อุบายเสน่หา (พราวพร พราวพลอย)

ตอนที่ 13 : ความประทับใจ และงานชมดอกไม้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 76
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 มิ.ย. 61

     ว้าว ! บรรยากาศเริ่ดมากๆ เลยนะคะเนี่ย สวยจริงๆ ว้าวๆ ส้มจี๊ดเงยมองขึ้นไปยังต้นซากูระ ที่ออกดอกสะพรั่งแล้วอุทานอย่างตื่นตา กับสีชมพูสวยไปหมดทั้งสวนสาธารณะของต้นซากูระนับพันต้น

            วันนี้คณะทำงานตกลงกันว่า จะมาพักผ่อนหนึ่งวันในตอนเย็น ในสวนสาธารณะใกล้ที่พัก ที่เปิดให้เข้าชมดอกซากูระในตอนกลางคืน บรรยากาศตอนนี้ครึกครื้น เพราะชาวญี่ปุ่นเริ่มมาสังสรรค์กันในเทศกาลดูดอกไม้ของพวกเขา เสียงร้องรำทำเพลงเลยดังไปทั่ว มีร้านอาหารมาออกร้านขายมากมาย

             เมธาวีมองสาวประเภทสองอย่างหมั่นไส้ และมองไปยังพราวพรที่นั่งอยู่ข้างๆ ส้มจี๊ดและกำลังมองไปด้านบน แล้วกำลังถ่ายรูปต้นซากูระ ด้วยความไม่ชอบหน้าพอๆ กัน เสียงแหลมๆ ของเธอพูดแขวะส้มจี๊ดขึ้นว่า

            “บ้านนอก ไม่เคยเห็นหรือไงยะ เบาๆ หน่อยก็ได้ อายคนอื่นเค้า

            ก็ไม่เคยเห็นจริงๆ นี่คะพี่เมย์ แล้วอีกอย่างส้มจี๊ดก็พูดภาษาไทย ที่นี่แดนเจแปนแท้ๆ ไม่มีใครฟังออกหรอกค่า แถมส้มจี๊ดดำบึกขนาดนี้ หน้าตาไม่เหมือนคนประเทศเค้าอยู่แล้ว ทำอะไรแปลกๆ ไปเค้าก็คงไม่ถือสาหรอก

            ผมเองเพิ่งจะเคยมาดูดอกไม้เหมือนกันครับพี่เมย์ บ้านนอกพอๆ กับพี่ส้มจี๊ดเค้าแหละ เกริกก้องว่า เมธาวีค้อนชายหนุ่มขวับ ที่เข้าข้างอริของเธอ

             ไม่เสียแรงที่ให้เอกมาจองที่ไว้ หึ หึ พองานเสร็จเลยได้ดูอะไรสวยๆ งามๆ นี่ดีนะครับที่น้องพลอยบอกว่า ต้องจองที่ไว้ก่อนเนิ่นๆ เลยได้ที่นั่งใต้ต้นซากูระพอดี

            พอดีเพื่อนพลอยอยู่ที่นี่น่ะค่ะ เลยเล่าเรื่องเกี่ยวกับญี่ปุ่นให้ฟังมากพอสมควร เทศกาลชมดอกซากูระ เขาจะเปิดให้ชมฟรีก็จริง แต่ว่าเราต้องมาจองที่ไว้เพราะคนจะเยอะมาก คนญี่ปุ่นเขาจะมาดื่มเหล้า สังสรรค์ ร้องรำทำเพลงกันใต้ต้นซากูระแบบนี้แหละคะ เลยอึกทึกหน่อย แต่ก็ดูสนุกดี พราวพรอธิบาย เธอมองไปรอบๆ แล้วอมยิ้ม เกริกก้องหัวเราะ แล้วดึงขวดเหล้าสาเกออกมาจากตะกร้า ที่หอบหิ้วกันมาพลางชูให้ดูกันทั่วๆ

            นี่ครับ ผมก็เอาสาเกมา เข้ากับเทศกาลเลย มาดูเทศกาลแบบญี่ปุ่น ชมดอกไม้แบบญี่ปุ่น เราก็ต้องกินเหล้าแบบญี่ปุ่น เอ้า! เอก เอาไปแจกทางโน้น ประโยคหลัง เขาเอาเหล้าสาเกอีกขวดส่งให้ผู้ช่วย ที่หอบหิ้วกันมาด้วยถึงแดนไกล

