นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[One shot] นาที (minute) 100%

โดย an_2519

นาทีที่คุณยอมเชื่อใจใครสักคนอาจเป็นนาทีสุดท้ายที่ใครคนนั้นจะอยู่เคียงข้างคุณ

ยอดวิวรวม

13,489

ยอดวิวเดือนนี้

8

ยอดวิวรวม


13,489

ความคิดเห็น


25

คนติดตาม


169
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 เม.ย. 59 / 20:19 น.
นิยาย [One shot] ҷ (minute) 100%

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้











เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 เม.ย. 59 / 20:19


นาที

 

ฮึก ฮึก


มือเรียวสวยถูกยกขึ้นมาปิดปากที่กำลังส่งเสียงสะอื้น  ดวงตาคมโตที่เคยฉายแววประกายดุจนางพญาตอนนี้กำลังถูกบดบังด้วยม่านน้ำใสๆที่เอ่อล้นจนมันไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ สองขาเรียวที่ใครต่อใครต่างพากันหลงใหลกำลังค่อยๆหยุดการเคลื่อนไหวลงทีละนิด


ฮือออ ฮึกกก


เสียงสะอื้นที่สาวสวยหน้าคมพยายามกลั้นเอาไว้ถูกปล่อยออกมาเมื่อสองขาที่ใกล้หมดแรงพาให้เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงสีขาวที่มีร่างของคนคุ้นเคยนอนไม่ได้สติอยู่บนนั้น ร่างกายที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เครื่องช่วยหายใจที่ถูกนำมาใช้เพื่อช่วยยืดระยะลมหายใจทำให้หัวใจของเธอเต้นช้าลง ดวงตาคมมองไปที่เส้นสัญญาณสีเขียวที่มันแทบจะกลายเป็นเส้นตรงก่อนที่สองขาเรียวจะไร้เรี่ยวแรงจนต้องทิ้งตัวลงคุกเข่าอยู่ตรงนั้น


ฮึกกก นะ น้ำ ฮือออ ใบหน้าสวยซบลงกับฝ่ามือหนาของ น้ำ คนที่เป็นคนรักของตัวเองอย่างสุดจะกลั้น น้ำตาที่พยายามไล่ให้มันหมดไปตอนนี้กลับไหลทะลักออกมาเหมือนกับว่ามันจะไม่มีวันหยุดอีกแล้ว


"น้ำ ฮึกก ได้โปรด ฮือออออ ปากสวยจูบลงไปที่ฝ่ามือหนาที่มันเคยกอบกุมมือของเธอเอาไว้อย่างอบอุ่นแต่ตอนนี้มันกลับเย็นเฉียบจนเหมือนมันจะกัดกินขั้วหัวใจของเธอให้เย็นตามมันไปด้วย


เอม ฮึกก ขะ ขอโทษ ปากสวยพร่ำเอ่ยแต่คำขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ซ้ำไปซ้ำมา เสียงหวานขาดหายไปตามแรงสะอื้น ร่างกายขาวสะอาดที่เคยอมชมพูด้วยเลือดฝาดอย่างคนสุขภาพดีตอนนี้กลับซีดขาวจนกลัวว่าเลือดใน          ร่างกายของคนรักจะเหือดหายไปหมด


ฮือออ ตื่นมา ฮึกก ฟังเอมก่อน สองมือเขย่าฝ่ามือหนาที่แนบอยู่ที่ใบหน้าสวยด้วยความอ้อนวอนให้คนที่ยังนอนไม่ได้สติเห็นใจเธอ


น้ำตื่นมาฟังเอมก่อน ฮืออออ เสียงอ้อนวอนเหมือนคนใกล้ขาดใจของคนร่างบางไม่ได้ทำให้คนที่นอนอยู่ขยับตัวขึ้นมาฟังอย่างที่เธอต้องการ


อะ เอมขอโทษ น้ำ เอมขอโทษ”  ไม่ว่าจะอ้อนวอนขอร้องแค่ไหนคนรักก็ไม่มีท่าทีอะไรตอบกลับเธอมาเลย ร่างกายที่เธออ้อนวอนอยู่ตอนนี้เริ่มหายใจแผ่วลงทุกทีความอุ่นเริ่มจางหายไปทีละนิด ใบหน้าสวยส่ายไปมาอยู่บนฝ่ามือเย็นที่เมื่อตอนดึกของเมื่อคืนเธอเป็นคนผลักไสฝ่ามือคู่นี้ด้วยตัวของเธอเอง


พูดกับเอม บอกกับเอมสิคะ เอมขอร้อง


เสียงหวานเริ่มเบาลงเหมือนคนไม่มีเสียง เธอไม่รู้ว่าเธอนั่งอ้อนวอนขอร้องคนรักอยู่นานเท่าไหร่ เสียงสะอื้นร่ำไห้เริ่มหยุดลงเหลือเพียงไหล่บางที่สั่นไหวจากแรงสะอื้นหลังผ่านการร้องไห้มาเป็นเวลานาน ดวงตาสวยยังคงผลิตน้ำใสๆให้ไหลลงมาไม่ขาดสาย ใบหน้าสวยแนบสนิทกับฝ่ามือข้างเดิมของคนรัก ดวงตาคู่สวยเหม่อมองไปที่ใบหน้าน่ารักที่ตอนนี้นิ่งสนิทจนเธอเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจมูกโด่งรั้นที่เคยฝากร่องรอยหวานมันยังทำหน้าที่ของมันอยู่ไหม คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเมื่อเธอกำลังทบทวนเรื่องราวความรักของเธอและคนรักที่ผ่านมา หัวใจที่เคยเจ็บปวดกับความคิดของตัวเองตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นความเจ็บปวดที่เธอเองไม่มีวันลืม




Twitter


@aimsatida : วันนี้เห็นน้ำเดินสยามกับผู้หญิง เลิกโง่สักที!!


มือเรียววางโทรศัพท์ลงบนตักด้วยความหงุดหงิดที่อยู่ๆก็มีเมนชั่นแปลกๆจากแอคที่เธอไม่คุ้นเคยส่งมาถึงแต่สิ่งที่ทำให้นักร้องสาวสวยมากความสามารถอย่างเอม สาธิดา ดีกรีแชมป์จากเวทีประกวดชื่อดังหงุดหงิดคงหนีไม่พ้นเรื่องราวของ น้ำ เพื่อนสนิทจากเวทีประกวดเดียวกันที่ความสนิทมันค่อยๆพัฒนากลายเป็นความรักจนตกลงคบกันหลังออกจากบ้านมาไม่นานแต่พอเวลาผ่านไปสองปีน้ำก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุขอยู่ในเส้นทางการเป็นนักร้องและต้องเรียนไปพร้อมๆกันเลยทำให้น้ำตัดสินใจพักงานในวงการแล้วกลับไปใช้ชีวิตนักศึกษาธรรมดาแล้วมันก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ความรักของเธอกับน้ำเริ่มมีปัญหาเข้ามาไม่เว้นแต่ละวัน


"เป็นอะไรไปลูกน้องเอม" น้ำเสียงนุ่มน่าฟังของคนเป็นแม่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง


"ไม่มีอะไรค่ะแค่พวกแอคเสี้ยมเดิมๆ" เอมบอกปัดแม่ไปด้วยความรำคาญ


"แล้วน้องเอมเชื่อเรื่องพวกนี้หรือเปล่าลูก" แววตาใจดีถามลูกสาวตัวดีด้วยเพราะมองขาดว่าตอนนี้จิตใจของลูกสาวคงกำลังว้าวุ่น


"ไร้สาระค่ะ" น้ำเสียงติดเบื่อหน่ายที่ร่างบางพูดออกมาดูจะขัดกับการกระทำที่เธอกำลังกดเบอร์โทรออกไปยังเบอร์โทรของคนคุ้นเคย


"ทำไมไม่รับสาย" เอมพูดออกมาอย่างหงุดหงิดที่น้ำไม่ยอมรับสาย


Line 

Aim: ทำไมไม่รับสาย

Aim: อยู่ไหน 

Aim: ทำไมไม่ตอบ!!!


