หลานสาวฮองเฮา (ชุด เล่ห์ ลวง รัก)

ตอนที่ 5 : ตอน ซารังน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,652
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 264 ครั้ง
    8 ก.พ. 62




   

แม้เป็นช่วงฤดูหนาวที่อากาศค่อนข้างเย็น เมฆหนาทึบ เสียงสวบสาบย่ำไปบนใบไม้พร้อมเสียงหัวเราะคิกคักสดใสไล่จับผีเสื้อของเด็กหญิงชายหลายคนในจวนดังขึ้น ในขณะที่ผู้รับใช้ภายในจวนต่างเร่งมือทำความสะอาดเรือน


          หนึ่งในเสียงหัวเราะนั้นคือ ซารัง เด็กหญิงตัวน้อยอายุสามสี่ขวบเศษที่มีเลือดครึ่งหนึ่งเป็นชาวฮั่นและเลือดครึ่งหนึ่งสืบเชื้อสายมาจากชาวอาณาจักรโซซ็อนโบราณ เด็กหญิงงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบช่างพูด ช่างเจรจา น่าเอ็นดูนัก เสียดายที่ต้องมากลายเป็นกำพร้ำแม่ตั้งแต่ยังเยาว์แม่ของซารังไม่เคยทิ้งนางไปหลายวันแบบนี้ ข่าวล่าสุดที่ได้รับมาทำให้จางหยูเฟยปวดใจนักและยังไม่รู้ว่าจะหาทางบอกซารังน้อยยังไง


          เด็กหญิงตัวน้อยยังเล่นกับเพื่อนสนุก ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้น ดวงตาสุกใสเป็นประกายขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นคุณหนู จางหยูเฟย คนงามธิดาคนเดียวของอดีตท่านแม่ทัพ จางจิ้นเหอ เดินนำขบวนสาวใช้ ที่ถือถาดไม้ตามมาบนถาดของสาวใช้แต่ละคนมีเข่งไม้ไผ่สานในนั้นบรรจุหมั่นโถวร้อนๆ และซาลาเปารสเลิศ


          ซารังตัวน้อยรู้ดีว่าวันนี้คงได้กินของอร่อยจนพุงกาง เด็กหญิงลอบยิ้มแอบเลียริมฝีปาก ค่อยๆ เดินเข้ามาหานายสาวแล้วยอบตัวคาราวะ


          “คาราวะคุณหนูเจ้าค่ะ”


          ตามที่มารดาเคยพร่ำสอนให้ทำตัวเป็นเด็กดีเชื่อฟังผู้ใหญ่ทุกคนในคุ้มนี้ เพราะคนที่นี่มีบุญคุณต่อพวกนางสองแม่ลูกยิ่งนัก




          “ลุกขึ้นเถอะซารัง”


          จางหยูเฟยทรุดกายอ้อนแอ้นงดงามปานเทพธิดา นิ้วเรียวขาวสะอาดลูไล่ไปตามกรอบหน้าแล้วดึงสองแก้มขาวอมชมพูราวกับซาลาเปาของซารังเบาๆ เป็นการหยอกเย้า


“ซารัง เจ้ามีซาลาเปาแล้วสองลูกข้าให้เจ้าลูกเดียวคงพอ” จางหยูเฟยส่งยิ้มอ่อนโยน


ในขณะที่เด็กๆ คนอื่นเริ่มรู้งานกรูเข้ามาต่อแถวซารัง แต่แม่หนูน้อยย่นคิ้วลอบชำเรืองซาลาเปาลูกโตรสกลมกล่อมหอมหวานที่เคยกัดกินแล้วรู้ดีว่าอร่อยลิ้นเกินห้ามใจลูกเดียวคงไม่พอ


“คุณหนูเจ้าขา” ซารังยกแขนป้อมๆ ขึ้นมากุมสองแก้มที่เนื้อสีขาวอมชมพูล้นมือราวกับเป็นซาลาเปาใบโตที่กินเท่าไหร่ก็กินไม่หมด “ นี่แก้มของซารังเจ้าค่ะ  ไม่ใช่ซาลาเปา แก้มกินไม่ได้นี่เจ้าคะ”


ถ้าเรื่องกินนั้นซารังไวนัก หนูน้อยจะหาทางพูดให้ได้กินมากกว่าคนอื่นเสมอ “ซารังตัวเล็กที่สุดในจวน คุณหนูบอกว่า ซารังต้องกินเยอะๆ จะได้โตไวๆ คุณหนูให้ซารังสามใบได้ไหมเจ้าคะ”


หยูเฟยหลุดขำพรืด “สามใบแล้วเจ้าจะกินหมดหรือ จะเอาซาลาเปาเก็บไว้ตรงไหนหมดตัวก็เล็กนิดเดียว”


          เด็กหญิงพามือน้อยๆ ไปลูบพุงกลมๆ “ซารังตัวเล็ก แต่มีพุงใหญ่ เก็บซาลาเปาได้เยอะเจ้าค่ะ สี่ใบก็ยังได้”


          หยูเฟยส่ายหน้าในความช่างคิดของซารังแล้วว่าอย่างเอ็นดู “จะรู้มากเกินไปแล้ว กินซาลาเปามากโตขึ้นเจ้าจะไม่สวย จะไม่มีคุณชายคนไหนมองเจ้ารู้ไหม” หยูเฟยเอ็นดูซารังเป็นพิเศษและเลี้ยงประดุจเครือญาติ แต่ต่อหน้าเด็กๆ ทุกคนในจวนหยูเฟตต้องแจกซาลาเปาให้เท่าเทียมกันเพื่อจะได้ไม่เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจกัน


          “ซารังเจ้าเอาไปกินให้หมดเสียก่อน ไม่อิ่มค่อยมาเอาใหม่” หยูเฟยหยิบซาลาเปาอุ่นๆ ส่งให้ซารังแล้วสั่งให้สาวใช้ของนางแจกซาลาเปาและหมั่นโถวให้เด็กๆ ทุกคนในจวนใครกินหมดมาเอาเพิ่มได้ ให้กินจนกว่าจะอิ่ม


 เมื่อเห็นเด็กน้อยรับซาลาเปาลูกโตที่อัดแน่นไปด้วยไส้รสอร่อย หยูเฟยลอบมองซารังน้อยแล้วสงสารจับใจไม่ควรเลย เหตุใดเล่าโชคชะตานางถึงได้อาภัพนัก เปลือกตาอ่อนใสปิดลงช้าๆ พลางถอนใจนางยังไม่รู้ว่าจะบอกเด็กหญิงตัวน้อยอย่างไรดีว่า ยอนฮวา มารดาของเด็กหญิงเดินทางไปปรโลกแล้ว

 

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 264 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

575 ความคิดเห็น

  1. #133 Hungmalai2501 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:50

    ซารังน้อยน่ารักจริงๆ

    #133
    0
  2. #120 usaonly (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:12

    ซารังน่ารักจังแต่น่าสงสารเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่ยังเล็ก หยูเฟยจะเอาน้องไปเลี้ยงไหมนะ

    #120
    1
  3. #117 shoson (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:47

    ถ้าจะใช้โชซอล น่าจะเป็นโชซอลโบราณดีไหมคะ

    #117
    0