นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [OS] Boyfriend material : HoonNam ft. MinYoon WINNER

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

[OS]                  Boyfriend material

 

Paring               HoonNam ft. MinYoon WINNER


เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ม.ค. 59 / 08:25


[OS]                  Boyfriend material

 

Paring               HoonNam ft. MinYoon

 

Rating               PG13

 

Beta Reader       Icybrani

 

A/N                   That's what you're made of, it's written on your label – Boyfriend Material, Ariana Grande

 

 

 

 









“พี่ซึงฮุน”

 

 

มืออุ่นๆ เขย่าไหล่ตามเมื่อส่งเสียงเรียก ซึงฮุนรู้สึกตัวก่อนที่จะมีคนปลุกตั้งนานแล้ว แต่ชอบแกล้งทำเป็นหลับแบบนี้ เพราะรู้ว่าแทฮยอนจะมีสารพัดวิธีปลุกไม่ซ้ำกันแต่ละวัน

 

 

“ทำไมนอนขี้เซาเนี่ย”

 

 

เสียงคนปลุกเริ่มขุ่น แต่ซึงฮุนรู้ว่าแทฮยอนไม่ได้โกรธ เพราะสัมผัสอุ่นๆ ชื้นๆ จากริมฝีปากบางไล่ไปตามข้างแก้มทั้งสองข้าง ไล่เรื่อยถึงปลายคาง สุดท้ายคนพยายามปลุกก็ถอนใจ และล้มตัวลงนอนซบไหล่กว้างของคนพี่

 

 

“ไม่เล่นแล้วนะ ไม่ต้องแกล้งหลับเลย”

 

“ไม่ตื่นหรอก” ซึงฮุนพูดทั้งที่หลับตา “ปลุกไม่เก่งเลย ยังไงก็ไม่ตื่น”

 

“พี่ซึงฮุน ผมหิวแล้วนะ ลุกเดี๋ยวนี้เลย”

 

“พี่ไม่หิวอะ”

 

“พี่ไม่รักผมเลย”

 

 

ได้ผลทันที เพราะซึงฮุนลืมตามามองคนพูด แต่สุดท้ายก็รู้ว่าตัวเองเป็นเหยื่อ เพราะนัมแทฮยอนมองมาอย่างพอใจที่เอาชนะได้สำเร็จ มืออุ่นๆ ของแทฮยอนเลื่อนมาแตะข้างแก้มซึงฮุนก่อนที่เจ้าตัวจะยิ้มร้าย

 

 

“ผมให้เวลา 15 นาที ไม่ๆ ครึ่งชั่วโมงดีกว่า เพราะว่าจะสระผมหน่อย เจอกันข้างล่างนะ” มืออุ่นละจากข้างแก้ม “พี่ทำนมอุ่นไว้ให้แก้วนึงด้วยนะฮะ นะ”

 

“ไม่มีทาง”

 

 

แทฮยอนยิ้ม และโน้มตัวลงมาจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากของคนเป็นพี่ เด็กดื้อของซึงฮุนทิ้งไว้แต่รอยจูบบางเบา แต่ชุ่มชื้น และอบอุ่น  เพราะเจ้าตัวลุกขึ้นจากเตียงและเดินตัวปลิวออกจากห้องไปอย่างเงียบกริบเหมือนทุกที ซึงฮุนยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองเพดานห้องขาวๆ พลางคิดในใจ

 

 

เด็กนี่มันร้ายจริงๆ บอกให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันก็ไม่ยอม

 

 

 

 

“ตื่นแล้วเหรอครับ”

 

 

มินโฮเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อนเมื่อเห็นซึงฮุนเดินเข้ามาในห้องครัว เจ้าของห้องชั้น 2 พยักหน้ารับพลางเดินเข้ามาเปิดตู้เก็บของ นมสดถูกเทใส่แก้ว มินโฮยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวจิบกาแฟดำที่เพิ่งชง มองซึงฮุนรื้อผักสด น้ำสลัด ออกมาจากตู้เย็น ตัดๆ หั่นๆ ระหว่างที่ลงมือทอดไข่ดาวกับไส้กรอก

