ตอนที่ 99 : Third Wave - 04 - คุณแม่ บทต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 241 ครั้ง
    9 เม.ย. 62

ความอบอุ่นที่แสนคิดถึง กลิ่นของแสงแดดและผ้าห่มเก่า ๆ อันแสนเย้ายวนชวนให้หมกตัวอยู่ภายใต้ความอบอุ่นนี้ต่อไป

มันเป็นสัมผัสที่โหยหา...สัมผัสที่ไม่คิดว่าจะได้สัมผัสอีกแล้ว สัมผัสที่คิดว่าจะลืมมันไปจนหมดสิ้นแล้ว

และถ้าเกิดว่าเธอไม่ยอมลุกขึ้นมาจากผ้าห่มแล้วละก็ ผู้เป็นมารดาของเธอก็จะเคาะประตูเรียก

เธอรู้ตัวว่าเธอใช้ไม่ได้ที่พ่ายแพ้ต่อความอบอุ่นนี้ เพราะฉะนั้นบทลงโทษของเธอก็คือถูกลากลงมาจากเตียงด้วยมือของมารดาที่แสนเข้มงวด

ถ้าหากว่าโชคร้ายเธอจะโดนหมัดเหล็กเข้าที่ศีรษะจนความง่วงทั้งหลายทั้งมวลสลายไปในทันที แต่ว่าถ้าโชคดี...

มารดาของเธอจะทิ้งตัวลงที่ข้างเตียง

ใช้มือที่สากจากการทำงานหนักลูบไล้เส้นผมของเธออย่างอ่อนโยน

มันเป็นสัมผัสที่เธอชื่นชอบเป็นที่สุด

และตอนนี้เธอก็รู้สึกเหมือนกับครั้งนั้นอีกครั้ง ความอ่อนโยนที่ส่งผ่านเข้ามาจากการสัมผัสมันชวนให้เธอรู้สึกสบายใจและอยากจะทิ้งให้ร่างกายของเธอจมลงไปในความรู้สึกนี้

จนกระทั่ง...วันนั้นมาถึง

 

เมื่อฝันเห็นถึงจุดเริ่มต้นอันเลวร้ายนั้นอีกครั้งเด็กสาวก็ลืมตาตื่นขึ้นมาทันที

ฝันร้าย ภาพแห่งความเจ็บปวด บิดาและมารดาที่ถูกสังหารมันยังคงเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถสะบัดออกไปจากความทรงจำได้ และมันคงจะเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้ไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน

แต่ถึงอย่างนั้น....ถึงอย่างนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่เคยได้รับ

สิ่งนั้นมันไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน

เด็กสาวยกมือขึ้นไปกุมศีรษะที่ยังหลงเหลือความอบอุ่นอยู่ บางที...เธออาจจะคิดไปเอง...แต่เธอก็เชื่อมั่นว่านั่นไม่ใช่ความฝันอย่างแน่นอน

ถ้าไม่ใช่ความฝัน...แล้วใครกัน?

เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาได้สักพักแล้วสมองของเด็กสาวก็เริ่มทำงาน ภาพความทรงจำก่อนที่เธอจะหมดสติไปก็หวนกลับมา

วันนั้นเธอถูกปลุกขึ้นมาเพื่อนำไปใช้งานอย่างเช่นทุกครั้ง ในวันนั้น วันที่เธอคิดว่าจะเป็นวาระสุดท้ายของชีวิต และมันก็เป็นไปตามที่เธอคาดเอาไว้ หลังจากที่เธอถูกลูกธนูของพวกเดียวกันทำร้ายไปแล้ว เธอก็ล้มลงไปและหลังจากนั้น....

หลังจากนั้น.....

เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

ความทรงจำนั้นทำให้เด็กสาวหันไปมองรอบข้างทันที และเธอก็ต้องตกใจ

เพราะข้างกายของเธอนั้นมีชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอไม่สามารถมองใบหน้าได้ชัดเจนกำลังหลับอยู่ เขาเอามือพิงกับโต๊ะตัวเล็กด้านข้างเท้าศีรษะเอาไว้ การขยับจากลมหายใจเข้าออกทำให้เธอรู้ได้ในทันทีว่าเขากำลังหลับอยู่ นี่คือนิสัยส่วนตัวของเธอที่มักจะแยกแยะว่าคนที่อยู่ตรงหน้านั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

