นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

นิยาย [FIC - WINNER : MINYOON] Sweet Lies

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 มี.ค. 58 / 11:36


[OS] Sweet Lies


Paring : MinYoon ft. TempG


Rating : PG13


A/N : But it’s really bittersweet, isn’t it?









“ขนมที่จะทำนี่ไม่ต้องใช้เตาอบ เพราะฉะนั้นพี่ก็ไม่ต้องอุ่นเตาให้นะ”


คัง ซึงยูนพยักหน้าและได้แต่ยืนส่งยิ้มแห้งๆ ให้ชเวซึงฮยอนเป็นการตอบรับบทสนทนา แม้เจ้าของร้านหนุ่มจะเต็มใจให้ยืมใช้ห้องครัวเล็กๆ ที่หลังร้าน แต่ก็ยังอดเกรงใจไม่ได้อยู่ดี


“ของที่ซื้อมาวางบนเคาน์เตอร์ก็ได้นะ”


ซึง ฮยอนบอกคนที่ยืนยิ้มกว้างข้างซึงยูน อีกฝ่ายก็รีบยกถุงของที่ซื้อมาจากซุปเปอร์มาเก็ตไปวางและไปช่วยพี่ซึงฮยอนยก อุปกรณ์ทำขนมออกมาจากตู้ ทั้งที่ของก็มีแค่ชามผสมแป้ง พาย ถ้วยตวง และเครื่องปั่น ซงมินโฮรับผ้ากันเปื้อนที่พี่ซึงฮยอนส่งให้มาสวมและทำท่าทางมุ่งมั่น


“เริ่มเลยไหมฮะ พี่ซึงฮยอน”


ซึง ยูนแทบไม่เชื่อหูตัวเองตอนที่มินโฮถามออกมาแบบนั้น เพราะเมื่อไม่ถึง 5 นาทีที่แล้ว เขาเพิ่งจะแนะนำให้มินโฮรู้จักพี่เจ้าของร้าน และมินโฮก็ยังทำท่ากล้าๆ กลัวๆ ไม่ค่อยกล้าคุยอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับทำท่าทางสนิทสนมเหมือนรู้จักกันมานมนาน


“ก็ได้ เอาแครกเกอร์มาหักให้ละเอียดๆ แล้วใส่เครื่องปั่นเลย” ชเวซึงฮยอนตอบอย่างร่าเริงก่อนจะเงยหน้ามาหา “ซึงยูน มาช่วยมินโฮหน่อยนะ พี่มีนัดตอนค่ำ กลัวเสื้อผ้าจะเลอะน่ะ”
“ได้ฮะ”


เด็กหนุ่มตัว ผอมทำตามอย่างว่าง่าย มือขาวหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมและไปยืนแทนที่พี่ซึงฮยอน ส่วนเจ้าของร้านก็ย้ายมายืนฝั่งตรงข้ามของเคาน์เตอร์เพื่อคอยแนะนำ


“ใช้เครื่องปั่นเป็นไหมเนี่ยมินโฮ”


ซึง ฮยอนเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนของซึงยูนทำท่าปั่นแครกเกอร์ด้วยท่าทีเก้ๆ กังๆ ตอนแรกที่ซึงยูนมาบอกว่าจะขออนุญาตพาเพื่อนมาใช้ห้องควรของที่ร้านเพื่อทำ ขนมเซอร์ไพรส์ให้น้อง เขายังนึกว่าเป็นเด็กผู้หญิงที่มหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ ซึงฮยอนไม่ได้นึกว่าเพื่อนที่ซึงยูนพามาจะเป็นเด็กผู้ชาย


แล้วไอ้ตาวิบๆ วับๆ ตอนมินโฮมองซึงยูน .... มันยิ่งทำให้เขาไม่มั่นใจ


“มานี่มา ฉันปั่นให้เอง”


สุด ท้ายก็กลายเป็นซึงยูนที่ลงมือจัดการปั่นจนขนมปังกรอบกลายเป็นผงป่นๆ และสั่งให้มินโฮจัดการเทส่วนผสมอย่างแรกลงในชามผสม ส่วนซึงยูนก็เอาชามแก้วใบใหญ่ใส่น้ำและวางชามแก้วเปล่าอีกใบลงไปก่อนจะเอา เข้าไมโครเวฟ


