I NeEd YOu 43 [Gyumyung]

ตอนที่ 6 : I NeEd 643

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

I NeEd 643









"อูฮยอนฮยอง! มาได้ไงครับเนี่ย" ผมตกใจจนเสียงหลงเมื่อเห็นอูฮยอนฮยองมาหาที่นี่ แถมยังนั่งรอจนคนอื่นมองเต็มไปหมด





ซึ่งที่นี่ของผมก็หมายถึงกองถ่ายนี่แหล่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าฮยองเขามาได้ไง แต่ทำผมตกใจมาก ไม่คิดว่าจู่ๆฮยองเขาจะมาหาอยู่ที่นี่ 








"ก็ขับรถมาไง" และบางทีผมก็ไม่ควรถามอะไรที่ทำให้อูฮยอนฮยองกวนได้แบบนี้






ผมทำหน้าหน่าย ก่อนจะยู่ปาก ผมทำแบบนี้เวลาโดนกวนหรือมีคนมาเล่นมุขแป้กใส่บ่อยๆ ทำจนติดเป็นนิสัย และทำจนคนบางคนชอบหยิกแก้ม คนบางคนที่อยู่ในกรม คนบางคนไม่มีตา ไม่สิ ตาเล็กน่ะนะ 






"ล้อเล่นน่า ฮยองว่าง เลยจะมาเฝ้านาย" 






"เฝ้าผม? ยะ... อย่าบอกนะว่าฮยองจะมาเฝ้าผมทั้งวันน่ะครับ" 





"คิดถูกแล้ว" อูฮยอนฮยองเปลี่ยนท่านั่งมานั่งไขว่ห้าง ผมได้แต่มองอีกคนตาปริบๆ





เอาจริงดิ? อูฮยอนฮยองจะมาเฝ้าผมเนี่ยนะ แม่!! มันเรื่องจริงหรอ! 



















โอเค! เอาเป็นว่ามันคือเรื่องจริง อูฮยอนฮยองมานั่งเฝ้าผมจริงๆ แล้วก็เฝ้าจริงจังด้วย ผมได้แต่คอยมองเป็นระยะ เพราะกลัวว่าอูฮยอนฮยองจะเบื่อ แต่มองไปทีไรอูฮยอนฮยองก็มีแต่นั่งกดโทรศัพท์ไปเรื่อย พอผมพัก อูฮยอนฮยองก็มาถามนู่นนี่ เช่นเหนื่อยมั้ย? น้ำมั้ย? หิวมั้ย? 




เทคแคร์ผมดีมาก เมเนฮยองเองก็ปล่อยให้อูฮยอนฮยองอยู่กับผมโดยไม่โต้แย้งอะไร ปกติก็จะไล่กลับไปทำงาน หรือไม่ก็กลับไปพัก แต่ครั้งนี้คงเหนื่อยจะไล่เลยให้อยู่



ผมได้แต่เออออตามฮยองเขา เพราะฮยองเขาอุตส่าห์มา แถมยังเอาขนมมาเยอะแยะ แต่ละอันนี่ของชอบผมทั้งนั้น แต่ผมไม่ได้เห็นแก่กินนะ ผมแค่เสียดายของที่อูฮยอนฮยองเขาซื้อมาเฉยๆ



อูฮยอนฮยองเป็นคนใส่ใจคนอื่น ไม่แปลกที่อูฮยอนฮยองจะรู้เรื่องคนอื่นมาก ฮยองเขาใส่ใจแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆน้อยๆ ไม่แปลกที่จะมีคนมากมายรักฮยองมากขนาดนี้ ไม่เหมือนผม ที่สนใจแค่ตัวเอง 




"มยองซูดูนี่สิ แมวนี่เหมือนบยอลเลยอ่ะ" อูฮยอนฮยองชี้ให้ผมดูแมวในโทรศัพท์ที่หน้าเหมือนบยอล เหมือนก็จริงแหละ แต่แมวตัวนี้น่าจะไม่ขี้เกียจเหมือนบยอล


