นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

I'll waiting for you...คอยรักวันคริสต์มาส

หัวใจของฉัน... ได้ให้เขาไปแล้วในวันนั้น และหวังว่าในวันคริสต์มาสนี้เขาจะกลับมา... เหมือนทุกๆ คริสต์มาสที่ฉันเฝ้ารอเขาอย่างเดียวดาย...

ยอดวิวรวม

91

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


91

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


2
เรทติ้ง : 90 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  7 ม.ค. 59 / 21:39 น.
นิยาย I'll waiting for you...ѡѹʵ

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะเหล่านักอ่านผู้น่ารัก ดิฉัน... ยูกิ (จะบอกทำไม?) เอาล่ะขอบอกก่อนนะคะว่าเรื่องนี้เค้าแต่งเพื่อส่งประกวดในกลุ่ม 'นัก(อยาก)เขียนมือใหม่ใจเกินร้อย' ในหัวข้อที่ว่า 'ฉันคือแซนต้าที่จะมอบ...ให้คุณ' ค้ะ ไม่รู้ว่าจะออกมาดีหรือเปล่า แต่ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ ^^
o w e n tm.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 7 ม.ค. 59 / 21:39


I’ll waiting for you. คอยรักวันคริสต์มาส

วันที่ 25 ธันวาคม ปี 20xx

“อะนี่...”

“เอ๋??? อะไรอะ”

“ของขวัญวันคริสต์มาสไงงง!!” เด็กผู้หญิงร่างเล็กยืนอมยิ้มอยู่ตรงหน้าเด็กผู้ชายหน้าหวานที่กำลังถือกล่องของขวัญใบเล็กๆ อยู่ในมือ

“มันคืออะไรเหรอ?”

“ก็... ไม่ได้มีมีค่าอะไรนักหรอก แต่ว่าเป็นสิ่งที่ฉันอยากให้นายน่ะ”

“งั้นเหรอ แต่ว่าฉันไม่มีอะไรจะให้เธอเลยอะ ยังไงก็ขอบใจมากนะ... ยัยเตี้ย”

“งื้มๆ ไม่ได้เตี้ยสักหน่อย >///< แต่ว่านายจะเปิดดูก็ได้นะ”

“จริงเหรอ จะเปิดล่ะนะครับ” เด็กน้อยยิ้มร่าก่อนจะค่อยๆ ลงมือแกะกระดาษห่อของขวัญออกอย่างทะนุดถนอม

“...”

“เป็นไงบ้าง ^^

“นี่เธอ... แกล้งฉันหรือไงเนี่ย”

“เปล่าแกล้งสักหน่อย นั่นน่ะเป็นของขวัญจริงๆ นะ”

“ยัยเตี้ยอย่ามาโกหกหน้าตายนะ ก็เห็นๆ อยู่อะว่ามันคือกล่องเปล่า!” ใช่... ทุกคนอ่านไม่ผิดหรอก ข้างในกล่องของขวัญที่สวยงามนั้นว่างเปล่า ไม่มีอะไรบรรจุอยู่ภายในเลย

“เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่... ไอด้า”

“...นายคงตกใจสินะ แต่ว่านั่นน่ะมีบางอย่างอยู่จริงๆ”

“อะไรล่ะ? บางอย่างที่เธอว่าเนี่ย” เมื่อเห็นว่าเด็กชายเริ่มทำหน้ามุ่ย เธอจึงตัดสินใจพูดความจริงออกไป... ความจริงจากก้นบึ้งของหัวใจ

“นั่นเป็น... หัวใจของฉัน”

“หา!!??? O///O

“มันเป็นสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดของฉัน”

“... O////O

“เป็นสิ่งที่มีเพียงหนึ่งเดียว และฉันก็คิดว่าควรจะมอบให้นาย...”

“อะ... อ่า... O//////O

“นายจะดูแลมันได้มั้ย?”

“ดะ... ได้สิ ได้อยู่แล้วล่ะ -/////-” ใบหน้าที่แดงซ่านของเขาทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างโล่งอก แต่ว่าประโยคหลังที่เพิ่งถูกเปล่งออกจากปากของเขาทำให้ใบหน้าที่สดใสนั้นมัวหมองลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว... “แต่ว่า... ฉันจะต้องไปเรียนต่อที่อังกฤษ”

“...”

“เธอจะรอฉันได้หรือเปล่าล่ะ”

“...นายไม่ไปไม่ได้เหรอ” ไม่ตอบหากแต่กลับตั้งคำถามให้เขาตอบแทน

“ฉันไม่ได้อยากไปเลยสักนิด แต่ฉันขัดคำสั่งของคุณพ่อไม่ได้”

“...ฮึก”

“น่า... อย่าร้องสิ”

“กะ... ก็มัน”

“โอ๋ๆ คนเก่ง”

“เห! O//O” เขาสวมกอดเธอแผ่วเบา ความอบอุ่นจากร่างกายของเขาค่อยๆ ซึมเข้ามาในใจของเธอ ราวกับว่าเขากำลังให้คำมั่นสัญญา...

“หัวใจของเธอน่ะฉันจะรักษามันไว้อย่างดีเลย”

“...”

“และก็นะ ฉันสัญญาว่าสักวันฉันจะต้องกลับมาที่นี่ให้ได้... กลับมาหาเธอ”

“บ้า...”

“คิกๆ เธอเองก็ต้องรอฉันด้วยนะ อย่าหนีไปมีคนอื่นก่อนล่ะ”

“ไม่มีหรอกน่าตาบ้า...” เธอรีบผละออกจากเขาก่อนที่จะใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆ “นายเองก็เถอะถ้าขืนไปมีใครก่อนล่ะก็... ตาย!

“ฮ่าๆ กลัวจังเลยแฮะ”

“งึมๆ”

“เอาล่ะ เรามาเกี่ยวก้อยสัญญากันนะ”

“อื้ม...” นิ้วก้อยเล็กๆ ถูกยื่นออกไปโดยร่างบาง เกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยที่มีขนาดพอๆ กันของอีกฝ่าย ความรู้สึกที่เชื่อมผ่านกันของทั้งคู่นั้น... จะไม่มีวันหายไป

“ฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้วล่ะ ไปก่อนนะ”

“อื้อ... โชคดีนะ เรน!

“อ้ะ! ลืม... เพื่อเป็นการมัดจำไว้ก่อนล่วงหน้า”

“เอ๋?”

จุ๊บ!!!!

O//////O

“เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ ไอด้า”

“อะ...” เธอยืนนิ่งค้างอย่างคนสติหลุดอยู่ประมาณสิบวินาทีเห็นจะได้หลังจากที่เขาจู่โจมประกบริมฝีปากแบบสายฟ้าแลบเมื่อครู่

“อีตาบ้า!!! นั่นมันจูบแรกของฉันนะยะ >/////<

“ฮ่าๆ บ๊ายบายยยย ไว้เจอกันนะฮันนี่”

“...อืม ฉันจะรอนายนะอยู่ที่นี่นะ ไว้เจอกัน!!!” ทั้งคู่ยิ้มให้กันเป็นการอำลาก่อนที่ฝ่ายชายจะเดินไปขึ้นรถที่ถูกเตรียมเอาไว้และได้พาเขาเคลื่อนตัวออกห่างจากสายตาของเธอ

แหมะ!