“ทำไมเอาชามเปล่าไปเวฟล่ะ”
“เดี๋ยวก็รู้น่า เอาแมคคาเดเมียมาหั่นเร็ว หั่นหยาบๆ พอนะ”
“ก็ได้”


ซึง ฮยอนเกือบหลุดหัวเราะออกมาตอนที่มินโฮทำหน้าจ๋อยและทำตามคำสั่งของซึงยูนอ ย่างว่าง่าย เจ้าของร้านหนุ่มนึกถึงคนตัวบางๆ อีกคนชอบบอกว่าจะมาช่วยเป็นลูกมือ แต่สุดท้ายก็มาป่วนเขาจนต้องโดนดุไปตามระเบียบทั้งที่ปกติแล้วเขาเองที่เป็น ฝ่ายยอมตามใจทุกอย่างด้วยซ้ำ


แต่นี่ครัวฉัน กฎของฉัน นายต้องทำตาม


เขา จำได้ว่าคนที่มาป่วนครัวเขาทำหน้าหงิก แต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี เพราะไม่อย่างนั้นก็จะโดนไล่ออกไปนั่งเฝ้าหน้าร้าน เตรียมตู้จัดเค้กแทน ร่างสูงไล่ความคิดเรื่องของตัวเองออกไปและจับตาดูมินโฮใช้มีดอย่างกังวล เพราะกลัวว่าจะทำบาดมือตัวเอง แต่สุดท้ายก็จัดการหั่นเรียบร้อยได้ตามที่ซึงยูนสั่ง เด็กหนุ่มลูกมือของซึงฮยอนเทผงโกโก้ลงไปในชามตามสัดส่วนและสั่งให้มินโฮคน ให้เข้ากันระหว่างที่หันไปหยิบ Dark Chocolate ใส่ลงชามเปล่าร้อนจัดที่เพิ่งออกมาจากไมโครเวฟ


“โอโห ละลายไวมากเลยอ่ะ” มินโฮทำหน้าตื่นเต้นเมื่อชะโงกไปดูชามของซึงยูน “ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย นึกว่าเอาเข้าไมโครเวฟไปได้เลย”
“แบบนั้นก็ได้ แต่มันจะไหม้เร็ว ทำแบบนี้ดีกว่า”


ซึง ฮยอนเป็นคนตอบและซึงยูนก็พยักหน้ารับก่อนจะไล่มินโฮให้คนส่วนผสมในชามให้ เข้ากันเป็นเนื้อเดียว เพราะดูเหมือนผงขนมปังกรอบกับผงโกโก้จะยังไม่เข้ากันดี


“เดี๋ยวพอมันเข้ากันดีแล้วนายก็ใส่นมข้นหวานลงไป ¾ ถ้วยตวงนะ”


ซึงยูนบอกพลางคนชอคโกแลตในชามให้ละลายดี ซึงฮยอนก็ปล่อยให้มินโฮหยิบถ้วยตวงสารพัดขนาดขึ้นมาดูแล้วดูอีก จนกระทั่งต้องเอ่ยปากถาม


“ทำไมยังไม่ใส่ล่ะ เดี๋ยวต้องใส่ชอคโกแลตแล้วนะ”
“คือว่า ... ไม่มีถ้วยตวงที่ตวง ¾ นี่ฮะ” มินโฮยกพวงถ้วยตวงขึ้นให้ดู “มีแต่ขนาดอื่นๆ หมดเลยฮะ”
“นายก็ตวงใส่ถ้วยตวง ¼ ไป 3 ครั้งไหมละ”


คราว นี้ซึงยูนเป็นคนแนะนำและมินโฮก็ทำหน้าตื่นเต้นเหมือนค้นพบอะไรสักอย่างที่ ยิ่งใหญ่มากๆ เด็กหนุ่มพึมพำชมเพื่อนที่พามาทำขนมไม่ขาดปาก


“นายนี่เก่งชะมัดเลยซึงยูน ฉันไม่ทันคิดเลยอ่ะ”