"ฮื่ออ น่ารักมากเลยอ่ะฮยองง"และผมก็แพ้แมวในโทรศัพท์ตัวนี้ซะแล้ว ให้ตายสิ สายตาแมวตัวนี้น่ารักจริงๆ


"ชอบหรอ" 


"ชอบสิครับ ฮยองก็รู้อ่ะ" ผมตอบแบบไม่เงยขึ้นมองเพราะแมวตัวนี้มันน่ารักมาก ขนฟูๆแบบนี้ถึงจะไม่ใช่แนวผมสักเท่าไหร่แต่มันก็ใช่ว่าจะไม่ดึงความสนใจจากผมไปได้


"เลี้ยงเพิ่มอีกซักตัวมั้ย" ผมเงยหน้าขึ้นมาหลังจากที่ได้ยินอูฮยอนฮยองพูด 


"ไม่เอาดีกว่า ดูอย่างบยอลสิ ผมเลี้ยงแล้วกลายเป็นแมวขี้เกียจได้ยังไงก็ไม่รู้" ผมส่ายหน้ารัวๆ เมื่อเห็นบยอลน้อยเป็นตัวอย่างแล้ว อีกอย่าง เจ้าบยอลมันขี้น้อยใจ เดี๋ยวเอาตัวใหม่ไปมันก็งอนผมสิ


"ก็มยองซูขี้เกียจ" อูฮยอนฮยองมองหน้าผมขณะที่ตัวเองก็พูดไปด้วย


"ผมไม่ได้ขี้เกียจซะหน่อย" ผมยู่ปากพลางใช้มือกอดอก ไม่รู้ทำไม แต่มันติดเป็นนิสัย ชอบทำอะไรแบบนี้เวลาทำเหมือนน่ะ


"จริงหรอ" 


"ฮยองพูดเหมือนไม่เชื่อ" 


"เชื่อก็บ้าแล้ว วันๆเอาแต่นอน สงสารบยอลมากเลยเนี่ย" อูฮยอนฮยองละสายตาจากผมไปมองแมวในโทรศัพท์แทน สายตาหงอยๆสื่อให้เห็นว่าสงสารบยอลจับใจ


"แมวนั่นขี้เกียจกว่าผมอีกนะ" 


"มยองซูก็ขี้เกียจเหมือนกัน" อูฮยอนฮยองละสายตาจากโทรศัพท์ขึ้นมาจ้องมาจ้องหน้าผมพร้อมยิ้มไปด้วย แต่ผมไม่ปลื้มเท่าไหร่เนี่ยสิ ผมเลยยู่ปากอีกครั้ง


"ไม่ต้องทำหน้างั้นเลย ไม่งั้นวันนี้ไม่เลี้ยงข้าวนะ" 


"ห้ะ!! ฮยองจะเลี้ยงข้าวผมหรอ?!" ผมตาโต เพราะคำว่าเลี้ยงข้าวของอูฮยอนฮยอง แต่ผมไม่ใช่คนเห็นแก่กินนะ ผมแค่ไปตามมารยาท มารยาทไง! 


"ตอนแรกก็กะว่างั้นแหละ แต่พอมาเจอลูกเหมียวเถียงฉอดๆก็เปลี่ยนใจ จะกลับละ" 


"งื่อออ ฮยองง" อูฮยอนฮยองที่กำลังจะลุกทำให้ผมพรวดไปคว้ามือไว้ไม่ให้ไปไหนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเขย่ามือไปมา 


"อะไรล่ะ" 


"อยู่นะๆ เลี้ยงข้าวผมหน่อยน้าา" ผมทำหน้าน่าสงสารสุดขีดเพราะขาดคนเลี้ยงข้าว เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยอยากใช้เงินตัวเองสักเท่าไหร่ ทำแบบนี้จนคนในกองหันมามองเป็นตาเดียวกัน ให้ตายสิ มองอะไรกันนักหนาล่ะนั่น


"เหมียวๆก่อน" 