            พวกเขาปูเสื่อนั่งล้อมวงกันใต้ต้นซากูระ เป็นกลุ่มที่ใหญ่พอดู เพราะมีถึง 18 คน เมธาวีจองที่นั่งใกล้กับเขตแดน และเริ่มคุยจ้อกับเขาแบบไม่สนใจใคร เทยองหนุ่มลูกครึ่งเกาหลีไทย นั่งใกล้กันกับพราวพร และตักอาหารให้พราวพรอย่างเอาใจ พร้อมกับชวนคุย

            ลองทาโกะยากิไหมครับคุณพลอย อร่อยดีนะครับ มีเนื้อปลาหมึกข้างในด้วย

            ขอบคุณค่ะพราวพรยิ้ม ก่อนจะรับอาหารจากเทยองมาทาน

            เขตแดนที่นั่งตรงกันข้ามกับหญิงสาว มองเธอแล้วหรี่ตา เขาเริ่มไม่พอใจหนุ่มรูปหล่อข้างๆ พราวพรขึ้นมาดื้อๆ เมธาวีเองก็กำลังเอาอาหารแทบจะป้อนเข้าปากเขาเหมือนกัน แถมเบียดอกอวบเข้ามาชิดแขนเขาเสียด้วย

            ลองนี่ดีกว่าครับน้องพลอย มาบ้านเขาทั้งที ต้องชิมเหล้าของเขาเสียหน่อยนะครับ เกริกก้องรินเหล้าสาเกใส่แก้ว ที่ทำจากไม้ไผ่ให้กับพราวพร และส้มจี๊ด

            เอ...จะดีเหรอคะ พลอยไม่เคยทาน พราวพรลังเล มองเหล้าใสกลิ่นแรงในมือแล้วย่นคิ้ว  ส้มจี๊ดที่นั่งข้างเธอ กระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแล้ว ก็ยื่นแก้วไม้ไผ่มาให้เกริกก้องอีกรอบ อย่างติดใจ

            ดีสิคะน้องพราว เอ้ย น้องพลอย วุ้ย... ขออีกแก้วสิคะน้องก้อง รสชาติเหมือนเหล้าสาโทบ้านเราเลย แต่ร้อนแรงวูบวาบ เกริกก้องหัวเราะก๊าก แล้วรินให้ตามคำขอทันที

            เทยองสักแก้วไหม ?

            ดีเหมือนกันครับพี่ เทยองหัวเราะ แล้วรับแก้วมาจากเกริกก้อง ชายหนุ่มดื่มรวดเดียวหมดเหมือนกัน แล้วก็ส่งแก้วให้กับเกริกก้องอีกรอบ

             ขอเบิ้ลอีกคนนะครับ ติดใจเหมือนพี่ส้มจี๊ด เอ่อ...พี่เข้มครับ ขอผมสักวันนะครับ รับรองว่าพรุ่งนี้จะตื่นมาทำงานให้ไหว เทยองหันมาขออนุญาตเขตแดน ชายหนุ่มหัวเราะ เขายกแก้วเหล้าสาเกที่เมธาวีรินให้ ชูให้กับเทยองแล้วพูดเสียงทุ้ม

            ได้เลย ไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าจะเหลวไหลเราก็เหลวไหลกันทั้งกองถ่ายนี่แหละ เมธาวีกระแซะเบียดเขาทันที แล้วมองเขตแดนตาหวาน

            พี่ก็เห็นด้วยค่ะน้องเข้ม ดื่มกันให้สนุกดีกว่าเครียดมาหลายวันแล้ว พราวพรมองเขตแดนและเมธาวี ที่เบียดใกล้กันอย่างรู้สึกขัดหูขัดตาแบบบอกไม่ถูก

             ตั้งแต่ที่เขาสาธิตจูบแรกเอากับเธอเข้า พราวพรก็พยายามหลบหน้าเขามาตลอด เขตแดนเองก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จริงสินะ...คำพูดเกี่ยวกับเขา ที่ผู้จัดการสาวประเภทสองบอกไว้ เขตแดนเป็นเสือผู้หญิง การที่เขาทำแบบนั้นกับเธอ ก็คงไม่มีความหมายอะไร คงอยากแค่ทำให้เธอรับรู้ถึงอารมณ์ในการแสดงเท่านั้น

พราวพรเม้มปาก แล้วดื่มสาเกในแก้วแบบคนอื่นๆ บ้าง เทยองหันมาเห็น ตอนที่เธอกำลังสำลักพอดีก็หัวเราะ แล้วลูบหลังให้เบาๆ

            เขตแดนมองเห็นกิริยานั้นของสองหนุ่มสาวเข้า ชายหนุ่มหรี่ตา แล้วจิบเหล้าพื้นเมืองรสร้อนแรงในมือ ความไม่พอใจเริ่มแล่นวาบขึ้นมา

