ ไม่รู้ว่าเดรโกจะมีของขวัญให้ฉันหรือเปล่า?" หญิงสาวพูดพลางเอามือท้าวคางตัวเอง 

"ไม่ต้องมาพูดเลยเฮอร์ไมโอนี่ ฉันยังไม่เคยเห็นปีไหนที่เขาจะไม่มีของขวัญให้เธอ" ก็อย่างที่บอก...แฮร์รี่เป็นเพื่อนเธอตั้งแต่เด็ก เรียนคณะเดียวกันแค่คนละสาขา รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอแต่เขาก็ไม่เคยคุยกับเดรโกด้วยซ้ำ แค่รู้เท่านั้นว่าเดรโกคือแฟนของเธอ แต่ตอนนี้...มาลองคิดดูอีกที นี่มันก็เกือบสิบปีแล้วที่เธอคบกับเขามา เธอยังไม่เคยมีของขวัญให้เขาเลย

"แฮร์รี่! ฉันว่าฉันมีอะไรให้นายช่วย!" เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงใสแต่ดูมีอะไรอยู่ในใจ แฮร์รี่ขมวดคิ้วเข้าหากัน 

"เรื่องอะไรเหรอ?" 

เวลาเที่ยงคืนกว่าๆ ชายหนุ่มกับหญิงสาวเดินที่โรงจอดรถในเวลาเลิกงาน นี่มันเข้าสู่วันที่สิบสี่แล้ว ...วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก 

พอไปถึงรถเดรโกก็เปิดประตูฝั่งข้างๆคนขับให้เธอเข้าไปก่อน หลังจากนนั้นเขาก็เดินขึ้นรถตาม เขารู้สึกใจเต้นแรงเหมือนวันที่ขอเธอเป็นแฟนไม่มี่ผิด

บรรยากาศภายในรถช่างเงียบเชียบ ต่างฝ่ายไม่ปริปากพูดอะไร มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่เท่านั้นที่ดังออกมา ในที่สุดเดรโกก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน 

"เฮอร์ไมโอนี่" เขาเรียกเธอเบาๆ 

"อะไร?" เธอตอบ 

"ฉันรักเธอนะ ฉันรู้สึกเหมือนว่าเราพึ่งคบกัน มันผ่านมาเร็วมากเลย วันนี้เป็นครบรอบสิบปีของเรา สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ" เดรโกพูดและเอื้อมไปหยิบช่อดอกไม้ที่เบาะหลัง มันเป็นดอกกุหลาบสีขาวที่เธอชอบ ชอบที่สุดเลย 

"ฉันจัดช่อดอกไม้เองเลยนะ ไม่ได้สั่งให้ร้านทำ" ร่างสูงบอกนั่นทำให้เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มจนแก้มปริ เธอดีใจาก การเซอร์ไพรส์ของเขาไม่เหมือนกนสักปี 

"ฉันก็รักนายเดรโก" ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบเข้าหากัน ลิ้นร้อนๆของคนตัวสูงค่อยแทรกผ่านโพรงปากของเธอ ความหวานแห่งความรักแผ่ซ่านไปทั่วร่าง วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในรอบปี 

เช้าวันรุ่งขึ้น 

14 กุมภาพันธ์ 20XX

ชายหนุ่มผมบลอนด์พลิกตัวไปมาบนเตียงใหญ่ เปลือกตาสีไข่ค่อยๆเปิดออกเผยให้เห็นดวงตาสีเทา ร่างสูงชันเข่าลุกขึ้นและบิดขี้เกียจไปมา นี่คงสายมากแล้ว ไม่ยากจะเชื่อว่าเมื่อคืนเข้าจะทำได้...มันพึ่งผ่านมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมง วันนี้ก็คือตอนสายๆของวันวาเลนไทน์ แต่จะบอกอะไรให้นะ...เดรโกเซอไพรส์เฮอร์ไมโอนี่ตั้งเข้าสู่วันวาเลนไทน์ไม่กี่นาที! ( ภูมิใจมาก ) 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"พี่เดรกกกก ออกมาหน่อยย" เสียงเคาะประตูตามมาด้วยเสียงของน้องสาวตัวดี เดรโกต้องเดินไปเปิดประตู แต่ดาโกต้ากลับแต่งตัวเหมือนว่าจะออกไปไหน 

