นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

ความทรงจำของตะเกียง

โดย Asahi_san

หิมะนั้นหนาวเย็นหรืออบอุ่น มีเพียงคนบ้าเท่านั้นที่จะตอบ

ยอดวิวรวม

75

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


75

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 เม.ย. 63 / 20:02 น.
นิยาย çӢͧ§

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ข้าถือกำเนิดจากหิมะ

ข้าถือกำเนิดจากความเย็น

โลกทั้งใบของข้ามีเพียงภูเขาหิมะที่หนาวเย็น และ

ทั้งโลกของข้าที่เคยเห็นไม่เคยมีสิ่งใดเปลี่ยนไปเลย

เช่นนั้นแล้ว...ข้าจะ...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 เม.ย. 63 / 20:02


ความทรงจำของตะเกียง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รู้รึเปล่า ในโลกของหิมะสีขาวที่หนาวเย็นน่ะ มันน่ากลัวแค่ไหน?

รู้รึเปล่า ในโลกที่มีแต่ความเดียวดายน่ะมันน่าเศร้าเพียงไร?

รู้รึเปล่า...ว่าชีวิตที่ผ่านมาของข้าน่ะน่าเบื่อขนาดไหน…

เพราะแบบนั้น ข้าจึงออกเดินทาง

 

 

 

 

 

ในเทือกเขาหิมะที่หนาวเย็นและไร้ความปรานี ข้าถือกำเนิดขึ้นมาจากสิ่งนั้น ทุกสิ่งที่ข้ามองเห็นล้วนมีเพียงสีขาว มีบางครั้งที่ผู้คนหลงเข้ามาบ้างประปราย แต่ไม่นานพวกเขาก็ตายจากไปเพราะความหนาวเย็น

ข้าเกลียดความหนาวเย็น แต่นั่นก็คือตัวข้า ดังนั้นข้าจะทำอะไรกับมันได้?

ตัวข้ามีชีวิตอยู่มานานแสนนาน แต่ไม่เคยได้รับรู้เลยว่ามีสิ่งใดอยู่ในโลกนี้บ้าง ข้าไม่เคยก้าวออกไปจากที่นี่ ท้ายที่สุดแล้วข้าก็ทำเพียงแค่หลับใหลต่อไป

ผ่านมานานแค่ไหนแล้วกัน? ในตอนที่ข้าลืมตาตื่นขึ้น ข้ามักถามกับตัวเองเช่นนั้น ทว่าในท้ายที่สุดแล้วทุกสิ่งที่ข้ามองเห็นก็ยังคงเป็นแบบเดิม อา...หิมะสีขาวที่คุ้นเคย

ครั้งหนึ่งข้ามองเห็นใครบางคนก้าวมายังสถานที่แห่งนี้ คนผู้นั้นถือบางสิ่งมาด้วย มันเป็น กล่องเล็กๆ ที่ประกบสี่ด้านด้วยแก้ว ดูเหมือเขาจะเรียกมันว่า ‘ตะเกียง’

สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นช่างดูสว่างไสวและอบอุ่น ข้าชอบมัน

โอ้ ดูนั่น ชายคนนั้นเขาล้มลงแล้ว กิ่งไม้ที่หักลงมาบาดเขาเป็นแผลยาว หยดเลือดสีแดงฉานร่วงหล่นลงบนพื้นหิมะ มันซึมลึกลงไปและค่อยๆ แข็งตัวอย่างรวดเร็ว

บาดแผลของเขาดูสาหัสกว่าที่คิด เขาดูเงอะงะและเซ่อซ่ามากในการทำแผลตัวเอง อ้า! ข้าไม่อาจทนดูได้อีกแล้ว

เป็นครั้งแรกที่ข้าตั้งใจปรากฏตัวต่อหน้ามนุษย์คนหนึ่ง เขาเป็นผู้ชายที่ดูบ้านๆ ธรรมดาๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น ท่าทางของเขาตอนที่มองเห็นข้าที่อยู่ในร่างของก้อนแสงดูเซ่อซ่ายิ่งกว่าเดิม