“บ้าจริง... ฮึก” เด็กน้อยทรุดตัวลงร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ตามลำพังในสนามเด็กเล่นแห่งนี้... หิมะสีขาวในวันคริสต์มาสเริ่มหล่นโปรยปรายลงมาแล้วแต่เธอก็ยังคงนั่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับตัวไปไหน

...จนกระทั่งแม่ของเธอที่ออกมาตามหาจนพบและพาเธอกลับมาที่บ้านในสภาพที่ดูไม่ได้ ร่างกายของเธอสั่นเทาเพราะความหนาว หากแต่ภายในใจของเธอกลับร้อนรุ่มเพราะความกังวล ...กังวลว่าเขาจะกลับมาหรือเปล่า กังวลว่าเขาจะยังรักษาสัญญาอยู่หรือไม่ เธอกังวลทุกๆ อย่าง

...เพราะว่าหัวใจของเธอตอนนี้ อยู่ที่เขาไปแล้วทั้งดวง

 

-สิบปีต่อมา-

วันที่ 20 ธันวาคม ปี 20xx

“หิมะยังไม่ตกเลย...”

“พอถึงเวลา เดี๋ยวมันก็ตกเองแหละน่า”

“แต่มันก็อีกตั้งนานนะกว่ามันจะตกอะ”

“ไม่กี่วันเอง รอๆ ไปเถอะ” เสียงนักเรียนหญิงสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้าคุยกันเสียงดังกระทบโสตประสาทจนฉันต้องลืมตาขึ้นมองแล้วถอนหายใจอย่างเอือมๆ

“เฮ้อ...”

“เอาล่ะเงียบก่อนนักเรียนที่รัก วันนี้ครูมีข่าวดีมาบอก” คุณครูประจำชั้นคนสวยเดินเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้มส่งผลให้นักเรียนทั้งห้องเงียบกริบตั้งใจฟังสิ่งที่ครูจะพูดอย่างใจจดใจจ่อ

“มีเพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายจากอังกฤษเข้ามาเรียนที่โรงเรียนของเราน่ะ ยังไงก็ขอให้นักเรียนทุกคนให้เกียรติเขาในฐานะนักเรียนใหม่ที่เพิ่งมาจากต่างประเทศด้วยนะจ้ะ”

“ครูครับ แล้วเขาเป็นใครครับ”

“เดี๋ยวพอเขามา พวกเธอก็จะรู้เองจ้ะ”

“เขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงคะ”

“ผู้ชายจ้ะ รับรองว่าครั้งนี้ไม่มีผิดหวัง” สิ้นเสียงครูคนสวย เหล่านักเรียนชายต่างพากันโห่ออกมาเบาๆ เฮอะ! คงจะคิดว่าเป็นสาวฝรั่งตาน้ำข้าว หุ่นดีๆ หน้าอกโตๆ ล่ะสินะ ไอ้พวกชีกอ -*-

“เอ้า! เข้ามาได้จ้ะ”

“...” ฉันที่ไม่เคยสนใจเหตุการณ์อะไรเลยเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างอย่างไม่มีจุดหมาย คิดถึงเขาจัง...

“สวัสดีครับ”

“กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!

“เอ่อ... คือผมชื่อแบล็ค ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”

“กรี๊ดดดดดดดด หล่อม้ากกกกกกกก”

“ถึงแม้ว่าคุณแม่ของผมจะเป็นคนไทย แต่ว่าผมเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเลยไม่ค่อยชินกับที่นี่สักเท่าไหร่ถ้าผิดยังไงก็ขอโทษทุกคนล่วงหน้าเลยนะครับ”

“อ๊ายยยยยยย น่ารักสุดๆ”

“เอ่อ... นักเรียนจ้ะ สงบสติหน่อยลูก”

“สงบไม่ได้แล้วค่ะครู ต่อมอยากคนหล่อมันดันทำงานเข้าซะแล้ววววว”

“ใช่ ><

“เฮ้อ...” คุณครูถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา “เอาเป็นว่าแบล็คไปนั่งที่ว่างข้างๆ ไอด้าแล้วกันนะ”

“ครับ...”

เฮ้ย!!! เมื่อกี๊ได้ยินไอด้าอะไรแว่วๆ นะ หรือว่าฉันจะหูฝาดไปเองช่างเถอะ

“สวัสดีครับ”

“...”

“เอ่อ สวัสดี”

“หืม?” ฉันหันกลับไปมองทางต้นเสียง “นายพูดอยู่กับฉันเหรอ”

“ใช่... ก็ฉันได้นั่งอยู่ข้างเธอนี่นา ฝากตัวด้วยนะ”

“นาย... เป็นใครอะ?”

o..o” เขาเบิกตากว้าง “อ่า... ฉันเป็นนักเรียนใหม่ ชื่อแบล็คน่ะ”

“อ้อๆ ฉันชื่อไอด้า ยินดีที่ได้รู้จักเด็กใหม่” ฉันพยักหน้าหงึกๆ สองทีอย่างไม่ใส่ใจแล้วหันหน้ากลับไปมองทางหน้าต่างต่อ –,,–

“นักเรียนเปิดหน้าถัดไป วันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง... ”

“ทำไมเธอถึงชอบเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างจังเลย” เสียงคุณครูที่พูดอยู่หน้าห้องถูกแทรกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลจากคนข้างๆ แทน

"ไม่รู้เหมือนกัน อาจเป็นเพราะว่าฉันชอบมั้ง”

“ชอบ?”

“อื้อ... ชอบ”

“ชอบท้องฟ้า?”

“เปล่าหรอก”

“อ้าว...” ฉันหันหน้าไปมองหน้าเขาที่กำลังงงจัด คิกๆ ตลกชะมัดเลย ทั้งที่หน้าตาก็ดูดีแท้ๆ แต่พอทำหน้าแบบนั้นก็ตลกไปอีกแบบ

“ฉันไม่ได้ชอบท้องฟ้า แต่ชอบคนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของท้องฟ้า...”

“คนที่อยู่อีกฟากหนึ่ง?”

“นายจะทวนคำพูดฉันทำไมเนี่ย”

“อ้าว... ไม่ได้เหรอ นึกว่าได้ซะอีกขอโทษนะ”

“ไม่ได้คิดอะไรมากหรอก อย่าซีเรียสไปเลย” ฉันส่ายหัวเบาๆ ให้เขารู้ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรมากเลย แต่ดูเหมือนว่าเขาจะยังตื๊อไม่เลิก

“ขอโทษนะๆๆ ยังไงก็ให้ฉันไถ่โทษเถอะ”

“...?”

“ขอฉันฟังเรื่องของเธอเป็นการไถ่โทษได้มั้ย ฉันเป็นคนชอบฟังเรื่องที่อัดอั้นอยู่ในใจของคนอื่นน่ะ”

“นายเห็นฉันเป็นเหมือนคนอมทุกข์นักหรือไง -*-

“ปะ... เปล่า ฉันแค่อยากรู้จักเธอให้มากกว่านี้น่ะ” ...ทำไมคำพูดมันฟังดูสองแง่สองง่ามจัง -////-

“...”