"จะไปไหน?" ชายหนุ่มถาม 

"ออกไปหาแฟนสิ! วันวาเลนไทน์นะ เผื่อเขอยากเซอร์ไพรส์ฉันบ้าง!" ดาโกต้าตอบ 

"แล้วเรียกพี่ออกมาทำไม" เดรโกถาม 

"ฉันสวยมั้ย..." ว่าแล้วเธอต้องถามแบบนี้ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอจะชอบถามแบบนี้ตลอด 

"สวย...สวยที่สุดเลย" 

"รักพี่จัง!" เด็กสาวหอมแก้มชายหนุ่มทั้งสองข้างและวิ่งไป เดรโกยืนนิ่งก่อนจะส่ายหน้าไปมา ในสายตาของเขา เขาไม่เคยคิดว่าน้องสาวของเขาโตเลย 

ร่างสูงเดินกลับเข้าไปในห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียงใหญ่ ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู นี่เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้วมนค่อนข้างสายมากแล้วแต่ทำไม...เธอยังไม่โทรมา ปกติเธอจะ้องโทรมาตั้งแต่เช้าตรู่แล้วหนิ 

Love me like you do lo-love me like you do ...

เสียงเพลงจากสมาร์ทโฟนดังขึ้น มือหนาคว้ามันในทันที เขารอให้เธอโทรมาอยู่พอดี 

"ฮัลโหลว" เสียงของเฮอร์ไมโอนี่ เขาจำได้...แต่ทำไม เสียงเธอดูเย็นชาเหลือเกิน ตั้งแต่คบกันมาเธอไม่เคยพูดคำแรกว่าฮัลโหลวเวลาโทรหากัน 

"ว่าไง?" เดรโกถาม 

"เลิกกันนะ" น้ำเสียงเรียบๆแต่เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หัวใจของเขาก็หยุดเต้นไปด้วย เขาลืมหายใจในวินาทีนั้น นี่มันเรื่องอะไรกัน... 

"เฮอร์ไมโอนี่ เธอกำลังพูดอะ..." 

"เลิกกันไง มันเข้าใจยากตรงไหน เดรโก? เราเลิกกัน" น้ำเสียงเธอมันช่างเรียบๆนิ่งๆเหมือนไม่มีความรู้สึก 

"ทำไม...ฉันทำผิดอะไร ทำไมล่ะ...เธอไม่รักฉันแล้วเหรอ? หรือว่าเธอมีคนอื่น" คำพูดของเขาเธอทำให้เขาไม่มีแรงจะพูด รู้สึกจุกไปหมด น้ำตามันจะไหลออกมาซะให้ได้ ทำไมถึงอ่อนแออย่างนี้นะเดรโก 

"ใช่...มีคนใหม่ที่ดีกว่านาย เราเลิกกัน" 

และแล้ว...เธอก็ตัดสายทิ้ง เดรโกปล่อยสมาร์ทโฟนให้หล่นลงไปบนเตียง เขายังช๊อคกับสิ่งที่เธอบอก บอกเขาทีสิว่านี่มันคือความฝัน สิบปีของเขากับเธอไม่มีความหมายเลยหรือ? มันถูกทำลายแค่เพียงบทสนทนาไม่กี่ประโยค บอกเขาทีว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง 
 
"ฮือ..." เขาจำไม่ได้ว่าร้องไห้ครั้งสุดท้ายตอนไหน แต่ตอนนี้เขาห้ามมันไว้ไม่ได้ น้ำตามันออกมาเอง เขาไมเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน แล้วก็ไม่คิดวามันจะเกิดขึ้น...เขาไม่เคยเตรียมรับมือกับมันเลย ไม่เคยเลยจริงๆ 

3 วันผ่านไป 

เดรโกไม่ได้ไปทำงานเพราะเป็นช่วงพักร้อนไม่กี่วัน หายากมากช่วงเวลาแบบนี้ถ้าเทียบกับงานของเขา ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะพา...เธอ ไปเที่ยวที่ไหนสักที อยู่กับบเธอทั้งวัน นั่งมองรอยยิ้มของเธอ นั่งมองหน้าของเธอ มันมีความสุขที่สุด 

แต่ตอนนี้...คงไม่มีอีกแล้ว 

"เฮ้..." เสียงของใครบางคนดังขึ้นจากข้างหลัง ร่างสูงที่นั่งอยู่ริมระเบียงห้องของตัวเองไม่แม้แต่จะหันมามอง ตาสีเทาจ้องมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย 

"เดรคกี้นะเดรคกี้...เดรคกี้ของดาโกต้า!" เด็กสาวพูดและกอดคอเขาจากด้านหลัง เธอพยายามทำให้อะไรให้เขายิ้ม เขารู้... 