มองอะไร ไม่เคยเห็นภูตเหรอ” ข้าไม่ใช่คนใจดีนัก ตอนนั้นข้าคิดว่าตัวข้าค่อนข้างหยาบกระด้างเลยทีเดียวสำหรับมนุษย์คนหนึ่ง ทว่าสิ่งที่เขาทำก็มีแต่เพียงความเซ่อซ่ายิ่งๆ ขึ้นไปอีก

เขาเลิกลั่กยกมือขึ้นเกาหัวอย่างเก้อเขิน กระทั่งลืมไปด้วยซ้ำว่ามือที่ยกขึ้นมานั้นเป็นข้างที่บาดเจ็บอยู่ บาดแผลนั้นดูลึกเกินกว่าจะเป็นแต่รอยโดนกิ่งไม้บาด เจ้าโง่นี่ไปทำอีท่าไหน

ของมันเนี่ย ข้าถอนหายใจอย่างระอา เป็นครั้งแรกที่ข้าพยายามรักษาใครด้วยความเย็นที่ข้ามี ข้าห้ามเลือดให้เขาด้วยความเย็น

เจ้าเซ่อซ่าขนาดนี้แล้วมาที่นี่ทำไม” ความจริงข้าไม่เคยรับรู้เลยว่าหลายคนที่ผ่านๆ มามาทำอะไรที่นี่ เพียงแต่...พอมีโอกาสได้ถาม ตัวข้าเองก็ไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบกลับมาเช่นนี้เหมือนกัน

ข้ามาตามหาภูตหิมะในข่าวลือ!” รอยยิ้มโง่ๆ ของชายคนนั้นยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของข้าไม่ห่างไปไหน

ช่างเป็นชายที่โง่เสียจริง” ตอนนั้นข้าตอบเขาไปเช่นนั้น อ่อนแอขนาดนี้ นอนอยู่บ้านดีๆ ก็ดีอยู่แล้ว ทว่าทั้งอย่างนั้น ในใจของข้ากลับรู้สึกประหลาด มันคล้าย...ความยินดี?

ข้าคิดว่าการตามหาความฝันอย่างมาพบภูตหิมะของเขาสำเร็จแล้วก็คงแล้วกันไป ทว่าไม่คิดว่าไม่กี่วันถัดมาข้าก็พบกับเขาอีก!

ท่านภูตหิมะๆ” เขาเรียกข้าอย่างน่ารำคาญ ทว่าทั้งอย่างนั้นข้าก็ยังปรากฏตัวออกไป

มีอะไร” ข้าตอบเขาอย่างสั้นห้วน ทว่าเขาก็ยังคงยิ้มร่าและเข้ามาพูดกับข้าที่เป็นเพียงก้อนแสง จิตวิญาณของภูเขาหิมะแห่งนี้ เขาเล่าเรื่องราวหลายสิ่งหลายอย่างให้้ข้า สอนข้าถึงเรื่องของโลกข้างล่าง เรื่องของโลกใบนี้ และตอนนี้ ตัวข้าเองก็เริ่มรู้สึกว่า...มีเขาอยู่ก็รู้สึกไม่เลวเหมือนกัน

ท่านมีชื่อว่าอะไรหรือ” นั่นเป็นคำถามที่เมื่อได้ยินแล้วข้าก็ได้แต่สงสัย เจ้าโง่นี่คิดอะไรอยู่? ข้าเป็นเพียงภูตที่เกิดขึ้นมาจากพลังของภูเขาหิมะลูกนี้ จะไปมีชื่อได้อย่างไร

ทว่าเมื่อข้าตอบว่าไม่มีของพรรณนั้นหรอก เขาก็เริ่มโวยวายขึ้นมาเป็นครั้งแรก บอกว่าไม่ได้นะ คนเราจะไม่มีชื่อไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเริ่มถามว่าข้าชอบอะไรบ้าง ตอนนั้นข้านึกไปถึงสิ่งที่เรียกว่า ‘ตะเกียง’ ที่เขาเคยถือมา

