Play Game เกมส์ร้ายรัก ต่อต้านหัวใจยัยตัวดี

ตอนที่ 19 : 18 : ชอบเพิ่มขึ้นบ้างหรือยัง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 58

18

ชอบเพิ่มขึ้นบ้างหรือยัง?

แสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้าส่องเข้ามากระทบกับตาของฉัน ก่อนที่ฉันจะค่อยๆ เปิดม่านตามองดูบริเวณรอบๆ นี้ฉันมาอยู่ในนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย! จำได้ว่าเมื่อคืนฉันแอบออกไปคุยโทรศัพท์กับซีเวียร์และซิวเวอร์ก่อนที่จะดูดาวต่อ หลังจากนั้นฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย......

หรือหลังจากนั้นฉันจะหลับไป แต่ถ้าฉันหลับไป แล้วจะมาอยู่ในนี้ได้ไงกัน!

ฉันค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นอน ก่อนจะหันไปมองผู้ร่วมเต็นท์อีกคนที่ตื่นนานแล้ว เมื่อเขาเห็นอย่างนั้นก็แอบส่งยิ้มบางๆ ให้

“ ตื่นแล้วเหรอ หึ ” เขาเอ่ยขึ้นก่อนที่จะขยับเข้ามาใกล้

“ พะ...พี่พีเจ ”

“ อรุณสวัสดิ์ครับ ^^

“ ... ”

“ ไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ ”

“ พูดอะไรละคะ ”

“ ก็... ” พี่พีเจเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะส่งยิ้มให้เล็กน้อย ชั่งเป็นรอยยิ้มที่ไม่น่าไว้ใจจริงๆ

“ ... ”

“ เรื่องเมื่อคืนว่าไง ”

“ ...! ” ฉันถึงกับนิ่งเงียบแล้วจ้องหน้าเขาเล็กน้อย ให้ตายเถอะ! อย่าบอกนะ ว่าเขารู้น่ะว่าฉันแอบหนีมาคุยโทรศัพท์ข้างนอกน่ะ แล้วอย่าบอกนะว่าเขาได้ยิน แล้วอย่าบอกนะว่า.....

อ๊ากกกกกกก อย่าบอกนะว่าเขาเป็นคนอุ้มฉันเข้ามานอนในนี้ ToT

“ ... ”

“ ก็...ก็ไม่มีอะไรนี้ค่ะ ^^;

“ แน่ใจเหรอครับ ”

“ ...!

“ อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ ที่เราแอบรอให้พี่ให้พี่หลับก่อนแล้วค่อยหนีออกไปดูดาวข้างนอกน่ะ ”

=[]=

“ อย่าโกหกนะ - - เด็กดื้อ ”

“ คำก็เด็ก สองคำก็เด็ก รีอาโตแล้วนะ ”

“ แต่ก็เด็กกว่าพี่ป่ะ ” เขาเอ่ยขึ้น ก่อนที่ยักคิ้วให้ข้างนึงเป็นเชิงถาม

“ ... ”

“ เร็วๆ สิ ยอมรับมาได้แล้ว ”

“ ._. ก็ได้ รีอาหนีออกไปดูดาวจริง ”

“ แล้วก็คุยโทรศัพท์กับเพื่อนด้วยใช่ไหมล่ะ ^^ ” พี่พีเจเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปากเล็กน้อยราวกับรู้ทันฉันทุกอย่าง

“ ฮ่ะ! จะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อพี่หลับแล้วนี้ ”

“ นั้นไง! ยอมรับมาแล้วว่าแอบหนีตอนพี่หลับ ฮ่าๆ ”

=[]=

“ พี่หลับแล้วก็จริง แต่ยังหลับไม่สนิทต่างหาก รีอาทำอะไรพี่รู้หมดแหละ ”

=[]= พะ...พี่... ”

“ แต่ว่าตอนนั้นพี่แกล้งหลับน่ะ ตอนรีอาเรียกพี่ก็ได้ยินนะ แต่ไม่โต้ตอบ ตอนที่รีอาแกะมือพี่ออก พี่ก็รู้สึกนะ เลยพยายามกอดให้แน่น จนรีอาต้องใช้แรงอย่างเยอะกว่าจะแกะออกได้ ”