"ทำไมเดรคกี้ไม่ไปกินข้าว ดาจะกินช็อคโกแล็ตในตู้เย็นหมดแล้วนะ เดี๋ยวเดรคกี้ก็โวยวายอีก" ดาโกต้าพูด พยายามหาเหตุผลต่างๆให้พี่ชายกลับมาเป็นเหมือนเดิม สามวันที่ผ่านมาก็เอาแต่นั่งเศร้าอยู่ในห้อง ข้าวก็ไม่ค่อยยอมกิน 

"กินไปสิ" นั่นคือประโยคที่พี่ชายบอก ไม่ได้ดูสดใสขึ้นมาเลย 

"โธ่....ทำไมเดรคกี้เป็นแบบนี้ล่ะ ไปกินข้าวนะ เดี๋ยวทอดไข่ดาวให้กิน วันนี้เข้าเวรดึกไม่ใช่เหรอ? เดี่ยวไปทำงานไม่ไหวนะ ถ้าเดรคกี้ไม่อิ่มเดี๋ยวดาทำช็อคโกแล็ตฟองดูว์ให้กินอีกก็ได้" ในที่สุดเธอก็ลากเขาให้เดินออกจากห้องจนได้ ระหว่างทางเธอก็พูดไม่หยุด เฮ้อ...อย่างน้อยก็ยังมีครอบครัวที่เป็นห่วง

23 : 45 น. 

เดรโกเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ ในมือมีไอศครีมรสช็อคโกแล็ตที่ชอบ ไม่รู้ทำไมเขาต้องมากินอะไรเย็นๆแบบนี้ตอนเที่ยงคืนด้วย แต่ถ้าไม่กินคืนนี้เขาคงไม่มีแรงไปเข้าเวรดึกแน่ 

เวลาเที่ยงคืน ชาหยนุ่มกำลังเดินเข้าไปในที่ทำงาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าไม่อยากมาทำงาน ถ้าพระเจ้าได้ยิน เขาขออะิษฐานว่าอย่าให้เจอเธอ 

แต่เห็นที...พระเจ้าคงไม่ได้ยิน หญิงสาวผมบรูเย็ตเดินมากับชายหนุ่มผมดำ ทั้งคู่ดูสนิทสนมกัน เธอหยุดมองเขานิ่งๆ เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่องเธอ...แค่นี้ก็เจ็บมากพอแล้ว 

"ไง เดรโก" เฮอร์ไมโอนี่ทัก 

"ไง" เขาตอบเรียบๆ 

"เอ่อ...อยากแนะนำให้รู้จักนี่...แฮร์รี่ แฟนฉัน" เธอพูดพลางกุมมือคนข้างๆให้รู้ว่าเป็นเข้าของ เดรโกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย คงมีแต่เขานี่แหละที่เสียใจอยู่คนเดียว 

"ยินดีด้วยนะ" เขาเลือกที่จะเดินเลี่ยงออกมา อยู่นานกว่านั้นเขาคงเผลอร้องไห้ต่อหน้าเธอ ถ้าจะร้องไห้จริงๆก็ขอที่ที่เขาอยู่คนเดียวเถอะ 

ภายในห้องน้ำชาย เดรโกยืนอยู่ที่อ่างล้างหน้า เขาไม่สามารถบังคับให้น้ำตามันหยุดไหลวันนี้เข้าคงเปลี่ยนเวรสาย แต่ตอนนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เขาแบกหน้าไปตอนนี้ไม่ได้ 