"ง่ะ" ผมปล่อยมือฮยองเขาทันที เพราะสิ่งที่ฮยองเขาบอกให้ทำ ก็คือการยกมือขึ้นมาสองข้างแล้วร้องเหมียวๆเหมือนแมวเกาหน้า ผมก็อยากทำนะ ติดอยู่ที่ว่าผมทำแล้วเหมือนแมวเกาขี้กลากเนี่ยสิ แถมยังถูกจ้องโดยสายตาของคนทั้งกองอีก


"งั้นกลับ" 


"เหมี๊ยว~" ช่วยไม่ได้อ่ะ ก็ฮยองเขาจะกลับนี่ ผมไม่อยากให้กลับอ่ะ ผมก็ต้องทำ ฮือออออ หมดแล้วภาพลักษณ์ ไม่เหลืออะไรให้ปกป้องแล้ว ภาพที่ผมยกมือขึ้นมาเกาหน้าแล้วร้องเหมียวได้แบ๊วสุดชีวิตเมื่อครู่ยังติดอยู่บนหัว และคาดว่าน่าจะติดตลอดไปด้วย หมดกัน


"น่ารัก" 


"ครับ?" เหมือนผมจะได้ยินอะไรแปลกๆ แต่ได้ยินไม่ค่อยชัดแฮะ 


"เปล่าๆ เลี้ยงก็เลี้ยงๆ" อูฮยอนฮยองนั่งลงตามเดิม ผมเลยนั่งลงตาม พร้อมกับคุยเรื่องสัพเพเหระต่อ ส่วนผมก็ได้แต่ยิ้มเพราะเย็นนี้มีคนเลี้ยงข้าว ช่วยไม่ได้นี่นา ถ้าผมไม่ไปมันก็เสียมารยาทอ่ะ จริงมั้ย? 
















ยอมรับว่าผมกินเยอะพอสมควร มีคนเลี้ยงก็งี้แหละ คุมปากคุมท้องยาก เห็นอะไรก็อยากกินไปหมด ให้ตายสิ กินเยอะแบบนี้จะเอาเวลาที่ไหนไปลดล่ะ ช่างเถอะ กินได้กินไป ตายไปก็ไม่ได้กิน ห่วงรูปร่างตัวเองตลอดจะกินได้ยังไง



และผมก็ผลาญเงินอูฮยอนไปเยอะด้วย ไม่รู้หมดไปเท่าไหร่ แต่พอผมบอกจะจ่ายเองทีไรก็ชิงจ่ายก่อน พอผมแอบจ่ายก่อนก็งอน พองอนผมก็ต้องง้อด้วยท่าเหมียวๆอีก ผมควรทำยังไงกับฮยองคนนี้ดี 



เข้าๆออกๆหลายร้านจนพอใจก่อนจะโดนพากลับมาส่งที่คอนโดตัวเอง คิดได้ว่าต้องรู้สึกผิด แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เพราะบางทีถ้าพูดพาลจะทำให้อูฮยอนฮยองงอนอีก ผมไม่อยากทำท่าแมวเกาหน้าให้คุณยามดูหรอกนะ



"ขอบคุณสำหรับมื้อนี้นะครับ" ผมพูดพอถึงหน้าคอนโดแล้ว


"ก็ถือว่าคุ้มนะ" อูฮยอนฮยองพูดคำที่ผมไม่เข้าใจอีกครั้ง อะไรคุ้มอ่ะ? ผมเห็นแต่ฮยองเขาเสียๆ เสียเยอะด้วย คุ้มตรงไหน แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ใช่เงินผมนี่นา อิอิ


"แล้วฮยองจะเข้าข้างในก่อนมั้ยครับ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" ผมเอ่ยปากชวน


"ไม่เป็นไรหรอก มยองซูพักเถอะ เหนื่อยกว่าฮยองอีก" 