            เบาๆ ครับคุณพลอย เป็นยังไงบ้างครับ หึ หึ

            ขอบคุณนะเทยอง พลอยหน้าร้อนไปหมดเลยค่ะ ขอบคุณค่ะพี่ก้อง พราวพลอยพึมพำขอบคุณเกริกก้อง ที่ยื่นแก้วน้ำเปล่ามาให้ พราวพลอยปาดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะสำลัก หน้าเริ่มแดงเรื่อ อาการร้อนวูบวาบเริ่มเกิดขึ้นตามใบหน้าและช่องท้อง ส้มจี๊ดที่เริ่มจะดีๆ เข้าไปแล้วหัวเราะกิ๊กกับใบหน้าแดงๆ ของพราวพร

            ตายแล้ว น้องก้อง พี่ว่าพอแล้วนะคะ ห้ามเอาให้น้องสาวพี่ดื่มอีกแล้วนะ เทยองด้วย ห้ามมอมเหล้าน้องพลอยนะ หน้าแดงตัวแดงไปหมดแล้วเนี่ย

            ครับผม งั้นผมกับพี่ก้องเรามาชนเหล้ากันดีกว่าครับ นานๆ ได้สนุก ห่างไกลสายตาคนเสียที เทยองว่า เขาอยากสนุกให้เต็มที่ เพราะปรกติเวลาอยู่เมืองไทย ด้วยความที่เป็นคนดังและถูกจับตามอง ทำให้ชายหนุ่มไม่เป็นอิสระนัก เมื่อมีโอกาสเทยองก็ต้องใช้ให้คุ้ม เขาขอแลกที่นั่งกับส้มจี๊ด แล้วไปนั่งกอดคอดื่มเหล้ากับเกริกก้องอย่างสนุก

            เป็นไงบ้างคะน้องพราว ส้มจี๊ดแอบกระซิบ มองพราวพรที่กำลังทำตาหวานเยิ้มเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ หญิงสาวส่ายหน้าอย่างมึนๆ เหล้าพื้นเมืองของญี่ปุ่นดีกรีร้อนแรงมาก ทำให้คนไม่เคยดื่มอย่างพราวพร ถึงกับเมาเพียงแค่ดื่มแก้วเดียว

            ก็มึนๆ น่ะค่ะพี่ ร้อนด้วย อืม...พราวอยากได้อะไรเย็นๆจังค่ะ ขอตัวไปดูอะไรทางโน้นหน่อยนะคะพี่ ส้มจี๊ดมองตามที่พราวพรว่า เป็นร้านที่ตั้งเป็นแถวอยู่ตรงมุมสุดของสวนสาธารณะ  ตอนนี้ยิ่งดึกคนก็ยิ่งมาก ส้มจี๊ดอาสาตามไปด้วย เพราะความเป็นห่วงพราวพร

            พี่ไปด้วยนะคะ น้องพราวไปคนเดียวเดี๋ยวหลงทางเอา

            ค่ะ พราวพรว่าแล้วจะขยับลุก ส้มจี๊ดจะลุกตามเธอ หากแต่โดนเกริกก้องดึงแขนไว้เสียก่อน ตอนนี้เกริกก้องกับเทยอง เริ่มดีๆ กันเข้าไปแล้ว เพราะสาเกใกล้จะหมดขวด

            ไปหนาย... ครับพี่ส้มสุดสวย อยู่ดื่มกับพวกผมก่อนสิครับ

            แหมๆ เดี๋ยวกลับมาค่ะ จะไปส่งน้องพลอยหาอะไรเย็นๆ ดื่มส้มจี๊ดว่า

            “อย่าไปเลยนะครับพี่ส้มจี๊ด ดื่มกับพวกผมก่อนนะครับ พี่ก้องรินเร็วเข้า เดี๋ยวพี่เขาหนีเราสองคนไป คราวนี้เทยองดึงมือเขาไว้อีกคน

            ผมไปด้วยคนสิ อยากไปหาอะไรร้อนๆ กินเหมือนกัน เขตแดนว่า ตอนนี้เมธาวีไปเข้าห้องน้ำ โอกาสอันดีของเขามาถึงแล้ว เขาจะได้ผละจากเธอ ไปหาคนที่หมายตาไว้เสียที

             ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหาพราวพร มือใหญ่ยื่นส่งให้หญิงสาวจับ นัยน์ตาคมกริบมองใบหน้างดงามแดงเรื่อของเธอแน่วแน่ พราวพรมองเขาอย่างลังเล ส่วนส้มจี๊ดมองเขาอย่างระแวง แต่เมื่อจะขยับตามคนทั้งคู่ เกริกก้องก็คว้าคอสาวประเภทสองไว้หมับ แล้วเอาแก้วเหล้ายื่นส่งให้เสียก่อน

            พราวพรส่งมือให้กับชายหนุ่มดึงขึ้นจากที่นั่งเสียแล้ว ก่อนที่เขาจะทันห้าม และเดินตามกันไป ส้มจี๊ดได้แต่มองตามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นคนทั้งคู่เดินจูงมือกันไป และหายไปในกลุ่มคนที่เริ่มแน่นขนัด...