"พอๆ เลิกโทรเลิกไลน์หาน้ำได้แล้ว"


"แต่น้ำไม่รับสายไม่อ่านไลน์เอมนะแม่" เอมตอบกลับเเม่ไปด้วยน้ำเสียงติดสะบัดเล็กน้อย


"น้ำยังเรียนอยู่รึเปล่าลูกวันนี้น้องมีเรียนทั้งวันไม่ใช่เหรอ" 


"แต่ปกติน้ำก็ต้องตอบไลน์เอมได้นอกจากน้ำจะไม่ได้อยู่ที่มหาลัย" เอมคิดไปถึงเมนชั่นที่ถูกส่งมาให้เธอก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าน้ำอาจจะกำลังเดินกับผู้หญิงอื่นที่สยามจริงๆ


“พอเลยๆ เตรียมตัวไปทำงานได้แล้ว”


เอมหลับตาลงก่อนจะพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้นมาก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเดินออกไปหาแฟนคลับที่มารออยู่ที่หน้าห้องซ้อมด้วยรอยยิ้มอย่างคนอารมณ์ดี




“ขอบคุณมากๆเลยนะน้ำที่ให้พลอยติดรถมาเอาของด้วย” เสียงใสๆของพลอย สาวผิวขาว หน้าตาน่ารัก ดีกรีลีดมหาลัย เอ่ยปากขอบคุณเพื่อนร่วมคณะใจดีที่ให้เธอติดรถมาด้วยเพื่อจะมาเอาของที่สั่งไว้


“ไม่เป็นไรๆยังไงน้ำก็ต้องเข้ามาอยู่แล้ว” น้ำส่งยิ้มตาหยีให้เพื่อนที่เธอเพิ่งเริ่มจะสนิทสนมด้วยได้ไม่นานเพราะพอเธอตัดสินใจกลับมาใช้ชีวิตเป็นนักศึกษาธรรมดาไปเรียนทุกวันตามปกติเธอก็เริ่มจะสนิทกับเพื่อนๆในสาขาในคณะของเธอมากขึ้นซึ่งพลอยเองก็เป็นหนึ่งในคนที่เธอสนิทสนมด้วย


“เออ ขอโทษนะคะใช่พี่น้ำรึเปล่าคะ” น้ำหันไปก็เจอกับเด็กมัธยมสองคนก่อนที่เด็กน้อยจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเธอจริงๆ


“พี่น้ำจริงๆด้วยพวกหนูขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ”


“ได้สิ มาเลย!!” น้ำยิ้มรับคำขอของแฟนคลับก่อนจะรับมือถือมาถ่ายเซลฟี่ให้อย่างเต็มใจเพราะถึงแม้ว่าเธอจะพักงานนักร้องมาสักพักใหญ่แต่ก็ยังมีแฟนคลับเข้ามาทักทายเธอบ่อยๆพร้อมกับประโยคที่ว่า


“รีบๆกลับมาทำงานนะพี่น้ำพวกเราคิดถึงเอมน้ำจะแย่แล้ว” น้ำยิ้มรับกับคำพูดของแฟนคลับก่อนจะขอตัวเดินออกมาแต่ในหัวกลับคิดถึงคำพูดของแฟนคลับก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อคิดถึงใบหน้าสวยของเอมที่เธอไม่ได้เจอมาเกือบจะอาทิตย์นึงเต็มๆพอวันนี้ที่เธอมีเวลาว่างช่วงบ่ายแบบกะทันหันเลยตั้งใจจะมาหาเอมก่อนที่จะนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกอีกฝ่ายเลยว่าวันนี้คลาสช่วงบ่ายของเธอยกเลิกแล้วเธอก็พาเพื่อนมาเอาของที่สยามก่อน


“หาอะไรน้ำ”


“โทรศัพท์สงสัยน้ำลืมไว้ที่รถแน่ๆ” น้ำก้มดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อเธอเห็นว่าเธอขาดการติดต่อกับเอมมาเกิน 4 ชั่วโมงแล้ว


พลอยกลับเองได้ไหมพอดีน้ำต้องรีบไปหาแฟนยังไงถึงห้องแล้วก็ไลน์บอกน้ำด้วยละกันนะ


น้ำไม่รอให้เพื่อนสาวตอบอะไรก็รีบวิ่งกลับไปที่รถให้เร็วที่สุดเพราะเธอกลัวว่าการที่เธอหายไปไม่ติดต่อกับเอมจะทำให้เกิดปัญหาทีหลัง เอมไม่ชอบให้เธอตอบไลน์ช้า ไม่ชอบที่เธอไม่รับโทรศัพท์ แล้วเอมเกลียดที่สุดคือการที่เธอไม่รายงานตัวว่าตอนนี้ตัวเธอเองอยู่ไหนแล้วกำลังทำอะไรอยู่


“ตายแน่ๆไอ้น้ำ” ทันทีที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเธอก็ต้องเจอกับสายที่ไม่ได้รับเกือบสิบสายไหนจะข้อความในไลน์อีกหลายข้อความ น้ำเปิดเข้าทวิตเตอร์เพื่อเช็คว่าตอนนี้เอมซ้อมร้องเพลงเสร็จแล้วรึยัง


“ง้อยาวแน่ๆไอ้น้ำเอ๊ย!!


น้ำตัดสินใจขับรถไปตามทางที่แสนคุ้นเคยเมื่อเธอพยายามโทรหาพยายามส่งไลน์หาเอมแต่ก็โดนเอมตัดสายทิ้งไหนจะอ่านไลน์แต่ก็ไม่ยอมตอบเธอเลยเลือกจะเข้าไปรอเอมที่บ้านแทนจากที่ตั้งใจไว้ว่าจะเข้าไปรับที่ห้องซ้อม


“หนูน้ำน้องเอมยังไม่กลับเข้ามาเลยจ๊ะ”


“งั้นน้ำขออนุญาตขึ้นไปรอเอมบนห้องนะคะ”


“ตามสบายเลยจ๊ะเดี๋ยวน้องเอมมาถึงน้าจะบอกให้นะ” 


น้ำเดินขึ้นไปตามทางที่เธอรู้ดีว่าห้องนอนของลูกสาวคนเดียวของบ้านปิ่นสินชัยนั้นอยู่ตรงไหน เธอเข้าออกบ้านหลังนี้ประจำจนเรียกว่าเป็นอีกหนึ่งที่ที่เธอจะใช้ชีวิตอยู่แต่พอเธอกลับไปเรียนเธอก็เลือกจะนอนที่คอนโดของเธอมากกว่าเพราะมันสะดวกกับการตื่นเช้าไปมหาลัยมือหนาเปิดประตูห้องอันแสนคุ้นเคยเข้าไปก่อนจะมองไปรอบห้องนอนที่ครั้งสุดท้ายที่เธอมานอนที่นี้ก็เกือบๆจะเดือนนึงแล้วมือหนาจับเอากรอบรูปที่ใส่รูปคู่ของพวกเธอเอาไว้แล้วลูบไปที่ใบหน้าสวยของคนรักด้วยความรู้สึกผิดเพราะตั้งแต่ที่เธอเลือกจะพักงานในวงการเธอกับเอมก็ทะเลาะกันบ่อยขึ้นเพราะเวลาที่เริ่มไม่ตรงกันกำลังเป็นปัญหาใหญ่ของเธอทั้งสองคนเธอไปเรียนทุกวันบางคืนก็ยังไปร้องเพลงกลางคืนกับพวกพี่ๆกลุ่มเดิมที่ร้านอาหารส่วนเอมเองก็มีงานเข้ามาเรื่อยๆทำให้ไม่มีเวลาเจอกันบ่อยๆแบบตอนที่เธอยังทำงานร่วมกันอยู่  




แกร๊กก 


สายตาคมของเจ้าของห้องมองกวาดไปรอบห้องเพื่อหาร่างของคนที่เธอกำลังไม่พอใจก่อนจะไปสะดุดกับร่างของคนคุ้นเคยที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงใบหน้าจิ้มลิ้มที่ชอบทำให้เธอใจสั่นกำลังซุกอยู่กับเจ้าหมีมาคุอย่างที่น้ำชอบเวลาที่เจ้าตัวมานอนค้างที่บ้านเอมค่อยๆเดินไปหยุดอยู่ข้างเตียง มือเรียวสวยชะงักก่อนที่มันกำลังจะเอื้อมถึงตัวของคนที่นอนอยู่ปากอิ่มเม้มเข้าหากันเหมือนมันกำลังลังเลว่าควรจะเอ่ยเรียกอีกคนให้ตื่นขึ้นมาดีรึเปล่า




"แกแน่ใจได้ยังไงเอมว่าแฟนแกมันจะไม่มีคนอื่น"


