I NeEd YOu 43 [Gyumyung]

ตอนที่ 5 : I NeEd 543

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 มี.ค. 62

[Sunggyu part] 






เชื่อมั้ยครับว่า... การโกหกมันเป็นผลประโยชน์ต่อทุกคน 







ถ้าเชื่ออย่างนั้นก็เลิกคิดเถอะครับ เพราะแท้จริงแล้ว การโกหก... มันก็มีผลประโยชน์กับแค่คนโกหก คนโดนหลอกต่างหากที่เสียเปรียบ 






มยองซูก็เหมือนกัน.... 












"มาทำไม" ผมพูดขึ้นไม่สบอารมณ์นัก เมื่อรู้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้เป็นคนนัดเจอผม 



"เห็นมยองซูบอกว่าฮยองเศร้ามาก เลยแวะมาดู ไง... แสดงเก่งดีนี่" อูฮยอนแสยะยิ้มออกมา ในขณะที่ผมเบือนหน้าไปทางอื่น



"คนที่บอกว่าเกลียดการโกหกแบบฮยอง กลับโกหกได้เนียนจนจับไม่ได้มาเป็นเดือนๆ แน่ใจหรอว่าเกลียด?" ผมไม่หันกลับมาคุยอะไร ปล่อยให้อีกฝ่ายพูดจนพอใจก่อน


"ผมว่าเราควรเริ่มสักที เพราะยังไงซะ เราก็ทำเพื่อมยองซูมามากพอแล้ว เอาให้ชัดเลยดีกว่า ว่าจริงๆแล้ว... มยองซูอยากให้ใครดูแล หนึ่งในพวกเรา จะได้ไม่ต้องมีใครเสียเวลา" ผมตวัดหางตามองอีกฝ่าย 


"ทำไมล่ะ? หรือฮยองกลัว กลัวว่าคนที่มยองซูเลือกจะไม่ใช่ฮยอง แต่เดิมพันครั้งนี้ ยังไงรางวัล มันก็คือหัวใจของมยองซู" อูฮยอนเน้นคำว่า หัวใจ ชัดเจน ผมเป็นคนชอบการแข่งขัน ยิ่งเดิมพันคือหัวใจของคนที่ผมรักด้วยแล้ว ผมจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด


"หึ! คนแพ้น่ะ เขามักพูดไว้มากนะ เตรียมใจไว้หน่อยก็ดีแล้วกัน" 


"ถือว่าดีลแล้วนะ ต่อไปนี้ถ้ามยองซูเลือกใคร คนแพ้ต้องถอย แล้วก็ไม่ต้องทำตัวเป็นภาระให้มยองซูรู้สึกผิด" 


"บอกตัวเองหรอ?" 









หลังจากที่อูฮยอนกลับไป ผมก็ต้องเตรียมตัวขึ้นแสดงละครกองทัพ เรื่องที่พวกผมพูดกันคงยังไม่เข้าใจดันสักเท่าไหร่


ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่เดือนที่แล้ว ก่อนที่ผมจะเข้ากรม ผมได้เปิดใจกับอูฮยอนและบอกว่าผมชอบมยองซู การที่ผมไว้ใจอูฮยอนเป็นเพราะผมเห็นว่าอูฮยอนเป็นรุ่นน้องคนสนิทของผม และเป็นคนใกล้ตัวที่ผมไม่ค่อยมีความลับด้วยสักเท่าไหร่



ในวันนั้นผมเล่าไปว่าทำไมผมถึงรักมยองซู ผมรักมยองซูมานานแล้ว ตั้งแต่ที่พวกเราเป็นเด็กฝึกกันอยู่ ผมกับมยองซูไม่ค่อยสนิทกันเหมือนมยองซูกับซองยอลสักเท่าไหร่ แต่เวลามยองซูมีปัญหาแล้วไม่ยอมซองยอล ซองยอลก็จะมาบอกผม เหตุผลเพราะผมเป็นพี่ใหญ่ ทำให้ผมสามารถเป็นคนเดียวที่มยองซูกล้าเปิดใจด้วยได้ 