3 เดือนต่อมา 

ร่างสูงกำลังนั่งอยู่ในร้านเบเกอรี่ที่เมื่อก่อนเขาจะมากับเธอบ่อยๆเวลาเลิกงาน ในมือมีสมาร์ทโฟนที่เปิดแอพพลิเคชั่นไว้ นิ้วยาวเลื่อนหน้าจอไปมาเพื่อดูการอัพเดทชีวิตของแต่ละคน เห็นรูปคู่แล้วอิจฉาจัง 

เดรโกยิ้มออกมาเวลาเห็นรูปคู่ของคนอื่น พวกเขาดูมีความสุขมากเลย แต่เขานี่สิ...น่าเศร้าจริงๆ เขาคงก็แค่...ต้องทำใจ แต่ยังทำไม่ได้ แค่นั้นเอง... 

ณ คฤหาสน์มัลฟอย 

เดรโกขับรถเข้ามาในคฤหาสน์ เดินเข้าไปข้างในเหมือนทุกครั้ง ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็น เข้าเลิกจากเวรเช้าแล้วก็แวะไปกินกาแฟนิดหน่อยแล้วค่อยกลับมาบ้าน 

"เดรคกี้...ดูนี่สิ มีคนฝากมาให้" ดาโกต้าวิ่งลงมาจากบันไดและยื่นซองสีชมพูให้เขา

"อะไร?" เดรโกถาม 

"ไม่รู้...เปิดดูสิ" เด็กสาวตอบ ชายหนุ่มพลิกซองนั่นไปมา มันดูเหมือนการ์ดอะไรสักอย่างพอลองเปิดดูข้างในก็มีกระดาษที่เขียนอักษรไว้ เดรโกอ่านมันสักครู่ก่อนยิ้มออกมา 

"การ์ดแต่งงานน่ะ" ร่างสูงเอ่ย 

"ใครแต่งงาน?" ดาโกต้าถาม 

"เฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่" 

"ห๊ะ!!!!" 

"เสียงดังทำไม?" เดรโกดุเธอเบาๆ 

"นี่มันบ้าชัดๆ คนบ้าอะไรจะแต่งงานกัน! คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วพี่ล่ะ! ฉันเห็นเป็นแฟนกันตั้งแต่ไฮสคูล ยังไม่ได้หมั้นกันเลย! แล้วนี่อะไร จะแต่งงานกันแล้วเหรอ?!" ดาโกต้าร่ายยาว 

"มันก็เรื่องของเขา" ร่างสูงพูดเรียบๆ 

"แล้ว...เอ่อ....พี่จะไปหรือเปล่า?" เด็กสาวถามแบบกล้าๆกลัวๆ 

"ไปสิ...ต้องไปอยู่แล้ว" 

1 สัปดาห์ต่อมา 

"เธอแน่ใจนะว่าเธอจะไปกับพี่" เดรโกถามน้องสาวตัวดี เขาจะไปแสดงความยินดีกับเฮอร์ไมโอนี่ พอขึ้นรถเธอก็แต่งตัวจะไปด้วย ถามหลายรอบเธอก็ยังยืนยันคำเดิม 

"ไปสิ...ไม่ไปได้ยังไง ถ้าเกิดพี่ชายฉันดราม่าขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ" ดาโกต้าตอบ 

"พี่ก็ไม่ใช่สามขวบ อายุจะสามสิบแล้ว" 

"เออ...จะสามสิบก็ยังดราม่าได้!" 
------------------------------

ภายในสถานที่จัดงาน มันคือในโบสถ์ แขกส่วนใหญ่ก็จะเป็นเพื่อนร่วมงานที่เดรโกรู้จักเกือบทั้งหมด มุมต่างๆถูงตกแต่งด้วยดอกกุหลาบสีชมพู เขาไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นสีชมพู มันต้องเป็นสีขาวที่เฮอร์ไมโอนี่ชอบสิ 

"พี่โอเคนะ" ดาโกต้ากระซิบ เธอมักจะระแวงตลอด

"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" เดรโกตอบปัดๆ 

ไม่นานก็ถึงเวลาทำพิธี แฮร์รี่ในชุดสาวบ่าวสีขาวยืนอยู่ประจำอยู่ที่แท่นประจำพิธี แขกเริ่มลุกขึ้นยืนเพื่อต้อนรับเจ้าสาวที่กำลังจะเดินมา เขาไม่อยากจะเห็นภาพแบบนี้แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง 