 

 

“เอาด้วยไหม เดี๋ยวพี่ทำเผื่อ”

 

“ไม่ละครับ ของผมมื้อเช้าแค่กาแฟกับโดนัทก็พอแล้ว” มินโฮว่าพลางยกของในมือให้ซึงฮุนดู

 

“โดนัทนี่ซึงยูนชอบมากเลยนะ เห็นบอกว่าเป็นร้านโฮมเมดแถวบ้านนายเหรอ”

 

“ครับ”

 

“อย่างนี้สงสัยต้องพาซึงยูนไปอยู่บ้านนายแล้วนะเนี่ย จะได้กินบ่อยๆ” ซึงฮุนยิ้มล้อๆ ส่วนคนฟังก็ได้แต่หน้าแดง “อ้อ มินโฮ ช่วยไปดูพี่จินอูหน่อยสิว่าตื่นหรือยัง”

 

 

ซึงฮุนว่า แล้วหันไปสนใจไข่ดาวกับไส้กรอกในกระทะ มือแข็งแรงจัดการวางของทอดลงในจานใบใหญ่ แล้วก็หันไปจัดสลัดใส่ชาม มินโฮเดินกลับมาพอดีตอนที่ซึงฮุนจัดโต๊ะเสร็จ  

 

 

“พี่จินอูหลับสนิทเลยครับ เรียกก็ไม่ตื่น”

 

“งั้นเดี๋ยวคงตื่นมากินมื้อเที่ยงเองละ”

 

 

ซึงฮุนว่าแล้วหันไปปิ้งขนมปัง และเริ่มอุ่นนม เสียงกุกกักตรงบันไดทำให้มินโฮเงยหน้าขึ้นไปดู นัมแทฮยอนสวมเสื้อสเวตเตอร์กับกางเกงวอร์มอุ่นๆ เดินลงมานั่งรอที่โต๊ะอาหาร มินโฮเติมกาแฟอีกแก้ว พร้อมๆ กับที่ซึงฮุนยกแก้วนมอุ่นกับขนมปังปิ้งมาวางไว้ตรงหน้าคนที่เพิ่งลงมา

 

 

“ซึงยูนยังไม่ตื่นเหรอ”

 

“ยังเลย เมื่อคืนกลับมาเกือบสว่างน่ะ”

 

“แล้วนายรู้ได้ไง หรือว่าเครื่องทำความร้อนเสียจนต้องไปนอนห้องซึงยูนอีก”

 

 

คนฟังแทบสำลักกาแฟ รีบส่ายหน้าปฏิเสธจนคอแทบเคล็ด แต่ซึงฮุนยิ้มกว้างเหมือนชมเด็กแสบที่แกล้งมินโฮ มือแข็งแรงเติมน้ำผึ้งลงในนมอุ่นๆ ช้อนหนึ่งและคนจนเข้ากันก่อนจะส่งแก้วให้แทฮยอน

 

 

“ดื่มดีๆ นะ มันร้อน”

 

 

แทฮยอนรับแก้วนมอุ่นมาจิบ ก่อนจะลงมือจัดการไส้กรอกกับไข่ดาว ซึงฮุนหยิบขนมปังปิ้งมาทาแยมส้มและวางข้างจานให้แทฮยอนสามแผ่น และส่งให้ขนมปังปิ้งเปล่าๆ พร้อมถาดใส่ขวดแยมกับนูเทลล่าให้มินโฮ แทฮยอนทำหน้าบุ่ยเมื่อเขี่ยชามสลัด แต่คนที่เตรียมมื้อเช้าให้กลับยิ้มเอาใจ

 

 

“มะเขือเทศ พี่เอาไปลวก แล้วก็ปอกเปลือกให้แล้ว กินได้เลยนะ”

 

“ขอบคุณฮะ”

