เรียกผมว่าเจ้านาย

ตอนที่ 5 : ข้อเสนอของอพอลโล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ต.ค. 59

หงส์เหินมองท้องน้ำเบื้องหน้า ซึ่งเป็นสีน้ำตาลไหลเอื่อย เธอนั่งลงตรงบันไดท่าน้ำ จุ่มเท้าลงไปในน้ำแล้วแกว่งไปมา น้ำเย็นนิดๆ พอให้รู้สึกสดชื่น แดดยามสายไม่ใคร่แรงมาก มันทำให้เธอนั่งตรงริมบันไดท่าน้ำกลางแจ้งได้อย่างไม่เดือดร้อนใดๆ สักนิด มีเพียงร่มเงาจากต้นก้ามปูต้นใหญ่ แต่แดดก็ยังมีลอดส่องมาถูกผิว ไม่เกรงเลยว่าแดดจะทำให้ผิวของเธอเกรียม ตรงกันข้าม เธอจะมีผิวสีแทนสวยกว่าเดิมไปอวดแอชลีย์มากกว่า

                เธอไม่ได้มาที่นี่นานมาแค่ไหนแล้วนะ? ก็ตั้งแต่ที่พาอดีตสามีมาเที่ยวที่นี่ เพราะอาเบลชอบเมืองไทยมาก บ้านริมน้ำหลังนี้เป็นสมบัติของเธอที่ได้ตกทอดจากผู้เป็นยาย หงส์เหินจึงไม่ขาย เธอให้คนมาดูแลปัดกวาดเสมอ และจ้างคนมาอยู่ดูแลประจำ ทำให้มันไม่เก่าโทรม สถานที่แห่งนี้มีความทรงจำมากมายเกินกว่าจะปล่อยให้เป็นของคนอื่น  ทั้งความทรงจำในวัยเด็ก และความทรงจำสุดท้ายระหว่างเธอและอาเบล

                หงส์เหินถอนใจเล็กน้อย พร้อมกับเหม่อมองท้องฟ้าเบื้องบน ป่านนี้เขาคงจะอยู่บนนั้นอย่างสบายใจแล้วสินะ ทิ้งเธอให้อยู่ทางนี้เพียงลำพังและโดดเดี่ยว เธออยากได้ตัวแทนของเขา ตัวแทนของความรัก ซึ่งจะเป็นเพื่อนเธอไปจนกว่าเธอจะแก่เฒ่า

                มันเป็นความคิดที่เพี้ยนหลุดโลกเอาเสียมากๆ

                แต่เธอก็ตัดสินใจไปแล้วนี่

                หญิงสาวย่นจมูก คิดอย่างดื้อดึงว่าใครห้ามเธอก็คงจะทำ เรื่องนี้ไม่ให้บิดารู้เป็นอันขาด เพราะขืนท่านรู้เข้า คงจะห้ามเธอไม่ให้ ดูแม้กระทั่งเพื่อนรักของเธออย่างแอชลีย์ ก็ยังหาว่าเธอเพี้ยน

                มันปรกติเสียที่ไหนกันล่ะ กับสิ่งที่เธออยากได้

                แล้วมันผิดตรงไหนกันนะ ถ้าจะอยากได้ทายาทที่มีสายเลือดของคนที่เธอรัก แถมยัง...หน้าตาเหมือนกันเกือบทุกกระเบียดอีกต่างหาก ไม่ต้องแปลกใจเลยสักนิด ว่าถ้าเจ้าตัวน้อยของเธอก่อกำเนิดขึ้นมา เธอจะมีอาเบลจูเนียร์ไว้ให้ชื่นใจ กรรมพันธุ์นี่ช่างน่ามหัศจรรย์เสียจริงๆ

                หญิงสาววักน้ำเล่น ผักตบชวาลอยมาติดใกล้ๆ กับที่เธอนั่ง มันมีดอกสีม่วงสวยชูช่ออวดความงามอยู่ หงส์เหินเด็ดมันขึ้นมาไว้ในมือ ตั้งใจจะเอาไปปักแจกันไว้ในห้องนอน ดูดอกสวยๆ ของมันให้ชื่นใจ หญิงสาวเดินหากิ่งไม้แล้วดึงเอากอสวะที่มีผักตบชวาที่มีดอกอยู่ให้มาใกล้ เพื่อจะได้เด็ดมาอีกเยอะๆ เป็นช่อ เจ้าดอกไม้ไร้ราคาคงจะดีใจ ที่มีคนเอาไปปักแจกันและชื่นชมความงามของมัน