ตะเกียงงั้นหรือ?” ชายคนนั้นทำหน้าประหลาดเมื่อข้าบอกว่าชอบมัน เขาขมวดคิ้วยุ่งอยู่สักพักก่อนจะทำหน้าเหมือนเอางั้นก็ได้

งั้นตั้งแต่นี้ไปข้าจะเรียกท่านว่า ‘แลมป์’ ” ท่าทางนั้นดูมีความสุข และนั่นก็เป็นครั้งแรกที่ข้าได้รับ ‘ชื่อ’

ครั้งหนึ่งเขาเคยเล่าให้ข้าฟังว่าโลกด้านล่างนั้นมีฤดูที่หลากหลาย มีสีสันที่มากมาย เมื่อข้าได้ฟังแล้วก็รู้สึกอยากจะเห็นมันสักครั้ง ดังนั้นเขาจึงชักชวนข้าลงไป

ที่จริงข้าเองก็รู้สึกว่าปล่อยให้ผู้ชายคนนี้ขึ้นมาที่นี่บ่อยๆ ก็คงไม่ดี ดังนั้นข้าจึงตกปากรับคำไปว่าถ้ามีโอกาสจะลงไป แต่ที่จริงข้าก็ว่างตลอดอยู่แล้วล่ะนะ แต่ถึงอย่างนั้น ในตอนที่ข้าตกลง ชายคนนั้นกลับบอกว่ามีบางอย่างที่ข้าต้องแก้ไขเกี่ยวกับตัวเอง

อย่างแรกเลย เขาแนะนำให้ข้าสร้างร่างมนุษย์ เขารู้ว่าเหล่าภูตสามารถสร้างกายเนื้อได้ ดังนั้นเขาจึงอยากให้ข้าลงไปในร่างมนุษย์มากกว่า ดังนั้นข้าจึงเริ่มสร้างกายเนื้อ และนั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าได้ร่างกายเนื้อขึ้นมา

ตัวข้าเป็นภูตหิมะ เส้นผมของข้าจึงเป็นสีขาว เส้นผมที่เหยียดตรงนั้นทำเอาข้านึกถึงความโง่ของผู้ชายคนนี้ ดังนั้นข้าจึงม้วนมันซะ ดวงตาของข้าเป็นสีฟ้า เพราะข้านึกถึงทะเลสาปน้ำแข็งที่ข้าเคยเห็นบนภูเขา มันเป็นสีสันเดียวนอกจากสีขาวที่ข้าเคยเห็นก่อนที่จะได้พบกับมนุษย์

ร่างกายของข้าถูกสร้างขึ้นมา ในครั้งแรกที่เขาได้เห็นนั้น สิ่งต่อไปที่เขาพูดก็คือ

ท่านต้องเปลี่ยนวิธีการพูดจาแล้ว!” เขาบอกว่าข้าดูเหมือนลูกคุณหนูตระกูลผู้ดี ดังนั้นจะพูดจาหยาบคายไม่ได้ หลังจากนั้นเขาจึงพยายามสอนให้ข้าพูดอย่างสุภาพ และตัวเขาเองก็ทำมันเช่นกันจนข้าเริ่มเคยชิน

เจ้านี่ชอบบาดเจ็บเสมอเลยนะ” ข้ามักบ่นเขาเสมอ ในตอนนั้นข้าไม่ได้รู้ตัวเลยว่าข้ากำลังค่อยๆ ถูกความอ่อนโยนของเขาหล่อหลอมตัวข้าเอง ข้ามักบอกว่าเขาเป็นไอ้โง่เสมอเพราะความใจดีและซื่อจนเซ่อนั่น ทว่าตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนข้ากำลังจะกลายเป็นเจ้าโง่แบบนั้นอีกคนซะแล้ว

นับวันหัวใจของข้าเริ่มมีแต่ความเป็นกังวลต่อมนุษย์ที่ขึ้นมาบนภูเขาหิมะแห่งนี้ หลายครั้งที่ข้าเริ่มปรากฏตัวต่อหน้าคนพวกนั้นและแนะนำให้พวกเขากลับไปก่อนที่จะหนาวตาย และหลายครั้งที่ข้าพยายามรักษาบาดแผลของพวกเขาด้วยความเย็นของข้า ทว่าพักหลังๆ มานี้ข้ากลับแทบไม่ได้พบกับสหายของข้าคนนั้นเลย เกิดอะไรขึ้นกัน?