ผมชอบที่มยองซูยิ้ม ชอบที่เจ้าตัวเล่นอะไรน่ารักๆ ผมเฝ้ามองมาตลอด ทุกครั้งเวลาอยู่ต่อหน้าแฟนคลับ มยองซูถูกห้ามนู่นห้ามนี่เสมอ มันจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมไม่ได้ใกล้ชัดกับมยองซูมากนัก 


มยองซูเป็นคนดีมาก การกอดจากด้านหลังในแต่ละครั้งมักมีความหมายเสมอ ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวอนากวอแวกับใคร หากเพียงแต่มยองซูมองปราดเดียวก็รู้ว่าใครรู้สึกยังไง การกอดจากด้านหลังของมยองซูจึงเป็นการให้กำลังอย่างนึง 


มีเหตุผลอีกหลายข้อที่ทำให้ผมหลงรักมยองซู แต่เหตุผลที่ทำให้ผมลืมไม่ลง ก็คงเป็นตอนที่มยองซูสัญญาว่าจะปกป้องผมตลอดไป


'ซองกยูฮยองมีคนเดียวบนโลก ถึงคนอื่นจะบอกว่าไม่หล่อ แต่เมมเบอร์ไม่คิดว่าฮยองไม่หล่อหรอกนะครับ ถึงจะน้อยกว่าผมไปบ้าง แต่คนที่ดูแลผมและเมมเบอร์คนอื่นๆมาตลอด ก็คือซองกยูฮยอง ใครจะคิดยังไงก็ช่าง แต่ถ้าผมได้ยินว่าใครนินทาซองกยูฮยองอีก ผมจะเถียงขาดใจเลย ผมจะปกป้องซองกยูฮยองตลอดไป เพราะซองกยูฮยอง มีคนเดียวบนโลก...' 



คำพูดที่เจ้าตัวพูดในวันนั้นยังคงก้องในหัวผมจนถึงตอนนี้ คำพูดให้กำลังใจผมในวันนั้นและตลอดมา เด็กคนนี้ทำให้ผมหลงจนโงหัวไม่ขึ้น เด็กน่ารักที่ทำให้ผมเผลอยิ้มตลอดเวลา


แต่โชคร้าย เหมือนโชคชะตาเล่นตลก เมื่อผมรู้ว่า อูฮยอนเองก็ชอบมยองซูเหมือนกัน เหตุผลเพราะอะไรผมไม่รู้ แต่ที่ผมรู้ ก็คือพวกผมถูกห้ามไม่ให้บอกมยองซู เพราะพวกเราทะเลาะกันหนักมาก เมเนฮยองเลยตัดสินใจให้พวกผมแกล้งคบกัน เพื่อที่เมมเบอร์คนอื่นจะได้ไม่สงสัย และไม่ต้องห่วงพวกผมสองคน



เป็นการกระทำที่ไร้เหตุผล และทำให้ผมกับมยองซู ห่างกันมากขึ้น







Rrrr Rrrr


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจนทำให้ผมหลุดจากห้วงพะวง ก่อนที่ชื่อของคนที่โทรเข้าจะทำให้ผมยิ้มออกมาจนตาหยี


"ว่าไง" 


[ฮะ... ฮยอง] ปลายสายเอ่ยขึ้นติดๆขัดๆ มยิงซูเป็นคนขี้อาย ข้อนี้ผมรู้ดี


"หืม? ว่าไง" 


[ตอนนี้ฮยองวะ... ว่างใช่มั้ยครับ] 


"ว่างสิ มีอะไรหืม?" 


