อุบายเสน่หา (พราวพร พราวพลอย)

ตอนที่ 12 : หรือนี่คือรักแรกพบ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    5 มิ.ย. 61

พราวพลอยนอนอยู่บนเตียงนุ่ม สายตามองนาฬิการูปดอกไม้ ที่ตั้งไว้ตรงเก้าอี้ตัวเล็กตรงหัวเตียง เพิ่งจะตีสี่ครึ่ง แต่เธอกลับนอนไม่หลับเอาเสียเลย มือเธอคว้าเอาตุ๊กตาหมาตัวโปรดมากอดไว้ หัวใจล่องลอยคิดไปถึงใบหน้าคมสัน นัยน์ตาอบอุ่นของใครบางคน

             ภคิน...ทำไมกันนะเธอถึงจดจำแต่เขา แถมเมื่อคืน... พราวพลอยซุกหน้าลงกับเจ้าตุ๊กตาตัวนุ่มพลางหน้าแดง เธอก็เผลอฝันเลอะเทอะว่าภคินเป็นเจ้าชาย ส่วนเธอเป็นเจ้าหญิง กำลังเต้นรำท่ามกลางแสงจันทร์อย่างมีความสุข...

 บ้าไปแล้วพราวพลอย...หญิงสาวต่อว่าตัวเอง อายุเท่าไหร่กันแล้วนี่ มานั่งคิดนั่งฝันอะไรเป็นเด็กสาวไปได้ นัยน์ตาอบอุ่นของภคินผุดขึ้นมาอีกแล้ว พราวพลอยถอนหายใจ อะไรในสายตานั้น ที่ดึงดูดเธอไว้จนถอนตัวแทบไม่ขึ้นแบบนี้นะ หญิงสาวคิด

เฮ้อ...พราวพลอยนะพราวพลอย หรือว่าอาการที่เธอเป็นมันจะเรียกได้ว่า...

เสียงเพลงจากเครื่องเสียงที่พราวพลอยเปิดไว้ ดังขึ้นแผ่วเบา เนื้อเพลงของเพลงรักดังขึ้น ทำให้พราวพลอยเผลออมยิ้ม เพลง All I want is you เนื้อเพลงที่แปลความหมายออกมาหวานนัก โดยเฉพาะประโยคที่ว่า

That I can feel you touching my skin
so tenderly
Come morning light
Just the victim of fantasy

 

            ( เพลง All I want is you ของ 911)

 

ความรักเป็นเหมือนความมหัศจรรย์ อย่างที่เนื้อเพลงว่าไว้ มันทำให้พราวพลอยมองโลกเป็นสีชมพูไปเสียหมด และอยากให้ใครบางคนรู้สึกเหมือนกันกับเธอด้วย หัวใจเต้นรัวเร็วเพียงแค่เห็นใบหน้าคมสัน นัยน์ตาอบอุ่นของเขา พราวพลอยคิดในใจ เธอยิ้มอีกแล้วเมื่อนึกถึงใบหน้าคมสันของใครบางคน

หญิงสาวยังคงพลิกไปมาบนเตียงกว้างอย่างฝันๆ แม้ว่าจะตื่นมาแต่เช้า แต่ความที่มัวแต่วุ่นวายกับตัวเอง ทำให้พราวพลอยกว่าจะรู้ตัวอีกที ก็เกือบจะเจ็ดโมงเช้าแล้ว หญิงสาวสปริงตัวลุกขึ้นมาทันทีพร้อมกับบ่นตัวเองยกใหญ่

ตายแล้วยัยพลอย เหลวไหลอะไรก็ไม่รู้ สายจนป่านนี้แล้ว ถ้าเราไปทำงานสายนะ พราวรู้เข้าต้องว่าเราสามวันไม่จบแน่ๆ พราวยิ่งตรงต่อเวลามากๆ อยู่ด้วย หญิงสาวรีบร้อนลุกขึ้นแล้วคว้าผ้าเช็ดตัว ก่อนจะวิ่งปร๋อเข้าห้องน้ำไปทันที

