วันเกิดของผม

โดย arainnyday_

" พ่อครับ พ่ออย่าทิ้งผมไว้ที่นี่สิครับ อย่าหนีผมไปกับแม่เลี้ยงเลยนะครับ ผมเหลือแค่พ่อแล้วนะครับ " . " ผมคิดว่าพวกเราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะครับ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกเป็นส่วนเกินล่ะครับ "

ยอดวิวรวม

47

ยอดวิวเดือนนี้

10

ยอดวิวรวม


47

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


2
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  22 พ.ย. 64 / 20:00 น.
นิยาย ѹԴͧ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

     วันนี้ไรท์จะมาเล่าเรื่องเศร้าๆเรื่องนึงให้ท่านผู้อ่านได้รับชมกันค่ะ เรื่องราวของชายหนุ่คนนึงที่มีภาวะสมองขาดออกซิเจนจนทำให้เขามีพัฒนาการที่ช้ากว่าคนอื่น การถูกแบ่งแยก ความเป็นส่วนเกิน ความรู้สึกที่โดดเดี่ยว และวันเกิดของเขาค่ะ ขอให้รีดทุกคนสนุกกับเรื่องนี้นะคะ;}

.

.

 คำเตือน:เรื่องนี้ไม่เหมาะกับคนที่เป็นโรคซึมเศร้านะคะ

.

.

คนวาดรูปไอคอนให้: อันอัน IG: baibo_on08 



 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 22 พ.ย. 64 / 20:00


วันที่ 10 ธันวามคม พ.ศ.256*

สวัสดีครับ ผมชื่อเฟิร์ส อายุ 20 ปีนี้ ผมอยู่กับพ่อสองคนจนพ่อได้มีแฟนใหม่พร้อมกับลูกๆของเขา ผมว่างงานครับเพราะป่วยและยังเอ๋ออีกๆไม่มีใครรับผมเข้าทำงานหรอกครับ ถึงมันจะแย่มากแค่ไหน ผมก็ยังคงมีความสุขกับชีวิตที่แย่ๆแบบนี้นะครับเช่น วันนี้เป็นวันเกิดของผมครับ เย้!!!!

ผมเดินไปหาพ่ออย่างอารมณ์ดี                                                                                                          “อ่ะ! นี่เงิน ไปหาไรซื้อเองกินนะ” พร้อมกับยื่นแบงค์หนึ่งร้อยบาท 2 ใบมาให้ผมเหมือนทุกๆวัน                              “พ…”                                                                                                                                        “จะไปไหนก็ไป พ่อทำงานอยู่”                                                                                                          “ครับ..”  ผมเดินออกไปแบบไม่เต็มใจนัก 

ระหว่างที่ผมกำลังรอป้าร้านอาหารตามสั่งที่กำลังทำกะเพราหมูกรอบให้ผมอยู่นั้น ผมก็เหลือบไปเห็นครอบครัวนึงที่กำลังเดินอยู่ พวกเขาดูมีความสุขตลอดทางที่เดิน มันก็ทำให้ผมหวนนึกถึงตอนที่พ่อแม่น้องชายและผมอยู่ครบกันสี่คน วันนั้นก็เป็นวันเกิดครบรอบ 14 ปีของผม วันนั้นเราสี่คนกำลังเดินไปซื้อของจัดงานปาร์ตี้วันเกิดด้วยกัน ผมดีใจมากๆ แต่ก็ไม่คิดว่านั้นคือครั้งสุดท้ายที่ผมจะได้ทำมันพร้อมหน้ากับทุกคน หลังจากนั้นพ่อกับแม่ก็ทะเลาะกันหนักมากขึ้น  ทำให้ทั้งสองคนต้องแยกกันอยู่ เพราะผมเป็นโรคทำให้แม่ไม่เลี้ยงผม ผมเลยจำเป็นต้องอยู่กับพ่อแทน และด้วยค่าใช้จ่ายที่ต่างๆที่มีมากขึ้นเรื่ิอยๆ ทำให้พ่อต้องทำงานหนักมากๆ แถมยังมีแฟนใหม่แล้วด้วย ผมจึงเริ่มรู้สึกว่าผมอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใครเข้าใจผม ไม่มีใครอยู่ข้างผม….

“นี่! ไอหนู ข้าวเสร็จแล้ว”                                                                                                                 “อ่ะ…ครับ นี่ตังค์ครับ” ผมรีบยื่นตังค์ให้อย่างเร็ว                                                                                     “ไอหนู! เองร้องไห้หรอ”                                                                                                                  ผมรีบเอามือมาปิดหน้าและหนีคุณป้าขับรถกลับบ้านไป ระหว่างทางผมก็แวะซื้อเค้กกับเทียนไปฉลองวันเกิดตัวเอง 

เมื่อกลับถึงบ้านผมก็นั่งลงกับพื้น วางเค้กไว้บนโต๊ะ จุดเทียน ในห้องมืดๆที่มีแค่แสงเทียนเป็นแสงสว่าง ผมได้ร้องเพลงพลางตบมือไปด้วย 

“แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูมี…” 

