คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Why.... me『️gyumyung 』️

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้








'มยองซูไม่ได้ทรมาน' 








'It's lie'










-gyumyung-










เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 มี.ค. 62 / 18:53


แสงอรุณยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีดำ ปรากฏเห็นร่างขาวนอนนิ่งอยู่เตียงขนาดคิงไซส์สีดำ ใช้เวลาไม่นาน ร่างขาวที่อยู่เตียงก็เริ่มพลิกตัว มือเล็กเลื่อนมาขยี้ตาเบาๆ พลิกตัวไปมาอยู่สองสามหน ก่อนจะลุกนั่งนิ่งในสภาพปรือตาให้เข้ากับแสงอาทิตย์ยามสายของวันนี้












รอบๆห้องที่อยู่ในสภาพที่เก็บเป็นระเบียบเรียบร้อย ไรฝุ่นที่ไม่มีเกาะแม้แต่น้อยไม่ว่าที่ไหนก็ตาม แน่นอนว่าไม่มีใครไม่เอ่ยปากชมว่าคิมมยองซูเป็นคนรักความสะอาด แต่ทว่าในเวลานี้ ห้องที่ว่างเปล่าทำให้เขารู้สึกเงียบเหงา ทันใดนั้นความรู้สึกเจ็บจุกก็แล่นลิ่วเข้าหาหัวใจอีกครั้ง เมื่อเขาคิดถึงคนๆหนึ่ง 

















คนที่เคยอยู่ตรงนี้














ตรงที่มันเจ็บ















เป็นเวลาสี่วันที่เขาจบความสัมพันธ์กับคนรักอย่าง คิมซองกยู เขาไม่เคยคิดว่ามีวันนี้ ผู้ชายที่แสนจะอ่อนโยน ผู้ชายที่แสนดี คนที่คอยดูแลเขาทุกอย่าง และเขาไม่เคยเตรียมใจไว้ ว่าเขาและซองกยูต้องเลิกกันสักวัน









ไม่เคยคิดว่าจะต้องมานั่งจมอยู่กับความเจ็บปวดที่แสนทรมานแบบนี้ ไม่เคยคิดว่าคนที่คอยดูแลเขาทุกอย่าง จะเป็นคนที่อยากดูแลคนอื่นมากกว่าเขา เขาไม่เคยเตรียมใจอะไรไว้เลย








ร่างขาวค่อยๆลุกออกจากเตียง การก้าวขาในแต่ละก้าว การหายใจเข้าออกแต่ละครั้ง มันช่างทรมานเหลือเกิน ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงไปต่อไม่ไหว จึงนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เงยหน้ามองคนในกระจก ก้อนจุกในลำคอก็เริ่มก่อเป็นน้ำใสๆไหลออกทางดวงตาเรียวช้าๆ ร่างขาวนั่งสะอื้นเงียบๆในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก 










เป็นแบบนี้ทุกครั้ง ทุกครั้งในยามเช้าที่เขาไม่ตื่นมาเจอคนนั้น ความทรมานก่อตัวในหัวใจ ภาพทุกภาพฉายเข้ามาในหัวอย่างช้าๆและซ้ำๆ ปรากฏความทรงจำที่งดงามของเขากับซองกยู สถานที่ที่เคยไปด้วยกัน ถนนที่เคยเดินจับมือไปด้วยกัน ร้านอาหารที่เคยไปนั่งกินด้วยกัน ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของอีกคนยังตราตรึงในหัวใจของเขาเสมอ










ใบหน้าเรียว สันจมูกโด่งชัด ดวงตาเรียกเล็ก ริมฝีปากเรียว เนื้อผิวเนียน มือเรียวของเขาคนนั้นยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขา คิดพลางยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ใบหน้าที่ชมนักชมหนายังไม่เท่ากับการกระทำที่แสนอ่อนโยน ห่วงใยเขาทุกอย่าง ไม่ว่าจะการกระทำไหน เขามักจะถูกว่าเมื่อมันเสี่ยงต่อการบาดเจ็บต่อร่างกายตัวเองเสมอ









‘มยองซู พี่บอกกี่ครั้งแล้ว ถ้าเรายังแอบออกมารับลมข้างนอกแบบนี้อีก พี่งอนจริงๆนะ’









‘ผมแค่อยากออกมาดูพระจันทร์นี่ครับ’









‘พระจันทร์มันสวยก็จริง แต่ลมเย็นๆนี่ทำมยองซูไม่สบายนะ เชื่อพี่เถอะนะ เข้าข้างในเถอะ’









‘ก็ได้ครับ’














คนที่เคยห่วงเขาไม่สบายในวันนั้น เป็นคนๆเดียวกับคนที่ห่วงคนอื่นในตอนนี้ 









เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ซองกยูคบกับเขาเพียงแค่ต้องการเวลา เวลาที่เหมาะสมในการพัฒนาความสัมพันธ์ จากเพื่อน
