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ข้าก็ยังคงไม่เห็นเพื่อนมนุษย์ของข้า ในที่สุดข้าก็ตัดสินใจลงมาที่หมู่บ้าน ทว่าที่หมู่บ้านนั้นกลับถูกเผาทำลาย เปลวไฟยังลงลุกโชติช่วง ผู้คนจำนวนมากล้มตาย สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงซากจากการปล้นระดมของโจร

ในตอนนั้นหัวของข้าว่างเปล่าไปหมด เหตุใดกัน...แม้จะไม่ได้ตายจากความหนาวเย็น แม้จะอยู่ในที่ๆ อบอุ่น มนุษย์ก็ยังคงบาดเจ็บและล้มตายเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?

ข้ารู้ว่าผู้คนล้วนต้องตาย ทว่าการตายอย่างผิดธรรมชาตินั้นข้าเกลียดเหลือเกิน หัวใจของข้าบีบรัด ข้ากลายร่างเป็นเด็กสาวชาวมนุษย์ก่อนจะเดินไปรอบๆ หมู่บ้านที่ถูกไฟเผา

เปลวไฟนั้นร้อนเหลือเกิน ทว่าหัวใจของข้ากลับเจ็บปวดยิ่งกว่า ทุกที่ๆ ข้าก้าวย่างไปล้วนมีแต่ซากศพและเลือดสีแดงฉาน พวกมันเจิ่นนอง ทว่าแม้จะหยุดมันไว้ก็ไม่อาจช่วยชีวิตใครไว้ได้อีกแล้ว

ข้าตรวจดูทีละคนๆ ทว่าทั้งหมดนั้นกลับเป็นเพียงศพที่เย็นและแข็ง หนาวเย็นเหมือนกับตัวข้าในอดีตกาล จนกระทั่งในบ้านหลังสุดท้าย เมื่อข้าเข้าไปข้างใน ข้าก็พบกับร่างของเพื่อนข้าที่นอนอย่างรวยริน ข้ารีบวิ่งเข้าไป ประคองเขาไว้ก่อนจะรีบห้ามเลือดให้เขา

ข้ายังสอนเรื่องต่างๆ ให้ท่านไม่หมดเลย” เขากล่าวอย่างอ่อนแรง

เรื่องนั้นช่างมันเถอะน่า เงียบไว้ ข้าจะห้ามเลือดให้เอง” แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจคำพูดของข้า มันดูราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าทุกอย่างสายเกินไปแล้ว เขาสัมผัสใบหน้าของข้าแล้วกล่าวกับข้า

แลมป์ ท่านงดงามจริงๆ นะ” ข้ารู้ เขามักพูดกับข้าแบบนั้นด้วยแววตาหลงใหล ข้าได้ยินมันจนเบื่อแล้ว

ท่านเป็นภูตที่อ่อนโยน จนถึงตรงนี้ท่านอ่อนโยนมาตลอด” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มฝืนๆ ของเขา

ไม่ใช่ ข้าเปลี่ยนไปเพราะเจ้าต่างหาก” ข้าไม่อยากจะพูดคุยกับเขามาก ทว่าแม้ข้าจะรักษาให้เขาแล้ว แต่เขากลับยิ่งดูอ่อนแรงลงเรื่อยๆ

ผิดแล้ว ท่านอ่อนโยนมานานแล้ว ตั้งแต่ก่อนจะพบข้า...ไม่อย่างนั้น...ท่านคงไม่ช่วยข้า...” ดวงตาของเขาค่อยๆ ปิดลง