[คือ... วันนี้ฮยองมีแสดงละครใช่มั้ยล่ะครับ ผมก็เลย... โทรมา... ให้กำลังใจ] 


"โอเค ฮยองมีกำลังใจละ ขอบใจมากนะ" หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ในใจรู้สึกมีแรงขึ้นมามาก เรื่องก่อนหน้าที่ทำให้ผมคิดมาก ผมไม่คิดมากอีกต่อไปแล้ว 


[ฮยองสู้ๆนะ] 


"เออน่า ขอบใจมากนะ ว่าแต่... โทรมาเนี่ยอยากได้อะไรหรือเปล่า" ผมแหย่เด็กแมวเล่นในใจก็รู้อยู่หรอกว่าเจ้าตัวไม่อยากได้อะไร 


[เปล่าสักหน่อย ถึงคิวผมแล้ว ผมไปถ่ายละครต่อก่อนนะครับ สู้ๆนะครับ แค่นี้นะครับฮยอง] 



ขอบคุณจริงๆนะมยองซู ที่ทำให้ฮยองรู้สึกสำคัญ ขอบคุณที่ทำให้ฮยองกล้าจะทำทุกอย่าง โดยที่ไม่กลัวอะไรเลย มยองซูเป็นทุกอย่างของฮยองจริงๆ













[Myungsoo part] 





ผมนั่งจ้องโทรศัพท์ที่เพิ่งวางสายไปเมื่อครู่ ให้ตายสิ ผมเพิ่งเตรียมใจไว้แล้วแม้ๆ ดันไปทำตัวเด๋อๆด๋าๆใส่ซองกยูฮยองจนได้ 



ผมเตรียมเข้าฉากสุดท้ายของวัน และเพิ่งได้พักเมื่อไม่นาน พอได้เวลาพักผมก็โทรหาซองกยูคนแรก ไม่รู้ว่าทำไม แต่วันนี้ผมพกปากกาของซองกยฺูยองที่ให้เป็นของขวัญวันเกิดผมมาด้วย นี่แหละ กำลังใจของผม 


"ยิ้มอะไรน่ะ" เมเนฮยองโผล่มาจากไหนไม่รู้ ผมเผลอตกใจจนหุบยิ้มลงแทบไม่ทัน


"เปล่านี่ครับ" ผมเสมองไปทางอื่น 


"คุยกับสาวหรือไง" เมเนฮยองจ้องผมปานจะกินเลือดเนื้อ ทำเอาผมแทบจะกลั้นขำไว้ไม่ไหว ให้ตายสิ 


"กับซองกยูฮยองครับ ผมโทรไปให้กำลังใจ เดี๋ยวคนแถวนี้จะหาว่าผมไม่สนใจคนอื่น" ผมแขวะเมเนฮยอง จนเมเนฮยองทำหน้าเหลอหลา 


"โทรไปก็ดีแล้ว แล้วนี่โทรหาคนอื่นบ้างหรือยัง" 


"นั่งโทรหาเมมเบอร์ทุกเวลาพัก ผมจะเอาเวลาที่ไหนพักล่ะครับ แหม" 


"นายสำคัญกับคนอื่นมากนะ โดยเฉพาะเมมเบอร์" 


"ครับ?" 


"เปล่าๆ อ่า... ฉันไปเข้าห้องน้ำนะ" 






เดี๋ยวนี้นี่เขาคงฮิตการพูดอะไรไม่รู้เรื่องจริงๆแหล่ะ 






ผมส่ายหัวเบาๆ แต่ละคนพูดอะไรกับผมไม่เคยรู้เรื่องจริงๆ ผมก็งงไปหมด หรือบางทีเป็นกันแน่ที่โง่ เพราะผมไม่เข้าใจเลย ให้ตายสิ จะพากันปั่นหัวผมหรือไงกันเนี่ย


ป่านนี้ทุกคนคงกำลังยุ่งอยู่ (มั้งนะ) ไว้ว่างๆค่อยหาเวลานัดกันไปเที่ยวดีมั้ยนะ แต่ติดที่ซองยอลนี่สิ ชอบทำอะไรแอทแทคตลอดเลย ถ้านัดซองยอลไปมีหวังได้ไปปีนเขาแน่ๆ อายุอานามก็น้อยๆกันซะที่ไหนล่ะ


เดี๋ยวนะ? ผมเอาหนังสือที่ซองกยูฮยองให้เป็นของขวัญมานี่นา 


ผมเปิดประเป๋าเพื่อหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมา ก่อนจะเปิดอ่านเนื้อหาหน้าแรก 



'ถึงมยองซู.... 