 

 

แทฮยอนยิ้มเมื่อรู้ว่าซึงฮุนเตรียมมื้อเช้าไว้ให้ถูกใจ ส่วนซงมินโฮนั่งเงียบๆ มองทั้งคู่กินมื้อเช้าไปเงียบๆ เขาเคยถามซึงยูนหลายครั้งว่าทำไมพี่ซึงฮุนถึงจัดการคนดื้อแบบนัมแทฮยอนได้อยู่หมัด คนน่ารักของเขาบอกว่าถ้ามีเวลาให้ลองมองดูดีๆ แล้วจะเจอคำตอบ แต่ก็ยังเห็นแค่พี่ซึงฮุนเป็นคนใจดี ตามใจแทฮยอนทุกอย่างอยู่ดี

 

 

“แล้วนี่ซึงยูนไม่หิวเหรอ ปกติต้องตื่นขึ้นมากินอะไรก่อนแล้วค่อยไปนอนต่อนี่” แทฮยอนถามแล้วดื่มนมอีกอึกใหญ่

 

“หิว มีไรกินมั่ง”

 

“นั่นไง ไม่ทันขาดคำ เดี๋ยวพี่ไปทำมื้อเช้าให้ จะได้เผื่อพี่จินอูเลย”

 

 

ซึงฮุนพูดแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เพราะคังซึงยูนถามเสียงดังตอนที่เดินทำหน้าง่วงลงมาจากชั้นบน เด็กหนุ่มตัวผอมแทบไม่ลืมตาด้วยซ้ำเมื่อเดินสะโหลสะเหลลงมานั่งข้างมินโฮ ซึงฮุนตั้งกระทะทอดไข่ดาวกับไส้กรอกเพิ่ม ส่วนแทฮยอนทำหน้าบุ่ยเมื่อซึงยูนหาวอีกรอบ

 

 

“ล้างหน้า บ้วนปากหรือยังเนี่ย”

 

“ล้างแล้ว แปรงฟันแล้วด้วย”

 

 

ซึงยูนตอบเบาๆ แล้วชี้โดนัทที่มินโฮกัดไปครึ่งหนึ่ง เจ้าของโดนัทยิ้มน้อยๆ แล้วยกขนมของตัวเองให้ซึงยูน แต่คนนั่งดูแบบนัมแทฮยอนถึงกับทำหน้าเบ้อย่างหมั่นไส้ สุดท้ายก็ได้แต่ตักไส้กรอกใส่ปากไปพลางๆ และชะเง้อมองซึงฮุนที่ยังง่วนอยู่หน้าเตา

 

 

“อร่อยไหม” มินโฮถามและจ้องคนที่กำลังกัดโดนัทคำโตไม่วางตา พออีกฝ่ายพยักหน้ารับ คนถามก็ยิ้มสดใส “กินเยอะๆ นะ”

 

“โอ๊ะ!

 

“พี่เป็นอะไรไหม”

 

 

แทฮยอนถามทันทีที่ได้ยินเสียงคนในครัว แต่ซึงฮุนแค่หันกลับมายิ้มและกลับไปยุ่งอยู่หน้าเตาต่อ มินโฮเหลือบมองคนน่ารักที่ยังนั่งเคี้ยวโดนัทแก้มตุ่ยอย่างกังวล แต่ซึงยูนดูเฉยๆ เหลือเกินเมื่อเห็นนัมแทฮยอนกระแทกส้อมลงกับจาน แล้วลุกเดินฉับๆ ไปหาซึงฮุนในครัว น้องเล็กของบ้านทำหน้าหงุดหงิดใส่

 

 

“นี่ผมถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมไม่ตอบอ่ะ”

 

“ก็ไม่เป็นไร น้ำมันกระเด็น พี่เลยตกใจ” ซึงฮุนตอบแล้วจัดการวางไข่ดาวกับไส้กรอกลงจาน “ถอยออกไปหน่อย กระทะมันร้อน”