            เขตแดนเดินจูงมือพราวพร เดินเข้าไปทางด้านในที่ เป็นร้านขายของประเภทอาหารง่ายๆเครื่องดื่ม และของที่ระลึก ผู้คนมากมายจนสองหนุ่มสาวแทบจะผลัดหลงกัน มีคนเมาเดินมาชนพราวพรจนเซ เขตแดนเลยถือโอกาสโอบบ่าบอบบางนั้นเข้าหาตัว พลางกระซิบเสียงเบา

            อยู่ใกล้ผมไว้นะ คนเยอะมาก เดี๋ยวคงต้องหลงกันบ้าง

            ค่ะ พราวพรพึมพำ หัวใจเธอเต้นแรง เมื่อถูกวงแขนแข็งแกร่งของเขา เหมือนกอดไว้กลายๆ แบบนี้

            เขตแดนอมยิ้ม เมื่อพาเธอมาถึงร้านขายอาหารและเครื่องดื่ม พราวพรเลือกน้ำแร่เย็นเชียบ มาดื่ม เพื่อให้อาการตัวเองดีขึ้น เธอกำลังมึนกับเหล้าพื้นเมือง แถมยังรู้สึกหัวใจเต้นเร็วกับคนข้างเธอ ที่ยังโอบเธอไว้ไม่ยอมปล่อยอีกด้วย

            จะซื้ออะไรเพิ่มอีกไหมครับ ผมเห็นมีร้านขายของน่ารักๆ ตรงโน้น เผื่อคุณพลอยอยากจะได้ไปฝากใครที่เมืองไทยบ้าง เขตแดนชวนเธอ เขายังไม่อยากกลับไปที่ใต้ต้นซากูระ ที่พวกเขากำลังสังสรรค์กันอยู่ ชายหนุ่มรำคาญเมธาวี แล้วอีกอย่างหนึ่งเขาก็ได้ใกล้ชิดกับพราวพร จะปล่อยโอกาสพิเศษแบบนี้ให้หลุดลอยได้ที่ไหนกัน เขาคิดในใจ

            อืม...ก็น่าสนใจนะคะ เอ่อ...แต่คุณเข้มปล่อยพลอยก่อนก็ได้นะคะ ตรงนี้คนไม่ค่อยเบียดแล้ว พราวพรรีบพูด เธอไม่อยากใกล้ชิดกับเขาให้มาก และนานไปกว่านี้ แค่นี้หัวใจเธอก็เต้นแรงจะแย่อยู่แล้ว เขตแดนหัวเราะหึ หึ ก่อนจะอ้างเหตุผลขึ้นมาอีกรอบ

            ไม่ได้หรอกครับ เดี๋ยวคุณพลอยต้องหลงแน่ๆ เชื่อผมสิ ต้นซากูระเป็นพันๆ แบบนี้ คุณพลอยจำได้เหรอครับ ว่าพวกเรานั่งกันอยู่ตรงไหน ผมจำได้นะ ชายหนุ่มว่า

            พราวพรจำนนต่อคำพูดของเขา ยอมให้เขาโอบไว้และพาเธอไปยังร้านขายของที่ระลึก  สองหนุ่มสาวเดินเพลินกันไปเรื่อยๆ จนเริ่มไกลจากที่ออกมากันครั้งแรก มารู้ตัวอีกที เขตแดนก็ชวนพราวพรเดินกลับ และเมื่อเดินไปตามต้นซากูระ เขากลับหาทีมงานไม่เจอสักคน เพราะซากูระแต่ละต้นก็เหมือนๆ กันไปหมด ผู้คนก็มากมายสับสน จนพราวพรหน้าเสีย เมื่อเดินมาร่วมชั่วโมงแล้วยังหาใครไม่เจอเลยสักคน

            ตายแล้ว ! เราจะทำยังไงกันดีคะคุณเข้ม เราหลงจริงๆ ด้วย เขตแดนหัวเราะ มือใหญ่เขาบีบบ่าบอบบางของเธอ อย่างจะปลอบโยน