มัวแต่ฝันอะไรเพ้อเจ้อนะเรา

พราวพลอยต่อว่าตัวเอง ขณะที่เลือกเสื้อผ้ามาสวม เธอมองหญิงสาวที่มองตอบกระจกบานใหญ่กลับมา ภาพหญิงสาวหน้าหวานสวยเก๋  ผมยาวรวบไว้สูงปล่อยผมเป็นหางม้า พราวพลอยรวบผมเปิดใบหน้ารูปไข่ ที่ตกแต่งไว้อ่อนๆ เน้นตรงริมฝีปากและนัยน์ตาคมหวานที่เปล่งประกายระยับด้วยความรู้สึกภายใน ใบหน้าเธอแดงเรื่อ สวมเสื้อเชิ้ตพอดีตัวสีขาว มีระบายตรงคอทำให้ดูหรูหรา กระโปรงสั้นสอบเหนือเข่าผ่าสูงนิดหน่อยสีดำ พราวพลอยยิ้มตัวเอง

 อืม...ดูสวยใช้ได้แล้ว อย่างนี้พอจะทำให้ใครบางคน หันมามองบ้างหรือเปล่านะ

หญิงสาวเดินลงมาชั้นล่าง บ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้ยึดครองไว้เสียคนเดียว เพราะบิดามารดา และพี่สาวไม่มีใครอยู่สักคน เธอเดินเข้าไปในครัว รินนมสดดื่มและรีบร้อนออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวว่าจะไปทำงานสาย อีกอย่างหนึ่งแรงบันดาลใจ ที่ทำให้พราวพลอยอยากไปทำงานนั่นก็คือ...

คุณพราวครับ รบกวนเข้ามาหาผมหน่อย เสียงห้าวทุ้มที่ดังขึ้น ทำให้พราวพลอยหัวใจเต้นแรง ก่อนจะแอบมองสำรวจความเรียบร้อยตัวเองในกระจก แล้วลุกเดินไปเคาะประตูห้องของเจ้านายของพี่สาวฝาแฝด

มีอะไรให้พราวทำเหรอคะ ?

น้ำเสียงกระตือรือร้นของเธอ ทำให้ภคินต้องลอบยิ้มอย่างไม่รู้ตัว เลขานุการสาวของเขาเปลี่ยนไปมาก เธอดูสดใสขึ้นและดูมีชีวิตชีวากว่าเดิมอย่างบอกไม่ถูก ความสดใสของเธอทำให้เขา กำลังรู้สึกแปลกๆ จนต้องเผลอมองใบหน้างดงาม ที่ยิ้มให้เขาอย่างเต็มที่ มองอยู่นานจนเกือบลืมไป ว่าเรียกเธอเข้ามาทำไม พราวพลอยทักเขาอย่างสงสัย เมื่อเห็นภคินมองเธอนิ่งแบบนั้น

เอ่อ...หน้าพราวมีอะไรหรือเปล่าคะ

เปล่าครับ คือว่า เอ่อ ภคินอ้ำอึ้ง ก่อนจะหาเหตุผลให้ตัวเองและพราวพลอยฟัง ว่าทำไมถึงเผลอมองเธอนานแบบนั้น

ผมอาจจะยังไม่ค่อยชินตอนคุณพราวไม่สวมแว่น ก็เลยแปลกๆ นิดหน่อยน่ะครับ ช่วยรบกวนทำรายงานปึกนี้ ที่ผมสรุปย่อไว้มาให้หน่อย แล้วตอนบ่ายไปหาลูกค้ากับผมนะครับ ผมนัดลูกค้าไว้

ได้ค่ะ พราวพลอยยื่นมือรับเอกสารจากเขา มือของภคินโดนกรอบรูปข้างโต๊ะทำงานหล่นลงพื้นพรมโดยบังเอิญ พราวพลอยรีบก้มเก็บให้เขา ภาพสตรีสาวสวยหน้าหวานแอร่มที่ยิ้มสดใสอยู่ในกรอบรูปสีขาว ทำให้เธอย่นคิ้ว แล้วถามคนตรงหน้าออกไปอย่างลืมตัวว่า

เอ๊ะ ใครกันคะเนี่ย ?

