คำสัญญาของกุหลาบ

ตอนที่ 1 : เกริ่นเรื่อง เมื่อโชคชะตาได้เริ่มต้น (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ก.ย. 54

  **************************************************

 สวัสดีอีกครั้งนะขอรับ ตอนนี้เป็นตอนแรกที่ผมเริ่มจะเขียน กว่าจะเริ่มได้ผมตัดสินใจอยู่นานว่า
จะเริ่มยังงัยดีนะ แต่พอเจ้าเหมียวเดินผ่านมาเท่านั้นแหละ ผมก็ เอาวะ เริ่มที่แกก็แล้วกัน
ระหว่างเขียน มันก็เหมือนจะรู้ว่าเอามันไปแต่ง เพราะมันมองจ้องผมอย่างแปลกๆ ฮ่าๆ
แหง๋ล่ะ เพราะฉันเขียนให้แก่ท้องแกใกล้คลอดนี่หว่า ฮ่าาๆๆ

ขออภัย โม้ยาวอีกแล้ว เชิญอ่านได้เลยขอรับ

*ขออภัยท่านผู้อื่นทั้งหลายด้วยนะคะ เนื่องจากว่ามีข้อติชมเรื่องการเริ่มเรื่องที่ยังไม่น่าสนใจ

ผู้เขียนก็เลยนำไปรีไรท์ใหม่น่ะค่ะ แต่ก็ไม่ได้แก้ของเก่านะคะ แค่เพิ่มเติมไปเล็กน้อย

เนื่องจากเริ่มเขียนเป็นเรื่องแรก ขออภัยด้วยนะคะ



---------------------------------------------------------------



เมื่อโชคชะตาได้เริ่มต้น



---------------------------------------------------------------

      ในซอยมืดแห่งหนึ่งในเมืองหลวงโรสแซล ชายร่างสูงปรากฏตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆ ที่ร่างกายคลุมผ้าตั้งแต่หัวจรดเท้า สองมือหนาอุ้มมีร่างบางที่มีผ้าพันรอบตัวเพื่อกันความหนาว ใบหน้ากลมเล็กกำลังหลับตาพริ้มอย่างน่าเอ็นดู ชายผู้นั้นค่อยๆเดินไปทีละก้าวเพื่อไม่ทำให้เด็กน้อยในอ้อมกอดของเขาตื่น เมื่อถึงจุดหมายที่ต้องการเขากอดห่อผ้านั้นอีกครั้งแล้วตัดสินใจวางลงตรงหน้าประตู ก่อนที่จะหยิบห่อผ้าที่ข้างในมีไวโอลินสีขาวสวยวางคู่กับร่างเล็กที่เริ่มขยับตัว เสียงสุนัขจรจัดดังขึ้นพร้อมกับไฟในห้องที่เปิดสว่าง เขารีบถอยออกหลบในมุมมืดของกำแพง เสียงหญิงชราอุทานกับเสียงเด็กร้องไห้จ้าทำให้เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ในที่สุดเขาก็คุ้มครองเด็กคนนั้นมาในที่ปลอดภัยได้เสียที เสียงประตูร้านปิดลงอีกครั้งเขาจึงรีบเดินออกจากซอยนี้ไปอย่างรวดเร็ว

      เมื่อออกมาถึงถนนใหญ่ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาด้านหลังหลายสิบคู่ทำให้เขารับรู้ถึงสัญญาณอันตราย ร่างสูงเร่งฝีเท้าขึ้นโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นมืออาชีพ ต่างเร่งฝีเท้าขึ้นมาอย่างกระชั้นชิด เมื่อจนหนทางที่จะหนี ทางแยกข้างหน้าเขาจึงรีบเลี้ยวเข้าไปแล้วถอดผ้าคลุมออกวิ่งทันที เสียงเอะอะดังขึ้นบ่งบอกว่าการไล่ล่าได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เสียงปืนดังขึ้นหลายนัดติดต่อกัน แต่เขาก็ยังไม่หยุดวิ่ง ถ้าถูกจับได้เด็กคนนั้นจะไม่ปลอดภัย ความเจ็บปวดแล่นปล๊าบขึ้นที่ไหล่ข้างซ้าย เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมา มือหนารีบกดปากแผลพลางเร่งฝีเท้าขึ้นอีก เขาตัดสินใจเลี้ยวอีกครั้งแต่ข้างหน้านั่นกลับเป็นทางตัน เมื่อหันหลังกลับไปก็พบว่าเขาโดนล้อมเสียแล้ว

“เด็กอยู่ที่ไหน” เสียงเข้มดังขึ้นจากหนึ่งในชายชุดดำที่ก้าวออกมา ที่เหลือนั้นถือปืนเล่งมาทางเข้าทันที