"แกหมายความว่ายังไงเอมมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยสายตาหวั่นไหวหลังจากที่เธอนัดเพื่อนๆออกมาทานข้าวก่อนจะระบายความอัดอั้นในใจระหว่างเธอกับน้ำที่ดูเหมือนว่าช่วงหลังๆน้ำมักจะยุ่งจนไม่มีเวลามาเจอเธอแบบเมื่อก่อน


"คือแกไม่แปลกใจบ้างเหรอคือแค่เรียนอย่างเดียวมันจะยุ่งอะไรขนาดตอนเป็นนักร้องยุ่งกว่านี้ตั้งเยอะยังมีเวลามาเจอแกได้เลย


"น้ำบอกว่าน้ำอัดเรียนเพื่อจะได้จบตามเกณฑ์เลยเรียนเยอะกว่าปกติเอมยังเถียงคำของเพื่อนสนิทเมื่อเธอนึกได้ถึงเหตุผลของน้ำที่เคยบอกเธอไว้ก่อนหน้านี้


"เรียนเยอะเพราะอยากจบเร็วหรืออยากใช้เวลากับใครกันแน่ เอมแกก็รู้ว่านิสัยแฟนแกมันเป็นยังไงขนาดว่าตอนเป็นนักร้องมีแกคอยคุมยังมีผู้หญิงเข้ามาตั้งไม่รู้กี่คนเอมเงียบไปเมื่อเพื่อนสนิทพูดจบทำไมเธอจะไม่รู้ว่าน้ำเป็นคนยังไง น้ำเป็นคนขี้เล่น อัธยาศัยดี ชอบหยอด ชอบเต๊าะ แม้จะไม่ได้คิดอะไรแต่ก็ทำเอาคนที่อยู่ใกล้ๆหรือได้พูดคุยกับน้ำหลงคารมมาแล้วไม่รู้กี่คนต่อกี่คนขนาดว่าเมื่อก่อนมีเธอคอยคุมยังมีพวกลองดีเข้ามาให้ได้ปวดหัวเต็มไปหมด


"แล้วอีกอย่างนะแกยิ่งน้ำกลับไปอยู่แบบสังคมเดิมๆบรรยากาศเดิมๆที่น้ำมันสบายใจจะคบใครก็ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแกว่าน้ำมันจะไม่หวั่นไหวบ้างเลยเหรอผู้หญิงมหาลัยสมัยนี้สวยๆน่ารักๆมีเยอะไป"




Line

P_Ploy: พลอยถึงห้องแล้วนะ

P_Ploy: วันนี้ขอบคุณมากๆนะน้ำ

P_Ploy: แล้วพรุ่งนี้เจอกัน ^^


เสียงแจ้งเตือนไลน์จากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงทำเอาร่างกายของเอมชาไปทั้งตัวดวงตาคมมองไปที่ข้อความที่ถูกส่งมาด้วยความไม่พอใจก่อนจะหันกลับไปมองคนที่ยังนอนหลับอยู่ด้วยสายตาวูบไหวความระแวงที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นทีละนิดวันนี้ดูเหมือนมันจะได้รับคำตอบของมันชัดเจนแล้ว


ก๊อก ก๊อกก ก๊อกกก


เสียงเคาะประตูเรียกสติให้เอมรีบเดินไปเปิดประตูพร้อมๆกับการขยับตัวของเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังหลับสบาย 


“มีอะไรคะน้าแมว”


“น้าจะมาถามว่าคุณหนูกับหนูน้ำจะทานข้าวไหมคะน้าจะได้เตรียมไว้ให้” เอมหันกลับมามองคนที่กำลังสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาด้วยความชั่งใจเพราะปัญหาคาใจที่เพิ่งได้รับคำตอบมันทำให้เธอยังไม่อยากจะทำอะไรเลยในตอนนี้


“ไม่เป็นไรค่ะน้ำคงทานเข้ามาแล้ว”


เสียงหวานๆของคนที่พูดคุยกับคนหน้าประตูเรียกความสนใจให้น้ำได้เป็นอย่างดีก่อนที่รอยยิ้มหมีๆจะถูกเผยออกมาเมื่อเห็นว่าร่างของคนที่เธออยากเจอนั้นกลับมาแล้ว น้ำรีบเดินไปหาคนที่กำลังปิดประตูแต่ทันทีที่ใบหน้าสวยหันกลับมาก็ทำเอารอยยิ้มกว้างหุบลงใบหน้าคมเรียบเฉยบวกกับสายตาคมดุที่มองมาก่อนเธอจะนึกได้ว่าเอมคงยังโกรธเธอเรื่องที่ขาดการติดต่อจากเจ้าตัวไป


“เอมมม เอมมมมจ๋า!!” น้ำเสียงทุ่มถูกดัดให้เล็กลงแบบทุกครั้งที่เธอทำอะไรผิดหรืออยากจะเข้าไปออดอ้อนออเซาะวงแขนรวบตัวคนหน้านิ่งเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะหอมแก้มเนียนๆนั้นด้วยความคิดถึง


“เธออเค้าขอโทษ” ใบหน้าน่ารักซบลงกับไหล่บางด้วยความสำนึกผิดเธอรีบเอ่ยขอโทษทันทีเพราะเธอรู้ดีว่ายังไงเอมก็ต้องโกรธแล้วตัวเธอก็ผิดเองที่มัวแต่รีบร้อนจนลืมโทรศัพท์ไว้ในรถจนทำให้ขาดการติดต่อไปตั้งนานสองนาน


“เรื่องอะไร” เอมมองเสี้ยวหน้าของคนที่ซบอยู่ตรงไหล่เธอพยายามสงบจิตใจที่มันใกล้จะระเบิดด้วยความอดทน น้ำทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นพูดขอโทษออกมาง่ายๆเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรกับมัน 


“ก็วันนี้อาจารย์เค้ายกเลิกคลาสตอนบ่ายน้ำก็เลยตั้งใจจะไปรับเอมที่ห้องซ้อมแต่พอดีเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกันเค้าจะเข้ามาเอาของที่สยามน้ำก็เลยพาเค้าไปเอาแต่น้ำดันลืมมือถือไว้ในรถอ่ะ” คำพูดยืดยาวของน้ำที่พูดออกมาดูจะไม่ใช่ประเด็นที่เอมอยากจะได้ยินมันเลยสักนิดในตอนนี้เพราะตอนแรกเธอก็โกรธที่น้ำไม่รับสายไม่ตอบไลน์แต่ตอนนี้เธอกำลังโกรธที่น้ำนอกใจเธอ!!!


“ไปส่งเพื่อน?


“ใช่! เพื่อน ชื่อพลอยเป็นเพื่อนในสาขาเดียวกับน้ำนี่แหละเค้าจะเข้ามาพอดีน้ำก็เลยให้มากับน้ำซะเลย” น้ำเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะจับให้เอมหันมามองหน้าเธอสองมือหนากอบกุมใบหน้าสวยเอาไว้อย่างเบามือก่อนจะเอ่ยคำขอโทษออกมาอย่างรู้สึกผิดจริงๆ


“น้ำขอโทษที่ไม่ได้บอก ขอโทษที่ไม่ได้รับสาย ขอโทษที่ไม่ได้ตอบไลน์ ขอโทษที่หายไปนะคะ อย่าโกรธน้ำเลยน๊า” นัยน์ตาเรียวของน้ำแน่วแน่ไม่มีวูบไหวทำให้เอมเริ่มลังเลใจ


“หึ เพื่อนคนนี้ดูสำคัญมากนะถึงได้รีบไปส่งถึงที่ รีบจนลืมมือถือได้” แต่ความระแวงและความเชื่อที่คิดว่ายังไงน้ำก็ต้องมีคนอื่นทำให้เอมเลือกจะไม่เชื่อคำพูดของคนตรงหน้าเอมเบี่ยงหน้าออกจากการกอบกุมก่อนจะเลือกเดินหนีเข้าห้องน้ำแทน


“เธออออ ไม่เอาสิ เพื่อนก็คือเพื่อน เพื่อนจริงๆ” น้ำรีบเดินตามคนขี้งอนเข้าไปก่อนจะสวมกอดจากทางด้านหลังก่อนที่ปากบางจะจูบเข้าที่ซอกคอระหงด้วยความคิดถึง 