เด็กสาวสามารถแยกแยะได้ว่าบุคคลตรงหน้านั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่จากการที่ได้เห็นคนข้างกายค่อย ๆ ตายไปอย่างช้า ๆ จนชาชิน เธอได้เห็นตั้งแต่วินาทีที่เพื่อนข้างห้องแข็งแรงดี ได้เห็นวินาทีที่เพื่อนคนนั้นบาดเจ็บและกำลังจะตาย เธอจดจำภาพเหล่านั้นได้ทุกวินาที

และภาพเหล่านั้นก็ไม่ได้มีเพียงแค่ครั้งเดียว มันเกิดซ้ำแล้วซ้ำอีกจนกระทั่งเธอชาชิน ในเวลาเดียวกันมันก็ทำให้เธอแยกแยะได้อย่างง่ายดายว่าคนไหนคือคนเป็นและคนไหนคือคนตาย

ในขณะที่เธอคิดจะขยับตัว ความเจ็บปวดก็แล่นขึ้นมาทั่วร่าง

“.....!” เด็กสาวคู้ตัวลงมาด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะทานทน พร้อมกับความแปลกใจ

ทำไมเธอถึงยังรู้สึกเจ็บได้ขนาดนี้?

ร่างกายของเธอสมควรจะพังไปหลายส่วนจนกระทั่งประสาทสัมผัสชาด้านไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ทำไมเธอถึงยังรู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้ได้อีก และเมื่อเธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาดูก็เห็นว่าแขนเล็กที่ผอมแห้งของเธอถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผลขาวสะอาด กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อที่เธอไม่รู้จักทำให้เธอรู้สึกแปลกอยู่บ้าง...แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจ

พอสติเริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เธอก็ไล่สายตาไปที่ขาอ่อนของเธอที่สัมผัสถึงอะไรบางอย่างที่หนักผิดปกติ

เมื่อเจอต้นเหตุแล้วเด็กสาวก็เบิกตาขึ้นมาราวกับไม่เชื่อสายตาของตัวเอง

สิ่งที่อยู่บนตักของเธอคือลูกมังกร..มันไม่ใช่ลูกมังกรธรรมดาแต่เป็นลูกมังกรดำซึ่งเป็นตัวแทนของความตายทั้งมวลบนโลกแห่งนี้

ความรู้สึกกลัวแล่นปราดขึ้นมาบนสันหลังของเธอทันที ซึ่งการที่ร่างของเธอกระตุกเช่นนั้นมันก็ทำให้เจ้าตัวที่อยู่บนตักของเธอลืมตาตื่นขึ้นมาเช่นเดียวกัน

“.....!!” เด็กสาวพยายามจะขยับตัวแต่ก็ทำไม่ได้

เมื่อเธอจ้องมองไปยังดวงตาของมังกรดำตัวนั้น ร่างกายของเธอก็พลันแข็งเกร็ง ราวกับว่าเป็นเหยื่อที่ถูกความกลัวบีบรัดเอาไว้

มีเพียงแค่ลมหายใจเท่านั้นที่ยังคงเข้าออกอย่างรุนแรง

มังกรตัวนั้นสะบัดหัวไล่ความง่วงและเบนสายตามายังตัวเธอ แขนขาที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำค่อย ๆ ย่ำขึ้นมาบนร่างกายเธอเข้าใกล้ใบหน้าทีละน้อย

ลมหายใจที่ลอดออกมาสัมผัสเข้ากับร่างกายของเธอ อุณหภูมิที่ส่งผ่านมานั้นถึงจะมีเสื้อผ้าปกคลุมเอาไว้มันก็ไม่ได้ช่วยบรรเทาความร้อนแรงลงไปเลย มันทำให้เธอมั่นใจยิ่งขึ้นไปอีกว่าเจ้าตัวตรงหน้าคือลูกมังกรไม่ผิดแน่นอน

ลมหายใจของเธอไม่เป็นจังหวะ ถ้าเป็นตามปกติแล้วเธอต้องสมควรจะต้องการความตายสิ...แล้วทำไมเธอถึงกลัวกันล่ะ?

อาจจะเป็นเพราะความฝันนั้น....ความฝันในวาระสุดท้ายของมารดาที่ปรารถนาให้เธอมีชีวิตต่อไป ร่างของมารดาที่สิ้นใจต่อหน้าด้วยคมดาบของศัตรู รอยยิ้มที่แข็งค้างหลังจากบอกคำนั้นกับเธอก่อนที่ดวงตาจะไร้ซึ่งชีวิต

เพราะความฝันนั้นมันทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง หวาดกลัวที่จะตาย หวาดกลัวที่ไม่สามารถทำตามความต้องการของผู้เป็นมารดาได้

แต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากไปกว่าการหลับตาลง ควบคุมลมหายใจของตัวเองให้สงบที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะช่วยอะไรไม่ได้ก็ตาม

ท่ามกลางความมืดจากการที่ดวงตาทั้งสองหลุบลงไป เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนแรงที่เข้ามาใกล้ได้ชัดเจน

และในวินาทีที่ความกลัวของเธอพุ่งจนถึงขีดสุดนั่นเอง

แผล็บ

อะไรบางอย่างที่สากและเหนียวก็เลียเข้ามาที่ใบหน้าของเธอ

“.......?”