อืม ... มันก็เป็นเรื่องพื้นฐานหรือเปล่านะ



ชเว ซึงฮยอนเกือบเผลอขมวดคิ้วตอนที่ได้ยินมินโฮพูดแบบนั้น แต่ก็ยั้งตัวเองไว้ได้ สุดท้ายซึงยูนก็จัดการช่วยคนส่วนผสมเหนียวๆ ทั้งหมดในชามให้เข้ากันดีและค่อยๆ ตักเกลี่ยใส่ถาดที่บุกระดาษรองไว้เรียบร้อยแล้ว ซึงฮยอนกำลังจะเข้าไปช่วยเพราะดูท่าทางเด็กสองคนทุลักทะเล แต่ได้ยินเสียงกระดิ่งด้านหน้าร้านจึงตัดสินใจออกไปดู


“เดี๋ยวพี่มา ทำไปพลางๆ นะ”
“ฮะ”


ซึง ยูนเงยหน้ามาตอบและช่วยมินโฮกดขนมเหนียวๆ ลงในพิมพ์ พอเห็นมินโฮทำได้จึงปล่อยให้อีกฝ่ายทำเองและหันไปหั่นถั่วที่เหลือเพื่อเอา มาไว้ใช้โรยหน้าขนม


“ขอบใจนะซึงยูน รบกวนนายกับพี่ซึงฮยอนจริงๆ เลยอ่ะ” มินโฮพูดทั้งที่ไม่ได้เงยหน้าจากงานทำอยู่ “เกรงใจมากๆ แต่ว่าอยากให้ดันอาตื่นเต้นอ่ะ จะทำที่บ้านก็ไม่ได้”
“พี่ซึงฮยอนบอกว่าโอเค ก็คงไม่เป็นไรจริงๆ อีกอย่างของนายก็ซื้อมาเองหมด แค่มายืมใช้ครัว”
“แต่ฉันก็ยังเกรงใจอยู่ดี เอางี้ดีไหม เดี๋ยวฉันซื้อพิซซ่ามาฝากนายกับพี่ซึงฮยอนเป็นการขอบคุณดีไหม”
“ไม่ ต้องหรอก” ซึงยูนตอบพลางเอาแมคคาเดียเมียหั่นหยาบโรยหน้าขนมของมินโฮ “ช่วงนี้พี่ซึงฮยอนกินอาหารคลีนเป็นเพื่อนพี่จียง นายซื้อมาก็มีฉันกินคนเดียว ยังไงก็คงกินไม่หมด”
“งั้นเราไปกินข้าวกันก็ได้ ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าตอบแทนนายไง”
“โอเค”


ซึง ยูนเงยหน้ามองอีกฝ่ายและเห็นว่าตาของมินโฮเป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้น และรอยยิ้มนั่นก็ดูยินดีอย่างจริงใจที่เขาตอบตกลง แต่สายตาคู่นั้นกลับมองอยู่นานและไม่หลบไปไหนจนซึงยูนเริ่มทำตัวไม่ถูก


“ถอยไปหน่อยสิ เดี๋ยวฉันคลุมพลาสติกหน้าขนมให้ จะได้เอาเข้าตู้เย็น”


เด็ก หนุ่มลูกมือร้านคัพเค้กพูดเบาๆ และมินโฮก็ยอมถอยให้แต่โดยดีพลางเก็บอุปกรณ์ที่ใช้เสร็จแล้วไปวางที่อ่าง ล้างจานและลงมือล้างทำความสะอาด พอเอาขนมเข้าตู้เย็นเสร็จเรียบร้อย ซึงยูนก็ลงมือเช็ดเคาน์เตอร์ให้สะอาดและแวะมาล้างมือตอนที่มินโฮล้างจาน เสร็จพอดี


“อา เรียบร้อย ไวมากๆ” มินโฮพูดพลางยกมือขยี้จมูก “โอ๊ะ มือฉันยังหอมกลิ่นเหมือนขนมอยู่เลยอ่ะ ดมดูสิ”


ซึง ยูนหัวเราะท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กๆ ของมินโฮแล้วดมปลายมือ กลิ่นขมๆ ที่มินโฮว่าจางไปมากแล้วแต่ก็ยังพอรับรู้ได้ว่าเป็นกลิ่นส่วนผสมของขนมที่ เพิ่งทำเสร็จ