“ปล่อย! เอมจะอาบน้ำเหนียวตัว” เอมพยายามปลดอ้อมแขนแข็งแรงของคนตัวดีออกเพราะสัมผัสที่น้ำมอบให้มันกำลังทำให้เธอลืมเรื่องที่เธอกำลังโกรธอยู่


“จะอาบน้ำก็ต้องอาบกับน้ำด้วยสิถึงจะสะอาด”


“อย่ามาเนียนแล้วเอมก็ไม่เชื่อหรอกนะว่าเป็นแค่เพื่อน!!” เอมเบี่ยงตัวหลบปากบางๆกับจมูกโด่งนั้นไม่ให้สัมผัสตัวเธอได้อีก


“เอม” น้ำเงยหน้าขึ้นก่อนจะเรียกชื่อของคนขี้ระแวงด้วยความอ่อนใจก่อนจะพลิกตัวเอมให้หันกลับมา


“พลอยเป็นเพื่อนน้ำแล้วน้ำก็ไม่ได้มีใครทั้งนั้น”


“เพื่อนที่ไหนต้องไลน์มาบอกว่าถึงห้องแล้วพรุ่งนี้เจอกันแบบนี้เหรอที่เรียกว่าเพื่อน!!!” เอมตะโกนใส่หน้าน้ำอย่างหมดความอดทน


“มันต้องเป็นเพื่อนคนสำคัญมากขนาดไหน ห๊ะ!!!” มือเรียวผลักคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโมโห


“เดี๋ยวก่อนเอม หยุด หยุด” น้ำพยายามจับมือที่ตอนนี้ทั้งผลักทั้งตีของเอมให้หยุดอยู่นิ่งๆ


“เอมน้ำบอกให้หยุดไง!!!” คนใจร้อนหยุดการกระทำของตัวเองลงก่อนจะมองหน้าคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่องเพราะน้ำไม่เคยตะคอกใส่หน้าเธอแบบนี้


“ตะคอกใส่เอมเหรอน้ำกล้าตะคอกใส่เอมใช่ไหม!!!” เอมผลักร่างตรงหน้าสุดแรงก่อนจะตามเข้าไปทั้งทุบทั้งตีอีกคนด้วยความรู้สึกที่ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งน้อยใจ


“จะพอได้รึยัง พอใจรึยัง ถ้าพอใจแล้วก็ช่วยฟังกันบ้าง” น้ำถามออกมาเมื่อปล่อยให้อีกคนระเบิดอารมณ์โกรธกับร่างกายของตัวเองอย่างเต็มที่


“น้ำขอโทษแต่เชื่อน้ำนะว่าน้ำกับพลอยเราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆน้ำแค่เป็นห่วงเพราะพลอยต้องกลับรังสิตคนเดียวก็เลยให้ไลน์บอกว่าถึงห้องแล้วมันก็แค่นั้นเองเอม” น้ำอธิบายเหตุผลที่ตัวเธอต้องการให้เพื่อนไลน์มาบอกเธอไม่ได้มีเจตนาไม่ดีเธอแค่เป็นห่วงที่เพื่อนต้องกลับไปรังสิตคนเดียวมันก็แค่นั้น


“ดูเป็นห่วงเป็นใยจังนะเพื่อนคนนี้ เหอะ” เอมพูดสวนกลับไปทันทีอย่างที่เธอคิดปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อน้ำแสดงความห่วงใยผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอ


"ก็เราต้องเรียนด้วยกันทุกวันเป็นห่วงกันก็ไม่แปลกนิเธออย่าคิดมากได้ไหม" น้ำจับไหล่คนขี้ระแวงแล้วลูบเบาๆ 


"หึ เจอกันทุกวันเป็นห่วงกันทำไมไม่เอากันไปเลยล่ะจะได้จบๆ" เอมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงรำคาญปนเหยียดเพราะตอนนี้ต่อให้น้ำจะแก้ตัวยังไงเธอก็ไม่เชื่อทั้งนั้น


"เอม!!! มันจะไปกันใหญ่แล้วนะอย่าหาเรื่องชวนทะเลาะได้ไหม" น้ำเริ่มหงุดหงิดกับความพูดไม่รู้เรื่องของเอมขึ้นมาบ้างแล้ว


"น้ำรู้ว่าน้ำผิดแต่น้ำก็ขอโทษเอมแล้วไง"


"ถ้าไม่ได้รู้สึกผิดจริงๆอย่าขอโทษให้เปลืองน้ำลายดีกว่า" 


"เอมน้ำจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายแล้วนะน้ำขอโทษที่วันนี้น้ำลืมมือถือเอาไว้ที่รถส่วนเรื่องพลอยน้ำคิดกับเค้าแค่เพื่อน" น้ำเสียงหนักแน่นกับนัยน์ตามั่นคงของน้ำมันทำให้เอมเริ่มสงบลงมาได้บ้าง


"เราอย่าเสียเวลาทะเลาะกันเลยได้ไหมเธอเพราะทุกวันนี้เราก็แทบจะไม่มีเวลาเจอกันอยู่แล้ว"


น้ำยกมือหนาเข้าไปลูบที่แก้มนวลของเอมเบาๆเธอคิดถึงเอมทุกวันเธออยากอยู่กับเอมทุกวันแต่เธอก็อยากจะเรียนให้จบไวๆถึงจะต้องเรียนเยอะเรียนหนักกว่าคนอื่นเธอก็ต้องทนเพราะอย่างน้อยๆถ้าเธอเรียนจบเธอก็คงมีเวลาโฟกัสงานในวงการได้เต็มที่มากขึ้นแล้วมันก็คงดีสำหรับเอมที่จะบอกใครๆว่าเธอเรียนจบมีงานทำที่มั่นคงไม่ใช่คนที่ยังไม่รู้อนาคตแบบเมื่อก่อน 


“เอมไม่คิดถึงน้ำบ้างเหรอแต่น้ำคิดถึงเอมมากนะ”


เอมมองหน้าคนหน้าหมีด้วยความสับสนเธออยากจะตะโกนตอบกลับคนที่ทำหน้าตาน่าสงสารถามเธอด้วยเสียงอ่อยๆว่าเธอทั้งคิดถึงทั้งโหยหาอีกคนมากขนาดไหนเวลาที่เธอเหนื่อยเวลาที่เธอท้อเธออยากมีน้ำอยู่ข้างๆแบบเมื่อก่อน เธอไม่เคยชินกับการที่ทั้งเธอและน้ำต้องอยู่ห่างกันแบบนี้เพราะมันทำให้เธอกลัวว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะค่อยๆห่างกันออกไปเธอกลัวว่าคนที่น้ำต้องการในเวลาที่น้ำต้องการใครสักคนมันจะไม่ใช่เธอ


“อยากให้น้ำกลับไปก่อนรึเปล่ารอให้เอมใจเย็นกว่านี้แล้วเราคอยคุยกัน” สองมือเรียวรีบกุมชายเสื้อของคนที่กำลังจะผละออกทั้งที่ในใจก็ยังมีเรื่องให้โกรธให้สงสัยแต่พออีกคนเอ่ยปากจะไปจริงๆก็เป็นตัวเธอเองที่ไม่ยอม


“เชื่อใจเราได้ไหมเธอเราขอร้อง” น้ำรั้งร่างบางนั้นให้เข้ามาใกล้ก่อนจะเอ่ยปากขอร้องให้เอมเชื่อใจเธอบ้างปากบางเลื่อนไปจูบที่หน้าผากเนียนของอีกคน


“อย่าให้มีอีกนะ!!” น้ำยิ้มออกมาเมื่อได้ยินคนขี้หวงพูดก่อนจะพยักหน้าเล็กๆเป็นการรับคำสั่ง


น้ำผละออกมาก่อนจะเลื่อนหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากบางลงกับปากอิ่มที่แสนคิดถึงแล้วค่อยๆละเมียดละไมขบเม้มกลีบปากอิ่มนั้นด้วยความโหยหาสัมผัสคุ้นเคยที่อีกคนมอบให้มันทำให้เอมยกสองแขนเรียวขึ้นมาคล้องคอน้ำเอาไว้ก่อนจะเริ่มขยับริมฝีปากตอบรับสัมผัสของอีกฝ่าย


“งั้นตอนนี้คุณสาจะอนุญาตให้คุณสาคนนี้อาบน้ำด้วยได้รึยัง” คำถามของคนที่ถอนริมฝีปากออกเรียกความสงสัยให้เอมได้ไม่น้อย


“คุณสาอะไรของเธอ” น้ำยิ้มกว้างก่อนจะชี้นิ้วไปที่เอม


“คุณสาก็เธอไง คุณสาธิดา!” เอมพยักหน้าน้อยๆกับคำอธิบายของคนหน้าทะเล้นแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อน้ำกำลังใช้นิ้วหันกลับไปชี้ที่ตัวเอง


“ส่วนเราก็คุณสาเหมือนกันแต่เป็น คุณสามีสาธิดา!!