หากเป็นครั้งเดียวอาจจะพอเดาได้ว่าเจ้ามังกรตรงหน้าอาจจะต้องการชิมรสชาติก่อนจะกิน แต่การที่ใบหน้าของเธอถูกเลียติดต่อกันจนแก้มแทบจะถูกดึงไปกองอยู่ที่หน้าผากมันทำให้เธอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้มีความคิดที่จะกินเธอ...อย่างน้อยก็ในตอนนี้

เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาจากความหวาดกลัว มองไปยังเจ้ามังกรเกล็ดสีดำตัวน้อยที่กำลังสะบัดหางราวกับลูกสุนัขตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดู

กี้!” มันส่งเสียงร้องขึ้นมาครั้งหนึ่งก่อนจะเริ่มต้นเลียใบหน้าของเด็กสาวอีกครั้ง

“...! ...!! ...!?” เด็กสาวพยายามที่จะจับมันเอาไว้เพราะทุกครั้งที่มันเลียเข้ามามันก็จะโถมน้ำหนักของตัวมันเข้ามาด้วย หากเป็นเวลาปกติมันก็คงจะไม่เท่าไร แต่ในตอนนี้ร่างกายของเธอนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล เพราะฉะนั้นการถูกมังกรดำตัวเท่าลูกสุนัขโถมเข้าใส่นั้นจึงไม่แตกต่างอะไรไปจากการถูกทรมานเลย

ตอนที่ร่างกายของเธอกำลังเอนล้มลงไปด้านหลังนั่นเอง

มี้!!” เสียงร้องแหลมราวกับนกก็ดังขึ้นจากด้านบนพร้อมกับร่างเล็กสีขาวโฉบผ่านใบหน้าของเธอพุ่งเข้าใส่เจ้ามังกรที่กำลังโถมเข้าใส่ตัวเธอให้กระเด็นออกไป

เด็กสาวมองไปยังร่างของมังกรน้อยที่ลอยไปบนพื้นก็พบว่ามันกำลังหงายหลังสะบัดขาอันแสนสั้นทั้งสี่ของมันเพื่อพลิกตัวขึ้นมา แต่ว่าด้วยความยาวของขาทั้งสี่แล้ว ดูท่าว่าจะทำได้ยากสักหน่อย

มี้!” เสียงร้องเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้เธอต้องเบนสายตาขึ้นไปมองที่ต้นเสียง

ที่ตรงนั้นมีเทวดา ไม่สิ ภูตสตรีสีขาวกำลังเท้าเอวส่งเสียงร้องเข้าใส่มังกรตรงหน้าราวกับพี่สาวที่กำลังดุน้องชาย

เด็กสาวเคยเห็นภูตมาก่อน

ในอดีต มีสงครามครั้งหนึ่งที่เธอเข้าร่วมพร้อมกับผู้บงการภูต และมันไม่ใช่ความทรงจำที่ดีเลย สงครามในครั้งนั้นเธอเอาตัวรอดมาได้จากการโจมตีของซาลามันเดอร์ที่อยู่ด้านหลังเพราะว่าเธอร่างกายของเธอเล็กพอที่จะมุดเข้าไปอยู่ในกองซากศพของศัตรูได้ทันท่วงที

ภูตที่เธอเคยเห็นคือกิ้งก่าสีแดงที่มีเปลวเพลิงปกคลุมไปทั่วร่างกาย มันถูกอัญเชิญออกมาจากวงเวทขนาดใหญ่ที่เกิดจากการอัญเชิญของผู้บงการภูตเผ่ามนุษย์หลายสิบคน

ซาลามันเดอร์ตัวนั้นไม่ได้งดงาม จะเรียกว่าน่ากลัวและน่าขยะแขยงก็คงจะไม่ผิดนัก โดยเฉพาะส่วนของความน่ากลัว

เมื่อเหล่าผู้อัญเชิญร้องขอ ซาลามันเดอร์ตัวนั้นก็คำรามเสียงดังออกมาพร้อมกับพ่นเอาเปลวเพลิงร้อนแรงแผดเผาทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าจนหมดสิ้น