จะแปลกไปมั้ยนะถ้าฮยองจะบอกว่าหนังสือเล่มนี้ฮยองเป็นคนเขียนเอง คงไม่แปลกหรอกใช่มั้ย 


ฮยองพยายามทำให้สวยที่สุดแล้วนะ เนื้อหาแต่ละหน้าก็เปิดเอาเองได้อยู่แล้ว 


หนังสือเล่มนี้น่ะ ฮยองเขียนเพื่อตอบคำถามของนาย นายชอบถามนู่นนี่จนฮยองตอบไม่ทัน บางอันฮยองจำมานานมาก บางครั้งนายอาจจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าถามฮยองตอนไหน แต่เอาเป็นว่าฮยองตอบนายแล้วนะ... '



ผมยิ้มออกมากับหน้าแรกที่ฮยองเขียนด้วยบรรจงอ่านง่าย ปกติแล้วซองกยูฮยองไม่ใช่คนเขียนหนังสือให้อ่านง่ายเลย การที่ฮยองเขาเขียนแบบนี้ แสดงว่าฮยองเขาตั้งใจจริงๆ ละความคิดในหัวก่อนจะเปิดอ่านหน้าที่สองต่อ 




' คำถาม: ทำไมฮยองเจ้าเล่ห์จัง? 


เด็กนี่ ฮยองไม่ได้เจ้าเล่ห์ นายนั่นแหละที่เจ้าเล่ห์ อย่าคิดนะว่าฮยองไม่รู้เรื่องที่ไปบอกซองจงให้พูดแบบนั้นกับฮยองน่ะ แสบใช่เล่นเลยนะ


อย่างฮยองน่ะเขาเรียกฉลาดหล่อ เจ้าเล่ห์ต้องใช้กับนายต่างหากนะมยองซู 


เจ้าเล่ห์ให้คนอื่นเสียหัวใจ... '





หืม? เสียหัวใจ? อะไรอีกละเนี่ย ยิ่งอ่านยิ่งไม่เข้าใจซะงั้น ทำไมต้องทำให้อะไรๆเข้าใจยากด้วยซองกยูฮยองั้น เห้อ... 





เดี๋ยวนะ? ผมเจ้าเล่ห์หรอ? คิดได้ไงกัน บอกว่าคนอื่นเจ้าเล่ห์แล้วตัวเองฉลาดหล่อเนี่ยนะ เว่อร์สุด


"ผมเจ้าเล่ห์ตรงไหนกัน ฮยองเนี่ย" ผมพูดเบาๆก่อนจะปิดหนังสือและเก็บใส่กระเป๋าไว้ดหมือนเดิม รอยยิ้มที่มุมปากยกสูงขึ้นจนหุบยิ้มไม่ลง


ทำไมจู่ๆซองกยูฮยองถึงลงทุนทำอะไรขนาดนี้นะ 



แค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปเข้าฉากต่อไป 



ไม่พักแล้ว กำลังใจดีขนาดนี้น่ะ









/////////////////////////////////////






มันงงง้งงงใช่มั้ยคะ ตกลงแล้วมันคืออะไรกันแน่! มันกำลังเผยออกมาแล้วค่ะ! สรุปแล้วมยองซู
ต้องทำยังไงกันแน่ คนที่มยองซูจะเลือกคือพี่กยูมั้ยนะ! 



ยังไงก็ต้องเป็นพี่กยูอยู่แล้ววว ก็ชื่อเรื่องเป็นกยูมยองนี่นา




จริงมั้ยเอ่ย




:) 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10 ความคิดเห็น

  1. #8 Forever_2Kim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 23:38
    ใกล้แล้วว ลุ้นๆๆไ><
    #8
    0
  2. #7 มยองซูแมวของซองกยู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:54

    แง่ๆๆมาต่อเร็วนะคะ

    #7
    0