เฮอร์ไมโอนี่ในชุดเจ้าสาวสีขาว ชายกระโปรงลากยาวที่พื้น เครื่องสำอางแต่งแต้มลงบนหน้าหวานนิดหน่อย ผมลอนสวยสีบรูเน็ตถูกเกล้าขึ้นแลละปล่อยปอยผมลงมา มีผ้าสีขาวติดไว้ข้างหลัง ในมือของเธอมีช่อดอกไม้ที่ไม่ใหญ่มาก เธอสวยจริงๆ ถ้าวันนี้มันเป็นวันของเขาก็ดีสินะ 

หญิงสาวเดินไปจนถึงแท่นพิธี แขกทุกคนนั่งลงที่เดิม เฮอร์ไมโอนี่และแฮร์รี่หันหน้าเข้าหากันก่อนจะยิ้มออกมา แววตาของทั้งคู่ดูเหมือนมีอะไรแปลกๆ แถมไม่มีเพื่อนเจ้าบ่าวกับเพื่อนเจ้าสาวอีกตั้งหาก 

"คุณแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ คุณจะรับเฮอร์ไมโอนี่ เจน เกรนเจอร์ เป็นภรรยาและขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเธอทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ในยามเจ็บป่วยและยามสบาย จะรักและยกย่องเธอจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ใช่หรือไม่?" เสียงบาทหลวงผู้ดำเนินคำสัตย์สาบานกล่าว

"รับครับ" แฮร์รี่ตอบยิ้มๆ 

"คุณเฮอร์ไมโอนี่ เจน เกรนเจอร์ คุณจะรับแฮร์รี่ เจมส์ พอตเตอร์ เป็นสามรและขอสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อเขาทั้งในยามสุขและทุกข์ ในยามเจ็บป่วยและยามสบาย จะรักและและยกย่องจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ใช่หรือไม่?" เสียงบาทหลวงดังขึ้นอีกครั้ง เฮอร์ไมโอนี่หันมาสบตาเดรโก แน่นอนว่าเขาคงยิ้มให้เธอเพื่อแสดงความยินดี แต่ใครจะรู้ว่าเขาเสียใจมากแค่ไหน ตาสีซีดคู่นั้นเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

"ไม่ค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ตอบทำให้แขกทุกคนตกใจ รวมถึงเดรโกด้วย แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ยังยิ้มให้กัน 

"ทุกคนไม่ต้องตกใจนะคะ รอสักครู่ เดี๋ยวฉันมา" ว่าจบเฮอร์ไมโอนี่ก็ดึงชายกระโปรงขึ้นนิดหน่อย หญิงสาววิ่งออกไปจากโบสถ์ทำให้ทุกคนมองตาม เธอจะไปไหน? 

ไม่นานเฮอร์ไมโอนี่ก็กลับมา หากแต่...เธอไม่ได้มาคนเดียว

"เจ้าสาวตัวจริงมาแล้วค่ะ" เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงใส วินาทีนั้นก็มีหญิงสาวอีกคนเดินเข้ามา เธอหน้าคุ้นๆ ผมสีแดงเป็นเอกลักษณ์ เธออยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาว ในมือมีช่อดอกไม้ขนาดกลาง เธอเดินไปที่แท่นพิธีโดยมีเฮอร์ไมโอนี่เดินตามคอยจัดชายกระโปรงให้ ทุกคนกำลังงงว่ามันเกินอะไรขึ้น? 

"ยังขาดเพื่อนเจ้าบ่าวนะคะ ขอเชิญเดรโก มัลฟอย มาตรงนี้ด้วยค่ะ" หญิงสาวผมบรูเน็ตพูดอีกครั้ง เธอส่งสายตามาให้เขา เดรโกยังงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

"ไปสิ...เดรคกี้!" ดาโกต้าดันตัวพี่ชายไปจนได้ ชายหนุ่มเดินไปหาเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนยิ้มให้เขาอยู่ 

"บอกฉันมาซิ ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?" เดรโกถาม 

"เดี๋ยวเล่าให้ฟัง นายไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวได้แล้ว คอยส่งแหวน" เฮอร์ไมโอนี่จัดการให้เดรโกไปประจำที่ฝั่งเพื่อนเจ้าบ่าว พิธีดำเนินขึ้นอีกครั้ง แฮร์รี่กับจินนี่กล่าวคำสัตย์สาบานและสวมหวนให้กันโดยมีเดรโกกับเฮอรืไมโอนี่ทำหน้าที่ นี่มันเป็นวันที่บ้ามากๆ! แต่มันก็เป็นวันที่ทำให้เขามีความสุขมากๆเช่นกัน...