 

“แล้วน้ำมันกระเด็นโดนพี่หรือเปล่า”

 

“ไม่โดนหรอก”

 

“แน่ใจเหรอ”

 

“แน่สิ”

 

 

ซึงฮุนถือจานอาหารเช้าที่ทำเพิ่มไว้มือหนึ่ง ส่วนอีกมือก็ดันหลังให้แทฮยอนเดินกลับมาที่โต๊ะ แต่น้องเล็กของบ้านเช่าก็ยังทำสีหน้าไม่ค่อยดีนัก จนกระทั่งซึงฮุนวางจานมื้อเช้าให้ซึงยูนเรียบร้อย แขนแข็งแรงขาวๆ ถูกยื่นให้แทฮยอนดูทั้ง 2 ข้าง

 

 

“อ่ะ ดูสิ ไม่มีแผลซักนิดเห็นไหม”

 

 

ที่จริงมินโฮก็คิดว่าพี่ซึงฮุนอาจจะดุที่แทฮยอนโวยวาย แต่เพราะน้ำเสียง เพราะสายตาที่มองคนฟังอ่อนโยนแบบนั้นเอง มินโฮถึงไม่แปลกใจเลยที่เห็นแววพอใจในตาเรียวๆ ของแทฮยอน พอละสายตาจากคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามได้ ถึงได้เห็นว่ามีไส้กรอก 2 ชิ้นกับส้อมวางอยู่ในจานที่เคยใช้ใส่โดนัท ส่วนคังซึงยูนนั่งกินไข่ดาวที่ซึงฮุนทอดให้อยู่เงียบๆ

 

 

ที่จริงซึงยูนกับแทฮยอน ช่างใส่ใจคนอื่นไม่ต่างกันเลย มินโฮคิดพลางจิ้มไส้กรอกที่มีคนใจดีแบ่งให้

 

 

 

 

ซึงฮุนไม่เคยชอบคลับมาแต่ไหนแต่ไร เขาไม่ชอบเสียงดัง ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ และไม่ดื่มด้วย แต่เพราะแทฮยอนบอกไว้ตั้งแต่กินมื้อเช้าเสร็จว่า คืนนี้จะไปเจอเพื่อนที่คลับ นั่นหมายความว่าเขาต้องไปด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ คนที่พามาด้วยตอนนี้กำลังหัวเราะร่วนกับเพื่อนอีก 3 คน ริมฝีปากบางๆ นั่นกำลังคาบบุหรี่มวนที่ 3 แล้ว

 

 

“ซึงฮุนไม่ลองดื่มหน่อยเหรอ” เพื่อนรุ่นพี่คนหนึ่งของแทฮยอนถามแข่งกับเสียงเพลง “เอาไหมล่ะ เดี๋ยวชงให้”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมแพ้แอลกอฮอล์”

 

 

ตะโกนตอบไปแบบนั้น พวกเพื่อนๆ ของแทฮยอนเลยเลิกคะยั้นคะยอ แต่กลายเป็นว่า แทฮยอนยกแก้วเครื่องดื่มของตัวเองขึ้นมาดื่มจนหมดแทน ตาเรียวเหลือบมามองซึงฮุน แล้วหันไปคุยกับเพื่อนรุ่นพี่ต่อ

 

 

เพราะมัวแต่คุย ถึงได้แค่พยักหน้าส่งๆ เมื่ออีกฝ่ายบอกว่า เดี๋ยวกลับมา แทฮยอนเข้าใจว่าซึงฮุนคงไปห้องน้ำ แต่มาสังเกตอีกที ถึงรู้ว่าซึงฮุนหายไปเกือบชั่วโมงแล้ว

 

 