“นะ เล่าให้ฉันฟังหน่อย ฉันอยากรู้เรื่องของเธอ”

“ทำไมฉันจะต้องบอกนายด้วยเล่า น่าอายจะตาย”

“ไม่เห็นจะน่าอายเลย บอกผมมาก็ได้ผมยินดีรับฟังครับ”

“...งั้นรอช่วงพักเที่ยงละกัน” เฮ้อ... ในที่สุดฉันก็ทนลูกตื๊อของเขาไม่ไหวตอบตกลงไปจนได้ T_T

“โอเคครับผม!!!!

-พักเที่ยง-

“เอาล่ะๆ พักเที่ยงแล้วเล่าให้ฉันฟังได้หรือยัง?”

“-..-” มันยังไม่เลิก... มันยังไม่ตัดใจ

“นะครับๆ”

“อื้อๆ ก็ได้ งั้นก็นั่งลงตรงนั้นเงียบๆ นะ”

“ครับบบบ”

“เอาล่ะ... เตรียมตัวเตรียมใจรับฟังเอาไว้ให้ดีล่ะ เรื่องมันสุดแสนจะน้ำเน่าเลย ฮ่าๆ”

“ครับ รอฟังอยู่”

ฉันสูดลมหายใจอย่างเต็มปอด ก่อนจะเอ่ยปากเล่าเรื่องราวที่สุดแสนจะดราม่าของตัวเองอย่างไม่ปิดบัง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงยอมเล่าให้เขาฟังโดยไม่ติดใจอะไร ราวกับว่าฉันไว้ใจเขามากทั้งๆ ที่เราเพิ่งจะรู้จักกันแท้ๆ

“ฉันชอบวันคริสต์มาสมากเลยล่ะ”

“งั้นเหรอ ทำไมถึงชอบล่ะ”

“ไม่รู้สิ คงเป็นเพราะเกิดเรื่องต่างๆ มากมายภายในวันคริสต์มาสล่ะมั้ง...”

วิ้วววว....

ฉันเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทันทีที่ฉันหันหน้าไปลมอุ่นๆ ท่ามกลางฤดูหนาวก็โชยเข้ามาปะทะบนใบหน้าช่วยทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายตลอดเวลา... เพราะเหตุนี้ไงฉันถึงชอบนั่งใกล้หน้าต่าง

“ฉันเองก็ชอบเหมือนกันนะ” จู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“จริงเหรอ!!!!! เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ”

“เอ๋???” เขาทำหน้าเหวออราวกับกำลังคิดว่า ตูไม่น่าพูดออกไปแบบนั้นเลย

“เรื่องของฉันมันไม่น่าสนใจ ดังนั้นเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังดีกว่าจะได้ถือว่าเท่าเทียมกันไง”

“อ่า... เอางั้นเหรอ”

“ช่ายยยยยยย”

เขาก้มหน้าลูบผมตัวเองย่างเขินๆ “คะ... คือว่าฉัน”

“???”

“ฉันชอบตอนที่หิมะตกในวันคริสต์มาสน่ะ มันสวยดี...”

“แค่นั้นเองเหรอ ไม่ใช่ว่าเฝ้ารอใครบางคนเหมือนฉันหรอกนะ” ฉันแซว

“เธอเฝ้ารอใครงั้นเหรอ”

“...” ซะ... ซวยแล้ววววว TOT

“ใช่คนที่อยู่อีกฟ้าหนึ่งที่เธอพูดเมื่อตอนเช้าหรือเปล่า”

“...ไม่ใช่หรอกน่า”

“อ้าว แล้วใครล่ะ”

“คิกๆ” ฉันจ้องหน้าเขาแล้วคลี่ยิ้มบางๆ ออกมา “แซน-ต้า น่ะ”

“เอ๋! เธอเชื่อเรื่องแบบนั้นด้วยเหรอ”

“ก็นะ ไม่ถึงกับเชื่อหรอก แค่คิดว่าถ้ามีจริงคงดี”

“สุดยอดไปเลยเธอเนี่ย ฉันขอให้เธอได้เจอเขาในคริสต์มาสปีนี้นะ”

“อื้อ ถ้าเป็นจริงล่ะก็ฉันจะดีใจมากเลยล่ะ ขอบใจนะ” ฉันยิ้มก่อนจะสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาเริ่มเจือสีแดงอ่อนๆ แววตาสวยนั้นระยิบระยับราวกับพึงพอใจที่ได้รับคำขอบคุณ... แหม น่ารักจริงๆ เลยนะนายน่ะ

“นี่ วันคริสต์มาสปีนี้นายอยากได้อะไรเป็นของขวัญเหรอ” หลังจากที่เราเงียบไปนานทั้งคู่ฉันจึงเริ่มเปิดประเด็นที่จะพูดต่อ

“ฉันไม่อยากได้อะไรหรอกนะ แต่ฉันอยากเป็นคน ให้มากกว่า ^^

“เป็นคนดีจัง”

“ไม่หรอกๆ พอดีว่าฉันเคยได้ของขวัญมาจากคนๆ หนึ่งน่ะ ฉันเลยอยากจะให้เขาคืนเป็นการตอบแทนยังไงล่ะ”

“นายเป็นคนดีจริงๆ ด้วย... ว่าแต่นายจะกลับไปให้ของขวัญเขาที่อังกฤษเลยเหรอ”

“บ้าน่า ที่นี่ต่างหากเล่า”

“เอ๋... มีแฟนเป็นคนไทยเหรอเนี่ย กิ๊วๆ” ฉันยิ้มล้อเลียนเขาจนอีกฝ่ายถึงกับเสมองไปอีกทางเพราะความเขิน

“กะ... ก็ใช่น่ะสิ! แล้วไงล่ะ -///-”

“ทีหลังพาเธอมาให้ฉันรู้จักบ้างสิ”

“...” เขาเหลือบมองมาทางฉันแวบหนึ่ง “ไม่อะ ฉันเขิน”

“อ้าว... ไหงเป็นงั้น”

“ฮ่าๆ เธอเนี่ยตลกดีจริงๆ เลย... ว่าแต่เธอชื่อไอด้าใช่มั้ย”

“ใช่... นายรู้ได้ไง –O–

“อ้าว ก็ตัวเองเป็นคนบอกเองนี่นาในตอนเช้านั่นไง”

“งั้นเหรอ จำไม่ได้แฮะ =.,=

 “ช่างเถอะ -*- แล้วทุกๆ วันคริสต์มาสที่โรงเรียนนี้มีการจัดงานอะไรหรือเปล่า”

“มีสิ แต่... อืม...” ฉันทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะนึกออก “อ้อใช่! ปีนี้จะเป็นงานแสดงนิทรรศการเกี่ยวกับเทศกาลวันคริสต์มาสของแต่ละชมรมน่ะ แต่ว่าฉันอยู่ชมรมสภานักเรียนเลยต้องคอยตรวจและดูแลความเรียบร้อยแทน”

“...เก่งจังเลย”

“ไม่หรอกๆ”

“ฮ่าๆ ไม่ต้องถ่อมตัวหรอกน่ะ ฉันรู้ว่าเธอเก่ง”

“นายจะมารู้ดีได้ไง”

“...มองตาก็รู้แล้ว คิกๆ”

“เหหหหห”

กริ๊งงงงงงงงง!!!!!!