            เราก็กลับไปที่พักกันก่อนก็ได้นี่ครับ ไม่อยากหรอก ผมจำบ้านพักเราได้แน่นอน จำง่ายกว่าที่นั่งในสวนนี้มาก เดี๋ยวเขาก็คงกลับกันเองแหละครับ

            แต่พลอยกลัวว่าพี่ส้มจี๊ดจะเป็นห่วง หญิงสาวบ่นอุบอิบ เขตแดนอมยิ้ม

            ไม่หรอกครับ มากับผมไม่น่ามีอะไรต้องเป็นห่วง ผมจะดูแลคุณพลอยอย่างดีเลย

            น่าเป็นห่วงเพราะอันตรายกับหัวใจเราต่างหาก พราวพรคิดในใจ ขณะที่ลอบมองใบหน้าคมสัน ของคนที่พาเธอเดินลัดเลาะออกนอกสวนสาธารณะ

เขาปล่อยมือจากบ่าของเธอแล้ว และตอนนี้ก็มากุมมือนิ่มไว้แทน สองหนุ่มสาวเดินไปตามถนนเรื่อยๆ พระจันทร์สาดส่องแสงลงมางดงาม ความอึกทึกเริ่มเงียบเสียงลง เมื่อเดินออกมาไกลจากสวนสาธารณะแห่งนั้น

            เขตแดนไม่อยากเรียกรถ เขาอยากเดินกับหญิงสาวคนข้างๆ ท่ามกลางแสงจันทร์และบรรยากาศเงียบสงบแบบนี้ไปอีกสักหน่อย บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม ถึงมีอารมณ์ละเมียดละไมนักวันนี้ ผิดวิสัยจากที่เขาเคยเป็น ถ้าเป็นปรกติ มีโอกาสได้อยู่กับสตรีที่หมายตาสองต่อสองแบบนี้แล้ว เขตแดนไม่เคยจะรีรอในการพิชิตพวกเธอ หากแต่เจ้าของมือนิ่มที่เขาจับจูงไว้ ตอนนี้กำลังกลายเป็นข้อยกเว้น...

            พระจันทร์สวยจังนะคะ พราวพรชวนเขาคุย เธอมองขึ้นไปบนฟากฟ้า นัยน์ตาคมสวยเป็นประกายระยับแข่งกับดวงดาว

            ซากูระที่เราไปชมก็สวยมาก เสียแต่ว่าคนเยอะแล้วก็อึกทึกไปหน่อย

            ต้นที่บ้านเช่าของเราก็สวยนะครับ เขตแดนพูดยิ้มๆ

 ผมเห็นแล้วยังอยากวาดภาพเก็บไว้ ลำต้นและกิ่งก้านของเขาทอดตัวได้งดงามดี ยิ่งออกดอกเต็มต้นและกลางพระจันทร์แสงสวยแบบนี้ ถ้าวาดไว้คงจะงดงามมาก

            คุณเข้มชอบวาดภาพด้วยเหรอคะ พราวพรหันมาถามเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อรู้ว่าชายหนุ่มเองก็มีความชอบเหมือนเธอ เขตแดนเลิกคิ้ว

            ครับ ผมชอบวาดภาพ โดยเฉพาะภาพวาดธรรมชาติ จิตกรที่ผมชอบก็มีหลายคน คนล่าสุดที่ผมเอ่อ...สารภาพเลยนะครับ ว่าหลงรักลายเส้นของท่านมาก ก็คือคุณสรธัช  แต่นานๆ ครั้งจะเห็นผลงานสักทีนะครับ เพราะท่านเดินทางบ่อย แล้วก็มีงานเขียนด้วย แล้วส่วนมากงานศิลปะของท่านก็มักจะไม่ขาย

            จริงๆ น่ะเหรอคะ พราวพรทำตาโต ก่อนจะหัวเราะกิ๊ก เมื่อได้ยินว่าเขาเป็นคนที่ชื่นชมผลงานของบิดา

            “ครับ ผมยังอยากขอลายเซ็นท่านไว้เลย หึ หึ แม้จะดูเด็กๆ แล้วเหมือนพวกคลั่งดารา แต่ผมก็อยากได้ไว้จริงๆ

            ไว้จะขอให้นะคะ พราวพรอมยิ้ม ฟังคำที่เขาพูดถึงบิดาเธอ แล้วอดนึกขำไม่ได้ เขตแดนถึงกับย่นคิ้ว เมื่อได้ยินประโยคนั้นของพราวพร

            ครับ ?