"งั้น... กลับดีๆนะครับ" ผมยิ้มให้อูฮยอนฮยองก่อนจะโบกมือเป็นเชิงบ๊ายบาย


"คร้าบ" อูฮยอนฮยองยิ้มพร้อมกับขับรถออกไป ส่วนผมก็ได้แค่เดินเข้าไปข้างใน พร้อมกับสายตาแปลกๆของคุณยาม












ผมนั่งพิจารณาวันนี้อยู่สักพักก่อนจะลุกไปอาบน้ำเพราะเหนื่อยมาก ก่อนจะมาอ่านหนังสือของซองกยูฮยองต่อ เนื้อหาก็ยังคงเป็นเรื่องของการตอบคำถามที่ผมแทบจะจำไม่ได้ว่าผมถามตอนไหน 


และผมเพิ่งรู้ว่า ที่หน้าสุดท้ายของหนังสือ มีรูปผมกับฮยองเขาติดไว้อีกสองสามรูป เป็นรูปที่ถ่ายด้วยกันเมื่อนานมาแล้ว ไม่คิดว่าซองกยูฮยองจะยังเก็บไว้


นั่งเล่นกับบยอลเพราะกลัวแมวงอนสักแป๊บ ก่อนจะคิดได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้คุยกับซองกยูฮยองเลย ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่ผมจำได้ขึ้นใจ แต่มันจะดีหรอ ดึกป่านนี้ไม่ใข่ฮยองเขานอนแล้วหรอ



แต่ถ้าไม่โทรไปฮยองเขาก็จะน้อยใจนี่นา เพราะงั้นผมเลยกดโทรหาเบอร์คนที่ผมคิดถึงก่อน ก่อนจะมีเสียงติ้ด เป็นสัญญาณบอกว่าอีกฝ่ายรับสายแล้ว



"ฮยองงงง" ไม่รอให้ฮยองพูดก่อน ผมก็รีบพูดขึ้นทันที เพราะดีใจแหละมั้ง ไม่ได้คุยกันทั้งวันเลยนี่


[ว่าไงตัวแสบ ทำไมวันนี้ช้าจัง] เสียงปลายสายเอ่ยขึ้นเหมือมเดิม เสียงทุ้มๆแหบๆ เป็นเสียงที่ผมได้ยินทุกวัน


"คือ... ผมเพิ่งไปกินข้าวกับอูฮยอนฮยอง... น่ะครับ" ผมพูดช้าเพราะเพิ่งนึกได้ว่าซองกยูฮยองกับอูฮยอนฮยอน.... เขา.... เลิกกัน


[งั้นหรอ อร่อยมั้ย] แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีน้ำเสียงท่บ่งบอกถึงความน้อยใจหรือเสียใจเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังถามอีก 


"ครับ" 


[งั้นพรุ่งนี้เราไปกินข้าวกันมั้ย มยองซูว่างหรือเปล่า] 


"ว่างครับ" ผมเป็นโรคภูมิแพ้สำหรับคำว่าว่างมั้ยของซองกยูฮยองเสมอ ไม่ว่างฮยองเขาพูดคำนี้เมื่อไหร่ ผมก็จะตอบว่าว่างเสมอ





ให้ตายสิ





[ดีเลย แล้ววันนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยมั้ยหืม?] 


"เหนื่อยมากกกกก ฮยองต้องลองมาถ่ายเรื่องนี้ดู ต้องหัวเราะทุกฉากอ่ะคิดดู วิ่งทุกฉากด้วย ดูเป็นดงอูฮยองสุดๆ" 


[เดี๋ยวฮยองจะเก็บเรื่องนี้ไว้บอกดงอู] 


"งื่อออออ ฮยองอ่ะ" ผมลากเสียงเป็นเชิงอ้อน


[ฮ่าๆๆๆ ฮยองล้อเล่น แล้วนี่อาบน้ำหรือยัง] 


"อาบแล้วคร้าบบบ" 


[ฮยองว่าฮยองได้กลิ่นอะไรก็ไม่รู้ลอยมาทางโทรศัพท์นะ] 


"ฮยอง!" ก็อาบแล้วนะ ผมก้มลงดมกลิ่นของตัวเอง เพราะกลัวว่าจะมีกลิ่นจริงๆ แต่มันก็ไม่ได้มีกลิ่นอะไรนะ นอกจากกลิ่นสบู่ของผม ฮยองโกหก! 