“กลิ่นโกโก้น่ะ” ซึงยูนว่า
“ติดนานจังเลยเนอะ กลิ่นยังติดมือนายหรือเปล่าเนี่ย”


ซึง ยูนทำตัวไม่ถูกเมื่อมินโฮคว้ามือไปดม และเด็กหนุ่มรู้สึกได้ว่าปลายจมูกของอีกฝ่ายแตะโดนปลายนิ้วด้วยซ้ำ แต่ซงมินโฮกลับทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและทำท่าดมอีกที


“ทำขนมกันเสร็จ ... แล้วเหรอ”


หาง เสียงที่ดูเหมือนจะตกใจของพี่จียงทำให้มินโฮปล่อยมือของซึงยูนทันที เด็กหนุ่มตีสีหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นพี่จียงมองเขาที มองมินโฮทีอย่างอึดอัด ซึงยูนไม่รู้ว่าพี่จียงคิดอะไรไปถึงไหนแล้ว แต่ที่แน่ๆ มันไม่ใช่อย่างที่พี่จียงคิด และซึงยูนไม่แน่ใจด้วยว่าพี่ซึงฮยอนที่ตามมาทีหลังเห็นอะไรหรือเปล่า แต่เจ้าของร้านคัพเค้กหนุ่มทำคิ้วขมวด


“คือเสร็จแล้วฮะ” ซึงยูนรีบอธิบายก่อนที่เรื่องจะบานปลาย “แต่ว่ามินโฮลองดมดูน่ะฮะ ว่ามีกลิ่นโกโก้ติดมือผมไหม เพราะกลิ่นมันติดมือเขา”
“อ๋อ เหรอ”


ควอน จียงตอบเบาๆ และพยักหน้าหงึกๆ ก่อนจะหันไปมองหน้าชเวซึงฮยอนแล้วมองเด็กหนุ่มสองคนอีกที แล้วตัดสินใจเปิดบทสนทนาเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ


“ซึงยูน เดี๋ยวไปช่วยพี่ซึงฮยอนกับพี่เอาต้นไม้ที่หลังรถพี่ไปแจกร้านข้างๆ เป็นของขวัญปีใหม่หน่อยสิ”
“ได้ฮะ”


ซึง ยูนตอบพลางรีบถอดผ้ากันเปื้อนไปแขวนและเดินออกไปหาจียงอย่างรวดเร็ว ส่วนคนที่กำลังจะโดนทิ้งอย่างมินโฮก็รีบพูดออกมาก่อนที่เจ้าของร้านกับพี่จี ยงและซึงยูนจะออกไป


“ให้ผมไปช่วยไหมฮะ”
“ไม่ต้องหรอก นายนั่งรอขนมดีกว่า อีกชั่วโมงนึงก็ใช้ได้แล้ว”


ชเว ซึงฮยอนตอบเรียบๆ แต่ปลายเสียงกลับเยียบเย็นแปลกๆ และพี่จียงก็คงรู้สึกได้เหมือนกันเพราะซึงยูนเห็นว่าพี่จียงแอบเหลือบมองพี่ ซึงฮยอนหน่อยหนึ่งด้วย


“ก็ได้ฮะ”


ซงมินโฮตอบเบาๆ และมองตาม 3 คนที่เดินออกจากร้านไป วันนี้เป็นวันที่ร้านคัพเค้กปิดเพราะฉะนั้นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการที่ทิ้ง มินโฮไว้ในร้านคนเดียว เด็กหนุ่มถอนหายใจและนึกว่าตัวเองทำพลาดที่ไปทำแบบนั้นกับซึงยูน พี่จียงกับพี่ซึงฮยอนคงคิดไม่ดีไปแล้วแน่ๆ


เด็กหนุ่มเดินวนไปวน มา และเช็ดอุปกรณ์ที่เริ่มแห้งก่อนจะเก็บเข้าตู้เพื่อฆ่าเวลา แต่เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนว่ามีสายเข้า ทำให้มินโฮรีบคว้ามือถือออกมาจากเป้ หน้าจอบอกว่าเป็นพี่จินอูที่โทรเข้ามาหา มือแข็งแรงจึงแตะหน้าจอเพื่อรับสาย