กลายเป็นคนรัก











สาเหตุของการหยุดความสัมพันธ์ก็เพราะการที่อูฮยอนเลิกกับโฮวอน คนรักของตนเอง ทำให้ซองกยูต้องเข้าไปดามใจเพื่อนตัวเอง จนเกิดความผิดพลาด









มยองซูอยากจะคิดว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดของซองกยู แต่คำพูดในวันนั้น มันบอกชัดทุกอย่าง มันชัดแล้ว ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ซองกยูไม่ได้รักเขาเลย














‘พี่ขอโทษนะ พี่รักเราไม่ได้จริงๆ’















คำพูดที่เปล่งออกมาในวันนั้น เป็นเหมือนเชือกที่ดึงเขาสู่เหวลึก เหวที่ทั้งลึก ทั้งมืดและหนาวเหน็บ การโกหกว่ามันไม่เป็นความจริง ยิ่งเป็นเหมือนมีดที่แทงเข้าเรื่อยๆ ยิ่งคิดยิ่งแทงลึก ยิ่งคิดยิ่งแทงหลายแผลเรื่อยๆ 















ความทรมานในการใช้ชีวิตในแต่ละวัน มีเพียงแค่เขาที่รู้ เขาคนเดียวที่เจ็บ เขาไม่ต้องการให้ซองกยูรับรู้ว่าเขาทรมานขนาดขนาดไหน 














จะให้รู้ไปทำไม












ในเมื่อซองกยูที่ไม่มีเขา ยังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ ยังคงใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างมีความสุข 












มยองซูมองหน้าตัวเองในกระจกอย่างสมเพช บนหน้าผากเหมือนมีคำว่า โง่ ตัวโตๆติดไว้อยู่ตลอดเวลา  การที่เขาไว้ใจ ให้ใจ และไม่เผื่อใจไว้ มันทำให้เขาดูโง่และทรมานอย่างทุกวันนี้ สมควร สมควรแล้วจริงๆ














น้ำใสๆไหลพรากออกจากดวงตาเรียวเล็กไม่หยุด เสียงสะอื้นเบาๆให้ตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้โฮในตอนนี้ ดวงตาเรียวเล็กแดงก่ำ รอบดวงตาปูดบวมขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายผอมแห้งและซีดเซียว ไม่แปลกที่เขาจะไม่มีแรงเดินในแต่ละก้าว









เขามันทั้งโง่และงี่เง่า ที่ปล่อยให้ตัวเองเป็นแบบนี้ เขาควรนึกถึงพ่อแม่ ที่ชุบเลี้ยงเขามา แต่นึกไปก็ไม่มีประโยชน์เพราะพวกท่านจากเขาไปนานแล้ว ชีวิตของมยองซูเคยคิดว่าจะอยู่กับพ่อแม่ตลอดไป แต่พวกท่านก็จากไป












ชีวิตที่ฝากไว้กับซองกยูมันก็ยับเยินป่นปี้ มันช่างน่าสมเพช 












“ฮรึก”












ครั้งแล้วครั้งเล่าที่มยองซูร้องไห้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆแบบนี้ แต่มันไม่มีท่าทีว่าจะชินและลืมไปเสียที ความเจ็บปวดนี้ยังคงไม่มีวี่แววหายไป ไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม










ร่างขาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะปาดน้ำตาลวกๆ พลางยิ้มออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาใหม่ คิดในใจได้เพียงแค่ว่า เขาทำให้ความรักของเขามีความสุขแล้ว เขาควรเฝ้ามองความสุขของทั้งสองเงียบๆ ในเมื่อความสุขของซองกยูไม่ใช่เขา เขาก็ควรปล่อย แล้วสักวัน เขาจะลืมซองกยูได้เอง










ฟุบตัวลงนั่งชันเข่ากอดตัวเองพร้อมก้มหน้าลง ร้องไห้สะอื้นอีกครั้ง บางครั้ง การที่อยู่กับตัวเองแบบนี้มันก็ไม่ได้แย่เสมอไป ในเมื่อที่เขาเป็นแบบนี้เพราะไม่เตรียมใจ เขาก็ควรเตรียมใจเสียตั้งแต่ตอนนี้ 













แค่ร้องออกมาให้หมด เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น 











เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เขายังมีเพื่อน เขาไม่ควรทำร้ายตัวเองตอนนี้ เพราะตอนนี้เขาควรมีความสุข










สุขที่ได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของความรัก











เพียงแค่คนนั้นไม่ใช่เขา แค่นั้นเอง








-LEE SUNGYEOL-

-ฉันรู้ว่านายไม่ต้องการให้ฉันไปหาตอนนี้ แต่สัญญาได้มั้ย ว่าอีกไม่นาน รอยยิ้มของนายจะกลับมา-









-KIM MYUNGSOO-

-ฉันสัญญา-













ขอบคุณนะซองยอล










-END-









'ความรัก ไม่จำเป็นที่เราจะจะต้องมีความสุขเสมอไป 








ฉันจึงเลือกปล่อย







ให้คุณเจอความสุขของคุณเอง '











ผลงานอื่นๆ ของ amnamfon

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น