            จิตกรที่ชื่อสรธัช เป็นคุณพ่อของพลอยเองแหละค่ะ ดีใจจังที่มีคนชื่นชอบผลงานของคุณพ่อ แฟนตัวจริงเสียด้วย ถ้าคุณเข้มอยากได้ลายเซ็นของพ่อจริงๆ พลอยจะขอให้

            จริงๆ นะครับ เขตแดนทำตาโต แล้วบีบมือเธอแน่นอย่างดีใจ เมื่อเห็นสีหน้ายิ้มๆ ของพราวพรเขาก็ใช้มือลูบผมแก้เขิน

 คือผมชอบท่านมาก ถ้าคุณพลอยได้ลายเซ็นท่านมา ผมก็ขอบคุณมาก

            ค่ะ หญิงสาวหัวเราะ มองเขาที่กำลังทำท่าเก้อๆ แล้วลงความเห็นกับตัวเองว่า เขตแดนที่เธอรู้จักคืนนี้ ไม่เหมือนที่ส้มจี๊ดพูดไว้แต่น้อย เขาไม่ได้มีท่าทางเหมือนเสือร้าย แต่กลับกลายเป็นผู้ชายที่น่ารัก และมีบางมุมเหมือนเป็นเด็กมากกว่า

            อุ้ย !” พราวพรมัวแต่คิดถึงคนข้างเธอ จนเดินสะดุดก้อนหินหัวคะมำ ดีที่ว่าเขตแดนจับจูงมือเธอไว้ ไม่อย่างนั้น พราวพรคงจะล้มทั้งยืนไปแล้วแน่นอน

            เป็นอะไรบ้างหรือเปล่าครับ เขตแดนรีบถามเธออย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นพราวพรทำหน้าเหยเก แล้วยกขาขึ้นเขย่ง เธอเตะก้อนหินก้อนโตแรงมาก จนข้อเท้าปวดตุบๆ พราวพรเจ็บข้อเท้าแปลบ แต่ก็ฝืนยิ้มให้เขาแล้วส่ายหน้า

            ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ พลอยนี่ซุ่มซ่ามจัง อุ้ย... หญิงสาวอุทาน เมื่อจะก้าวออกเดิน เขาก้มลงช้อนอุ้มพราวพรไว้ในวงแขนทันที จนหญิงสาวตกใจ ต้องคว้าต้นคอเขาไว้พลางทำตาโต  ใบหน้างดงามแดงเรื่อ ชายหนุ่มพูดหน้าตาเฉยว่า

            ผมอุ้มคุณพลอยไปดีกว่านะครับ บ้านเช่าอยู่ไม่ไกลเดี๋ยวก็ถึงแล้ว ผมกลัวว่าพรุ่งนี้คุณพลอยจะเดินไม่ไหว เราต้องถ่ายละครกันอีก อนุญาตนะครับ ผมต้องดูแลนางเอกของผมให้ดีที่สุด

            เอ่อ... พราวพรพูดได้แค่นั้น เธออายจนต้องซุกหน้าลงกับอกกว้างของเขา เขาทำเหมือนกับพราวพรเบาราวกับปุยนุ่น ถึงอุ้มเธอเดินลิ่ว แถมไม่ยอมปล่อยเสียด้วย หัวใจเธอเต้นแข่งกับหัวใจเขาที่เธอได้ยินอยู่แนบหู

             เขตแดนมองคนที่กำลังซุกซบ หลบสายตาเป็นประกายของเขา ลงกับอกกว้าง ก่อนจะอมยิ้ม ทำไมนะ... เพียงแค่มีเธอไว้ในอ้อมอก เพียงแค่นี้... เขาถึงมีความสุขมากมายนัก

 ชายหนุ่มตอบตัวเองไม่ถูกเลยจริงๆ เขาอยากยืดระยะทางที่เดินออกไปให้ไกลแสนไกล  เพราะจะได้มีเธอไว้ในอ้อมกอดแบบนี้ไปนานๆ

 

........................................................................................................................................