“ไอ้บ้า >///<” เอมเผยรอยยิ้มแรกของวันออกมาเมื่อเจอความทะเล้นของคนตัวดีเข้าไปก่อนที่เธอจะถูกช้อนตัวขึ้น


“คุณสาจะเต็มใจรึเปล่าเราไม่สนเพราะคุณสาคนนี้บังคับ!!


เสียงหัวเราะของคนรักกันที่ดังออกมาจากห้องน้ำเปลี่ยนเป็นเสียงที่บอกถึงความรักความโหยหาที่คนทั้งคู่มีต่อกันแล้วดูเหมือนช่วงเวลาแห่งความสุขมันคงจะไม่จบลงเพียงแค่นั้น


ต่อนะคะ


ครืดดดดด ครืดดดดดดดด 


แขนเรียวผละออกจากคนที่นอนกอดอยู่ก่อนจะควานหามือถือที่ส่งเสียงร้องไม่หยุดอย่างหงุดหงิด


“ฮัลโหลล!!


เสียงรับโทรศัพท์ของคนข้างๆทำให้เอมต้องพลิกตัวกลับมามองนาฬิกาก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นว่าตอนนี้มันเป็นเวลาเกือบๆตีหนึ่ง


“อืม นอนแล้วพลอยมีอะไรรึเปล่า” ชื่อของคนปลายสายทำให้ความโกรธที่เพิ่งจะจางหายไปเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง


“ขอบใจมากนะพลอยที่โทรมาบอก ไม่ลืมๆ ฝันดี” มือหนาวางโทรศัพท์ลงก่อนจะฟุบหน้าลงกับหมอนนุ่มแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่นี่เธอต้องกลับคอนโดไปเอารายงานแล้วต้องไปที่มอตั้งแต่เช้ามืดใช่ไหมเนี่ย เฮ้อออ


“มีเรื่องอะไรต้องโทรเข้ามาตอนนี้” น้ำเงยหน้าขึ้นมามองเอมก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกรอบเมื่อเธอคิดว่าเรื่องนี้มันคงไม่จบง่ายๆเหมือนเมื่อตอนหัวค่ำ

“อาจารย์นัดเรียนเพิ่มพรุ่งนี้ตอนเจ็ดโมงครึ่งพลอยเห็นว่าไลน์มาแล้วน้ำไม่อ่านเลยโทรมาบอก”


“เป็นเพื่อนที่ห่วงกันดีจริงๆ หึ”


“ก็มันเป็นวิชาที่ขาดไม่ได้ไง” น้ำส่ายหัวกับความขี้ประชดของเอมอย่างอ่อนใจก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากเตียง


“เปลี่ยนเสื้อผ้าทำไมจะไปไหน” ความโกรธของเอมยิ่งปะทุขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าน้ำลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเหมือนเตรียมตัวจะกลับ


“จะกลับคอนโดมันมีรายงานที่น้ำต้องเอาไปด้วยน้ำกลัวว่าออกไปตอนเช้าจะแวะเข้าคอนโดไปเอาไม่ทัน”


“คงไม่ได้ไปเอารายงานหรอกมั้งรีบขนาดนี้” น้ำหันมามองคนที่ยังนั่งอยู่บนเตียงด้วยความไม่เข้าใจ


“หมายความว่าไงเอม”


“คงรีบไปเอาคนมากกว่ามันถึงรอจนเช้าไม่ได้!!” เอมยืนขึ้นแล้วตวาดใส่คนที่ยังยืนเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความโมโห


“เอม!! น้ำบอกแล้วไงว่าพลอยเป็นแค่เพื่อน”


“เพื่อนบ้าเพื่อนบออะไรถึงต้องโทรหากันตอนเที่ยงคืนตีหนึ่งพอวางสายก็รีบออกไปแบบนี้จะให้คิดว่าไม่มีอะไรกันได้ยังไง”


“แต่น้ำบอกเหตุผลไปหมดแล้วไงหรือเอมจะกลับคอนโดกับน้ำจะได้สบายใจ” น้ำพยายามคุมอารมณ์ไม่ให้โมโหคนที่พูดไม่ยอมฟังก่อนจะเสนอวิธีที่เธอคิดว่ามันคงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด


“อย่ามาหาทางเอาตัวรอดเคยละอายใจบ้างไหมที่พูดออกมา”


“ละอายใจ? ทำไมน้ำต้องละอายด้วยในเมื่อน้ำไม่ได้ทำอะไรผิด” เส้นความอดทนของคนร่างสูงเริ่มจะขาดลงเรื่อยๆด้วยคำพูดของเอม


“ไม่ได้ทำอะไรผิด นอกใจ!! นี่มันไม่ผิดอีกเหรอ” พูดออกมาได้ว่าไม่ได้ทำอะไรผิดแค่คิดจะนอกใจกันมันก็ผิดมากพอแล้ว


“นอกใจ? น้ำไปนอกใจเอมตอนไหน” น้ำกัดฟันแน่นเมื่อโดนข้อหาที่เธอไม่ได้ทำมันเลยสักนิด


“แล้วที่ไปส่งมันสยามที่มันไลน์มาแล้วที่เพิ่งโทรมาจนต้องรีบแจ้นออกไปหามันอยู่เนี่ยมันเป็นใคร” เอมถามอย่างเอาเรื่องดวงตาคมเริ่มมีน้ำใสๆคลอขึ้นมาเมื่อเธอต้องเจ็บกับความไม่รู้จักพอของน้ำ


“เป็นเพื่อนไง!! ต้องให้น้ำบอกอีกกี่รอบเอมถึงจะเชื่อ”


“ไม่เชื่อ!! คนอย่างเธอมันไม่รู้จักพออยู่ใกล้ใครก็ชอบไปทั่ว!!” สิ่งที่เอมหวาดระแวงอยู่ในใจถูกพูดออกมาทำลายความรู้สึกของอีกคนโดยไม่รู้ตัว


“ถ้าลืมจะช่วยเตือนความจำให้ไหมว่าเคยทำอะไรไว้ หงหยก ผ้าแพร จำได้ไหมว่าเคยคุยกับพวกมันไปถึงขั้นไหนแล้ว” ชื่อของคู่กรณีเก่าที่เคยมีประเด็นถูกยกขึ้นมาให้คนความจำสั้นลองนึกดู


“ถ้าเอมจับไม่ได้คงไม่ใช่แค่ไลน์คุยกันคงนอนคุยกันไปถึงไหนแล้ว!!!


“เอม!!!!” เส้นความอดทนของน้ำขาดลงเมื่อโดนเอาเรื่องเก่าๆเข้ามาเกี่ยวแต่ที่เจ็บที่สุดคงเป็นคำดูถูกที่เอมพูดมันออกมา


“เมื่อไหร่จะเลิกเอาเรื่องหงกับแพรมาพูดสักทีเรื่องมันจบไปตั้งนานแล้ว” ทุกครั้งที่ทะเลาะกันเรื่องผู้หญิงเอมมักจะเอาเรื่องที่เธอเคยคุยกับหงหยกและผ้าแพรมาเกี่ยวทุกครั้ง


“จะให้ลืมง่ายๆเหรอมันลืมได้ง่ายๆไหมที่แฟนตัวเองคุยกับผู้หญิงคนอื่นพร้อมกันตั้ง 2 คน น้ำก็ลืมได้สิก็น้ำไม่ใช่คนเจ็บนิ คนที่เจ็บมันเอมไง เอม!!!” น้ำตาของเอมค่อยๆไหลออกมาเมื่อพูดถึงแผลที่น้ำเคยฝากไว้มันเป็นแผลที่ไม่เคยหายสนิทเป็นแผลที่ทำให้เอมต้องคอยระแวงน้ำอยู่ตลอดเวลา