                หงส์เหินยืนยืดแขนที่ถือกิ่งไม้อยู่ริมน้ำ เพื่อจะสาวกอสวะให้มาหาเธอที่ริมตลิ่ง หญิงสาวสวมเสื้อลูกไม้สีขาว กับผ้าซิ่น ทำให้เคลื่อนไหวไม่ค่อยคล่องแคล่วเหมือนเคย เพราะผ้าที่พันทบกันทำให้เธอฉีกขาได้ไม่ถนัดนัก ระหว่างที่กำลังทำกิจกรรมเพลินๆ นั้นเอง เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวหันขวับ เมื่อมีเสียงกระแอมดังขึ้นทางด้านหลัง

                “อะแฮ่ม!

                คนที่เธอเห็นทำให้เธออุทานออกมาอย่างตกใจราวกับเห็นผี!

                “อาเบล!

                ตูม!

                “เฮ้ย!

ร่างเพรียวเสียหลักร่วงลงน้ำต่อหน้าต่อตา คนที่ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์เธอตกใจแล้วกระโดดตามลงไปในทันที เขาและเธอโผล่พ้นน้ำพร้อมๆ กัน น้ำตื้นแค่อกเท่านั้นจึงไม่เป็นอันตราย หงส์เหินมองสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าจัดแกมเขียว ไฝตรงหางตาด้านซ้ายบอกเธอว่า...เขาเป็นใคร สติเริ่มกลับคืนมา ทำให้เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเม้มริมฝีปาก แล้วเอ่ยตวาดเสียงแหวทันที

                “โผล่มาแบบนี้ทำไม คุณ ฉันตกใจหมด ทำตัวยังกับผีมาไม่ให้สุ้มให้เสียง แล้วตามฉันมาทำไมถึงนี่ ใครให้คุณเข้าบ้านมาแบบนี้”

แม้จะเปียกจนหัวลีบ สภาพดูไม่ได้ แต่เจ้าหล่อนก็ยังดุนัก ตาวับๆ แถมว่าเขาฉอดๆ

เอ๊อ...

อพอลโลหนุ่มเจ้าเสน่ห์ ที่เคยชินกับการที่สาวๆ จะยิ้มหวาน พูดจาไพเราะให้เขา มากกว่าจะมาว่าเขาเสียงเขียวแบบนี้ เคืองคนตรงหน้าตุ่ยๆ ขึ้นมาในทันทีอย่างไม่มีสาเหตุ

                มีสิ สาเหตุก็คือ ทำไมเจ้าหล่อนไม่สะทกสะท้านกับเสน่ห์และความหล่อของเราสักนิดเลย (วะ)

                “คือ...”

                “ขึ้นไป”

หงส์เหินสั่งแล้วเชิดหน้า ก่อนจะส่งมือให้เขาที่ปีนขึ้นตลิ่งอย่างทุลักทุเลไปยืนบนนั้น แล้วมองมายังเธอ พลางบงการต่อเสียงเข้ม

                “ดึงฉันขึ้นไปที”

                “คะ...ครับ”

 เคยแต่สั่งเขา เคยแต่เป็นเจ้านาย พอมาโดนสั่งเข้าตั้งรับไม่ทัน ก็ลนลานรับคำ แถมลนลานทำให้อย่างดีเสียด้วย

                “ตามฉันมา”

ร่างบางเดินฉับๆ ไปได้สามก้าว ก่อนจะก้มมองดูเท้าตนเองเพราะเวลาเดินรู้สึกแปลกๆ มิน่าถึงแปลก รองเท้าเธอหายไปข้างหนึ่งนี่เอง หงส์เหินถอดรองเท้าที่เหลือมาถือไว้ ก่อนจะเดินเท้าเปล่า หน้าเชิด นำเขาขึ้นไปยังบนเรือนไม้ทรงไทย ที่อยู่ไม่ไกลจากท่าน้ำนัก อพอลโลเดินก้าวยาวๆ ตามเธอไปติดๆ นึกพิศวงกับการแต่งกายของเธอที่แปลกตา แต่น่าดูนักยามสะโพกนั้นแกว่งไกวในผ้ารัดกระชับตัว แถมยังเปียกอีกด้วย เสื้อของเธอก็แทบจะปิดอะไรไม่มิดเท่าไหร่ เมื่อเปียกโชกแบบนี้ เมื่อขึ้นมาถึงบนเรือนแล้ว เธอก็หันขวับมามองเขา เล่นเอาคนที่กำลังมองเธอจากด้านหลังเพลินๆ สะดุ้ง แล้วชี้บอกให้เขานั่งตรงชานเรือน พลางสั่งกำชับ