ซึงฮุนอาจจะเป็นคนใจดี และช่างตามใจจนเหมือนเขาจะเอาแต่ใจได้ทุกอย่าง แต่แทฮยอนรู้ขอบเขตดีว่า ซึงฮุนคนใจดีคนนั้นเป็นคนเด็ดขาด คำไหนคำนั้น ก่อนออกจากบ้าน แทฮยอนสัญญาว่าจะกลับตอนเที่ยงคืน และซึงฮุนบอกแล้วว่า จะกลับโดยไม่รอ ถ้าแทฮยอนโอ้เอ้จนเลยเวลา

 

 

ตอนนี้เที่ยงคืนห้านาที

 

 

บอกลารุ่นพี่กับเพื่อนๆ ที่โต๊ะ แล้วก็ต้องเบียดเสียดกับผู้คนในคลับที่เริ่มหนาตามากกว่าช่วงหัวค่ำ แทฮยอนได้แต่ส่งยิ้มปฏิเสธเมื่อสาวน้อยคนหนึ่งส่งยิ้มพร้อมกับชูแก้วเครื่องดื่มในมือมาให้ มือบางกดส่งข้อความไปพลางเดินไปทางห้องน้ำ เผื่อว่าจะเจอซึงฮุนจะอยู่ที่นั่น

 

 

พี่อยู่ไหน

 

 

กลับหรือยัง

 

 

ทำไมไม่อ่านเนี่ย

 

 

เป็นบ้าเหรอ อยู่ไหน!

 

 

นัมแทฮยอนแตะหน้าจอมือถืออย่างหงุดหงิด และยิ่งโมโหหนักขึ้นไปอีก เมื่อไม่เจอแม้แต่เงาของซึงฮุนในห้องน้ำ มือเรียวกดปุ่มโทรออกไปหาหมายเลขที่ตั้งค่าปุ่มโทรด่วนไว้ที่เลข 1 แต่ปลายสายมีแค่เสียงสัญญาณรอสายต่อเนื่องจนกระทั่งตัดเข้าบริการฝากข้อความอัตโนมัติ

 

 

“ชิท!

 

 

คนพยายามโทรหาสบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะกดส่งข้อความไปหาอีก แม้จะขุ่นใจไม่น้อยที่ข้อความก่อนหน้านี้ยังไม่ถูกอ่าน คราวนี้แทฮยอนแน่ใจว่าซึงฮุนต้องรีบตอบกลับมาแน่ ถ้าเห็นข้อความนี้

 

 

พี่ทิ้งผมเหรอ

 

 

แต่สถานะข้อความยังเหมือนเดิม อีกฝ่ายไม่ได้อ่าน และไม่มีการตอบกลับ แทฮยอนกัดปากอย่างไม่กลัวเจ็บเมื่อกดโทรหาซึงฮุนอีกหน ทั้งที่น้อยใจ และมีความโกรธกรุ่นในใจที่โดนทิ้งง่ายๆ แบบนี้ แต่ก็ยังอดทนรอจนกระทั่งสัญญาณรอสายตัดเข้าฝากข้อความอัตโนมัติเหมือนเดิม

 

 

ลมเย็นๆ ของกลางดึกพัดผ่านตรงหน้าคลับ แม้จะรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว แต่มือก็ยังกดพิมพ์ข้อความส่งไป

 

 

พี่ทิ้งผมได้ยังไง ไม่รักผมแล้วใช่ไหม

 

 

พี่ ... ผมขอโทษ

 

 

แทฮยอนเม้มปากแน่น เสียงเพลงที่ดังออกมาจากคลับ เสียงคนหัวเราะ ทุกอย่างมันช่างน่าหงุดหงิด เขาโมโหจนอยากจะฟาดอะไรสักอย่างแรงๆ พี่ซึงฮุนก็รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ชอบกลับคนเดียว ทำไมถึงทิ้งกันไว้แบบนี้

 

 

“โทรมาทำไมตั้งหลายครั้งเนี่ย”

 

 

เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลังทำให้แทฮยอนรีบหันกลับไปมอง อีซึงฮุนยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ในมือถือแก้วเครื่องดื่มร้อนของร้านกาแฟชื่อดัง และยืนมองมาตาปริบๆ เหมือนไม่รู้ว่าทำให้คนอื่นหงุดหงิดขนาดไหน