=[]=

“ พี่รอรีอาให้ออกไปจากเต็นท์สักพัก ก่อนที่จะค่อยลืมตาขึ้นมา แล้วค่อยออกไป เพื่อที่จะตามรีอากลับเข้ามา แต่...ก็เห็นเราหยิบโทรศัพท์โทรคุยกับเพื่อนเสียก่อน ก็เลย.... ”

“ ก็เลยแอบดูอยู่ห่างๆ เหรอคะ - -  ”

“ อาหะ ^^; ก็แอบดูอยู่ห่างๆ แหละ ”

“ แน่ใจนะว่าไม่ได้แอบฟัง? ” ฉันเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ ถ้าเกิดว่าเขาแอบขึ้นมา คนที่ซวยก็คือฉันนะสิ ทั้งซวย ทั้งอายเลยแหละ

^^; แหะๆ ก็... ”

“ ... ”

“ ก็...ก็ยอมรับว่า...แอบฟังไปนิดนึง -/////- ” พี่พีเจเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะทำหน้าแบบเขินๆ ก่อนจะส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารัก กรี๊ดดดดดดดดดด ฉันจะบ้าตายแล้วนะ >< นี้เขารู้หมดเลยเหรอเนี่ย! ผู้ชายอะไรเร็วชะมัด แล้วอย่างนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย

ทั้งเขิน ทั้งอาย

และ...ไปไม่เป็น!

=0=///=  ”

“ ก็...ก็ถ้าพี่ไม่มาแอบดู แล้วแอบฟังอย่างนี้ จะได้รู้อะไรดีๆ ที่เราคุยกับเพื่อนเมื่อคืนเหรอ -////- ”

“ พี่พีเจ!

“ ครับ ^^

“ นิสัยไม่ดี แอบฟังคนอื่นเขาคุยกันทำไม ไม่มีมารยาท -3- ” ฉันว่าเขากลบเกลื่อนความเขินอาย ผู้ชายอะไร ทำไมถึงมีนิสัยแบบนี้กัน

“ พึ่งรู้ว่าพี่ก็มีมารยาทกับเขาด้วยเหรอเนี่ย ^^

“ ด้านจริงๆ - - ”

“ ด้านไหนๆ ก็หล่อ  ด้านไหนๆ ก็ดี ”

“ หน้าด้านต่างหาก! ” ฉันเอ่ยเต็มประโยคกลับไป ให้ตายเถอะนี้ใช้คำย่อแล้วยังไม่เข้าใจอีกเหรอไง ยังจะมาชมตัวเองอีก บ้าที่สุด! ทำไมเกิดเรื่องนี้กับฉันแต่เช้าด้วยเนี่ย

“ ว้าวๆ เดี๋ยวนี้รุนแรงจังนะ ”

“ ... ”

“ แล้วรู้ไหม ว่าคนหน้าด้านอย่างพี่เนี่ยสามารถทำอะไรได้บ้าง ^^ ” พี่พีเจเอ่ยขึ้นก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหาฉันแล้วคร่อมร่างไว้ แขนทั้งสองของเขาใช้กั้นขังฉันเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้ ก่อนที่เขาจะโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราสองคนชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดลงหน้า ทำให้ฉันถึงกับหลับตาปี๋ ไม่กล้าลืมตาขึ้นมามองทีเดียว เพราะฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันและเขาอยู่ใกล้กันมาก

“ ... ”

“ ทำหน้าแบบนี้ อยากให้จูบเหรอ... ”

“ ...! ” ฉันถึงกับลืมตาขึ้นมาสบตากับเขาทันที เมื่อได้ยินอย่างนั้น ก่อนที่จะเห็นเขายกยิ้มเล็กน้อย แล้วหัวเราะในลำคออย่างขำๆ กับท่าทางตกใจของฉัน

“ เพิ่งรู้นะว่าเดี๋ยวนี้เราชอบอะไรรุนแรง ”