หืม ภคินเลิกคิ้ว เขารับรูปภาพคืนมาจากมือของพราวพลอย ที่ยังมองตามตาไม่กระพริบ  หัวใจเธอกำลังเหมือนถูกบีบเพราะความตื่นเต้น และฟังคำตอบจากเขาเหมือนตั้งใจเต็มที่

คือว่า พราวเห็นว่าเธอสวยมากน่ะค่ะ” นัยน์ตางดงามสลดลงวูบ เมื่อนึกขึ้นได้ ว่าภคินอาจจะมีคนพิเศษในใจแล้ว

เธอเป็นคู่หมั้นของผม มณีดาว เอ้อ...ยังไงรบกวนรีบหน่อยก็ดีนะครับเรื่องเอกสาร ผมต้องการใช้ด่วน ชายหนุ่มพูดเหมือนตัดบท และไม่อยากพูดถึงคนในภาพอีกต่อไป ภคินเมินมองจากใบหน้าสวยเก๋ของพราวพลอย หันมาให้ความสนใจกับจอคอมพิวเตอร์แทน

พราวพลอยเม้มปาก แอบมองใบหน้าหวานๆ ของคนในกรอบรูปอีกรอบ หัวใจเธอเจ็บแปลบ เมื่อนึกว่าคนตรงหน้ามีสตรีในดวงใจเสียแล้ว เธอพึมพำตอบรับเสียงเบา ก่อนจะกลับมายังโต๊ะทำงานของตนเอง พราวพลอยนิ่งไปนิดหนึ่ง ความรื่นเริงตลอดเช้ามลายหายไปเพราะภาพผู้หญิงคนนั้น

ผู้ชายนัยน์ตาอบอุ่นอย่างภคิน กำลังทำให้เธอเกิดความรู้สึกที่เรียกว่า รักแรก เข้าเสียแล้ว ใช่ ...รักแรก แถมเป็นรักที่ไม่อาจจะเป็นไปได้เสียด้วย ก็เขามีเจ้าของแล้ว นัยน์ตางดงามมีหยาดน้ำใส รื้นขึ้นมาอย่างช่วยตัวเองไม่ได้ พราวพลอยปาดมันทิ้ง และเริ่มทำงานที่เขามอบหมายให้

 หาเรื่องให้ตัวเองเสียแล้วล่ะพราวพลอย หญิงสาวเม้มปาก บางทีพระเจ้าอาจจะกำลังให้บทเรียนพราวพลอย ที่แกล้งให้พี่สาวไปเผชิญหน้ากับเสือร้ายอย่างเขตแดน โดยการดลบันดาลให้เธอมาพบรักแรกเข้ากับภคิน ที่แค่เผลอสบตากับเขา เขาก็เข้าไปอยู่ในหัวใจเธอเต็มทั้งดวงเสียแล้ว

พราวพลอยลอบถอนใจ หัวใจเจ็บกับความรักครั้งแรกของตัวเองอย่างบอกไม่ถูก แต่ยังไงเธอก็ยังอยากอยู่ใกล้และเห็นหน้าเขา บอกตัวเองไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม ความรักมันเป็นแบบนี้นี่เอง หญิงสาวบอกตัวเอง ทั้งเจ็บปวดปนมีความสุขหวานล้ำอย่างประหลาด...

 

..........................................................................................................................................