 

 

“พี่อ่านข้อความผมหรือยัง”

 

“อ่านแล้ว”

 

“แล้วทำไมไม่ตอบ ทำไมไม่รับโทรศัพท์” แทฮยอนพูดเสียงต่ำอย่างหงุดหงิด

 

“พี่ไม่ได้เปิดแจ้งเตือน”

 

“พอเห็นแล้วทำไมโทรกลับ”

 

 

แทฮยอนขึ้นเสียงอย่างหมดความอดทน แต่ซึงฮุนกลับยิ้มเรื่อยๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พลางเดินเข้ามาใกล้มากกว่าเก่า ทั้งที่นึกคนมองนึกโมโหมากจนอยากชกหน้าซึงฮุนสักหมัด ค่าที่ปล่อยให้ตามหาเหมือนคนบ้าแบบนี้ แต่แทฮยอนปฏิเสธไม่ได้เลยว่าดีใจที่ซึงฮุนกลับมาหา

 

 

“ไม่ได้โทรกลับ เพราะรอเด็กดื้อขอโทษอยู่ไง” ซึงฮุนยิ้มน้อยๆ “สัญญาไม่เป็นสัญญา บอกจะกลับเที่ยงคืน ก็นั่งกินเหล้าอยู่นั่น”

 

“ก็ผมไม่ทันได้ดูเวลา พี่ต้องอยู่ข้างๆ ผมสิ จะเที่ยงคืนแล้วก็ต้องบอก ไม่ใช่จู่ๆ ก็หายไปแบบนี้”

 

 

คนโดนหาว่าเป็นเด็กดื้อเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ซึงฮุนแค่ยิ้มและตอบเสียงเรื่อยๆ

 

 

“ตอนแรกก็ว่าจะกลับแล้ว แต่นายขอโทษแล้ว ให้อภัยก็ได้”

 

 

แทฮยอนทำเสียงหึในลำคอ ทั้งที่หายโกรธคนตรงหน้าแล้ว เขาไม่เคยโกรธซึงฮุนได้จริงๆ เลย ถึงจะโมโห หรือแกล้งงอแงเอาแต่ใจแค่ไหน แต่ทุกครั้งแค่ซึงฮุนมายิ้มให้แบบนี้ มามองกันแบบนี้ แทฮยอนก็ไม่เคยโกรธได้ลงจริงๆ เลยสักครั้ง

 

 

“กลับบ้านกันไหม”

 

 

ซึงฮุนถามเบาๆ และเมื่อแทฮยอนพยักหน้ารับ มือแข็งแรงของอีกฝ่ายก็จัดการใส่ซองอะไรบางอย่างลงในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของแทฮยอน คนเป็นน้องเลิกคิ้วเหมือนจะถาม ซึงฮุนเลยยิ้มน้อยๆ ก่อนจะตอบ

 

 

“ฮอตแพคไง” ซึงฮุนเอนตัวเข้าไปใกล้ๆ และลดเสียงเป็นกระซิบ “ที่จริงก็อยากจับมือนะ แต่กลัวนายอาย เอานี่ใส่กระเป๋าไว้ จะได้อุ่นๆ”

 

 

นัมแทฮยอนเม้มปากเพื่อกลั้นยิ้ม แต่ยอมให้ซึงฮุนแตะข้อศอกไว้ ตอนที่เดินออกไปรอแท็กซี่ ลมหนาวพัดผ่านไปอีกระลอก แต่แทฮยอนไม่หนาวเลย เพราะฮอตแพคอุ่นๆ ในกระเป๋าเสื้อ และเพราะความช่างเอาใจใส่ของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน

 

 

 

 

“เดินเบาๆ นะ พี่จินอูหลับแล้วแน่เลย ช่วงนี้ปั่นงานแปลยุ่งตลอด คงเหนื่อยแน่ๆ”

 