สองชั่วโมงต่อมา 

เดรโกกับเฮอร์ไมโอนี่ปลีกตัวออกมาจากงาน เดินทอดน่องไปเรื่อยๆ มือของทั้งคู่กอบกุมกันไว้อย่างกับว่ามันจะหลุดไป เฮอร์ไมโอนี่เปลี่ยนจากชุดเจ้าสาวเป็นเดรสสีชมพูอ่อนธรรมดา 

"เล่าให้ฉันฟังได้หรือยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น?" ชายหนุ่มถาม 

"ก็...ฉัน...แกล้งนาย" 

"อะไรนะ!" 

"ใช่...ฉันแกล้งนาย ฉันแกล้งบอกเลิกนาย รู้มั้ย....ฉันเสียใจแค่ไหน แต่ฉันก็ต้องทำ ฉันขอให้แฮร์รี่แกล้งแสดงเป็นแฟนฉัน แล้ววันนี้...ก็เหมือนกัน เราแกล้งจัดงานแต่งงานเพื่อเซอร์ไพรส์ทุกคน รวมถึงนาย... แฮร์รี่น่ะมีแฟนตั้งแต่เรียนมหาลัยแล้ว พวกเขากำลังจะแต่งงาน ฉันก็เลย...จัดฉากนิดหน่อย ของขวัญครบรอบสิบปีของเรานะเดรโก!" เฮอร์ไมโอนี่อธิบายทุกอย่าง 

"มันเป็นของขวัญที่...ดีที่สุดเลย" ว่าแล้วชายหนุ่มก็โน้มตัวเข้ามาจุมพิตที่ริมฝีปากบาง แขนแกร่งโอบรัดร่างเล็กเข้ามาหาตัว คราวนี้...เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหลุดมือแน่ 

1 ปีต่อมา...

14 กุมภาพันธ์ 20XX 

วันแห่งความรักหวนคืนมาอีกรอบ แน่นอนว่าปีนี้เดรโกจะมีของขวัญให้เฮอร์ไมโอนี่อีกแน่ เขาสาบานว่าปีนี้มนจะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดตั้งแต่เคยมีมา 

ชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังเดินทอดน่องอยู่ในสวนสาธาราณะ เมื่อก่อนใช้เป็นที่อ่านหนังสือก่อนคบกัน นานแล้วนะ...ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ที่นี่ก็เปลี่ยนไปจากเดิมนิดหน่อย 

"เฮอร์ไมโอนี่... ฉันจะพาเธอไปที่ที่นึง" เดรโกเอ่ย 

"ที่ไหน?" เฮอร์ไมโอนี่ถาม 

"ตามมาสิ" 

เดรโกพาเธอไปในตามริมถนนที่เมื่อก่อนพวกเขาจะใช้เดินกลับบ้าน ร่างสูงมาหยุดอยู่ร้านขายของขวัญน่ารักๆ ร่างเล็กยิ้มออกมาจนแก้มปริ 

"จำที่นี่ได้หรือเปล่า?" คนตัวสูงถาม 

"จ...จำได้สิ" เธอไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้เธอถึงตื่นเต้น เหมือนตอนที่เขาขอเธอเป็นแฟนเลย 

เดรโกหันไปข้างหลังและส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง เพื่อนของเธอหลายคนโผล่ขึ้นในร้าน ..แฮร์รี่ จินนี่ รอนและสุดท้าย...เด็กสาวผมบลอนด์คนนั้น ดาโกต้า ...ทุกคนถือป้ายเป็นตัวอักษรรวมกันเป็นประโยคว่า....

Will You Marry Me?


เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกช็อคมาก เธอเอามือปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ อยู่ดีๆเดรโกก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอ เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาและเปิดมันออก ข้างในเป็นแหวนเพชรเม็ดงามเงาวับ บอกเธอทีสิ...ว่าเธอไม่ได้ฝันไป 

"นี่เป็นแหวนแต่งงานของแม่ฉัน นานแล้วนะที่ฉันขอเธอคบตรงนี้ ตอนนั้นเราอายุจิบเจ็ด แต่ตอนนี้...ยี่สิบแปด กาลเวลามันพิสูจน์อะไรได้หลายๆอย่าง พิสูจน์ว่าฉันรักเธอ รักเธอที่สุด ฉันพร้อมจะยอมรับทุกอย่าง ข้อเสียของฉันที่เธออยากให้แก้ไข หรืออะไรก็ได้ที่เธอไม่ชอบ เฮอร์ไมโอนี่...ได้โปรด...แต่งงานกับฉันนะ" เดรโกพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ถึงตอนนี้น้ำตาของเธอมันไหลออกมาอย่างไมทราบสาเหตุ ทั้งดีใจ ดีใจมาก...ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่คบกันมา... เธอเลือกผู้ชายไม่ผิด เขาอาจะไม่ใช่ผู้วิเศษที่ดีไปซะทุกอย่าง แต่สำหรับเธอ...เขาคือชายคนหนึ่งที่เธอรักสุดหัวใจ

ตาสีฮาเซลจ้องเข้าไปในนัยน์ตาสีเทาคู่นั้น เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าแทนคำตอบและพูดว่า...

"ตกลง..." 

' รักแท้...ไม่ได้แปลว่าคนสองคนที่รักกันอย่างเดียว มันแปลว่า...คนสองคนที่พร้อมจะร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆ พร้อมที่จะยอมรับข้อดีข้อเสียของกันและกันอย่างไม่สามารถผืนได้ ถ้าพวกคุณทำไม่ได้... ก็ไม่สามารถะเรียกมันว่า...รักแท้
.
.
.

The End 


[ Special ] 

สวัสดีครับ ผมเดรโกเอง ในที่สุดเรื่องราวในวันวาเลนไทน์ของผมก็จบไปแล้ว อ่าฮะ...มันไม่ใช่เหมือนในนิยายหรือในละครนะครับที่พระเอกกับนางเอกแต่งงานแล้วคือตอนจบ...อยู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป.... ผมขอบอกตอนนี้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง! การแต่งงานมันเป็นแค่จุดเริ่มต้น! ชีวิตยังอีกยาวไกล ในนิยายน่ะอาจใช่....แต่ชีวิตจริง...ไม่ใช่ครับ เลิกคิดเลย 

ผมแต่งงานกับเฮอร์ไมโอนี่มา...สี่ปีแล้ว(พวกคุณก็บวกอายุผมเองแล้วกันนะ ไม่อยากพูดถึง) จะบอกอะไรให้นะ...ปีแรกผมก็มีหลานให้พ่อกับแม่อุ้มแล้วหล่ะ แฝดครับ แฝดชายด้วย สามขวบแล้ววว ชื่อสกอร์เปียสกับ...ดราก้อน แน่นอนว่าผมตั้งเอง การเลี้ยงลูกมันไม่ง่ายเลยครับทุกคนนนนน ฝากไว้ให้คิด มีลูกเมื่อพร้อมนะ อย่างผม...ผมมีงานที่มั่นคง มีคนที่รัก ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบชีวิตที่ผมทำให้เขาเกิดมา แต่ถ้าคุณยังไม่พร้อม...อย่าเลยครับ วนวาเลนไทน์ เป็นวันแห่งความรักก็ถูก....แต่ถ้าแฟนชวนเข้าห้องนี่ก็ไม่ใช่แล้วนะ เตือนไว้ก่อนนะ! ถ้าเป็นวัยทำงานเรื่องนั้นก็โอเค แต่ถ้าเป็นวัยเรียนเนี่ย....อย่าเถอะ อย่าเอาอนาคตอันสดใสของคุณไปเสี่ยงเลย 