“แต่น้ำก็สัญญากับเอมแล้วไงว่าน้ำจะไม่ทำมันอีก” เมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของคนรักก็ทำให้น้ำใจเย็นลงแล้วเดินเข้าไปหาคนที่ยังยืนอยู่ที่เตียง


“ไม่ต้องมาจับ!!” เอมปัดมือคนที่เอื้อมเข้ามาจับ


“ถ้าไม่อยากให้น้ำกลับน้ำไม่กลับก็ได้”


“แล้วใครที่มันรีบร้อนจะกลับพอโดนจับได้ก็ไม่กลับขึ้นมาเฉยๆเลยนะ” มือเรียวปาดน้ำตาที่กำลังไหลออกก่อนจะบอกตัวเองว่าเธอต้องไม่ร้องไห้ให้เรื่องไร้สาระแบบนี้อีก


“อยากกลับก็กลับไปเถอะ”


“เอม” น้ำพยายามเรียกอีกคนเสียงอ่อนเมื่อเธอรู้สึกว่ามันไม่ใช่คำไล่ด้วยความประชดแบบทุกที


“บอกให้กลับไปไงอยากไปไหนก็ไปเถอะ” เอมเบือนหน้าหนีคนที่ยังทำหน้าตาอ้อนวอนอยู่ตรงหน้า


“แล้วเอมจะให้น้ำไปไหน น้ำก็มีแต่เอม น้ำรักเอม”


เพี๊ยะ!!!


ใบหน้าน่ารักหันตามแรงฝ่ามือที่ถูกสะบัดลงบนหน้าเมื่อเธอพูดจบน้ำค่อยๆหันกลับมามองคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาสั่นไหวไม่ต่างกัน


“หยุดพูดว่าเธอรักเราสักทีถ้าเธอไม่ได้รู้สึกมันจริงๆ เธอรู้ไหมว่าเพราะอะไรเราถึงต้องคอยระแวงเธออยู่ตลอดเวลาแบบนี้ก็เพราะว่าเธอเองไม่ใช่เหรอน้ำ เธอเองเป็นคนค่อยๆถอยห่างจากความรักของเราไปทีละนิดตอนที่เธอทำงานเธอยุ่งกว่านี้ไม่รู้กี่เท่าแต่เธอก็มีเวลาให้เราได้ตลอดแล้วทุกวันนี้มันคืออะไร เธอบอกว่าเธอติดเรียนบ้างติดทำงานกลุ่มบ้างติดร้องเพลงที่ร้านบ้างจะหาเวลามาเจอเราทีทำไมมันต้องยากเย็นขนาดนั้นทำไมเราต้องเป็นคนที่คอยเข้าหาเธอตลอดเวลาแล้วมาวันนี้เธอจะให้เราคิดยังไงเราไลน์หาเธอก็ไม่อ่าน โทรไปเธอก็ไม่รับ แล้วต้องมารู้ว่าเธอพาผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ไปนั่นไปนี่ต้องมาเห็นว่ามันส่งไลน์มาหาเธอแล้วสุดท้ายต้องมานอนมองคนที่เพิ่งจะเอากันเสร็จรับโทรศัพท์จากผู้หญิงคนเดิมแล้วก็รีบร้อนจะออกไปเธอจะให้เรารู้สึกยังไง ต้องให้เอมรู้สึกยังไง!!!” ความรู้สึกของเอมถูกระบายออกมาจนทำให้คนฟังเริ่มรู้สึกผิด


“เอมคือน้ำขอโทษแต่น้ำกับพลอย”


“อย่าพูดชื่อมันออกมานะ!!” เอมพูดอย่างเหลืออดที่น้ำจะพูดชื่อผู้หญิงคนนั้นออกมาวันนี้เธอได้ยินชื่อนี้มามากเกินพอแล้ว


"เอมฟังน้ำก่อนน้ำพยายามจับมือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแต่ไม่ว่าจะพยายามจับยังไงเอมก็สะบัดมือเธอออกทุกครั้ง


"กลับไปน้ำเสียงเรียบที่ออกจากปากของเอมมันเหมือนน้ำเย็นค่อยๆราดลงบนตัว


"เอม"


"ออกไปน้ำ!" แววตาคมหันมามองคนที่ยืนนิ่งอย่างให้รู้ว่าเธอพูดจริง


"เอมขอร้องฟังน้ำอีกสักครั้งเถอะ


"รีบๆพูดมาเอมพยายามใจเย็นที่จะฟังคำพูดของคนตรงหน้าทั้งๆที่เธอรู้ตัวว่าต่อให้น้ำพูดอะไรมาตอนนี้เธอก็คงไม่มีทางเชื่อ


"เรื่องหงกับแพรน้ำรู้ว่าน้ำผิดน้ำไม่มีอะไรจะแก้ตัวนอกจากขอโทษแล้วน้ำก็สัญญาว่าน้ำจะไม่ทำแบบนั้นอีก น้ำจะไม่นอกใจเอม น้ำจะไม่คุยกับใครแล้วตั้งแต่วันที่น้ำพูดน้ำก็ไม่เคยผิดสัญญาเลยแม้แต่วินาทีเดียวส่วนเรื่องพลอยตั้งแต่ที่น้ำกลับไปเรียนก็มีพลอยเป็นคนช่วยเรื่องเรียนน้ำมาตลอดแต่เราไม่เคยคิดอะไรกันเกินเลยนอกจากคำว่าเพื่อนพลอยรู้ว่าน้ำมีแฟนพลอยเองก็มีแฟนอยู่แล้วเอมจะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็คือความจริง น้ำรักเอมมากนะถึงแม้เราจะไม่ค่อยได้เจอกันแต่น้ำก็ไม่เคยต้องการให้ใครคนไหนเข้ามาแทนที่เอมเลยสักครั้งเอมรอน้ำอีกหน่อยได้ไหมอีกแค่เทอมเดียวน้ำก็จะเรียนจบแล้วถึงตอนนั้นน้ำจะไม่ห่างเอมไปไหนเลย"


"พูดจบรึยังถ้าจบแล้วก็ออกไปซะจะไปไหนก็ไปไม่ต้องมาให้เจออีกเลยยิ่งดี!!" 


ทิฐิกับความเชื่อในความรู้สึกของตัวเองทำให้เอมไม่เชื่อคำพูดอะไรที่ออกมาจากน้ำทั้งนั้นในตอนนี้หัวใจที่ร้อนเป็นไฟไปด้วยความโกรธจากความหึงหวงระแวงในตัวคนรักทำให้เลือกจะพูดประชดประชันออกไปด้วยถ้อยคำที่เธอเองไม่ทันได้ไตร่ตรอง




เอมมองตรงไปยังถนนที่ว่างเปล่ามีเพียงไฟหน้ารถส่องให้พอเห็นทางแต่มันก็เป็นเส้นทางที่เธอไม่คุ้นเคยเอมหันไปมองคนที่ขับรถทำหน้านิ่งอยู่ข้างๆก่อนจะเริ่มโวยวายออกมา

 

"น้ำจะขับรถพาเอมไปไหนเอมถามคนรักที่เพิ่งจะทะเลาะกันเมื่อครู่แต่น้ำก็ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา


"เอมบอกให้น้ำไปไหนก็ไปไม่ใช่ให้ขับรถพาเอมออกมาแบบนี้ครั้งสุดท้ายเธอจำได้ว่าเผลอเอ่ยปากไล่น้ำออกไปแต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้ขึ้นมานั่งอยู่บนรถกับน้ำ


"ถ้าน้ำไม่อยู่เอมดูแลตัวเองได้ใช่ไหมเอมมองอีกคนด้วยความสงสัยที่คนข้างๆเอื้อมมาจับมือของเธอเอาไว้ก่อนจะถามอะไรแปลกๆออกมา


"อยู่ได้สบายๆเลยต่างหากเพราะความโกรธที่ยังค้างอยู่ในใจมันทำให้เธอเลือกพูดประชดประชันอีกคนไม่ยอมหยุด


"แล้วถ้าน้ำไม่อยู่เอมจะคิดถึงน้ำไหม"


"ไม่มีวัน"


“เอมจะลืมน้ำรึเปล่า” เอมมองหน้าคนที่เอาแต่ถามคำถามด้วยความรู้สึกแปลกๆแต่เธอก็ยังทำเก่งเลือกจะประชดอีกคนอยู่ดี


“เราจะไปจำคนอย่างเธอทำไม” 