อย่าหลับนะ! ข้าจะรีบไปตามหมอ ขอร้องล่ะ อดทนไว้หน่อย” มือของข้าที่ประคองเขาอยู่กอดร่างของเขาแน่น

แลมป์ ข้าชอบท่านนะ ช้าชอบที่ท่านอ่อนโยนเหลือเกิน” เขายังคงกล่าวอย่างเวิ่นเว้อ ข้าอยากจะทิ้งร่างของเขาไปแล้ววิ่งไปหาหมอ ทว่าข้ารู้ดี หากข้าทำอย่างนั้น ครั้งต่อมาที่พบเขาพวกเราก็คงไม่สามารถคุยกันได้อีกแล้ว

ใครบอกว่าหิมะหนาวเย็นกัน ท่านอบอุ่นถึงเพียงนี้ คนที่บอกว่าหนาวมันต้องเป็นบ้าแน่ๆ” เขาเอียงหน้าแนบกับอกข้าก่อนที่ตัวของเขาจะค่อยๆ เย็นลง หัวใจของข้านั้นบีบรัด หยดน้ำใสที่ข้าไม่รู้จักหลั่งริน มันหยดกระทบลงบนใบหน้าของชายหนุ่มหน้าโง่คนนั้น คนโง่ที่บ้าพอจะบอกว่าหิมะมันอุ่น

ในวันนั้นหมู่บ้านแห่งนั้นถูกพายุหิมะโหมซัดกระหน่ำ ทุกสิ่งทุกอย่างถูกกลบทับไว้ภายใต้หิมะสีขาว เด็กสาวทรุดตัวนั่งร่ำไห้อย่างน่าเวทนาท่ามกลางอดีตหมู่บ้านที่คงจะไม่มีเสียงของผู้คนอีกต่อไป

เหตุใดกันหนอ ชีวิตของข้าจึงวนเวียนอยู่เช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีเพียงสีขาวและความตาย วนเวียนหมุนไปไม่รู้จักจบ

แลมป์ได้เรียนรู้ความหวาดกลัวของตนเอง ได้เรียนรู้ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย ได้เรียนรู้ถึงความเบื่อหน่าย ได้เรียนรู้...ถึงจิตใจที่อ่อนโยน…

ชายคนนั้นได้บอกเล่าสีสันต่างๆ มากมายในโลกใบนี้ให้ข้ารู้ ข้าเบื่อเต็มทีที่จะต้องวนเวียนเรื่องราวแบบนี้อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้นข้าจึงคิดจะออกเดินทาง ทว่า ข้าไม่อาจละทิ้งสิ่งที่คนๆ นั้นได้มอบให้ข้าไว้

เขาสอนคำพูดสุภาพแก่ข้า ข้าจะเก็บไว้ เขาบอกว่าชอบรูปลักษณ์ที่งดงามของข้า เช่นนั้นข้าจะคงไว้ และ...เขาบอกว่าเขาชอบข้า ที่แสนอ่อนโยน ดังนั้นข้าจะ…

 

ผลงานอื่นๆ ของ Asahi_san

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 KanoKanup (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 12:09
    น้องงงแง้งงง เปิดมาก็มาม่าเลย
    #1
    16
    • #1-15 Asahi_san(จากตอนที่ 1)
      13 พฤษภาคม 2563 / 19:26
      แล้วสต๊าฟคนนั้นก็ป่วยไปเพราะเขาถือคติว่าถ้ายังมีลูกมูอยู่ในมู(คอล) ฉันจะอยู่ด้วยเหมือนกัน แต่...แต่...แต่พวกลูกๆ เขาอยู่ยันหกโมงเช้ากันเกือบทุกวันเลยอ่ะ...( ' ')
      #1-15
    • #1-16 KanoKanup
      13 พฤษภาคม 2563 / 19:26
      ..... เขาว่างกันสินะคะ อื้อหือ
      #1-16