ผมได้เลี้ยงลูกครั้งแรกตอนอายุยี่สิบเก้า ตอนแรกเกิดยิ่งยากเลยครับ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกต้องการอะไร เขาก็ร้องไห้อย่างเดียว มีเฮอร์ไมโอนี่เป็นแม่ก็ถูกแต่มันก็ไม่ใช่หน้าที่ของเธอคนเดียว พอพวกเขาโตขึ้นมาหน่อย พูดได้ สื่อสารกับเราได้...แต่บางครั้งก็ไม่ใช่ว่าเราจะทำให้เขาเชื่อได้ทุกครั้งไป 

"แด๊ดดี้! ทำไมดราก้อนได้หุ่นยนต์ตัวใหญ่กว่าผม!" นั่นไง...แมงป่องน้อยของผมเริ่มแผลงฤทธิ์แล้ว 

"เล่นด้วยกันไปก่อนครับ เดี๋ยวแด๊ดดี้ซื้อให้" 

"แด๊ดดี้พูดแบบนี้อีกแล้วอ่ะ! พูดแบบนี้ทุกทีเลย!" 

เอ่อ...นั่นแหละครับ ลูกไม่เชื่อผม แล้วอีกอย่างที่สำคัญมาคือการสอนเขา เด็กเขาก็เหมือนผ้าขาว เราเป็พ่อแม่มีหน้าที่แต่งแต้มเติมสีให้ผ้าขาวนั้นออกมาสวย ไม่ใช่ว่ามีพู่กันกับสีนะ เราจะเลี้ยงเขายังไงให้เป็นเด็กดีตั้งหาก ด้วยงานของผมทำให้ผมไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ส่วนมากลูกก็จะอยู่กับปู่ย่า แต่ถ้าผมมีเวลาว่างผมก็จะพยายามสอนเขา หาเคมีที่ตรงกันว่าสิ่งไหนที่เขาชอบและส่งในที่เขาไม่ชอบ เราจะได้มีแนวทางว่าจะเลี้ยงเขายังไง แล้วถ้าเขายิ่งโตการเลี้ยงการสอนก็จะอยากกว่าเดิมอีก เรารู้นิสัยของเขาแต่เราไม่ได้รู้ทั้งหมด มันทำให้เราต้องเรียนรู้ว่าสักวันพวกเขาก็ต้องไปมีชีวิตของตัวเอง ลูกผมแค่สามขวบนะ แต่ผมคิดไว้ก่อน ถ้าพวกเขามีครอบครัว ผมกับเฮอร์ไมโอนี่ก็ทำได้แค่ดูพวกเขาอยู่ห่างๆ ความสุขของพ่อแม่จะมีอะไรดีไปกว่าความสุขของลูกน่ะไม่มีอีกแล้ว ที่ผมบอกไม่ได้แปลว่าอยากให้ทุกคนกลัวที่จะมีชีวิต กลัวการเริ่มต้นในสิ่งใหม่ๆ ผมบอกไว้เผื่อจะเป็นช่วยให้ทุกคนมีแนวทางในการใช้ชีวิตของตัวเอง...

สุขสันต์วันวาเลนไทน์ครับ ทุกคนนนนน!
.
.
.

จบจริงๆแล้วนะ 

--------------------------

นั่นก็เป็นฟิคฉลองวันวาเลนไทน์ของเราค่ะทุกคนนน เตรียมของขวัญให้คนรักของคุณหรือยังงง สำหรับไรท์ก็...ไม่มีค่ะ เพราะเรายังโสดสนิท สนใจก็...099 เห้ย! ไม่ใช่ละ 555 นี่เป็นฟิคฉลองวันวาเลนไทน์นะ จบแบบแฮปปี้แหละเพราะไรท์ไม่ชอบให้เรื่องมันเศร้าาา หวังว่าทุกคนคงจะมีความสุขในวันแห่งความรักนะคะ บรั๊ยยย บายยย








 




ผลงานอื่นๆ ของ ARAYAA.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 ชื่อ
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 22:56

    ถ้าเข้าฮอกวอดนะ บ้านงูแน่นอนเฮิร์ม

    #3
    0
  2. #2 sabinadeen (@sabinadeen) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 14:48
    ของขวัญที่ดีที่สุด?โดนบอกเลิกตั้ง3เดือนเนี่ยนะ555
    #2
    0
  3. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:05
    อ๊ายยย หวานจ๋อยยย >___<
    #1
    0