เอมมองมือเรียวของตัวเองที่ตอนนี้กำลังถูกคนข้างๆสอดประสานเข้าด้วยกันด้วยรอยยิ้มเพราะไม่ว่าเธอจะโกรธอีกคนแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยจะใจแข็งกับสัมผัสอ่อนโยนแบบนี้ได้นานสักครั้ง


"น้ำขอโทษนะเอมสำหรับทุกๆอย่างน้ำเสียงอ่อนโยนถูกเอ่ยออกมาก่อนจะกระชับมือเรียวของเอมไปวางไว้ที่หน้าตัก


"แล้วน้ำก็ไม่ได้มีใครทั้งนั้นน้ำมีแค่เอมคนเดียว


"อืมเอมรับคำของอีกคนด้วยท่าทีอ่อนลง


"ต่อไปนี้เอมต้องดูแลตัวเองดีๆรู้ไหมเอมกระชับมือเข้าหาน้ำอย่างไม่มีสาเหตุเธอรู้สึกแค่เธอต้องการจะจับมือน้ำเอาไว้ให้นานที่สุด


"น้ำรักเอมนะแค่เอมคนเดียว


มือเรียวถูกยกขึ้นประทับจูบอย่างอ่อนโยนก่อนที่น้ำจะหันมามองและส่งยิ้มให้เธอรอยยิ้มของน้ำดูอบอุ่นและเศร้าในเวลาเดียวกันแต่ก่อนที่เอมจะได้พูดอะไรแสงไฟจากรถที่อยู่ๆก็ขับสวนทางมาทำให้เธอเริ่มมองไม่เห็น


"น้ำระวัง!!!! กรี๊ดดดดดดดดดดดด"




เฮือกกกกกกกก!!


ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างตกใจก่อนจะหันไปมองรอบๆเพื่อมองหาคนรักก่อนจะเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องนอน


"ฝันไปเหรอเนี่ย อุ๊ย


ก๊อก ก๊อก ก๊อก 


เอมสะดุ้งเมื่ออยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมาก่อนจะมองไปที่ประตูอย่างเอาเรื่องคนกล้าดีที่ปลุกเธอในวันที่เธอไม่มีงานแบบนี้


"น้องเอมรีบแต่งตัวแล้วไปโรงพยาบาลกับแม่เดี๋ยวนี้ทันทีที่เปิดประตูคนเป็นแม่ก็รีบบอกเธอให้ไปแต่งตัว 


"เดี๋ยวก่อนแม่ใครเป็นอะไรแล้วทำไมต้องรีบขนาดนั้น"


"แม่บอกให้รีบไปแต่งตัวไง


"ถ้าแม่ไม่บอกเอมก็ไม่แต่ง เอมจะนอน เอมง่วง!!" ร่างบางหันหลังกลับหวังจะกลับไปนอนต่อให้หายง่วง


"หนูน้ำรถชนตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลอาการเป็นตายเท่ากัน"


สองขาเรียวหยุดนิ่งทันทีที่คนเป็นแม่พูดจบร่างกายชาไปทั้งตัวหัวใจเริ่มเต้นรัวอย่างคนกลัวอะไรบางอย่างภาพความฝันเริ่มย้อนกลับเข้ามาทำให้เอมส่ายหัวอย่างไม่อยากเชื่อ เธอหันกลับมาหาคนเป็นแม่ก่อนจะรู้สึกว่ามีก้อนบางอย่างมาจุกอยู่ตรงหน้าอกเอมพยายามเปล่งเสียงออกมาถาม


"แม่ว่าอะไรนะ"  


"หนูน้ำรถชน!!!!"





“ฮึกกก ไอ้หมี เอม อึก ขอโทษ ฮือออออ”


เสียงสะอื้นที่หยุดลงไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้ากลับมาอีกครั้งเมื่อเจ้าของใบหน้าสวยนึกย้อนกลับไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วทันทีที่เธอมาถึงโรงพยาบาลเธอก็แทบใจสลายเมื่อน้าของคนรักบอกว่าโอกาสรอดของน้ำเหลือน้อยลงเรื่อยๆแล้วก็ต้องแทบจะล้มทั้งยืนเมื่อหมอเดินออกมาอีกครั้งเพื่อบอกว่าให้ญาติเตรียมใจเอาไว้


“กลับมา อึก หาเอมนะ ฮึกก” ใบหน้าสวยที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาแนบเข้าหาฝ่ามือหนาอีกครั้งอย่างต้องการที่พึ่ง


“พลอยเป็นเพื่อนน้ำ”


“ฮึกก ฮืออออ”


เอมปล่อยเสียงร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้นใบหน้าสวยส่ายไปมาอยู่บนฝ่ามือหนาน้ำเสียงทุ้มของคนที่นอนอยู่ดังขึ้นมาให้เธอได้แต่ย้อนกลับไปคิดถึงคำพูดของคนรักที่พูดย้ำกับเธอแต่เธอเอาแต่เชื่อความรู้สึกตัวเอง


“อะ เอมเชื่อแล้ว อึกก ขอร้อง ฮึกกก” เอมเขย่ามือหนาที่เธอซบอยู่อย่างจะบอกให้น้ำรู้ว่าเธอเชื่อแล้วเธอเชื่อทุกอย่าง


ติ๊ด


"ถ้าน้ำไม่อยู่เอมดูแลตัวเองได้ใช่ไหม"


“ฮืออออ ไม่ ฮึกก เอมอยู่ไม่ได้ ฮึก น้ำกลับมานะ ฮือออ มาดูแลเอมนะ ฮึกก” ภาพในความฝันกับคำถามที่น้ำถามย้อนกลับมาให้เธอได้คิดทบทวนคำตอบของเธออีกครั้ง


ติ๊ด


"แล้วถ้าน้ำไม่อยู่เอมจะคิดถึงน้ำไหม"


“คิดถึง ฮึกกก แค่นี้ ฮึกก เอมก็คิดถึง ฮือออ จะตายอยู่แล้ว ฮือออออ” ปากอิ่มจูบย้ำลงบนฝ่ามือสลับกับหลังมือของคนรักไม่หยุดแม้ว่าน้ำจะนอนอยู่ตรงนี้เธอก็คิดถึงแทบจะขาดใจอยู่แล้ว


ติ๊ด


“เอมจะลืมน้ำรึเปล่า” 


“ฮืออ จะลืม ฮึกก น้ำ ได้ยังไง ฮือออ ที่รัก ฮึกก” มือเรียวบีบมือของคนรักแน่นเมื่อเธอเริ่มรู้สึกว่าอีกไม่กี่นาทีเธอต้องเสียน้ำไป


ติ๊ด ติ๊ด


"น้ำรักเอมนะแค่เอมคนเดียว


“ไม่เอา ฮึกกก น้ำตื่นสิ ตื่นมาบอกเอมสิ ฮึก หมอออออ ฮือออ” ใบหน้าสวยผละออกมาตะโกนเรียกคนที่จะช่วยให้เสียงสัญญาณบ้าๆนั้นเงียบลงสักที


ติ๊ด ติ๊ดด


“จะไปไหนก็ไปไม่ต้องมาให้เจออีกเลยยิ่งดี”


“ไม่ ไม่ ฮึกก เอมไม่ให้น้ำไปไหนทั้งนั้น ฮึกก เอมขอโทษ อึกก” 


สายตาคมมองไปที่เส้นสัญญาณที่มันเริ่มกลายเป็นเส้นเล็กๆก่อนที่เธอจะรู้สึกว่านิ้วมือของคนที่เธอกุมมือเอาไว้มันค่อยๆยกขึ้นมาสัมผัสกับมือเรียวของเธอช้าๆ


“น้ำ น้ำ ได้ยินเอมไหม”


ติ๊ดด ติ๊ดดด


“เอมเชื่อน้ำนะเอมเชื่อน้ำทุกอย่างเลย”


ติ๊ดด ติ๊ดดดด ติ๊ดดดดด


“เอมรักน้ำ ฮึกกก ที่รัก รักน้ำ”


ติ๊ดดด ติ๊ดดดด ติ๊ดดดดดดดด


“ที่รัก ฮือออ ได้โปรดดด ฮึกก กลับมา กลับมา !!!!