                “นั่งคอยอยู่ตรงนี้ก่อน ฉันจะไปจัดการอะไรเดี๋ยว แล้วจะมาจัดการคุณต่อ”

                “คะ...ครับ”

                อพอลโลกะพริบตาปริบๆ มองหงส์เหินที่เดินลงบันไดเรือนไป เขานวดขมับตัวเองเบาๆ บ่นพึมกับตนเองอย่างจะเรียกสติ

                “เป็นอะไรไปวะ พอล เกิดมาเพิ่งเคยเจอสาวแบบนี้ ขอเรียกสติแป๊บ นี่แม่เจ้าประคุณคงจะเป็นเจ้านายคนมาตั้งแต่คลอด ถึงได้เสียงทรงพลัง น่าสะพรึง แล้วดันทำตามแบบไม่รู้ตัวด้วยสิวะเรา ข้อต่อรองโว้ย เรามาเพราะข้อต่อรอง เราต้องเป็นต่อสิวะ”

                สักพักเขาก็ต้องสะดุ้งอีกหน เมื่อได้ยินเสียงดุๆ ของหงส์เหินเอ็ดใครบางคนอยู่ด้านล่าง เป็นภาษาที่เขาไม่คุ้นนัก และฟังไม่ออก

                “วันหลังอย่าปล่อยให้ใครเข้ามาแบบนี้อีก ต้องไปเรียกฉันก่อน จำไว้ ไม่อย่างนั้นจะตัดเงินเดือน แล้วก็งดโบนัสด้วย ความผิดหนนี้หนแรก ถือว่าไม่แค่ตักเตือน”

                อพอลโลนั่งมองนั่นมองนี่อย่างสำรวจ บ้านไม้แบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ของตกแต่งทุกสิ่งดูแปลกตาสำหรับเขา และน่ามองไปหมด มันบ่งบอกถึงเอกลักษณ์ของประเทศ เขามองรูปภาพขาวดำในกรอบไม้ แขวนเรียงรายตามข้างฝา น่าจะเป็นภาพของคนในครอบครัวของหงส์เหิน และมีภาพที่เด่นอยู่ตรงผนังของเรือน คือภาพของคิงส์และควีนของประเทศไทย อยู่ในกรอบอย่างดี บอกว่าคนที่นี่รักกษัตริย์ของเขามากขนาดไหน

                เสียงกระดิ่งลมทำจากปูนปั้นเป็นรูปตุ๊กตาเด็กในอิริยาบถน่ารักๆ ดังกรุ๊งกริ๊งยามลมพัดผ่าน แม้อากาศจะร้อนแต่ไม่อบอ้าว แถมมีลมพัดเย็น อากาศก็ดี เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสูดเอาโอโซนสดชื่นเข้าไปในปอด บ้านของหงส์เหินร่มรื่น และมีเอกลักษณ์เฉพาะ เขาสืบประวัติจนทราบว่าหล่อนเป็นลูกครึ่งไทย และมาที่นี่เพื่อติดต่อธุรกิจและพักผ่อน เขาจึงเลือกเดินทางตามมาเซอร์ไพรส์ และก็ได้เซอร์ไพรส์จากเจ้าหล่อนจริงๆ เสียด้วย อพอลโลยิ้มนิดๆ เมื่อคิดถึงใบหน้าสวยเฉี่ยวไม่เหมือนใครนั่น ตั้งแต่พบหน้าเธอ ตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในชีวิตของเขา มันช่างมีเรื่องราวตื่นเต้นอยู่ได้ตลอดเวลาเสียจริงๆ

                “เอ้า!