“อยากจะฆ่า ก็ฆ่าเลย” ร่างสูงยิ้มเย็นอย่างคนที่เตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นอีกครั้งที่ขาขวา ทำให้เขาทรุดตัวลง นัยน์ตาเริ่มจะมองไม่เห็นเนื่องจากเสียเลือดมาก ความหวังเริ่มเลือระหว่างที่แสงแห่งชีวิตจะดับลง เสียงปืนที่ดังขึ้นข้างหลังชายชุดดำนั่นทำให้เขาตกใจ มือปืนที่ไล่ล่าเขาค่อยๆล้มลงทีละคน จนเมื่อเสียงสุดท้ายดังขึ้น ตรงหน้าก็มีแต่ร่างที่ไร้ลมหายใจของผู้ล่า เขาหรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อมองผู้มาช่วยชีวิตเขา แต่ด้วยสติที่เหลือน้อยเต็มทีจึงจำได้แค่ว่า ชายคนนั้นใส่เสื้อคลุมสีเข้มที่มีตราสัญลักษณ์เป็นรูปสิงโตมีปีก กับเสียงทุ้มที่ดังขึ้นข้างหู

“โชคชะตาได้เริ่มขึ้นแล้ว”

ณ ใจกลางมหานครเมือง ซึ่งก็เหมือนเมืองหลวงใหญ่ๆทั่วไป ที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้า กับเสียงอึกทึกของร้านอาหารที่เปิดร่วมกับฟลอร์เต้นรำ เสียงโวยวาย เสียงหัวเราะร่วน และกลิ่นสุราผสมคละเคล้ากันไปเหมือนทุกคืนวัน ใช่แล้วที่นี่คือถนนของความรื่นเริงยามราตรี ถนนแอลกาโน่

และในซอกเล็กๆของร้านกินดื่มแห่งหนึ่ง เป็นที่หลบซ่อนของแมวท้องแก่ที่ใกล้คลอดเต็มที สายตาของมันระวังระไวปนความเจ็บปวดที่เกิดจากการบีบรัดเพื่อเร่งให้ชีวิตน้อยๆที่อาศัยอยู่ในท้องของมันได้ออกมาสูดอากาศของโลก สภาพของมันตอนนี้ถึงจะดูอ่อนแอ แต่สันชาตญาณความเป็นแม่นั้นกลับช่วยให้มันแข็งใจเบ่งลูกของมันออกมาทีละตัวๆ จนครบตัวสุดท้าย

เสียงรถบนถนนที่หน้าปากซอยบ่งบอกถึงยามเช้ามาเยือน ปลุกให้แม่แมวสาวเดินทางออกไปหาอาหารทันที มันเลือกที่จะเดินริมถนนอย่างฉลาด ประสบการณ์สอนให้มันหลีกเลี่ยงวัตถุสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่บางครั้งก็หยุดให้ตายใจ แต่พอจะเดินผ่านมันก็จะวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว จนทำให้มันเกือบตายอยู่หลายที คราวนี้มันจึงขอเดินผ่านสิ่งมีชีวิตขายาวที่ถึงแม้บางครั้งจะโดนสิ่งนั้นโมโหใส่ที่มันเดินขวางทาง แต่ก็ยังดีกว่าโดนสี่เหลี่ยมทับแบนละน่า

มันเดินไปอย่างร้อนใจ เพราะยิ่งมันออกไปช้าเท่าไร ลูกน้อยมันก็อันตรายมากเท่านั้น มันสอดส่ายสายตาอย่างเร็วๆ มองหาแหล่งของกินที่ปลอดภัยจากพวกเจ้าถิ่นที่ปากกว้างแถมเห่าเสียงดังไล่มันอีก มันต้องระวังตัวเพื่อลูกน้อยของมัน

เมื่อพระอาทิตย์ลอยตัวสูงขึ้น เสียงอึกทึกกลับเบาบางลง ลูกแมวน้อยรู้สึกตัวตื่นด้วยความหิว ผ่านเวลาเช้าไปนานแล้วแม่ของมันยังไม่กลับสะที มันส่งเสียงร้องออกมาอย่างหิวโหย จาก1ตัวก้อประสานเสียงจนครบ5ตัว เสียงนั้นดังไปถึงหูของเด็กหญิงตัวเล็กๆคนนึงที่นอนหลับอยู่ในห้องเล็กของตึกนั่น 

*******************************************************

เป็นอย่างไรบ้างคับ ภาษาผมพอใช้ได้ไหม ถ้ามีอะไรตรงไหนสะดุด อ่านแล้วหงุดหงิดหัวใจ
ผมขอเบอร์ เอ้ยย ขอความเห็นด้วยนะคับ

นิยายของผมขอเป็นตอนสั้นๆ เพราะเรื่องแรกจะเปิดยาวววไปเลยแบบมืออาชีพคงไม่ดี
ถ่อมตัวคับถ่อมตัว 


7 ความคิดเห็น

  1. #1 vongolez (@vongolez) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2554 / 22:41
    บรรยายแจ่มไปเลยค่ะ

    แต่น่าจะย่อหน้าเข้ามาอีกนิดนึงนะคะจะอ่านได้ไหลขึ้น

    แล้วก็พวกตัวเลขถ้าเป็นไปได้ใช้ตัวอักษรจะอ่านลื่นกว่าค่า

    อันนี้ความเห็นส่วนตัวน้าอย่าเครียดๆ

    เพราะโดยรวมบรรยายได้น่าสนใจอยู่แล้วค่า ^0^
    #1
    0