ทำตาโตแปลกใจได้ไม่นานเสียงกริ่งบอกเวลาเริ่มเรียนในช่วงบ่ายก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะพอดี๊พอดี

งือๆ... อยากคุยกับเขาต่อจังไม่น่าหมดเวลาพักเลยอะ แต่ว่ายังไงเราก็นั่งใกล้กันนี่เนอะ คุยกันเมื่อไหร่ก็ได้ คิกๆ (แอบร้าย)

...

วันที่ 24 ธันวาคม 20xx

“นี่ๆ ซ้ายหน่อยๆ”

“เอ้า!

“ไม่ๆ ขวาอีกนิด!

“ฮึบ!!!

“วางให้มันเท่ากันหน่อยสิ เบี้ยวแล้วๆๆ”

“ฮึ้บบบบบบ >^<

โอ๊ยยยยย!!!!! ทำไมผู้หญิงแสนสวยร่างบอบบางอย่างฉันต้องมาทำงานอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย ดูสิเลือกงานไม่เข้ากับคนจริงๆ (ความจริงควรเรียกว่าเลือกคนไม่เข้ากับงานน่าจะดีกว่า)

งือๆ ไอ้เราก็สูงเนอะถึงเลือกงานจัดป้ายโฆษณามาให้ทำ นู่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ใช่ ฉันยืดตัวจนแขนและขาจะแยกออกจากกันแล้วนะ ><

และก็ไม่ต้องถามนะคะว่าใครใช้ให้ทำอะไรแบบนี้ ก็คุณประธานสุดเขี้ยวน่ะแหละค่ะ

“แค่นี้ทำไม่ได้หรือไงกันเนี่ยยยยย ไม่มีความพยายามเอาซะเลย”

แล้วก็ไม่ต้องถามอีกเช่นกันนะคะว่าอีตาบ้าคนที่คอยสั่งปาวๆ แบบนี้น่ะคือใคร ก็คงจะมีแค่คนเดียวนั่นแหละค่ะ

“ไอด้า ฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า”

“อะ... อ่า ฟังอยู่” อีตาบ้าแบล็ค... ทำไมช่วงนี้เขาดูกวนประสาทขึ้นเยอะนะ

“ถ้าฟังทำไมไม่ทำตามที่บอกเล่า ยืนทำหน้างงอยู่ได้ยัยเตี้ย!

“...เฮือก!!

ตึง!!! โครมมมมม!!!!

สิ้นเสียงของเขา ป้ายโฆษณาที่ฉันถืออยู่ก็ร่วงลงสู่พื้นด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก เสียงอึกทึกดังไปทั่วหอประชุม แต่ก็ยังดีที่ทั้งฉันและป้ายโฆษณาต่างก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

...ทำไมพอฉันได้ยินคำๆ นั้นแล้วต้องรู้สึกแบบนี้ด้วยล่ะ...

ยัยเตี้ย

ฉัน... คิดถึงเขา... มากจริงๆ นะ เมื่อไหร่จะกลับมา?

ตึกตึก ตึกตึก

“นี่! เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?” แบล็ควิ่งเข้ามาถามฉันอย่างเป็นห่วง

“...ปะ เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรหรอก...”

“แน่ใจนะ? เธอไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย”

“...” ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ

“มา... งานนี้ฉันทำเอง”

“ไม่ต้อง นายคอยดูอยู่แบบเมื่อกี๊เถอะน่า”

“แต่เธอทำไม่ถึงนะ...”

ไม่ต้องตอกย้ำปมด้อยก็ได้ย่ะ -*- “แต่ฉันจะทำ!!” ฉันก้มลงหยิบแผ่นป้ายขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพยายามจัดให้ตรงมุมที่สุดถึงแม้ว่าจะเกินความสามารถก็ตามที

“เธอเนี่ยนะ... ดื้อจริงๆ เลย”

“ห้ะ!? นายทำอะไรเนี่ย”

“เอาน่า... อยู่เฉยๆ” เขากระซิบอย่างแผ่วเบาข้างๆ หูจนฉันขนลุกซู่ อีตาบ้านี่จู่ๆ ก็ถือวิสาสะจับมือฉันที่กำลังจัดป้ายโฆษณาอยู่แล้วยกมันให้สูงขึ้นกว่าเดิมในขณะที่เขากำลังยืนอยู่ด้านหลังฉัน

นะ... นี่เขากำลังกอดฉันจากทางด้านหลังใช่มั้ย!!!!! >/////<

“เอ้า! เสร็จแล้วเห็นมั้ย”

“อะ... อือ -//////- นายออกไปห่างๆ ฉันเลยนะ”

“ทำไมอะ อยู่แบบนี้ก็ดีออก”

ตึกตัก ตึกตัก

ทำไมถึงไม่มีใครโผล่หัวออกมาเลยนะตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว โอ้ย! ใครก็ได้ ช่วยปรากฏตัวให้เขาตกใจผละออกจากฉันทีเถอะจะตายอยู่แล้วนะ

“...”

แต่ดูท่าความคิดภายในหัวของฉันจะไม่มีวันเป็นจริง เพราะว่าตอนนี้ภายในหอประชุมมีเพียงแค่ฉันกับเขาจัดป้ายโฆษณากันสองคนเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือก็แยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่...

ตึกตัก ตึกตัก

ฮือๆ เงียบจนฉันได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดังเลยอะ >///<

ฉันจะตายอยู่แล้วน้า!!! ทะ... ทำไมพอได้อยู่ใกล้ๆ กันแบบนี้แล้วฉันต้องรู้สึกแปลกๆ ด้วยเนี่ย ทั้งที่ก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย... นอกซะจากว่ากลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่เขาใช้โชยเข้ามาแตะจมูกทำให้หวั่นไหวนิดๆ แค่นั้นเอง =.,=

“ดีกับผีน่ะสิ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นจะเข้าใจผิดเอา” หลังจากที่เงียบไปนานในที่สุดฉันจึงเอ่ยปากขึ้น

“ไม่มีใครเห็นหรอก ทีตอนเธอทำป้ายตกยังไม่มีใครมาเลย”

“...” ก็รู้อยู่หรอก ตะ... แต่สถานการณ์แบบนี้มัน @////@

“หืม... ว่าไงล่ะ”

“เดี๋ยวแฟนนายหึง!” ใช่!!! ยกแฟนเขามาอ้างเลยดีที่สุด

“ไม่หึงหรอก เชื่อสิ”

“นายจะรู้อะไรล่ะ ผู้หญิงเวลาหึงน่ะส่วนใหญ่เขาไม่แสดงออกกันหรอกนะ”

“งั้นหรอกเหรออออ”

“ชะ... ใช่ เดี๋ยวแฟนนายจะมาตบฉัน >^<

“ไม่หรอก ยัยนั่นใจดีจะตายไปถึงจะหึงแค่ไหนยังไงก็คงไม่ทำร้ายเธอหรอก”

“งือ...”

“น่านะ อยู่แบบนี้ต่อสักพักเถอะ...”

“...อ่า” ฉันเหลือบไปมองเขาก่อนจะถอนหายใจจะปฏิเสธยังไงล่ะเนี่ย งื้อออ เขินจะตายอยู่แล้วนะตาบ้า ไม่ดีเลยนะนายน่ะมาทำอะไรแบบนี้ทั้งที่มีแฟนอยู่แล้ว

...รู้สึกไม่ดีเฟ้ยยยยย

“อะ... ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันโกรธนายจริงๆ ด้วย”

“...”