“อยู่ไหนอ่ะ”
“โธ่! พี่ นี่ไม่คิดจะฮัลโหลเลยเหรอ”
“เสียเวลา” จินอูตอบด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ “ว่าไง อยู่ไหนละ”
“อยู่ร้านซึงยูนเนี่ย เดี๋ยวรอขนมเสร็จก็จะกลับแล้ว”
“อือ ... ดีละ กลับมาเล่นเป็นเพื่อนหน่อย เบื่ออ่ะ อยู่คนเดียว”
“อ้าว แล้วแทฮยอนล่ะ”
“โห อย่าไปพูดถึงเลย” คิมจินอูทำเสียงหงุดหงิด “พอซึงฮุนโทรมาบอกว่าอยากไปซื้อของนี่ก็รีบแจ้นออกจากบ้านไปแทบไม่ทัน แถมทิ้งฉันเลยอ่ะ คิดดูดิ”
“เอาน่าพี่ ไม่เป็นไรนะ”
“อือ นี่ๆ แทฮยอนสั่งว่าให้แก เอาขนมที่ทำกลับมาให้ด้วยนะ เพราะว่าแทฮยอนเป็นคนออกเงิน ต้องได้กินขนม แทฮยอนบอก”
“รู้แล้วน่า”
“แล้วนี่ซึงยูนมีท่าทีอะไรมั่งมั้ย”
“ไม่มีเลยพี่” มินโฮทำเสียงอ่อน “คงไม่คิดอะไรมั้ง”
“อย่าคิดมากๆ แทฮยอนก็ทำท่าเหมือนเฉยๆ กับซึงฮุนเหมือนกัน แกก็เห็น แกก็เนียนๆ ชวนซึงยูนไปไหนต่อแล้วกัน”
“โอเค พี่ๆ ไว้เจอกันที่ห้อง แค่นี้นะ”


เสียงกระดิ่ง แขวนประตูหน้าร้านดังทำให้มินโฮรีบตัดบทวางสาย ซึงยูนโผล่หน้าเข้ามาในห้องครัวโดยมีพี่จียงเดินตามหลังมาติดๆ ส่วนพี่ซึงฮยอนนั้นมินโฮได้ยินเสียงคุยโทรศัพท์อยู่ด้านนอก


“ขนมได้แล้วล่ะมั้ง”


ซึง ยูนพูดแล้วเปิดตู้เย็นหยิบขนมออกมาดูและยื่นให้มินโฮพร้อมรอยยิ้ม ยิ้มแบบที่ตาเรียวๆ กลายเป็นขีดเดียว ก่อนจะเดินออกไปเรียกพี่ซึงฮยอนข้างนอก เพราะเจ้าของร้านเสนอตัวว่าจะจัดใส่กล่องขนมให้ ควอนจียงที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหัวมุมเคาน์เตอร์ครัวก่อนจะมองมาที่มินโฮตรงๆ


“ไง กลิ่นโกโก้หายติดมือหรือยัง”
“คงหายแล้วมั้งฮะ” มินโฮตอบแล้วยิ้มแบบอายๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาดม “ไม่มีแล้วล่ะฮะ”


จี ยงเลิกคิ้วแล้วไม่ถามอะไรต่อจนมินโฮทำตัวไม่ถูก เขาเองก็สงสัยว่าบรรณาธิการนิตยสารแฟชั่นที่แต่งตัวหลุดโลก ย้อมผมสีชมพูอย่างพี่จียงมาเป็นเพื่อนสนิทกับพี่ซึงฮยอนที่เป็นหนุ่มผมยาว เจ้าของร้านคัพเค้กได้อย่างไร พอเขาถามซึงยูนก็บอกว่าไม่รู้เหมือนกัน แต่เล่าว่าพี่ซึงฮยอนเคยบอกว่ารู้จักกันมานานแล้วเลยสนิทกันเท่านั้น


“มาแล้ว ขอโทษที่ช้า” ชเวซึงฮยอนพูดพลางเดินเข้ามาในห้องครัวโดยมีซึงยูนตามหลังมาติดๆ
“ไม่เป็นไรฮะ”