 

 

            เมธาวีกับส้มจี๊ด ผลัดกันผุดลุกผุดนั่งกันอยู่ตรงหน้าบ้าน ต่างคนต่างเดินเป็นหนูติดจั่น จนเกริกก้องที่มายืนมึนๆ อยู่เป็นเพื่อนด้วยชักจะเวียนหัว เขายกมือขึ้นเกาศีรษะ ก่อนจะบ่นคนทั้งคู่ว่า

            เดินไปเดินมาให้มันได้อะไรครับพี่ๆ ทั้งสอง ไม่ต้องห่วงหรอกครับ พี่เข้มไปด้วยทั้งคน

            โอ๊ย ! นั่นแหละอันตราย ตัวอันตรายเลยล่ะ เมธาวีโวยวายเสียงดัง ส้มจี๊ดที่หยุดเดินได้แล้วกำลังยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ย่นคิ้ว

 ไม่รู้ว่าป่านนี้ น้องเข้มของพี่จะเป็นยังไงบ้าง จะโดนปู้ยี้ปู้ยำไปขนาดไหนแล้วก็ไม่รู้

            ตายแล้ว ! พี่เมย์ขา ช่างกล้าพูด ต๊าย ตาย ส้มจี๊ดทำเสียงแหลมปรี๊ด แล้วท้าวเอวฉับ ใบหน้าคล้ำๆ ของสาวประเภทสองเริ่มแดงด้วยความโมโหแทนพราวพร ที่โดนพูดจาดูถูกแบบนั้น

            ทำไมยะ ? ถ้าเด็กหล่อนทำอะไรน้องเข้มของฉันนะ น่าดู เมธาวีถลึงตาใส่

            ต๊าย ! น้องเข้มของพี่นั่นแหละ จะมาทำอะไรเด็กหนู ถ้าน้องพราวเสียหายไปนะน่าดูส้มจี๊ดทำเสียงแหลมใส่ อย่างไม่ยอมแพ้กัน

            น้องพราวไหน ? เกริกก้องที่กำลังฟังสองสาวแท้และเทียม ทะเลาะกันอยู่ย่นคิ้ว เมื่อได้ยินเสียงส้มจี๊ดประกาศชื่อของพราวพร เขาถึงกับงง เพราะจำได้ว่านางเอกละครชื่อพราวพลอย  หรือน้องพลอยนี่นา เอ๊ะ ...หรือเราจะเมา

            น้องพลอยๆ ไม่ใช่น้องพราว พี่พูดผิด ส้มจี๊ดรีบแก้ต่าง เมธาวีสะบัดหน้าใส่สาวประเภทสอง ก่อนจะมองไปยังรั้วบ้านอีกรอบ ที่ยังไม่เห็นวี่แววของใครสักคน

            จะน้องอะไร จะพราวจะพลอย ก็อันตรายทั้งนั้น ไม่รู้จะเป็นยังไงแล้วนะน้องเข้มของฉัน

            โห...น่าสงสารนะคะน้องก้อง ดูสิมาเต้นหรับๆ เป็นชะนีหลงป่า หาตัวผู้ไม่เจอ ส้มจี๊ดว่า  ทำเอาเกริกก้องแทบสร่างเมา หลุดขำก๊ากออกมา เมธาวีหันมาทำตาเขียวใส่ พร้อมกับชี้นิ้วด่าส้มจี๊ดทันที

            นี่ยัยกระเทยตกสำรวจ แกว่าใคร ?

            ใครได้ยิน ใครมันเต้นหาผู้ชาย ก็คนนั้นแหละค่ะ ส้มจี๊ดท้าวเอว กางขา เตรียมพร้อม  ถ้ายัยเตี้ยเมธาวีบุกมาถึงตัวเมื่อไหร่ ได้เจอกระเทยพิโรธแน่ๆ สาวประเภทสองคิด เกริกก้องเองก็กำลังมองสองสาวตาเขม็ง ไม่รู้จะเชียร์ใครดี แต่แอบเข้าข้างผู้จัดการสาวประเภทสอง เพราะเขาเองก็ไม่ชอบหน้าเมธาวีเหมือนกัน

            หน็อย นังกระเทยปลาดุกอุย เด็กหล่อนมันอ่อยน้องเข้มของฉันก่อน เห็นๆ กันอยู่

            โอ๊ย ! ใครมาหาใครก่อนกันแน่ แล้วแน่ใจนะว่าคุณเข้มน่ะเด็กเจ๊ ส้มจี๊ดเห็นแต่ว่าคุณเข้มวิ่งหนีเจ๊ขาขวิด อ้อ... แล้วอีกอย่างนะ คุณเข้มก็มาหาน้องพลอยเอง ใครๆ ก็เห็น เหอะ... ส้มจี๊ดกวาดตามองเมธาวี ชนิดหัวจรดเท้า ทำเอาเธอแทบเต้น เมื่อเห็นสายตาแบบนั้นของเขาเข้า