[ฮ่าๆๆๆ หยอกเล่นนิดหน่อยเอง ถ้าวันนี้เหนื่อยมาก งั้นก็สู้ๆนะ 'คนเก่งของฮยอง'] 


"...." ผมเงียบ คำว่า 'คนเก่งของฮยอง' ทำเอาผมไปไม่ถูก จู่ๆก็รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้าขึ้นมา 


[มยองซู... มยองซู] 


"ครับ?" 


[ทำไมเงียบน่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า] เขินไงล่ะ 


"ปะ... เปล่าฮะ ฮยองเองก็สู้ๆนะครับ คนเก่งของผม" 


[คร้าบ ไปนอนได้แล้วนะ ฝันดีนะ] 


"ฝันดีครับ" ผมถอนหายใจออกมายาวๆเหมือนว่าเสียพลังไปมากกว่าเดิม ทุกครั้งที่คุยกันมักจะมีคำที่ทำให้ผมเขินเสมอ ซองกยูฮยองเป็นคนที่ทำให้ผมเขินได้ตลอดเวลาจริงๆ










"ฮยอง!!" ผมเรียกเจ้าของร่างสูงที่ยืนหันหลังโดยไม่ต้องเห็นหน้าขัดๆก็รู้ว่าใคร เพราะเขาคนนั้นเป็นคนนัดผมมาเจอที่นี่เอง ก็คนที่คุยด้วยเมื่อนั่นแหละ


"มยองซู" อีกฝ่ายหันมาทางผมพร้อมเอ่ยชื่อผมยิ้มๆ ชื่ ผมมันน่าขำหรอ? 


"มาเร็วจัง" ผมรีบเดินมาหยุดตรงหน้าอีกคน เพราะที่ที่เรานัดเจอกันเป็นสวนสาธารณยอดฮิต แต่ก็ไม่ถึงขั้นมีคนมาก โดยเฉพาะใต้ต้นไม้ที่ไม่ค่อยสูงใหญ่แบบนี้


"ก็.... ถ้ามาช้าเด็กแถวนี้จะงอน" 


"เด็กไหนอ่ะ" ผมแหล้งมองหน้าหลังหาเด็กที่ซองกยูฮยองพูดถึง เชื่อเถอะว่าซองกยูฮยองพูดถึงผม แต่ผมไม่อยากเป็นเด็กนี่


"เด็กที่ชื่อมยองซู ขี้ดื้อ พูดเก่ง กินเยอะ แถมงอนง่ายอีก" ซองกยูฮยองพูดขึ้นพร้อมจ้องหน้าผมพร้อมแยกเขี้ยว ดูก็รู้ว่าหมั่นไส้ผมสุดขีด 


"ดีจัง เด็กคนนั้นไม่ใช้นามสกุลคิม" ผมยังคงแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้ต่อไป ใครจะบ้าไปยอมรับว่าตัวเองเป็นเด็กทั้งๆที่27แล้วล่ะ


แต่อีกฝ่ายกลับทำหน้าเซ็งกลับ ทำเอาผมกวนต่อไม่ได้เลย คนๆนี้นี่ง้อยากมากนะเนี่ย


"ผมล้อเล่นน่า ก็ฮยองอ่ะว่าผมก่อนนะ" ผมเอามือไปเขย่ามือของซองกยูฮยองแบบที่ชอบทำเวลาง้อคนอื่น ซึ่งฮยองเขาแค่ปีายตามองผมเท่านั้น ผมเลยปล่อยมือแล้วยู่ปาก


"นี่จะงอนกันแล้วสินะ" 


