คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Harry One Shot] Bonus Chapter 1D - One Direction

พระเจ้า! แฮร์รี่ สไตล์ กำลังจะเป็นพ่อคน อะไรจะเกิดขึ้น แล้วครอบครัวนี้จะน่ารักขนาดไหนนะ

ยอดวิวรวม

1,653

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,653

ความคิดเห็น


14

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 พ.ค. 57 / 03:56 น.
นิยาย [Harry One Shot] Bonus Chapter 1D - One Direction [Harry One Shot] Bonus Chapter 1D - One Direction | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
This is the Bonus Chapter of 1D Fiction(One Direction Fic). Just little things but really SWEET. Guys, Hope you like it.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 พ.ค. 57 / 03:56


                คนตัวสูงเลือกที่จะวิ่งขึ้นบันไดแทนการรอลิฟต์   ตอนนี้แฮร์รี่ไม่มีอารมณ์ที่จะรออะไรทั้งสิ้น   หลังจากเครื่องลงจอดที่สนามบินได้ไม่กี่นาที   เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นจนทำให้เขาต้องรีบมาที่โรงพยาบาล

เข็มฉีดยาถูกฉีดลงบนผิวหนัง   อมิตารู้สึกเจ็บเล็กน้อยแต่ความรู้สึกนั้นก็ค่อยๆหายไปเพราะฤทธิ์ของยาชา   หลายนาทีต่อมาเหงื่อหลายเม็ดเริ่มผุดขึ้นบนหน้า   เธอกำลังจะทำในสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

แฮร์รี่หอบแฮกหน้าห้องคลอดก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีเขียวที่หมอให้มาอย่างรวดเร็ว   เขาทำอะไรไม่ถูกสักอย่าง   ร้อนรนไปหมด   แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้หญิงที่รักเรียกสติเขากลับมา   คนกำลังจะเป็นพ่อยิ้มตอบ   ไม่นานใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอกลับแสดงความเจ็บปวดออกมา   มือคู่สวยกำผ้าไว้แน่น   จะให้ยืนเฉยๆอย่างเดียว   เขาทำไม่ได้หรอก

“หมอ!  ผมจับมือเธอได้ไหมฮะ”   แพทย์พยักหน้า   แฮร์รี่กุมมือเธอไว้   ลูบมันเบาๆด้วยความคิดที่ว่ามันจะบรรเทาความเจ็บปวดได้   ว่ากันว่าผู้หญิงเป็นเพศที่อ่อนแอ   เขาขอค้านเต็มที่เลย   ตอนจะคลอดพวกเธอต้องใช้แรงมหาศาลซึ่งอาจจะมากกว่าการยกน้ำหนักของผู้ชายด้วยซ้ำ   แถมยังต้องทนรับความเจ็บแบบที่ตัวเขาเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะรับมันไหวรึเปล่า   รอยบีบตอนนี้เป็นหลักฐานอย่างดี   คิดอะไรได้สักพัก   มือของแฮร์รี่ถูกบีบแน่นมากที่สุด   รู้สึกเหมือนเล็บของเธอจะจิกไปบนผิวหนังเขาด้วย  

น่าแปลกที่เขาไม่รู้เจ็บปวดเลยสักนิด   มีเพียงแต่เสียงร้องของเด็กทารกเท่านั้นที่เข้ามาในหู   ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่ได้เป็นพ่อแม่คนแล้วจริงๆ

“ลูกชายครับ”   คนทำคลอดวางเด็กไว้ข้างๆคนเป็นแม่   ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือเด็กตัวสีแดงผมสีน้ำตาลเข้มที่นอนอยู่ข้างๆ   อมิตายิ้มออกมาแล้วปิดตาลง

 

แฮร์รี่เดินกลับไปกลับมาระหว่างเตียงแม่และเด็กตลอดทั้งวันทั้งคืน   ลูกชายของเขาสมบูรณ์แข็งแรงดี   แต่คนเป็นแม่นอนนิ่งมาทั้งวันแล้ว   ถึงแม้หมอจะบอกว่าเป็นเรื่องปกติ   แต่ชีพจรที่เต้นต่ำลงทำให้เขากังวลสุดๆ  

เขาจับมือเธออีกครั้งแต่ครั้งนี้กลับเย็นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา   ความแข็งแกร่งในตัวหายไปไหนก็ไม่รู้  

“เอมี่   รอยเล็บคุณอยู่บนมือผม   คุณต้องตื่นมาทำแผลให้นะ”

“คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าจะให้ผมอยู่ข้างๆตลอด   นอนอยู่แบบนี้ไม่เรียกว่าผิดสัญญาเหรอ”

น้ำใสๆไหลอกมาจากตา   ซึ่งเธอไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง

“ลูกอยู่ตรงนั้น   เขากำลังรอให้เราตั้งชื่ออยู่นะ”