เมื่อร้องจบผมก็อธิษฐานว่า ขอให้พ่อสนใจผมมากกว่านี้ ผมเป่าเทียนอย่างช้าๆ ก่อนจะกินเค้กวันเกิด  หลังจากกินเสร็จผมก็ต้องกินยาต่อไม่งั้นผมหม่องเท่งแน่ๆ ผมเก็บกวาดทำความสะอาดเรียบร้อยก็ไปหาแม่เลี้ยงต่อ ไปช่วยเขาทำงานของนิดๆหน่อยๆ

“เฟิร์สหางานทำเลยนะ เวลาพ่อไม่อยู่แล้วเฟิร์สจะได้อยู่ได้”                                                                         “ผม…คิดว่าจะตายพร้อมพ่อไปเลยน่ะครับ”                                                                             

… ทุกคนอยู่ในความเงียบ 

“แม่!!!!! เน็ตเป็นอะไรอีกเนี่ยยยยย โอ้ยยยยยยย” 

พวกเราทุกคนได้แต่ถอนหายใจและลืมเรื่องผมพูดกันไปหมด ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองกันต่อไปจนเสร็จ

 

วันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 256*

วันนี้เป็นวันปกติเหมือนทั่วๆไป ผมตื่นมาอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเหมือนทุกเช้าและไปหาซื้อไรกินเหมือนทุกครั้ง 

  ตู๊ด……ตู๊ด……                                                                                                                               “ครับ เฟิร์สครับ” ผมกดรับสายจากที่มีคนโทรเข้ามา                                                                                 “วันนี้ตอนเย็นจะมีงานวันเกิดน้องบี ไม่ต้องซื้อไรมากินตอนเย็นนะ”                              

ผมเงียบไปสักพัก ในหัวผมเริ่มคิดถึงในวันนั้นวันที่เป็นวันเกิดของผมที่ไม่มีใครมาจัดวันเกิดให้ ไม่มีใครมาอวยพร ไม่มีใครรับรู้……………..   

“โอเค…”  พอผมพูดเสร็จก็วางสายลงทันที

ตรงหน้าบ้านก็ได้มีงานเล็กๆจัดขึ้น มีทั้งโต๊ะนั่งกินของพวกผู้ใหญ่และโต๊ะนั่งกินของพวกเด็กๆ พ่อก็ให้ผมไปนั่งตรงที่เด็กๆนั่งกินกัน ในหัวผมมันทั้งสับสนและเสียใจมากๆ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ต้องทำใจนั่งกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าต่อไป เพราะถ้าไม่กินตอนนี้ ผมคงไม่ได้กินอะไรอีกจนถึงพรุ่งนี้เช้า อาหารที่กินไปมันไม่ได้ทำให้ผมอิ่มเลยสักนิดมันแทบจะทำให้ผมอ้วกอยู่ตลอดเวลา…

“มาๆ เค้กพร้อมแล้ว 1 2 3”                                                                                                         ทุกๆคนที่อยู่ในปาร์ตี้นี้เริ่มร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้กับน้องสาวคนเล็ก แต่ผมไม่ ผมไม่คิดแม้แต่จะเอ่ยปากพูดแม้แต่คำเดียว ผมอยากจะร้องไห้ออกมาทั้งอย่างนั้นแต่น้ำตาผมมันไม่ไหลเลย มันทั้งเจ็บและจุกไปหมด ผมทำไรไม่ถูกเลย ตัวผมมันชาไปหมด ผมได้แต่มองไปที่เค้กก้อนนั้นที่มีแสงเทียนอ่อนๆสวยงามอยู่… ถ้าผมไม่ป่วยเป็นโรค ผมก็คงได้ความรักจากทุกคนสินะ คงจะมีคนมาอวยพรวันเกิดให้ผมเยอะๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นคงจะดีมากเลยสินะ เห้อ… เหนื่อย… เหนื่อยที่จะต้องตื่นมาบอกกับตัวเองว่า “ไม่เป็นไรนะ” เหนื่อยที่จะต้องตื่นขึ้นมาหายใจในทุกๆวัน เหนื่อยที่จะต้องอดทนอยู่แบบนี้ เหนื่อยที่จะเศร้าแล้ว… ถ้าหากว่า…

เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากที่น้องสาวเป่าเทียนเสร็จทำให้สติผมกลับมาอีกครั้ง ผมรีบลุกขึ้นและเดินเข้าห้องไป ผมปล่อยโฮอย่างหนัก ร้องไห้น้ำตาไหล ไม่มีใครมาปลอบหรือมาอยู่ข้างๆผมเลย ทั้งๆที่เขารู้ว่าผมเศร้าอยู่คนเดียวในห้องนี้ แต่ก็ไม่คิดจะมีใครมาให้ความสนใจผมเลย ถ้าผมหายไป ก็คงจะยังไม่มีใครมาสนใจสินะ อืม…..

เสียงของนาฬิกาปลุกที่ดังมากๆจนทำให้ผมตื่นขึ้น เมื่อคืนผมคงจะนอนหลับไปทั้งน้ำตาอีกแล้วสินะ ฮ่า..ฮ่า..

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Piparw (จากตอนที่ 1)
    10 ม.ค. 65 / 17:37 น.
    น้องดูไม่เอ๋อนะ ดูเป็นโรคซึมเศร้ามากกว่า
    #1
    0