"เปล่าเลยนะ" ผมรีบรีบเถียงตาโต นี่คิดได้ไงกันเนี่ยว่าผมงอน 


"หรออออ เด็กดื้อเอ๊ยย" ซองกยูฮยองเอามือลูบหัวผมเบาๆ ก่อนที่ผมจะรีบรีบจัดทรงผมให้ดีเหมือนเดิม หลังจากที่ซองกยูฮยองเอามือออก


"เด็กอีกละ เมื่อไหร่ฮยองจะมองว่าผมโตซะที นี่ผมตัวสูงกว่าฮยองอีกนะ"  


"ก็ยังเด็กอ่ะ หรือจะเถียง" ซองกยูฮยองเอาหน้ามาใกล้ๆจนผมหายใจไม่ออกเพราะหัวใจที่เต้นรัวของผม ฮือ ใบหน้าเรียวๆ สายตาเรียว รอมฝีปากบางนั่น ทำไมทำให้ผมเป็นได้ขนาดนี้ มยองซูจิคราย


"ไม่เถียงก็ได้" ผมรีบเบือนหน้าหนีทันที เพราะถ้าจ้องนานกว่านี้โรคหัวใจกำเริบแน่ๆ ยิ่งชอบเต้นแรงตอนอยู่ใกล้ซองกยูฮยองด้วยสิ


"เด็กดี" ซองกยูฮยองยิ้มพร้อมเลื่อนหน้าออกไป 











"วันนี้อยากกินอะไรหืม?" เชื่อเถอะว่าซองกยูฮยองไม่ได้ให้ขึ้นรถ แต่พาเดินไปตามถนนที่มีคนไม่มากนักเพราะเป็นซอยเล็กๆ ที่ซองกยูฮยองชอบมาบ่อยๆ แถมยังมีวิวสวยๆอีกด้วย เพราะไม่ได้มีตึกสูงมากนัก ส่วนมากก็เป็นบ้านที่รั้วแต่ละบ้านตกแค่งด้วยดอกไม้หลายสี ไหนจะร้านขายของเล็กๆ ไม่ว่าจะที่ไหน ก็ทีแต่ดอกไม้หลายสีเสมอ 


"แล้วฮยองอยากเลี้ยงอะไรผมล่ะ" 


"อืมมมม.... คิดยากจังแฮะ มยองซูกินเก่งทุกอย่างเลย" ผมทำหน้าหน่าย ก่อนจะหยุดเดินแล้วกอดอกมองอีกคน 


"ล้อเล่นน่า แล้วแต่มยองซูดีกว่า ฮยองคิดไม่ออกจริงๆ" ซองกยูฮยองเอื้อมมือมาจับมือผมให้เดินต่อ พลันหัวใจผมกระตุกวาบ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีบุญวาสนาถึงขั้นได้โดนคิมซองกยูคนหล่อเดินจูงมือในซอยเล็กๆที่เต็มไปด้วยดอกไม้ปานเดทแรกแบบนี้ คิดอะไรของผมเนี่ย! 













พวกเราก็ไม่ได้ไปไหนไกลเหมือนเดิม เพราะเดินได้ไม่นานก็เข้าร้านที่ขายแกงกิมจิเพราะเป็นของชอบผม แต่ก็ใช่ว่าผมจะกินแค่แกงกิมจินะ ดีหน่อยที่วันนี้ไม่มีถ่ายละคร ไม่งั้นคงได้กินแค่ข้าวผัดกิมจิแน่ๆ และเพราะงั้นวันนี้ผมเลยเลือกที่จะไม่กินข้าวผัดแกงกิมจิ




กินเสร็จก็ต้องไปต่อกันที่ร้านของหวาน ผมเลยขอให้ซองกยูฮยองพาไปกินไอศกรีม ฮยองเขาก็พาไป บอกเลยว่าร้านนั้นอร่อยมาก ซองกยูฮยองก็สั่งมาเยอะแยะ จะกินนิดเดียวก็เสียดาย ผมก็เลยต้องกินหมดซะเลย ผมไม่ได้เห็นแก่ของกินซะหน่อบ