“ ...ปะ...เปล่าสักหน่อย ”

“ แล้วอยากให้พี่เป็นแบบนั้นเปล่าครับ ”

“ มะ...ไม่ ช่วยถอยห่างออกไปด้วย ”

“ พี่จะไม่ถอยจนกว่าจะได้คำตอบที่แน่นอน ” พี่พีเจเอ่ยอย่างแผ่วเบา ลมหายใจร้อนๆ บนใบหน้าทำให้ฉันรู้สึกประหม่าและใจเต้นแรงตึกตักมากขึ้นเหมือนสั่งเรียกร้องว่าต้องการสิ่งใด

“ ... ”

“ ที่คุยกับเพื่อนเมื่อคืนนั้นจริงไหมความรู้สึกที่เกิดขึ้นมาที่เล่าให้สองคนนั้นฟังนั้นจริงไหม... ”

“ ... ”

“ ตอบพี่สิ เผื่อพี่จะได้รู้และช่วยอะไรได้บ้าง ”

“ พี่ช่วยอะไรรีอาไม่ได้หรอกค่ะ ”

“ แล้วมันจริงไหมล่ะ ”

“ ... ”

“ ... ”

“ ค่ะ มันคือความจริงทุกประการเลยค่ะ ” ฉันเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงถอนหายใจเล็กน้อยอย่างเหนื่อยๆ สุดท้ายฉันก็หนีไม่พ้นความจริงเลยสินะ ทำไม ทำไมกัน!

“ ... ”

“ ... ”

“ แล้วหวั่นไหวกับพี่เปล่า ”

“ ... ”

“ ตกหลุมรักพี่ยัง ”

“ พี่พีเจ... ”

“ ชอบเพิ่มขึ้นบ้างหรือยัง?

“ ฉันไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ ” ฉันเอ่ยขึ้น ก่อนที่จะค่อยเอาหน้าถอยห่างเล็กน้อย ส่วนเขาก็ยังนิ่ง รอฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อออกไป

“ ... ”

“ บางที...ฉันก็ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน ”

“ งั้นเอาอย่างนี้นะ... สมมติว่า.. ”

“ ... ”

“ ตอนนี้...เราสองคนไม่ได้เล่นเกมส์บ้าๆ นั้นกันอยู่  ไม่มีความรู้สึกที่อยากจะเอาชนะ และพี่กำลังจีบเราแบบจริงจังอยู่... ”

“ ... ”

“ แล้วเราก็กำลังเปิดใจให้พี่อยู่ จะว่ายังไง ”

“ พี่พีเจ... ” ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาขึ้น ก่อนที่จะเข้าไปนัยน์ตาเขาด้วยความสับสนและไม่แน่ใจในตัวเขาเลยว่าต้องการสื่ออะไรกันแน่ ต้องการให้ฉันพูดอะไรออกมากัน

“ เรารู้สึกยังไงกับพี่กันแน่ ”

“ พี่ก็รู้ความรู้สึกฉันไปหมดแล้วนี้ จะถามอะไรอีก ”

“ แล้วทำไมเราไม่ยอมรับพี่สะทีล่ะ ”

“ เพราะว่าฉัน... ”

“ ... ”

“ เพราะว่าฉันกลัว ฉันไม่แน่ใจอะไรในตัวพี่เลย ” ฉันเอ่ยตอบกลับไปตามความรู้สึก ใช่! ตอนนี้ฉันกำลังกลัวความรู้สึกตัวเอง กลัวว่าฉันจะชอบเขา และกลัว...ว่าสุดท้ายแล้วคนที่เจ็บจะเป็นฉัน

“ ... ”

“ ฉันไม่อยากแพ้ ไม่อยากแพ้กับใจของตัวเอง ”

“ เราไม่ได้แพ้สักหน่อย ”

“ แต่ถ้าแพ้แล้วมันเจ็บนี้ อีกอย่างคือ...ฉันไม่อยากแพ้พี่ ”

“ แล้วพี่ต้องทำยังไง ถึงจะชนะใจเราได้สักที ”

“ ทำให้ฉันมั่นใจสิ ”

“ ...!