เธอในตอนนั้นที่อยู่ในวิถีโจมตีใช้ดาบในมืองัดเอาศพของศัตรูที่กองอยู่รวมกันขึ้นมาและแทรกร่างเข้าไปในนั้นได้ทัน

เพราะความฉลาดเฉลียวนั่นเองมันจึงทำให้เธอรอดตายมาได้ ...แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะรอดออกมาได้อย่างปลอดภัย ร่างกายของเธอถูกแผดเผาไปหลายส่วนรวมไปถึงใบหน้าของเธอด้วย

หลังจากนั้นเธอก็จำเป็นต้องพันผ้าเอาไว้บนใบหน้าของเธอเสมอ

ไม่ใช่เพราะว่าไม่ต้องการเห็นความอัปลักษณ์ของตนเอง

แต่เพราะต้องการสะกดความเจ็บปวดจากอาการกลัดหนองที่ทำร้ายเธออยู่ตลอดเวลา

หลังจากนั้นเมื่อเธอรับรู้ว่าสงครามที่เธอต้องเข้าร่วมนั้นมีผู้บงการภูตอยู่แล้วละก็ เธอจะรีบปลีกออกจากวิถีโจมตีอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้

เธอเคยเห็นภูตมาหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นซาลามันเดอร์ นากาหรือโกเลม แต่ไม่มีภูตตนใดเลยที่จะงดงามและศักดิ์สิทธิ์เหมือนกับภูตตรงหน้าของเธอในตอนนี้

บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากภูตตรงหน้ามันแตกต่างจากมังกรตัวเมื่อครู่อย่างชัดเจน

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงพลังอันทรงอำนาจที่เธอมิอาจจะต่อต้านได้

ตื่นแล้วเหรอ?”

“......!”

โดยที่เธอไม่รู้สึกตัว ศีรษะของเธอก็ถูกฝ่ามือกร้านสัมผัสเอาไว้

สิ่งแรกที่เด็กสาวรู้สึกได้ก็คือความแปลกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไม่รู้ตัว ถึงแม้ว่าเธอจะกำลังเหม่อจากความงดงามของภูตเบื้องหน้า แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีคนขยับอยู่ใกล้เธอขนาดนี้ได้โดยที่เธอไม่รู้สึกตัว

เมื่อเด็กสาวแหงนหน้าขึ้นมองร่างที่กำลังสัมผัสศีรษะของเธอเอาไว้ เธอก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่แสนคุ้นเคย

สัมผัสอันแสนคิดถึงที่ถูกช่วงชิงไป

สัมผัสของความอ่อนโยนราวกับมารดาอันนั้น

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 241 ครั้ง

859 ความคิดเห็น

  1. #773 Mavellus (@Mavellus) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:53
    รอๆๆๆๆๆ
    #773
    0
  2. #772 Unknown_EIEI (@Unknown_EIEI) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 18:48
    this's a รอ เร็วๆนะครับไรท์ #this's a ค้าง
    #772
    0
  3. #770 mirror image (@abnormality) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 17:32
    แล้วเป็นไรไม่ใช้เวทรักษาให้นังหนูมัน
    #770
    1
    • #770-1 suyakadewa (@suyakadewa) (จากตอนที่ 99)
      10 เมษายน 2562 / 22:37
      ต้องทำความสะอาดล้างแผลฆ่าเชื้อก่อนสิครับ
      #770-1
  4. วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:55
    ต่อๆๆๆๆๆ
    #769
    0
  5. #768 tom10102 (@tom10102) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 16:33
    รอๆๆๆตอนต่อไป​ ขอยคุนคับ
    #768
    0
  6. #767 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 12:04
    คุณได้รับ เด็กสาว 1 ea
    #767
    0
  7. #764 SuSaya (@yusay) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 23:55
    พระเอกกลายเป็นแม่...พ่ออยู่ไหน ตามหาด่วน!!
    #764
    0
  8. #762 N-Numwan29 (@N-Numwan29) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 23:28
    เดี๋ยว..
    พระเอกกลายเป็นแม่ไปแล้ว
    ... อยากให้มีแค่ออโรร่ากับพระเอก;-;
    #762
    0
  9. #761 ruopankay (@ruopankay) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:24
    ขอบคุณค่ะ
    #761
    0
  10. #759 pawat10 (@pawat10) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 20:27

    พระเอกกลายเป็นแม่คนไปแล้ววว

    #759
    0
  11. #758 noddyboyapon (@noddyboyapon) (จากตอนที่ 99)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 19:16

    นุกมาก
    #758
    0