 

            “ครับคุณแม่ อยู่บนรถผมเองแหละครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะแวะเอาไปให้เลยนะครับ ภคินวางโทรศัพท์ ก่อนจะถอนใจ พลางหันมาบอกคนข้างๆ อย่างเกรงใจ

             คุณพราวครับ ผมขอกลับไปที่บ้านผมก่อนกลับออฟฟิศนะครับ พอดีผมลืมเอกสารของคุณแม่ไว้ในรถ ท่านต้องการใช้ด่วนเสียด้วย

            ได้ค่ะ พราวพลอยตอบสั้นๆ เธอเมินหน้าหลบตาเขา มองหน้าเขาทีไร ตอนนี้หัวใจมันก็แปลบ คำว่าเขามีเจ้าของแล้ว มันตอกย้ำอยู่ในสมอง

            ภคินเลิกคิ้ว อืม...เป็นอะไรไปอีกนะ เมื่อเช้าเธอยังดูร่าเริงสดใสอยู่ดีๆ แต่ตอนนี้เจ้าหล่อนกลับดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แถมพยายามหลบตาเขา นัยน์ตาคมหวานเศร้าหมองจนภคินสัมผัสได้ ชายหนุ่มหันมามองการจราจรข้างหน้า เลิกสนใจเธอชั่วคราว เพราะการจราจรเริ่มขยับตัว

             พราวพลอยลอบถอนใจ เฮ้อ...เจ็บนะ แต่ก็มีความสุข บ้าบอจริงๆ นะเรา ก็เขามีคู่หมั้นแล้ว คงจะหวานสวยยิ่งกว่าในรูป ก็เหมาะสมกับเขาแล้ว ทำไมต้องมาเจอเขาช้าแบบนี้ด้วยนะ จะมีความรักกับเขาทั้งทีนะพราวพลอย ทั้งๆ ที่เคยแต่มีคนมาสนใจ ก็ไม่เคยจะมีท่าทีตอบสักคน ความรักครั้งแรกของเธอ กลับกลายเป็นความรักที่ไม่มีทางได้มาเสียนี่ หญิงสาวคิดกับตัวเองอย่างเศร้าสร้อย

            รถคันหรูของภคินเลี้ยวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ ที่มีอาณาบริเวณกว้างขวาง มีสวนสวยที่ตกแต่งไว้อย่างงดงาม และได้รับการดูแลอย่างดีจากคนสวนวัยกลางคน ที่วิ่งมาเปิดประตูรถให้ทันที ที่รถของภคินจอดบริเวณลานหน้าบ้าน เมื่อประตูเปิดเขา ก็ส่งเสียงทักทายชายหนุ่มทันที

            วันนี้กลับเร็วจังครับคุณคิน

            ไม่ได้กลับเร็วหรอกลุงอาจ คุณแม่ลืมเอกสารไว้ในรถน่ะ เลยต้องรีบเอากลับมาให้ ภคินตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันมาบอกกับพราวพลอย ที่นั่งเงียบอยู่

            “ถึงบ้านผมแล้วครับ คุณพราว ลงไปดื่มน้ำสักแก้วไหมครับ

ขอบคุณค่ะ พราวพลอยหันมายิ้มตอบเขา

อาจเห็นสตรีสาวสวยที่นั่งข้างภคิน แบบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าเจ้านายหนุ่มจะพาหญิงสาวสวยมาบ้าน หลังจากมณีดาวเสียแล้ว ภคินก็แทบจะไม่เคยพาใครมาที่นี่อีกเลย อาจรีบกุลีกุจอไปเปิดประตูรถให้กับหญิงสาว พราวพลอยพึมพำขอบใจคนสวนเก่าแก่ ที่มองเธออย่างลอบสำรวจไปทั่วร่างเพรียว และลงความเห็นว่า พราวพลอยสวยกว่ามณีดาวมาก สงสัยจะเป็นฤกษ์ดีแล้วแน่ๆ