“ขอร้องล่ะ   ตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ภรรยาและแม่ของลูกอย่างที่คุณตั้งใจไว้ได้ไหม” 
 

และเหมือนความพยายามของแฮร์รี่จะเป็นผล   เขาได้ยินเสียงแผ่วเบาที่ออกมาจากปากหญิงอันเป็นที่รัก

“หนาว”   อมิตาพูดเสียงเบาและแหบมากจนแฮร์รี่ต้องเอาหูเข้าไปใกล้เพื่อให้ได้ยินชัดมากขึ้น

เขาขยับผ้าห่ม   แล้วเดินไปปรับแอร์   ให้เธอหนาวน้อยลง

“แม่”   หญิงสาวพยายามลืมตาขึ้น   เธอเห็นเพียงภาพมัวๆเบลอๆตรงหน้า   แต่เพราะความผูกพันที่มากพอทำให้รู้ว่าคนที่เดินอยู่รอบๆเตียงเป็นสามีตัวเอง

“แฮร์รี่”   ถึงเสียงจะเบาแต่คนถูกเรียกก็ได้ยิน   แฮร์รี่วิ่งกลับที่เตียงทันที   มือข้างหนึ่งจับมือเธอไว้   อีกข้างลูบเบาๆที่เส้นผม   “ผมอยู่นี่   อยู่ตรงนี้แล้วที่รัก   อยู่ตั้งแต่คุณกำลังคลอดลูกของเรา”   พูดจบก็ประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากของเธอ

“ลูก”   อมิตาพยายามยันตัวเองขึ้นมานั่งบนเตียงโดยมีแฮร์รี่คอยช่วย   ถึงจะหนาวและปวดท้อง   แต่เธอก็อยากเห็นหน้าลูกตัวเอง

“แดดดี้จะพาเฮนรี่ไปหาคุณแม่นะครับ”   แฮร์รี่อุ้มลูกชายขึ้นมาอย่างถนัดมือ   แล้วเดินตรงไปยังเตียงที่อมิตานั่งอยู่

“มันมีแค่ชื่อเดียวผุดเข้ามาในหัว   คุณคิดว่าไง   ถ้าผมจะตั้งชื่อลูกว่าเฮนรี่”   คนเป็นแม่ได้แต่ยิ้มแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย   ในขณะที่แฮร์รี่กำลังจะส่งลูกให้เธออุ้ม   อาการปวดท้องอย่างรุนแรงก็ปรากฏขึ้น   ถึงขั้นที่ต้องกดปุ่มเรียกฉุกเฉินให้พยาบาลและหมอเข้ามาดูอาการ

แฮร์รี่เห็นน้ำใสๆไหลออกมาจากตาของเอมี่   เขาอยากจะเข้าไปช่วยแต่เฮนรี่ก็ร้องไม่หยุดเหมือนกัน

“โอ๋ๆ  ไม่ร้องนะลูก   คุณแม่เป็นเป็นคนเก่ง   เดี๋ยวคุณแม่ก็หาย   เฮนรี่ยิ้มสิครับ”   แฮร์รี่อุ้มลูกขยับไปมา   พยายามทำให้เขาหยุดร้อง

“นั่นแหละ   อย่างนั้นแหละ”   แฮร์รี่ดีใจเมื่อลูกหยุดร้องแล้วยิ้มตามที่บอก   เขาจึงแกล้งทำเสียงเป็นเด็ก   เผื่อมันจะช่วยให้เธอเจ็บน้อยลง   “คุณแม่ครับ   เฮนรี่ยิ้มตามที่แดดดี้บอกแล้ว   คุณแม่ต้องหายนะฮะ”

 


 

ความเจ็บปวดเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่ง   แต่ที่เจ็บปวดกว่านั้นแล้วทำให้น้ำตาไหลก็คือการที่ลูกอยู่ห่างจากตัวเธอเองแค่ไม่กี่เซน   แต่อมิตากลับแตะต้องตัวเขาไม่ได้เลย   อย่างนี้จะเรียกว่าเป็นแม่คนได้ยังไง

“เดี๋ยวหมอจะให้ทานอาหารเพิ่ม   คุณเสียพลังงานกับเลือดไปเยอะมาก   ความดันก็เลยต่ำ   ส่วนอาการปวดท้องเป็นเพราะการบีบตัวของมดลูก   เราจะสอนวิธีนวดให้”

“สอนเลยครับ   ผมพร้อมแล้ว”   แฮร์รี่รีบปรี่เข้ามาทันที   เขาทำตามได้อย่างรวดเร็ว   นิ้วมือกดนวดไปบนหน้าท้องของอมิตาอย่างนุ่มนวล   เพียงไม่กี่วัน   อาการของเธอก็ดีขึ้น   จนแพทย์อนุญาติให้กลับบ้านได้   และความฝันที่จะได้อุ้มลูกของเธอก็เป็นจริง   ตอนนี้เฮนรี่นอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดคนเป็นแม่