พอกินเสร็จซองกยูฮยองก็พาไปเล่นเกมใกล้ๆร้านไอศกรีม แต่เกมมันเป็นเกมวัยผมอ่ะนะ ซองกยูฮยองก็เลนเอาชนะผมยากหน่อย ช่วยไม่ได้นี่นา ใครบอกให้เกิดก่อนผมกัน




และพอเหนื่อยมาทั้งวันมันก็ถึงเวลาที่ผมต้องกลับคอนโดตัวเองสักที และแน่นอนว่าผมกลับโดยที่มีพลขับเป็นซองกยูฮยอง เรียกง่ายๆว่าติดรถซองกยูฮยองกลับนั่นแหล่ะครับ




"ขอบคุณสำหรับวันนี้นะครับ ถ้ามีโอกาส เลี้ยงผมอีกนะ" ผมยิ้มพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงมีความสุขสุดๆ เพราะนานๆทีจะมีเวลาอยู่ด้วยกันแบบนี้


"เด็กนี่ ไม่คิดจะเลี้ยงฮยองกลับเลยหรือไง" 


"ก็ฮยองโตแล้ว ทำไมต้องให้เด็กอย่างผมเลี้ยงด้วย" ผมยักคิ้วหลิ่วตาใส่อีกคนจนอีกคนทำหน้าหน่ายใส่ 


"ฮ่าๆๆ ผมหยอกเล่นนิดหน่อยเองงง" ผมเขย่าแขนอีกคนอีกครั้ง ซองกยูฮยองน่ะง้อยากก็จริงๆ แต่เวลาง้อแค่มีความจริงใจฮยองเขาก็ยอมแล้ว


"รู้แล้ววว วันนี้เด็กดื้อกินเยอะเลยรู้มั้ย" 


"ก็ฮยองบอกแลัวแต่ผมไง" 


"ลดๆลงบ้างนะ ตัวกลมๆแบบนี้น่ะ" ซองกยูฮยองเอื้อมมือมา ยืดแก้มผมออกพร้อมบิดไปมา


"อื้ออออ เอ็บอ๊ะ (เจ็บนะ)" ผมร้องออกเสียงอู้อี้ไม่รู้ว่าอีกคนจะฟังออกมั้ย แต่ผมก็พูดไปมากกว่านี้ไม่ได้เพราะมันเจ็บจริงๆ


"ฮ่าๆๆ งั้นฮยองกลับนะ" พอซองกยูฮยองเอามือออกผมก็รีบนวดแก้มตัวเองทันที


"กลับดีๆนะ อย่าไปเถลไถลที่ไหนนะ ถ้ารู้ผมจะตี" ผมคาดโทษอีกคนทางสายตาทั้งที่มือสองข้างยังนวดแก้มตัวเองอยู่ 


"น่ากลัวจังเลยยย ฮ่าๆ ฮยองไม่ไหนหรอกน่า กลับแล้วนะ" 


"กลับดีๆนะครับ" ผมโบกมือลาอีกคนจนอีกฝ่ายขับรถออกไปผมจึงเดินเข้าคอนโดตัวเอง ถึงวันนี้จะเหนื่อยไปบ้าง แต่ก็เหนื่อยเพราะตัวเองหรอก ทั้งสันทีแต่เขินฮยองเขา ฮยองเขาเกือบรู้แล้วมั้ยล่ะ







ให้ตายสิคิมมยองซู














--------------------------------------



ฮืออออออ มาช้าแต่มานะคะ ไม่รู้ยังมีใครรออยู่มั้ยอ่ะ ฮือ แต่ถ้าใครรอไรท์ต้องขอโทษด้วยนะค้าToT






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #10 myungl2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 23:45
    น่ารักมากๆๆๆเลยค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ ^_^
    #10
    0
  2. #9 pannys (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 21:56

    โอ๊ยยัยแมวน่ารัก อยู่กับกยูฮยองยิ่งน่ารัก รอตอนต่อไปนะคะไรท์อยากอ่านต่อแล้ว

    #9
    0