ตาคิน ขอบใจมากๆ คุณณรงค์จะมาเอาเอกสารตอนสี่โมงนี้พอดี อุ้ยตาย ! พาใครมาด้วยน่ะลูก เสียงของมารดาดังขึ้น ทำให้ภคินหันไปยิ้มให้กับท่าน

ภาคินีมองหญิงสาวที่ยืนอยู่กับลูกชาย แล้วถึงกับทำตาโตอย่างตกใจ แต่ไหนแต่ไรมา ภคินไม่เคยพาสตรีนางไหนมาเข้าบ้านอีกเลย นับตั้งแต่คู่หมั้นเสียชีวิต ชายหนุ่มมองตามสายตาสำรวจของมารดา ก่อนจะกระแอมเบาๆ เพราะกลัวว่าท่านจะเข้าใจผิด

นี่คุณพราวพร เลขานุการของผมครับ พอดีเรามาธุระแถวนี้ผมเลยพาเธอมาด้วย

สวัสดีค่ะ พราวพลอยยกมือไหว้หญิงสาวสูงวัยอย่างนอบน้อม ภาคินีหรี่ตา มองหญิงสาวตรงหน้าแล้วอมยิ้ม มองใบหน้าสวยเก๋ของพราวพลอยอย่างชอบใจ

หน้าตาน่าเอ็นดูดีจัง อย่าเพิ่งกลับออฟฟิศเลยนะตาคิน อยู่กับแม่ก่อน เราต้องเซ็นเอกสารกับแม่ด้วย หนูจ๊ะ เข้ามาก่อนสิ เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงขนมระหว่างรอตาคิน ภาคินีเดินเข้าไปจูงมือพราวพลอย อย่างรู้สึกต้องชะตา

พราวพลอยแอบมองหน้าภคินด้วยความเกรงใจ หากแต่ชายหนุ่มก็ได้แต่ทำหน้ายิ้มๆ ในที่สุด พราวพลอยก็ถูกมารดาของชายหนุ่ม พามาที่สวนซึ่งจัดไว้อย่างร่มรื่นด้วยพรรณไม้นานา เธอสั่งให้เด็กรับใช้ยกขนมหวาน มาให้พราวพลอยหลายรายการ และชวนกินนั่นกินนี่ไม่หยุด

นี่จ้ะ ขนมสาคูไส้หมู ฉันทำเองเลยนะ อร่อยนะ ขออวดตัวเองหน่อยเถอะ ของโปรดตาคินเขา ลูกชายฉันชอบทานขนมไทยๆ อันนี้ก็ลูกชุบฉันทำเองเหมือนกัน ไม่หวานมาก สาวๆ คงจะกลัวอ้วน

ขอบคุณมากค่ะ พราวพลอยยิ้มให้ พลางจิ้มขนมมารับประทาน อย่างไม่อยากให้คนที่ชวนเสียน้ำใจ ตอนนี้เธอนั่งกับภาคินีแค่สองคน เพราะภคินขอตัวไปยังห้องของเขา เพื่อเอาเอกสารสำคัญส่วนตัวมาเตรียมไว้ให้มารดา

อร่อยไหมจ๊ะ บอกได้นะ ลูกชุบฉันเพิ่งจะเคยลองทำดู อยู่บ้านว่างๆ ช่วงนี้ เลยสำแดงฝีมือหน่อย เอาไว้ให้ตาคินกับพ่อเขากินเป็นของว่าง

อร่อยมากค่ะ ไม่หวานมากแล้วก็หอมมันดี พราวพลอยชมจากใจจริง เพราะขนมฝีมือมารดาของภคิน อร่อยมากจริงๆ ภาคินีมองหญิงสาว แล้วก็ยิ้มอย่างชอบใจ