 

“ผมเป็นพ่อคนแล้วจริงๆ   อย่าลืมสัญญาที่จะเรียกผมว่าแดดดี้ล่ะ”   แฮร์รี่จับพวงมาลัย   เตรียมออกรถ

“ไม่ได้หรอก   มันไม่ชินปาก   เรียกแฮร์รี่เหมือนเดิมนั่นแหละดีแล้ว   ส่วนแดดดี้ก็ให้ลูกเรียกไป”   อมิตาที่อุ้มเฮนรี่อยู่พูดสวนกลับมา

“อ้าว   คุณก็ผิดสัญญาดิ   ที่ผมอยากให้เรียกเพราะคนอื่นจะได้รู้ว่าคุณเป็นคนพิเศษ   ไม่มีใครเรียกผมแบบนี้ได้   นอกจากคุณ”

“แฮร์รี่   ฟังนะ   เพราะชื่อนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำให้เราเจอกัน   เพราะชื่อนี้ไม่ใช่เหรอที่ทำให้เรารักกัน   และก็เพราะชื่อนี้อีกไม่ใช้เหรอที่ทำให้เรามาเป็นครอบครัวเดียวกัน”

“แต่

“ไม่ว่าฉันจะเรียกคุณว่ายังไง   เอมี่ก็จะรักแฮร์รี่แค่คนเดียว   เอมี่จะเป็นของแฮร์รี่คนเดียว”

“ตลอดไป?”   ดวงตาสีเขียวมรกตมองมาอย่างคาดคั้น

“ใช่   ตลอดไป”   เธอตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเพื่อยืนยัน   นั่นทำให้เขายิ้มอย่างมีความสุข

“แล้วแฮร์รี่คนนี้ก็จะรักเอมี่คนเดียว   แฮร์รี่จะเป็นของเอมี่คนเดียว   ตลอดไป”   พูดจบก็หอมแก้มอมิตาและจูบหน้าผากเฮนรี่   ก่อนจะขับรถออกไป   

-The End-


“All my heart is yours, sir: it belongs to you; and with you it would remain, were fate to exile the rest of me from your presence forever.”
Charlotte Brontë, Jane Eyre
 

 

ผลงานอื่นๆ ของ The Precious Blue Eyes

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

14 ความคิดเห็น

  1. #14 Sa Sudsud (@sakiroh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 09:29
    มีมาเติมด้วยยย หลังจากไปโผล่เรื่องไนออล เลยมาเติมเรื่องนี้สินะ ///รอเรื่องไนออล
    #14
    0
  2. #13 Jenny
    วันที่ 11 มีนาคม 2557 / 21:31
    ไรท์ หาย ไป ไหน มาอัพให้เค้าอ่านเร็วๆนะ อยากอ่านนนน ToT
    #13
    0
  3. #12 mali :)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 00:08
    Writer มาต่อเถอะ 🙏
    #12
    0
  4. วันที่ 20 กันยายน 2556 / 17:55
    ไรท์มาต่อเถอะนะ พรีสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
    #11
    0
  5. วันที่ 4 กันยายน 2556 / 00:46
    แค่อ่านตอนแรกก็แทบอยู่ไม่เป็นสุขแระ ไรท์หายไปไหนเนี่ย
    อย่าหายนานเด้อ แฟนคลับรออยู่!!!!  ><
    #10
    0
  6. วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 17:14
    ต่อเหอะไรท์ ไม่ไหวแล้ว T^T
    #9
    0
  7. #8 ที่รักของหยอง
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 23:16
    ต่อด่วนเลยไรต์ T-T
    #8
    0
  8. วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 01:00
    ต้องต่อแล้วหละไรเตอร์ 

    ได้โปรดดด TT
    #7
    0
  9. วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:25
    ต่อนะ พลีสสสสสสสสส
    #6
    0
  10. #5 Charisa
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:50
    ต่ออหน่อยยยเถอะคะขอร้องงง นะคะคะ พรีสสสสสสสมาต่อเถอะไรตต อยากอ่่นต่อมากเลย ไรอย่าเพิ่งงงหายไปไหนนสิ
    #5
    0
  11. #4 เหงาว่ะเฮ้ย
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 22:32
    มีต่อมั้ยคะ ?? รออยู่ค่ะ >< พลีสสสสสส
    #4
    0
  12. วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 22:28
    ว๊ากกก มีต่อมั้ยคะเนี่ยยยยยยย
    #3
    0
  13. วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 16:24
    ต่อเถอะคะฟ่างขอร้องค้างคะค้าง
    #2
    0
  14. #1 pang
    วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 14:58
    มันจะมีต่อมั้ย? ต่อเถอะน้า พลีสสสสส
    #1
    0