“จะออกไปหรือไม่!

“ทำไมอะ อยู่แบบนี้ก็ดีแล้วนี่นา บรรยากาศกำลังดีเลย”

“ไม่ต้องมาหลีย่ะ ยังไงฉันก็ไม่สนนายหรอก อีกอย่างฉันก็มีแฟนอยู่แล้วด้วยนายเองก็เหมือนกัน มาทำอะไรแบบนี้มันจะไม่ดีกับทั้งสองฝ่ายนะ” ฉันร่ายยาวเป็นชุดด้วยแววตาจริงจัง ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร

“...เธอมีแฟนแล้ว?”

“ใช่ ทำไม หน้าตาอย่างฉันทำไมจะมีได้ทีนายยังมีได้เลยนี่นา”

“ก็นั่นมันฉัน”

“นี่ก็ฉันเหมือนกัน!” ฉันจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง กลายเป็นว่าตอนนี้เราทั้งคู่ไม่มีใครยอมใคร อีกทั้งแววตาที่กำลังเชือดเฉือนกันอยู่นั้นแทบลุกเป็นไฟ

ฮึ่มๆ ฉันไม่ยอมหรอกนะ ยังไงเรื่องไม่ดีก็เป็นเรื่องไม่ดีอยู่วันยันค่ำ!!!! นายน่ะเป็นนักเรียนนอกจะไปรู้อะไรเล่า

“...”

“...”

“...” ในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ “เฮ้อ... ก็ได้ๆ ยอมแล้ว”

“ดีมาก ดังนั้นก็ออกห่างๆ ฉันได้แล้ว”

“คร้าบๆ” เขาค่อยๆ ถอยออกห่างอย่างว่าง่าย ทั้งๆ ที่ควรจะรู้สึกโล่งใจแต่ทำไมกลับรู้สึกตรงกันข้ามล่ะเนี่ย >< ไม่ได้ๆ ฉันเพิ่งด่าเขาไปในใจเองนะฉันจะคิดแบบนั้นไม่ด้ายยยย

“อะ ถอยออกมาแล้วพอใจหรือยัง?”

“พะ... พอใจแล้ว นายกลับไปทำงานของนายต่อจะดีกว่าไม่จำเป็นต้องมาช่วยฉันหรอก”

“ก็เพราะเธอเตี้ยไง ฉันถึงต้องมาช่วยเพราะคำสั่งประธานน่ะ”

“...นายอย่าพูดคำนั้นอีกจะได้มั้ย”

“เอ๋??? จู่ๆ มาอารมณ์ไหนอีกล่ะเนี่ย”

“คำนั้นน่ะ นายเลิกพูดมันได้แล้ว ฉันไม่อยากให้ใครพูดคำๆ นั้นนอกจาก เขา

ฉันก้มหน้าลงมองพื้นอย่างเศร้าๆ ใช่... คำๆ นั้นฉันไม่อยากให้ใครเรียกเพราะว่ามันทำให้ฉันคิดถึงเขาอยู่ตลอดเวลาและไม่เป็นอันทำอะไร...

ฉัน... คิดถึงเขา อยากพบเขา... อยาก... หัวเราะกับเขานะ!!!

“นายเลิก... เลิกพูด... คำนั้น...”

“คำไหนเล่า?”

“เออน่า เลิกพูด!!!! ถ้าจะเรียกฉันให้เรียกว่าไอด้าเข้าใจมั้ย?”

“...”

“ฉันต้องไปทำธุระอย่างอื่น ขอตัวก่อนล่ะ...”

“...”

ตึกตึก ตึกตึก

ฉันเดินออกจากหอประชุมโดยไม่ชายตาไม่มองเขาเลยแม้แต่น้อย... ดูเหมือนจะเย็นชานะว่ามั้ย? แต่ว่าทำไงได้ล่ะในเมื่ออีตาบ้านั่นดันทำให้ฉันอารมณ์เสียเองนี่นา

...ให้ตายสิ ฉันน่ะรอคนๆ นั้นมาตั้งสิบปีแล้วนะ ทั้งๆ ที่ฉันคิดถึงเขามาก... แต่ว่ารอแล้วรอเล่าเขาก็ไม่กลับมา หรือว่าฉันยึดติดกับสัญญาบ้าๆ นั่นจนเกินไป...

นั่นสินะ มันก็แค่สัญญาบ้าๆ บอๆ ของเด็กๆ เท่านั้นแหละ เขาอาจจะลืมไปแล้วก็ได้... แต่ว่าฉันยังคงมีหวังว่าสักวันเขาจะต้องกลับมา... แม้มันจะเป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ของฉันคนนี้ หากแต่ก็ทำให้ฉันมีกำลังใจขึ้นมาเยอะเลยล่ะ...

เมื่อไหร่นายจะกลับมา...? ฉันคิดถึงนายนะ... เรน...

...

วันที่ 25 ธันวาคม ปี 20xx

 “...เอาล่ะทุกคน คงถึงเวลาอันสมควรแล้ว ครูขอเปิดพิธีการงานคริสต์มาส ณ บัดนี้”

“เฮ!!!!

สิ้นเสียงผู้อำนวยการ นักเรียนที่อยู่ภายในห้องประชุมทุกคนต่างพร้อมใจกันส่งเสียงเฮอย่างพึงพอใจ... ยกเว้นฉัน ให้ตายสิพอถึงวันนี้ทีไรต้องรู้สึกหดหู่ทุกครั้งสิน่า

“ทำหน้าแบบนั้นทำไม”

“...”

“ไอด้า เป็นอะไรหรือเปล่าดูหน้าซีดๆ นะ”

“...” อีตาบ้านี่ก็... ทั้งๆ ที่เมื่อวานฉันทำเย็นชาใส่แท้ๆ แต่วันนี้กลับยืนยิ้มแฉ่งได้หน้าตาเฉยนะยะ!

“เรื่องเมื่อวานขอโทษด้วยนะที่ทำให้โมโห”

“ใครบอกว่าฉันโมโห”

“อย่าปากแข็งเลยน่า”

“...” ฉันเดินหนีออกมาจากหอประชุม ที่ตอนนี้คับคั่งไปด้วยเหล่านักเรียนภายในโรงเรียนและต่างโรงเรียน

“นี่ๆ ไอด้าไม่ไปร่วมงานกับคนอื่นเหรอ” แค่เรียกเฉยๆ ก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเอานิ้วมาจิ้มย่ะ

“เรื่องของฉัน นายเถอะทำไมไม่ไป”

“ก็อยากอยู่กับเธอนี่นา”

“ไปอยู่กับแฟนนายนู่นไป!

“แฟนฉันไม่ได้มาซะหน่อย”

-*-” อีตาบ้านั่นจะรู้มั้ยว่าฉันประชด!!!!