“ ทำให้ฉันมั่นใจในตัวพี่ เชื่อใจพี่ ทำให้ฉันรักพี่เหมือนที่พี่รักฉัน และ... ”

“ ... ”

“ ทำให้ฉันมั่นใจ ว่าพี่เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ”

 

 

[ PJ ]

ผมนิ่งเงียบ ฟังทุกสิ่งที่เธอพูดออกมา มันเป็นหนทางเดียวที่ผมจะสามารถเอาชนะใจคนอย่างรีอาได้ ที่แท้ที่เธอยังไม่ยอมรับผม เพียงเพราะเธอกำลังกลัวนี้เอง....

ไม่ใช่เธอคนเดียวสักหน่อยที่กลัว เพราะผมเองก็กลัว

กลัวที่จะเสียเธอไป...

ผมอยากทำทุกวิธีทางให้เรื่องมันจบสักที

“ ... ”

“ พี่ทำได้เปล่าเถอะ ทั้งหมดที่พูดมาน่ะ ”

“ แล้วใครบอกว่าคนอย่างพี่จะทำไม่ได้กันล่ะ ” ผมเอ่ยขึ้น ก่อนยกยิ้มขึ้นมาน้อยๆ ถ้าคิดจะเปลี่ยนตัวเองจริงๆ มันก็ทำได้แหละหน๊า เพื่อคนที่เรารัก ก็ย่อมทำได้ทุกสิ่ง

แม้กระทั่ง...เปลี่ยนแปลงตัวเอง

“ ...?

“ พี่จะทำ และทำมันให้ได้ ”

“ แน่ใจ? ” รีอาเอ่ยขึ้นก่อนจะยักคิ้วอย่างสงสัยว่าคนอย่างผมจะทำจริงหรือเปล่า แล้วเดี๋ยวรู้กัน หึหึ

“ 100%

“ หึ ขอให้เป็นอย่างที่พูดล่ะกัน ”

“ อย่าห่วงพี่เลย ห่วงตัวเองดีกว่านะ ^^

“ ... ”

“ เตรียมใจให้ดีๆ แล้วกัน เพราะพี่จะไปขโมยมาให้หมดเลยแหละ ”

“ ...!

“ อย่าเผลอละกันนะครับ รอบนี้ใช้เวลาไม่นานเลยสักนิด อาจจะแค่วันหรือเป็นสัปดาห์ด้วยซ้ำ ”

“ ...มะ...ไม่แน่หรอก ”

“ ไม่มีอะไรแน่นอนเสมอไป แต่ถึงยังไง เรื่องนี้สำหรับพี่มันต้องจบสักที ”

“ ... ”

“ พี่รอมานานแล้วนะ หลายปีแล้ว ”

“ ... ”

“ พี่ทนรอไปนานกว่านี้ไม่ได้หรอกรีอา ”

“ ... ”

“ ดั้งนั้น...ก็ช่วยใช้ความรู้สึกเราตัดสินใจพี่ด้วยล่ะ ”





















 

------------------------------------------------------------------

สวัสดีงามๆ อีกครั้งนะคะ ^0^ สุขสันต์วันนักเขียนย้อนหลังแปป ฮ่าๆ ไรท์ก็เพิ่งรู้เหมือนว่าเมื่อวานเป็นวันนักเขียน วันนี้เลยมาอัพต่อให้เลย ><  เอาแล้วไงค่ะ ไหนกลายเป็นว่าพี่พีเจรู้หมดเลยล่ะเนี่ย ฮ่าๆ ก็เรื่องนี้ก็ใกล้เข้าสู่ตอนจบมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะคะ อย่าลืมติดตามเรื่องอื่นๆ ของไรท์ด้วยนะ ยังไงก็อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กันด้วยนะคะ

~~ ขอบคุณค่ะ ~~

By : Amy07

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #20 Fresh032 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 19:34
    สนุกมากเลยค่าาาไม่อยากให้จบเลยยไรท์สู้ๆนะคะะ
    #20
    0