มิ นโฮพูดพร้อมรอยยิ้มและถอยหลบให้พี่ซึงฮยอนจัดการหั่นขนมเป็นชิ้นและเรียงใส่ กล่องมีหูหิ้วแถมผูกโบผ้าสีเลื่อมให้อย่างน่ารัก เจ้านัมแทฮยอนคงไม่บ่นแล้วถ้าได้ขนมกล่องนี้หลังจากที่เป็นคนออกความคิดให้ เขามาขอให้ซึงยูนช่วยทำขนม และกันไม่ให้เขาปฎิเสธด้วยการไปซื้อของมาให้


“เรียบร้อย”


ชเว ซึงฮยอนพูดเบาๆ แล้วยื่นขนมส่งให้มินโฮ เด็กหนุ่มรีบโค้งแล้วรับของไปอย่างสุภาพจนซึงฮยอนหายเคืองเรื่องที่เห็นมิ นโฮจับมือซึงยูนในครัวเมื่อครู่


“ขอบคุณพี่ซึงฮยอนมากนะฮะ ผมเกรงใจมากๆ เลย เดี๋ยวผมจะพาซึงยูนไปเลี้ยงข้าว พี่จียงกับพี่ซึงฮยอนไปด้วยกันไหมฮะ”
“ไม่ละ ไปเถอะ”


จี ยงเป็นคนตอบและซึงฮยอนก็พยักหน้ารับคำ มินโฮจึงได้แต่เก็บข้าวของและบอกลารุ่นพี่ของซึงยูน จียงรอจนมินโฮเดินออกไปกับซึงฮยอนก่อนแล้วค่อยดึงแขนซึงยูนมากระซิบเบาๆ


“นี่ ต่อไปอย่าให้มินโฮมาดมมือแบบนี้อีกนะ รู้ไหม”
“พี่จียง มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ นะฮะ” เด็กหนุ่มทำหน้าตาตื่นพลางรีบอธิบาย “คือว่าเรา ...”
“จะยังไงก็ช่าง แต่ห้ามเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“เข้าใจฮะ”


คัง ซึงยูนรับคำและเดินออกมาด้านนอกร้านที่มินโฮยืนรออยู่ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพี่จียงถึงพูดแบบนั้น แต่อาจจะเป็นเพราะพี่จียงคิดว่าเขากับมินโฮอาจจะ ....


ช่างมันเถอะ


“ซึงยูน นายอยากกินอะไร”


เสียง สดใสกับท่าทางกระตือรือร้นของมินโฮทำให้ซึงยูนไล่ความกังวลทุกอย่างออกไปจาก ความคิด ช่างมันเถอะ ไม่ว่าใครจะคิดอย่างไร แต่ว่าที่เขารู้คือคนคนนี้เป็นคนที่ซึงยูนอยู่ด้วยแล้วสบายใจ หัวเราะด้วยกัน ยิ้มด้วยกันอยู่เสมอเท่านี้ก็คงพอแล้วจริงๆ


“อยากกินซุปอุ่นๆ น่ะ อากาศหนาวชะมัดเลยวันนี้”
“หนาวเหรอ เอาผ้าพันคอฉันไหม”
“ไม่ต้องหรอกน่า”
“เอาไหม ฉันให้ยืมได้นะ”
“ไม่เอา ไม่หนาวแล้ว”








END






ผลงานอื่นๆ ของ Ployniezz

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 Mo_mo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 14:41
    งื่ออออ น่ารักอ่ะอารมณ์แบบพ่อกับแม่หวงลูกสาว งุ่ยยย
    #3
    0
  2. #2 yksxx
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 11:16
    ให้กำลังใจค่ะ
    ชอบมินยุนมากๆ แต่งอีกเยอะๆนะคะ
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะ
    #2
    1
    • #2-1 Ployniezz
      11 มกราคม 2559 / 23:34
      ขอบคุณนะคะ ^^
      #2-1
  3. #1 yuka
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 18:49
    อ่านแค่ชื่อเรื่องนึกว่าจะดราม่าซะแล้ว

    เป็นsequenceของวันคริสต์มาสนี่เอง

    ตอนจียงเตือนซึงยูนน่ารักมากเลย เหมือนหม่าม้าสอนลูก 55

    อยากจะเชียร์ให้เขียนเป็นซีรีส์จัง หาฟิคคู่นี้อ่านยากแท้

    เป็นกำลังใจให้นะคะ :)
    #1
    0