ฉันเดินมานั่งตรงม้านั่งในสวนหย่อมหลังโรงเรียนที่ค่อนข้างเงียบและในตอนนี้อากาศภายในสวนหย่อมที่เต็มไปด้วยพรรณไม้ก็เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ “หนาวจัง”

“ฮ่าๆ งั้นเหรอ”

“แล้วนายจะตามฉันมาทำไมยะ!!!!” ฉันหันไปค้อนใส่อีตาบ้าที่นั่งลงข้างๆ ฉัน “ไปร่วมงานกับเพื่อนๆ ไม่ดีกว่าเหรอ”

“เพื่อนฉันก็มีแค่เธอไง”

“...ประสาท! แล้วผู้หญิงพวกนั้นไม่ใช่เพื่อนนายหรือไง”

“พวกเขาเป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้นแหละน่า เพื่อนฉันจริงๆ ก็คือเธอไง”

“รู้จักกันแค่ไม่กี่วันนี่เขาเรียกว่าเพื่อนได้แล้วเหรอ”

“จะกี่วันถ้าคนเราคิดจะเปิดใจยังไงก็สามารถเป็นเพื่อนกันได้ทั้งนั้นแหละ เหมือนกับเธอในตอนนั้นที่ยอมเล่าเรื่องของตัวเองให้ฉันฟังยังไงล่ะ”

“อะ... นั่นมันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ต่างหากเล่า >///<

“ฮ่าๆ ตลกดีจัง”

“ไม่ตลกเลยต่างหากล่ะยะ”

“อะๆ ไม่ตลกๆ” เขายิ้มนิดๆ ตรงมุมปาก “แล้วคริสต์มาสนี้เธออยากได้อะไรล่ะ”

“...ไม่รู้สิ แต่ที่ผ่านมาฉันไม่เคยอยากได้อะไรเลย”

“แต่ปีนี้เธอต้องขอนะ”

“เอ๋????”

“ไม่แน่อาจมีแซนต้าออกมามอบของขวัญสุดพิเศษให้เธอก็ได้”

ฉันจ้องหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย... ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลนั่นกำลังสื่ออะไรบางอย่างหากแต่คนโง่อย่างฉันคงเดาไม่ออกแน่ๆ T^T

“นาย... หมายความว่ายังไง”

“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ”

-*-

“ฮ่าๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นจะได้มั้ย เห็นแล้วตลกชะมัดเลย”

“...” ฉันเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ปล่อยให้อีตาบ้านั่นหัวเราะเป็นคนบ้าอยู่คนเดียวอย่างนั้นแหละ!

“คิกๆ” ...ยัง ยัง มันยังไม่หยุดหัวเราะ

“หยุดหัวเราะได้แล้ว ไม่เห็นมีอะไรน่าขำเลย!!

“ก็ได้ๆ ไม่หัวเราะแล้วคร้าบ”

“...อืม” ฉันทอดสายตาไปยังสวนดอกไม้ข้างหน้าก่อนจะเอ่ยปากถามคนข้างๆ “ว่าแต่ คริสต์มาสปีนี้นายอยากได้อะไรเป็นของขวัญล่ะ”

“ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันอยากเป็นคนให้มากกว่าน่ะ”

“นั่นสินะ...”

“อื้ม... ฉันอยากให้... ให้ของขวัญจากฉัน... ไปถึง...”

“...”

“ถึง...”

“...” ถึง... ถึงอะไรเล่า รีบๆ พูดมาสิลุ้นจนตัวโก่งแล้วนะ ><

“ช่างเถอะ”

“อ้าว... มาหลอกให้อยากแล้วจากไปงั้นเหรอ บอกมาเลยถึงอะไร”

“เดี๋ยวเธอก็รู้เองแหละ ไม่จำเป็นต้องให้ฉันบอกหรอก”

“หา...???” ทุกคนเห็นอะไรมั้ยคะ เครื่องหมายคำถามมากมายที่ผุดขึ้นมาบนหัวฉันเนี่ย ><

พูดอะไรชวนเข้าใจยากตลอดเลยอะ อีตาบ้าแบล็ค!!!!

...

งืมๆ สรุปว่าวันนี้ทั้งวันฉันเดินเที่ยวชมงานตามจุดต่างๆ ภายในโรงเรียนกับเขาสองคนหลังจากที่ทิ้งคำพูดปริศนาเอาไว้ให้ชวนคิดเมื่อตอนเช้า จนกระทั่งถึงตอนนี้ฉันก็ยังคิดไม่ออก

...หมายความว่ายังไง โปรดอธิบายให้ฉันเข้าใจด้วยยยยย

“เออนี่ไอด้า เดี๋ยวฉันขอตัวไปทำธุระก่อนนะ โทษทีแต่เธอเดินเที่ยวคนเดียวไปก่อนนะ”

“เอ๋?? ทิ้งกันแบบนี้เลยเหรอ??? O..O

“เอาน่าๆ ขอโทษด้วยละกันนะ”

“อะ...” ไม่ต้องรอให้ฉันได้อ้าปากพูดต่อ อีตาบ้าแบล็คก็รีบวิ่งจู๊ดหายไปจากสายตาฉันอย่างรวดเร็ว

...ธุระอะไรของเขากันนะ

“อ้าวไอด้า... มาทำอะไรตรงนี้”

“อะ... ประธาน”

“ไม่ไปเที่ยวในงานล่ะ อีกเดี๋ยวก็จะเริ่มแล้วนะ” ที่ประธานพูดน่ะหมายถึงงานเฉลิมฉลองรอบกองไฟในงานคริสต์มาสที่ถูกจัดขึ้นในช่วงค่ำของวันนี้ไงล่ะ ...จริงสินี่ก็เกือบทุ่มหนึ่งแล้วนี่

“ประธานคะ ต้องขอโทษด้วยพอดีว่าฉันมีธุระสำคัญต้องไปทำน่ะค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ”

“...งั้นเหรอ คงจะรีบกลับล่ะสินะ” ประธานนักเรียนขยับแว่นสองทีแล้วส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

“ค่ะ... ได้มั้ยคะ”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ในเมื่อทุกปีเธอก็ไม่อยู่นี่นา ปีนี้ก็จะต้องไปอีกแล้ว... น่าเสียดาย”

“ฮ่าๆ ขอบคุณนะคะที่เข้าใจฉัน ขอตัวก่อนค่ะ” ฉันโค้งให้ประธานก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้น... เดินผ่านงาน... เดินผ่านประตูโรงเรียน... ตรงไปยังบ้านของฉัน

“ไอด้า กลับมาไวอีกแล้วเหรอ งานไม่สนุกหรือไงลูก”

“สนุกอยู่ค่ะ แต่อย่างว่าแหละหนูต้องไปทำธุระน่ะค่ะ”

“ธุระ... อ้อ... งั้นก็รีบขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะสิ”

“ค่ะ!” ฉันรีบวิ่งขึ้นห้อง อาบน้ำเปลี่ยนชุดเป็นชุดเดรสสีเทา คลุมทับด้วยเสื้อกันหนาวตัวหนา แต่ไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าใบเล็กๆและรองเท้าคู่ใจออกมานอกบ้าน

“โชคดีนะลูกแม่...”

“ขอบคุณค่ะ ^^” ถึงแม้จะเป็นประโยคที่เคยชินและได้ฟังมาทุกปีก็เถอะ แต่ว่าครั้งนี้น้ำเสียงของแม่เปลี่ยนไปจนผิดสังเกต

...ราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องมหัศจรรย์เกิดขึ้น

ตึกตึก ตึกตึก

เสียงรองเท้าบูทบนฟุตบาทดังอย่างต่อเนื่อง บรรยากาศค่ำคืนนี้เงียบสงัดเพราะทุกคนต่างไปเฉลิมฉลองตามงานต่างๆ ทำให้แถวนี้ไร้ผู้คนไปอย่างถนัดตา

กึก!