             สภาพอย่างเจ๊น่ะ วุ้ย...คุณเข้มเขาคงเลือกแล้วล่ะค่ะ ว่าจะเลือกไปกับใครดี หึ หึ

            ต๊าย !” เมธาวีหน้าแดงก่ำ เล็บกางเตรียมพร้อมจะวิ่งไปตะกุยหน้าของส้มจี๊ด เพราะโกรธจัดจนลืมตัว ลืมไปว่าขนาดตัวเธอกับผู้จัดการสาวประเภทสอง ต่างกันมากขนาดไหน ส้มจี๊ดเองก็เริ่มตั้งท่ารับ แม่เสือสองตัวมองกันเขม็ง รอว่าใครจะเริ่มก่อน

            เสียงกดออดที่ประตู ห้ามทัพของสองสาวไว้เสียก่อน เกริกก้องที่ยืนลุ้นมวยคู่หยุดโลกอยู่ได้สติ วิ่งไปเปิดประตูให้ เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วยิ้มกว้าง

            อ้าว...พี่เข้ม มาแล้วเหรอครับ พวกผมเป็นห่วงมากเลย หลงทางกันเหรอครับ

            อืม... เขตแดนตอบยิ้มๆ พราวพรหน้าแดงเรื่อยืนนิ่งอยู่ข้างๆ กับชายหนุ่ม

            อุ้ย...ไม่ต้องแล้วล่ะค่ะคุณเข้ม เอ่อ... หญิงสาวพยายามปัดป้อง เมื่อเขตแดนจะก้มลงทำท่าจะอุ้มเธออีกครั้ง เพราะตอนแรกเขาปล่อยเธอลงเพื่อจะกดออดประตู แต่เขตแดนก็ทำเสียงดุๆ ใส่

            ไม่ได้หรอกครับ ผมต้องส่งคุณพลอยให้ถึงห้อง ก้องให้พี่ส้มจี๊ดไปหายามาให้หน่อยนะ คุณพลอยเขาสะดุดก้อนหินล้ม พี่กลัวว่าเขาจะขาแพลง เขตแดนบอกหนุ่มรุ่นน้องเสียงทุ้ม ก่อนจะช้อนอุ้มร่างของพราวพรอีกรอบ ต่อหน้าเกริกก้องนั่นเลย

            เอ่อ...คือ... เกริกก้องหน้าแดง ทนเขินกับภาพตรงหน้าไม่ได้ จนต้องกระแอมออกมาเบาๆ เขตแดนหัวเราะหึ หึ เดินอุ้มพราวพรผ่านเกริกก้องไป แล้วก็เจอเข้ากับส้มจี๊ดและเมธาวีที่ยืนรออยู่ทั้งคู่ เมื่อเห็นว่าสองหนุ่มสาวกำลังอยู่ในสภาพไหน ก็อุทานออกมาพร้อมๆ กัน โดยไม่ได้นัดหมาย

            น้องพลอย !”

            น้องเข้ม !”

            เจอพอดีเลยครับพี่ส้มจี๊ด หายามาให้คุณพลอยหน่อยนะครับ ผมเห็นท้อเท้าบวมๆ เลยไม่อยากให้เดิน เดี๋ยวผมจะอุ้มไปส่งที่ห้องเองเขตแดนพูดหน้าตาเฉย และอุ้มพราวพรเดินผ่านคนทั้งสองไปเลย

            อกอีแป้นจะแตก !” ส้มจี๊ดอุทานเมื่อมองตามแผ่นหลังกว้างๆ ของเขตแดน

            ตายแล้ว...ถ้าน้องพลอยรู้ว่าน้องพราวกำลังตกอยู่ในมือเสือร้าย จะเป็นห่วงมากขนาดไหนกันนะ หายกันไปแค่สองคนแถมอุ้มกันมาแบบนี้ด้วย ตายแล้ว... ส้มจี๊ดรีบวิ่งตามไปติดๆ ทันทีเพราะความเป็นห่วงพราวพร

            หน็อย... เมธาวีบีบมือเข้าหากันแน่น แล้วเม้มปาก เธอเองก็มองตามหลังเขตแดนไปเหมือนกัน แต่ด้วยความรู้สึกคนล่ะอย่าง

            นังเด็กบ้านี่ ฉันจ้องของฉันมาตั้งนาน มาหยิบชิ้นปลามันไปแบบนี้ได้ยังไง เธอคิดอย่างขัดเคือง ไม่ได้...เธอต้องรีบดำเนินแผนการใหม่ อุตสาห์จะใช้โอกาสทองที่ได้มาทำงานกับเขตแดนบุกชายหนุ่มทั้งที จะปล่อยให้มันหลุดลอยได้อย่างไรกัน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

0 ความคิดเห็น