แหม..ดีใจจัง ลูกชายฉันนะไม่ค่อยชมหรอก ทำอะไรให้กินก็กิน ถามอร่อยไหม ก็ยิ้มเฉย หนูพูดอย่างนี้ค่อยมีกำลังใจหน่อย ทำงานกับตาคินมานานแล้วเหรอจ๊ะ เห็นว่าเลขาเขาเป็นผู้ชาย  แต่ทำไมกลับกลายเป็นผู้หญิงสาวสวยน่ารักมากขนาดนี้กันนะ

คือพลอย เอ๊ย พราวมาทำงานกับคุณภคิน ได้เกือบสองเดือนแล้วค่ะ

อ้อ...เหรอจ๊ะ ฉันนึกว่าเขาจะไม่รับเลขาผู้หญิงแล้วเสียอีก ภาคินีเผลอพูด

ทำไมเหรอคะ ?

ฉันก็พูดโพล่งอะไรไปเรื่อย หนูอย่าถือสานะจ๊ะ ภาคินีว่า พราวพลอยหัวเราะเบา ๆ มารดาของภคินดูอบอุ่นและใจดีมากทีเดียว เธอรู้สึกชอบท่านมาก

ไม่หรอกค่ะ

ตั้งแต่หนูดาวเสีย ลูกชายฉันก็กลายเป็นโรคเกลียดผู้หญิงไปเลยน่ะจ้ะ ฉันก็เลยเดาเอาเองว่า เขาคงจะไม่อยากรับเลขานุการผู้หญิง ประโยคนั้นของภาคินี ทำเอาพราวพลอยตาโต เธอจำได้แม่นว่า คู่หมั้นของภคินชื่อมณีดาว พราวพลอยแกล้งจิบน้ำเย็นและพูดเออออตามภาคินี เธออยากรู้เรื่องคู่หมั้นของภคินอีกนิด

คุณมณีดาวหรือคะ พราวเคยเห็นรูปเธอ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยนะคะ

ตาภคินรักหนูดาวมาก พอหนูดาวเสียลูกชายฉันเลยเพี้ยนๆ ไปสักพัก ตอนนี้คงหายสนิทแล้วกระมัง ถึงรับเลขานุการเป็นสาวสวยอย่างหนูได้ ภาคินีว่า

มณีดาวจากไปแล้ว เธอไม่อยู่บนโลกนี้แล้วอย่างนั้นหรือ พราวพลอยอุทานในใจ ถ้าอย่างนั้น เธอก็มีสิทธิ์สินะ ที่จะรักเขา ความรักของเธอจะไม่ได้เป็นรักต้องห้ามอีกต่อไป พราวพลอยมีใบหน้าสดใสขึ้นมาทันที เหมือนยามเช้าอันสดชื่น

ภคินเดินตรงมายังมารดาและพราวพลอย พร้อมกับซองเอกสาร เขาเลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าภาคินีกำลังคุยอย่างถูกคอกับพราวพลอย และเธอเองก็มีสีหน้าสดชื่นขึ้นมาก นัยน์ตาสดใสคู่นั้นกลับมาอีกครั้ง เมื่อมองสบตากับเขา ทำเอาภคินอดเผลอยิ้มตามเธอไปด้วยไม่ได้

คุยกันสนุกเลยนะครับคุณแม่ นี่ครับเอกสาร

เลขาเราน่ารักดีนะตาคิน วันหลังมาเที่ยวอีกนะจ้ะหนูพราว ภาคินีว่า ผู้เป็นบุตรชายหัวเราะหึ หึ ก่อนจะกระเซ้ามารดาเบาๆ

บ้านเรากลายเป็นที่เที่ยวไปแล้วเหรอครับคุณแม่ แล้วอีกอย่างคุณพราวต้องทำงานนะครับ คงไม่มีเวลามาเที่ยวบ่อยๆ หรอก