ติ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด








มาต่อตอนจบก่อนกำหนดให้ด้วยความใจดี (หรา)

ก็เค้าบอกแล้วว่ามันไม่ได้โหดร้ายอย่างที่คิดเน๊าะ คิคิ

รักนะคะ เจอกันใน (Girl)Friend ค่ะ



 







ผลงานอื่นๆ ของ an_2519

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

25 ความคิดเห็น

  1. #25 Mlss
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 16:02

    จะมีต่อไหมอ่ะอยากให้ฟื้นขึ้นมากสงสารเอมรีบมาต่อเร็วๆๆนะไรท์

    #25
    0
  2. วันที่ 11 กันยายน 2561 / 21:13
    .....พลาดละเราเนี้ยพลาดดด
    #24
    0
  3. #23 jts-th19
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 22:36
    อ่ะจ่ะ เข้ามาทำไม กูเนี่ยย มาทำไม !!! เสียน้ำตามั้ยล่ะ อื้อหือ 
    #23
    0
  4. #22 lookmai
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 20:12
    ไรด์ ทำไมทางเลือกอ่านไม่ได้อ่ะ ช่วยทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมอ่า น้าไรด์น้าาาา อยากอ่านอ่าาาา น้าาา
    #22
    0
  5. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:35
    นึกว่าจะจบตั้งแต่ครึ่งแรก พออ่านจบระลึกได้เลยว่าไม่ควรเข้ามาอ่านจริงๆ
    #21
    0
  6. #20 Kwang
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 10:46
    ไรท์รู้ไหมว่าอ่านเรื่องนี้แล้วเปิดเพลงเอาที่สบายใจฟังไปด้วยน้ำตาไหลเป็นทางเลย โคตรเศร้า มาต่ออีกนิดได้ไหม อินจัด
    #20
    0
  7. #19 ................................
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 09:11
    ถ้าจะจบแบบนี้ เราว่าไรท์ไม่ควรมาต่อนะ ควรปล่อยให้มันจบตั้งแต่ตอนครึ่งแรกที่เอมน้ำทะเลาะกันแล้วก็ปรับความเข้าใจกันจนสำเร๊จ

    เพราะการที่มาต่อมันได้มีสาระอะไรเพิ่มมาเลย คือมันก็เหมือนและเข้ารูปแบบเดิมคือเอมงอน หึง และไม่ยอมฟังน้ำ
    #19
    0
  8. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 00:38
    ร้องไห้ทันทีนี่จบแล้วหรอ
    #18
    0
  9. วันที่ 27 เมษายน 2559 / 21:39
    ก่อนอื่นเลยนั้น...
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด แกทำกับสามีชั้นแบบนี้ได้ยังง๊ายยยยยยย????????????????????????????????
    **กลับสู่โหมตสาระ** ความเอาแต่ใจของเอมหาลิมิตไม่ได้จริงๆแหละค่ะ คิดว่าง้อกันเสร็จในห้องน้ำแล้วสถานการณ์จะคลี่คลายลงซะอีก สรุปคิดผิด? เอมหาเรื่องน้ำได้โคตรผู้หญิงอ่ะ(ก็ผู้หญิงนี่หว่า????)เอะอะฟื้นเรื่องเก่ามาชำแหละ แต่บทตรงเอมโทษว่าที่เอมต้องเป็นแบบนี้เพราะพฤติกรรมน้ำนั่นแหละ โห่..คุณคะ เป็นเราๆก็เส้นอดทนขาดเหมือนกันนะ สรุปที่ทำตัวดีมาทั้งหมดไม่มีค่าเลยอ่ะเจอประโยคนี้เข้าไป ...ส่วนอิตอนฝันว่าพาขับรถง้อนี่เริ่มสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีละ แล้วก็โคร้มมม ???????????? นั่นแหละ ... แต่อีกใจนึงแอบสะใจนะ ถ้ามองในแง่ฟิค คือสมควรโดนแบบนี้อ่ะ เป็นไงล่ะยะไล่เค้าไปจากชีวิต เค้าไปจริงแถมไปแบบไม่มีวันหวนกลับมาอีกเลยด้วย
    ปล.เกลียดความเย็นชาของไรท์มากค่ะ จะใจร้ายกับน้ำไปถึงใหน ในฐานะเมียน้ำนี่รับไม่ได้อย่างแรงค่ะ ฮือออออออTT
    #17
    0
  10. #16 เกลียดดด
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 21:16
    นี่คือจบแล้วเหรอ จบได้เลวร้ายมากกก บ้าจริงไม่น่าเข้ามาอ่านเลย
    #16
    0
  11. #15 Moon
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 21:15
    งือจบดราม่าซะงั้น....
    #15
    0
  12. #14 เด็กน้อยของเอม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 16:12
    มันน่ารักมากกกกก ฮือออ
    #14
    0
  13. #13 InUyaSHa21 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 07:17
    พหวีดดดดดดดดดดดด ครึ่งนึงก็ยังดี~ ดีมากเลยแหละ หวานเชียว
    ฉากที่น้ำนอนอยู่คือน่ารัก ฉากเอมหันมาทำหน้าเหวี่ยง อุเหม่..สวย??
    เอมในเรื่องอารมณ์คงเส้นคงวาจริงๆ อารมณ์ร้อนน่ะ ฮือออออออ
    ไอหมีหลุดตะคอกเพราะคุณนายเธอพูดไม่รู้เรื่องอ่ะ????????????
    ปกติไอหมีคงจะเป็นคนร้อนเหมือนกันสินะ แต่อยู่กับนายแม่ต้องเย็นช่าย?
    ขึ้นต้นดราม่าตรงกลางหวาน ขอให้ตอนจบลงท้ายด้วยดี *สวดมนตร์*????????
    ปล.ไม่นึกว่าจะแต่งฟิคแบบอิงชีวิตศลป หุหุ -w-
    #13
    0
  14. #12 lovely
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 01:22
    หุหุ ลุ้น....
    #12
    0
  15. #11 nok
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 22:39
    ต่อเร็วๆไวอยากรู้พวกคุณสาเขาทำอะไรกัน
    #11
    0
  16. #10 Moon
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 21:28
    คุณสามี... แหมๆๆๆๆ หมั่นใส้
    #10
    0
  17. #9 Nok
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 16:02
    รออออ สมน้าหน้าเอม ถ้าน้ำไม่กลับมา



    ห้ามค้างนะไรท์
    #9
    0
  18. #8 pongpangmc (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 15:30
    น้ำ.....เกิดอะไรขึ้น รอออเลย
    #8
    0
  19. วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:52
    ไรท์ขราาาาาา น้ำจะไม่เป็นอะไรใช่แมะ อินนนนนน
    #7
    0
  20. #6 iaifnoii (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:26
    รอติดตามนะค๊าา ^^
    #6
    0
  21. วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:24
    อิงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง  มุ้งฟริ้งฟรุ้งฟริ้งบ้านแกสิ =[]=!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    แต่เราจะไม่โวยวาย เพราะเรารอแนวนี้มานานแล้ว55555555+
    ทำไมเปิดเรื่องมาเมนชั้นไม่มีบทพูดเลยอ่ะ อ๋อนอนอยู่ ..ลิม
    แกเล่นเขียนเอาบทสรุปมาเล่าย้อนอดีตงี้ ความเป็นไปได้ให้จบแฮปปี้คงมีน้อยแต่ก็ยังหวังให้แฮปปี้นะ 
    รีบเอาตอนเต็มมาลง ไม่งั้นจะทวงทุกสองชั่วโมง ..........................................

    /ชมนิดนึงก็ได้/ ชอบภาพที่บรรยายฉากน้ำนอนบนเตียง เก็บรายละเอียดแม้กระทั้งเส้นชีวิตบนเครื่องช่วยหายใจ 
    แล้วก็อุณหภูมิร่างกาย เอาใจช่วย น้ำต้องรอด ไม่เอาเศร้าแต่เศร้าก็ดี(?) TT
    #5
    0
  22. #4 jan_jts
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:22
    ต้องเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ ฮือออออออ เปิดเรื่องมาก็รู้สึกว่าต้องหาทิชชู่ไว้ใกล้ๆ 55555
    #4
    0
  23. #3 paa
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:20
    ไรท์จ๋าาา เรื่องGirl friendหายไปไหนอ่าาาา
    #3
    0
  24. #2 ไร้ตัวตน
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:14
    รอๆค่ะ ต้นเรื่องก็หน้าอ่านหน้าติดตามแล้ว
    #2
    0
  25. วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 14:07
    เปิดเรื่องมาได้น่าติดตามมากค่ะ รอนะคะ
    #1
    0