คัดลอกลิงก์เเล้ว

ซ่านชู้ (20+)

เพราะรักวรินดาถึงตกสู่หลุมลึกของนรก...นรกของคำว่าชู้...เธอรักเขาเกินกว่าจะยอมและปล่อยมือ

ยอดวิวรวม

93

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


93

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  25 พ.ค. 62 / 11:07 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ความรักทำให้เธอต้องกลายเป็นชู้...

ความหลง อยากได้ และอยากชนะ

ทำให้วรินดา ยิ่งตกดิ่งลงไปในหุบเหวนรก

ที่จะก้าวขึ้นมาก็ยากเหลือเกิน

เธอจำต้องดิ่งด่ำลงไปเรื่อยๆ 

สุดก้นเหวนั้นจะเป็นอะไร

เธอจำต้องรับผลของมัน...ใช่ไหม?


sds

เมื่อผู้ชายที่เธอรักดั่งดวงใจ ยื่นการ์ดแต่งงานให้เธอ มันทำให้ชีวิตของวรินดา พลิก...ตก...หล่นร่วงลงในหุบเหวนรก


โปรยปราย...

“ชะ...เชียร์...นี่มัน”

“พี่ภพไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเชียร์ค่ะ เชียร์บอกแล้วว่าเชียร์รักพี่ภพ แล้วเชียร์ก็มีความสุขเหลือเกิน” เธอเอ่ย จูบพรมไปตามหน้าอกเปล่าเปลือยของเขา ตามภพดึงเธอจากตัวเขา สีหน้าของเขายังคงซีดไร้สีเลือด หัวใจของเขา...มันเต้นแรงจนเขากลัวว่ามันจะกระฉอกออกมาข้างนอก

“เชียร์ นี่มันบ้าอะไรกัน เชียร์บอกพี่ นี่มัน...มันเกิดอะไรขึ้น หะ! ”

“ก็อย่างที่บอกนั่นแหละค่ะ” วรินดาตอบเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เราเป็นของกันและกันแล้ว” นัยน์ตาของเธอลุกไปด้วยประกายเริงโรจน์ประกาศชัยชนะ

“และพี่ภพก็ไม่ต้องกลัวว่าเชียร์จะถามหาความรับผิดชอบใดๆ สิ่งเดียวที่เชียร์ต้องการจากพี่ภพ นั่นก็คือ...เชียร์ขอเวลาแบบนี้จากพี่ภพบ้าง...จะได้ไหมคะ”

“ไม่ได้เชียร์ ไม่ได้ เราจะทำอย่างนี้ไม่ได้ ปัดโธ่โว้ย! นี่มันบ้าอะไรกัน เชียร์ เธอทำอะไรกับพี่ หะ! เธอทำบ้าอะไรกับพี่กับตัวเอง” เขาจับแขนของเธอแล้วเขย่า วรินดากลับหัวเราะร่วนราวกับคนเสียสติ เธอยังคงตอบด้วยประโยคเดิมๆ

“เรา...จะต้องมีเวลาแบบนี้ด้วยกันอีก เชียร์ขอแค่นี้ เชียร์รักพี่ภพ เชียร์รักพี่! ”

“เธอมันบ้า...เชียร์” เขาลุกขึ้นจากเตียง เมื่อผลักเธอจนหงายหลังลงไป ชายหนุ่มเดินเซน้อยๆ เขามองหาเสื้อผ้าของตนเอง มันกองเกลื่อนอยู่กับพื้น วรินดายังคงนอนอยู่อย่างนั้น เสียงหัวเราะรื่นของเธอ กรีดใจเขาเหลือเกิน

“พี่ภพหนีเชียร์ไม่พ้นหรอกค่ะ ถ้าไม่อยากให้ชีวิตรักของพี่ภพกับนังนั่นพัง พี่ภพก็ต้องให้เวลาเชียร์ เวลาแบบนี้ เวลาที่พี่ภพมาเป็นผัวเชียร์”

“เชียร์! เธอเป็นบ้า เธอเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม”

วรินดาหลับตา ยังคงหัวเราะ ตามภพเร่งรีบสวมเสื้อผ้า และมองหาข้าวของส่วนตัวของตนเอง เขาเดินเหมือนจะวิ่งออกไปให้เร็วที่สุดเมื่อแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

วรินดายังคงหัวเราะ...

และน้ำตาของเธอก็ไหลอาบ...ออกมาทั้งที่เธอยังหัวเราะ

สุขที่สุด

และทุกข์ที่สุด

มันเป็นแบบนี้นี่เอง

ป่านนี้เขาคงจะรีบขับรถออกไปจากบ้านเธอแล้วสินะ

แต่อย่าหวังว่าจะออกไปจากชีวิตเธอได้ง่ายๆ ถ้าเธอไม่ยอม!




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ โยธกา วิชิตา รมณ จากทั้งหมด 93 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น