 ผ้าขนหนูสีน้ำเงินเข้มถูกโยนมาให้เขา เธอยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า ใบหน้างดงามยังคงเชิด...นี่คงจะเป็นลักษณะเฉพาะของเจ้าตัวสินะ อพอลโลรับมันมาแล้วเช็ดหน้า ชายร่างท้วมซึ่งเป็นคนเปิดประตูให้กับเขาพร้อมกับรอยยิ้มเมื่อเขาก้าวเข้าบ้านมา ตอนนี้ยิ้มให้เขาแหยๆ แล้วยื่นเสื้อผ้าที่พับเรียบร้อยส่งให้กับเขา

                “เปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย คุณจะได้ไม่เป็นหวัด ลุงเหลิมจะพาคุณไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ เสื้อผ้านั่นคุณคงพอจะใส่ได้”

 เธอถอนใจเล็กน้อย เมื่อมองเสื้อผ้าที่เฉลิมส่งให้เขา อพอลโลเดินตามชายวัยกลางคนไปอย่างว่าง่าย เสื้อผ้าที่เฉลิมส่งให้มีกลิ่นหอมแปลกๆ แม้จะมีกลิ่นอับบ้าง แต่มันก็สะอาดสะอ้านดี และขนาดพอดีตัวเขา คับเล็กน้อยตรงบริเวณหน้าอกและแขน เขาตัดสินใจติดกระดุมเสื้อเพียงสามเม็ดล่าง อวดแผงอกกว้างไว้แบบนั้น ไม่ได้อยากจะอวดอะไรแต่ไม่อยากอึดอัด เสื้อคอกลมแบบกระดุมหน้าผ้าฝ้ายเนื้อบางสีขาว และกางเกงแบบผูกสีน้ำเงินเข้ม เขามีปัญหาเล็กน้อยกับเจ้ากางเกงที่ว่า กว่าจะมัดมันได้ เมื่อมั่นใจว่าจะไม่ทำหลุดต่อหน้าผู้คนแล้ว อพอลโลจึงก้าวออกมาจากห้องน้ำ เขาส่งเสื้อผ้าที่เปียกให้กับเฉลิมที่ยืนรออยู่ด้านนอก

                “ไปรอคุณ...เอ่อ...คุณฟังภาษาเราไม่ออกแน่ๆ เอางี้แล้วกันวะกู”

 เกาหัวไปพูดกับฝรั่งไปสองสามคำ เห็นหน้าของแขกของเจ้านายที่มองตนแล้วทำหน้างงๆ ลุงเฉลิมก็ตัดสินใจจูงมืออพอลโลเอาเสียดื้อๆ เขาพาชายหนุ่มมานั่งตรงชานเรือน ตรงด้านหลัง ที่มีเสื่อปูไว้บนพื้นกระดานขัดมัน ก่อนจะยิ้มสยามส่งให้ แล้วค่อยๆ เดินจากไป อพอลนั่งรอเจ้าของบ้านอยู่ตรงนั้น เขารอไม่นานก็พบกับนางพญา ซึ่งเดินมาในชุด เอ่อ...นี่เจ้าหล่อนจะไปเดินแฟชั่นที่ไหนกันเนี่ย

                หงส์เหินมาแบบจัดเต็มในเดรสของวาเลนติโน สีน้ำตาลอ่อน ผมยาวเรี่ยเอวเธอมัดเป็นหางม้า อวดใบหน้างดงามที่ตกแต่งด้วยเมคอัพสีเอิร์ธโทน เดินนวยนาดอย่างมั่นใจเต็มที่ มานั่งพับเพียบตรงหน้าเขา

                “เรามาตกลงธุรกิจกัน ฉันพร้อมแล้ว”

                “ผมก็พร้อมจะยื่นข้อเสนอของผมแล้ว”

อพอลโลอดยิ้มไม่ได้ เมื่อมองคนตรงหน้าด้วยนัยน์ตาสำรวจซอกแซก ไปที่คอเสื้อของหล่อน และมองไล้ไปตามเรียวขาที่โผล่พ้นชายกระโปรงออกมา นัยน์ตานั้นวาวหวานระยับเจ้าชู้นัก จนคนถูกมองแก้มเริ่มแดง เธอขึงตาให้เขา พลางเอ่ยเสียงเย็น

                “ข้อเสนออะไร?”

                “ผมพร้อมจะทำลูกให้คุณ แต่ผมต้องใช้วิธีของผม ผมถึงจะตกลงด้วย คุณหงส์เหิน

6 ความคิดเห็น