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนชิงช้าภายในสนามเด็กเล่น... สถานที่สุดท้ายก่อนที่เราจะจากกัน

ฉันไม่คิดที่จะแกว่งมันแต่อย่างใด ปล่อยให้ตัวเองนั่งอยู่นิ่งๆ บนชิงช้าเด็กเล่นที่เราเคยเล่นด้วยกันโดยที่เขาเป็นคนแกว่งและฉันเป็นคนนั่ง...

อา... เมื่อไหร่นายจะกลับมานะ ฉันคิดถึงนายจะแย่อยู่แล้ว

ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่คำสัญญานั่นจะทำให้ฉันกลายเป็นคนบ้าแบบนี้ ฉันรอเขาอยู่ที่นี่มาตั้งสิบปี สิบปีแล้วที่ฉันต้องนั่งรออยู่อย่างลำพัง...

และทุกๆ ปีก็มักจะเป็นแบบเดียวกัน... เขาไม่มา

ความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าแทบทำให้ฉันท้อและยอมแพ้ แต่พอได้นึกถึงคำสัญญา... นั่นทำให้ฉันเชื่อว่าสักวันเขาจะต้องกลับมาหาฉันอีกครั้ง

...อย่างน้อยปีนี้ ขอให้ฉันได้พบเขาก็ยังดี แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ฉันก็ยอม...

ได้โปรดเถอะคุณแซนต้า... ฉันไม่ต้องการของขวัญอะไรทั้งนั้น... ถ้าคุณมีตัวตนอยู่จริงๆ ฉันขอแค่อย่างเดียว... แลกกับสิ่งที่อยากได้ทั้งหมด...

ฉันอยากขอให้เขาคนนั้นกลับมา...

“ฮึกๆ”

ให้ตายสิ... ทำไมเวลาแบบนี้น้ำตามันต้องไหลออกมาด้วยล่ะเนี่ย ฉันอ่อนแอขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ฮือ... เรน” เสียงเรียกชื่อเขาแผ่วเบาราวกระซิบ ฉันคิดถึงนาย... คิดถึงนาย... คิดถึงนาย

ฉันรักนาย...

“ฮึก... คุณแซนต้า... ได้... โปรด”

ฉันกุมมือไว้ตรงบริเวณหน้าอก สายตาเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวนับล้านดวงกำลังแข่งกันส่องแสงระยิบระยับ

“ได้... โปรด... ให้เขา... กลับมา... เรน... ได้โปรด... กลับมา... ได้มั้ย ฮึก!! กลับ... มาสักที... เถอะ”

แหมะ!

หยดน้ำตาหยดแรกตกลงบนพื้นก่อนที่หยดน้ำตาจากฟ้าจะโปรยปรายลงมา...

หิมะแรกฤดูเริ่มหล่นลงมาทีละน้อย... สัมผัสกับผิวหน้าฉันอย่างอ่อนโยนราวกับว่ากำลังปลอบใจฉัน แต่ถ้ามีเรนอยู่กับฉันล่ะก็คงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ

พื้นสนามเด็กเล่นเริ่มขาวโพลนไปด้วยหิมะ... แต่ว่านะความหนาวแค่นี้ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก... ฉันจะรอเขาจนกว่า... จะเที่ยงคืน

...

แก๊งงงงงงงงง แก๊งงงงงงงงง

“ไม่มา... เหรอ”

ทันทีเมื่อเสียงระฆังเตือนบอกเวลาเที่ยงคืนดังขึ้น ราวกับว่าหัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม... เขาไม่มาอีกแล้วงั้นเหรอ

 “เฮ้อ... ปีนี้นายก็ไม่มาสินะ” ฉันยิ้มเศร้าๆ ให้กับหิมะสีขาวตรงหน้า

“ฮ่ะๆ หวังว่านายคงจะยังไม่ลืมสัญญานะ ฉันหวังว่าปีหน้านายจะกลับมา... ไว้เจอกันนะ” ฉันเตรียมตัวที่จะลุกขึ้นจากชิงช้าแต่เสียงๆ หนึ่งที่ดังเข้ามาในโสตประสาททำให้ฉันหยุดชะงักอยู่กับที่แทน

~ I'm dreaming of a white Christmas With every Christmas card I write~

ฉันพยายามมองหาต้นเสียงของเพลงปริศนาจนไปสะดุดกับร่างของคนๆ หนึ่ง

...เขาสวมชุดสีแดง สวมหมวกสีแดง และมีเคราดูท่าทางใจดี... อย่าบอกนะว่า...

“แซนต้า!!!!

ใช่ค่ะ... ใช่แซนต้าจริงๆ ไม่น่าเชื่อ... แล้วเขามาทำอะไรที่นี่

~May your days be merry and bright. And may all your Christmases~

เขายังคงร้องเพลงเรื่อยๆ อยู่อย่างนั้นก่อนจะค่อยๆ เดินมาทางฉัน...

เดินมาทางฉัน!!!!! O..O

~I don't want a lot for Christmas. There is just one thing I need I don't care about the presents~

เขาเปลี่ยนเพลงที่ร้องเป็นเพลง “All I want for Christmas is you” แทน พร้อมๆ กับคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน...

~Make my wish come true. All I want for Christmas is you~

“...”

“รับไปสิ”

“...” ฉันมองกล่องของขวัญสีขาวบริสุทธิ์ที่ผูกริบบิ้นสีชมพูหวานแหววเอาไว้อย่างชั่งใจ “คุณให้ฉันเหรอคะ”

“ใช่... ฉันให้เธอ”

“ขอบคุณนะคะ...” ฉันค่อยๆ แกะมันออกอย่างเบามือที่สุด... ในใจก็ลุ้นอยู่ว่าข้างในนั้นมีอะไร คุณแซนต้าเป็นคนมอบให้กับมือเลยนะ ตื่นเต้นจัง...

“...”

“เป็นไงบ้าง ของขวัญจากฉัน”

“คุณแซนต้าคะ ล้อเล่นหรือเปล่า”

“ไม่นี่”

“...แต่” ...แต่ข้างในมันเป็นกล่องเปล่านะคะ!!!!

“หึๆ สงสัยงั้นเหรอ”

“ค่ะ...”

“นั่นน่ะ มีของขวัญอยู่นะ” ...คำพูดนี้มันคุ้นๆ นะ

“อะไรเหรอคะ ของขวัญที่ว่านั่นน่ะ”

“...มันคือหัวใจของฉันยังไงล่ะ”

“ห้ะ!!!!??? O/////O” ใช่แล้ว... เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน... ตอนที่ฉันมอบของขวัญวันคริสต์มาสให้เรน...

...อย่าบอกนะว่าเขาคือ...

“ระ... เรน”

“...ใช่... ฉันกลับมาแล้วนะ”

“เป็นนายจริงๆ เหรอ???”

“ฉันไม่โกหกเธอหรอก... แต่ฉันมีบางอย่างอยากบอก...”