เราก็พามาสิตาคิน พาหนูพราวมาทานขนมฝีมือแม่จริงไหมจ๊ะ ภาคินีค้อนบุตรชายขวับ เมื่อโดนขัด ชายหนุ่มหัวเราะ เขาทรุดลงนั่งใกล้กับพราวพลอย ภาคินีแอบมองเห็นสายตาของหญิงสาว ที่เธอต้องชะตาตั้งแต่แรกเจอ ยามมองบุตรชาย เห็นแล้วก็นึกอยากให้ภคินพาพราวพลอยมาที่นี่บ่อยๆ จากสิ่งที่ภาคินีเห็น ประสบการณ์ของวัย ทำให้เธอคิดว่าสิ่งที่มองไม่น่าจะพลาด

ขนมฝีมือคุณแม่ของคุณภคินอร่อยมากค่ะ พราวพลอยว่ายิ้มๆ ก่อนจะออกตัว เมื่อชายหนุ่มหันมามองเธอแล้วเลิกคิ้ว

 พราวชมจากใจจริงนะคะ ไม่ได้ตะกละอยากให้คุณภคินพามารบกวนอีกหรอกค่ะ ประโยคนั้นของเธอ ทำเอาภาคินีกับภคินอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ ภาคินีมองสาวสวยอย่างหมายมาด ก่อนจะจับต้นแขนบุตรชายแล้วบีบเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้ม

ยังไงก็พาหนูพราวมาอีกนะลูก เลขาของเราคนนี้น่ารักถูกใจแม่จริงๆ

ครับ

อาจว่าเลขาใหม่ของคุณภคินเป็นยังไงบ้าง ? ภาคินีถามคนสวนเก่าแก่ที่อยู่ด้วยกันมานาน ทันทีที่ภคินเสร็จธุระแล้ว พาพราวพลอยออกจากบ้าน อาจพยักหน้า

หน้าตาน่ารัก สวยมากเลยครับคุณผู้หญิง แถมดูไม่หยิ่ง ดูแล้วเพลินหูเพลินตาดีนะครับ

ฉันก็ชอบนะ หนูพราวสวยน่ารักอย่างที่อาจว่า อืม...ฉันอยากจะได้หนูพราวมาแทนหนูดาวจริงๆ อาจว่าไหม ถ้าตาคินหันมาชอบหนูพราว จะได้เลิกเศร้าแล้วทำตัวจมปลักเสียทีภาคินีพูดอย่างฝันๆ บุตรชายไม่ได้พาผู้หญิงที่ไหนมาที่บ้านนานแล้ว แม้จะเป็นเหตุบังเอิญแต่ภาคินีก็อดคิดไปไกลไม่ได้ และอีกอย่างหนึ่งเธอรู้สึกถูกชะตากับหญิงสาวหน้าตาสวยเก๋ นามว่า พราวพร ตามที่บุตรชายแนะนำอย่างบอกไม่ถูก

คงจะยากนะครับ อาจพูดตามความจริง ความเป็นคนเก่าแก่ ทำให้เขากล้าที่จะพูดตรงๆ เพราะอยู่กันมานาน จนรู้ใจเจ้านายได้เป็นอย่างดี

ภาคินีพยักหน้ารับ พลางถอนหายใจน้อยๆ นัยน์ตาเศร้าหมองเมื่อนึกถึงบุตรชาย ที่จมตัวเองอยู่กับความหลังไม่เลิกเสียที เธอกับสามีได้แต่เป็นกังวล ว่าบุตรชายจะเริ่มต้นใหม่ได้เมื่อไหร่ คมถึงกับบอกให้เธอปลงเรื่องจะได้ลูกสะใภ้ เพราะดูท่าทางแล้ว ภคินคงจะไม่อยากมีใครใหม่อีกเลย

ฉันก็แค่หวังนะอาจ ว่าตาคินจะกลับมาเป็นตาคินคนเดิม และยิ่งกว่าหวัง ฉันอยากให้ลูกชายได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ตาคินจะเลิกโทษตัวเองเรื่องหนูดาว และเลิกทำร้ายตัวเองแบบนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

0 ความคิดเห็น