 

ซึงยูนกระซิบเมื่อย่องเข้าบ้านพร้อมมินโฮในช่วงเกือบตีสาม วันนี้มินโฮไปรอรับหลังจากซึงยูนเล่นดนตรีเสร็จ แต่เพราะคนไปรอบ่นว่าหิว สุดท้ายก็เลยเถลไถลไปกินไก่ตุ๋นเป็นมื้อดึก จนพากันกลับบ้านเอาป่านนี้ ซงมินโฮจับมือคนตัวบางที่เดินนำหน้าขึ้นบันได

 

 

“อย่ามาเนียน” ซึงยูนทำเสียงดุเบาๆ แต่ไม่ได้ดึงมือออกไป

 

“ขอจับมือหน่อยนะ มองไม่เห็นเลย”

 

 

ทั้งที่มืดจนมองเห็นทางไม่ถนัด แต่ซึงยูนรู้ว่ามินโฮกำลังยิ้มกวนๆ แบบที่คนอื่นในบ้านไม่เคยเห็น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบน่าหมั่นไส้ที่สุด แต่ซึงยูนไม่ปฏิเสธว่าเขาชอบทุกครั้งที่เห็นมินโฮยิ้มแบบนี้ ร่างบางหยุดเดินเมื่อขึ้นมาถึงชั้น 2 เพราะอีกฝ่ายดึงข้อมือไว้เบาๆ แสงไฟจากถนนส่องเข้ามาพอจะให้เห็นหน้ากันถนัดเท่านั้น มินโฮขยับมาพูดอยู่ข้างหูจนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ

 

 

“ทำไมแทฮยอนเปิดประตูห้องไว้ล่ะ ไม่หนาวเหรอ”

 

 

ซึงยูนยิ้มเหมือนเด็กซนๆ ก่อนจะเอนตัวไปกระซิบบอกมินโฮ

 

 

“ไม่รู้เหรอแมวน่ะ ไม่นอนที่นอนตัวเองหรอก ต้องไปนอนเบียดเจ้าของ ”

 

“งั้นฉันไปนอนห้องนายบ้างก็ได้ใช่ไหม”

 

“เกี่ยวอะไร” ซึงยูนเถียงทันควัน แม้ว่าจะรักษาระดับเสียงให้ไม่ดังเกินกว่ากระซิบ “นอนห้องนายไปสิ”

 

“ก็เครื่องทำความร้อนที่ห้องเสียอ่ะ”

 

“อีกแล้วเหรอ”

 

“อืม ... นะ คืนนี้ขอนอนห้องนายนะ มันหนาวน่ะ”

 

“....”

 

“ขอนอนห้องนายนะ นะ ... ซึงยูน”

 

“อืม”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

END

 

 

 

 

 

 

 

Talk …. สวัสดีค่ะ ฮุนนัมเรื่องแรกของเราที่ Icysbrani ถามว่า ทำไมพี่ฮุนดุจัง 555

เรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของ #บ้านเช่าเดอะซีรีส์ เขียนต่อจากโครงเรื่องที่ร่วมโปรเจค Winter Of MinYoon เรื่อง Let it snow, this winter ค่ะ หวังว่าจะเพลิดเพลินกันนะคะ ^^

 

 

ป.ล. เราไม่ได้ลืมพี่จินอูนะ แต่กำลังหาคู่ให้พี่จินอู เปิดโหวตคู่พี่จินอูได้ไหมคะ 555 และฝากเพจ Ployniez's fiction ด้วยนะคะ ^^

 

ผลงานอื่นๆ ของ Ployniezz

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Mo_mo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 16:28
    โง้ยยยยยย ไม่เบาเลยนะมินยุน ฮุนนัมเนี่ย มดขึ้นจอโทรศัพท์แล้ววววว งื่อ
    #2
    0
  2. #1 yksxx (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 01:18
    น่ารักมาาาาาก ทำไมเราเพิ่งเจอฟิคนี้
    #1
    0