“...บางอย่าง”

“ขอโทษนะ” เขาพูดคำว่าขอโทษ ก่อนจะค่อยๆ ดึงเคราที่ยาวเฟื้อยนั้นให้หลุดออก... เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง “ที่ปิดบัง”

“แบล็ค!!!!!!

“ขอโทษนะ... ความจริงฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังหรอก ฉันกะจะเซอร์ไพรส์เธอสักหน่อย”

“...แบล็ค นายคือ”

“ฉันคือเรน... แบล็คน่ะเป็นชื่อที่ฉันแต่งขึ้นมาเท่านั้นแหละ”

“...” ฉันรู้แล้ว... ฉันเข้าใจหมดแล้ว เหตุผลที่เขาคนนี้มาพัวพันกับชีวิตฉัน เรื่องทั้งหมดเรื่องทุกอย่าง...

อาจมีแซนต้าออกมามอบของขวัญสุดพิเศษให้เธอก็ได้… เดี๋ยวเธอก็รู้เอง

คำพูดของเขาในตอนนั้น ฉันเข้าใจกระจ่างดีแล้ว... ที่แท้มันก็เป็นแบบนี้เองสินะ

“ขอโทษนะ... ที่ปิดบังน่ะ เธอจะโกรธฉันก็ได้นะ”

“ฮึก... ทำไม”

“ขอโทษนะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

“ทำไมนายเพิ่งจะกลับมา... ฉันไม่โกรธนายเลยที่นายปิดบังเพราะนายมีเหตุผล แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือ... ทำไมนายเพิ่งกลับมา”

“ขอโทษนะ... ไม่นึกเลยว่าเธอจะรอฉันทุกปี”

“ต้องรอสิ! เพราะนายคือคนพิเศษของฉันไง นายเป็นแฟนฉันไม่ใช่เหรอ!!!???

“อะ... เธอยังจำได้... เธอจำได้”

หมับ!

“ห้ะ!!? O//////O” ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเขาก็กระชากฉันเข้าไปกอดอย่างโหยหา

“ฉันนึกว่าเธอจะมีแฟนใหม่ไปแล้วซะอีก”

“ฮึก... ไม่มีหรอกน่า...”

“ฉันเอง... ก็มีแค่เธอนะ เธอเป็นแฟนคนแรกและแฟนคนเดียวของฉัน”

“ฮึก... ฮืออออออ” ฉันกอดตอบเขา พลางซุกหน้าร้องไห้กับอกกว้างของเขา ...อบอุ่นจัง

“ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว... ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอ... ตลอดไป”

“นายสัญญานะ... ว่าจะไม่ไปไหนอีกแล้ว”

“อื้ม... ฉันสัญญา” เขาดันฉันให้ออกห่าง ก่อนจะก้มหน้าลงประกบริมฝีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากบางของฉัน...

“ฉัน... รัก... เธอ”

...สามคำสั้นๆ นั้นทำให้ฉันดีใจจนน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปนั้นไหลรินอาบแก้มอีกครั้ง...

ฉันเองก็รักนายนะ... ฉันได้แต่พูดอยู่ในใจเพราะว่าริมฝีปากของฉันตอนนี้ถูกคนตรงหน้าครอบครองไปเสียแล้ว...

หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับมาพร้อมกับความอบอุ่นที่ฉันไม่เคยได้รับมาจากใคร... เป็นความอบอุ่นที่ต้องมาจากคนๆ นี้เท่านั้น

ช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว... ฉันดีใจนะที่นายกลับมาเรน... ขอบคุณที่นายยังคงไม่ลืมสัญญาบ้าๆ นั่นของเรา... ขอบคุณหิมะสีขาวที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดเวลา... ขอบคุณคำสัญญานั้นที่ทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะรอเขา เพราะถ้าไม่มีมันฉันก็คงไม่มีวันนี้...

...อีกทั้งขอบคุณมากนะคะคุณแซนต้า... ขอบคุณสำหรับของขวัญที่แสนวิเศษนี้... ฉันดีใจมากๆ เลย...

ขอบคุณจริงๆ ค่ะ... ^^

End.


ผลงานอื่นๆ ของ Yuki of the Winter

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"ก็ดีค่ะ"

(แจ้งลบ)

เนื่อเรื่องออกแนวเพ้อฝันนิดๆ นะคะ แต่ก็ถือว่าสนุก (เพราะว่าตัวเองก็เป็นคนที่ชื่นชอบแนวนี้และมองโลกในแงาดีอยู่พอค... อ่านต่อ

เนื่อเรื่องออกแนวเพ้อฝันนิดๆ นะคะ แต่ก็ถือว่าสนุก (เพราะว่าตัวเองก็เป็นคนที่ชื่นชอบแนวนี้และมองโลกในแงาดีอยู่พอควร) ใฝ่ฝันอยากมีความรักแบบนี้มาตลอดเลยล่ะค่ะ นิยายเรื่องนี้คล้ายกับส่วนเติมเต็มในชีวิตเลยล่ะ (ฮา) ยังไงก็ติดตามนะคะ ถือว่าเป็นคนเพ้อฝันเหมือนกัน พัฒนาฝีมือต่อไปเรื่อยๆ นะคะ เอาใจสู้อยู่ ^^ ย่อ

Yuki of the Winter. | 5 ธ.ค. 58

  • 0

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"ก็ดีค่ะ"

(แจ้งลบ)

เนื่อเรื่องออกแนวเพ้อฝันนิดๆ นะคะ แต่ก็ถือว่าสนุก (เพราะว่าตัวเองก็เป็นคนที่ชื่นชอบแนวนี้และมองโลกในแงาดีอยู่พอค... อ่านต่อ

เนื่อเรื่องออกแนวเพ้อฝันนิดๆ นะคะ แต่ก็ถือว่าสนุก (เพราะว่าตัวเองก็เป็นคนที่ชื่นชอบแนวนี้และมองโลกในแงาดีอยู่พอควร) ใฝ่ฝันอยากมีความรักแบบนี้มาตลอดเลยล่ะค่ะ นิยายเรื่องนี้คล้ายกับส่วนเติมเต็มในชีวิตเลยล่ะ (ฮา) ยังไงก็ติดตามนะคะ ถือว่าเป็นคนเพ้อฝันเหมือนกัน พัฒนาฝีมือต่อไปเรื่อยๆ นะคะ เอาใจสู้อยู่ ^^ ย่อ

Yuki of the Winter. | 5 ธ.ค. 58

  • 0

  • 0

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 03:00
    นิยายนี่ช่าง... TT^TT  ถ้าหากเรายังไร้เดียงสาและโลกสวยอยู่ก็คงดี... คงรู้สึกว่านิยายนี้สนุกมาก (อ่านแล้วก็สนุกนะ)

    แต่!!  ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย... =w= //รีบหลบ กรุณาอย่าสนใจคอมเม้นนี้เลย T{  }T

    #1
    1
    • 20 พฤศจิกายน 2558 / 20:37
      5555 งั้นเหรอคะ งืมๆ ไม่สนใจไม่ได้หรอกค่ะ ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านและคอมเมนต์นิยาย(เรื่องสั้นน้ำเน่า)ของหนูนะคะ คิกๆ ขอบคุณมากๆค่ะ >///<
      #1-1