[kaido,kaisoo] OS/SF จักรวาลมหาสมุทร

ตอนที่ 17 : [OS] please be warm

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    31 มี.ค. 61

B
E
R
L
I
N
 





















ความรักของคุณคืออะไรกันหรอครับ?

 



การที่ได้เป็นเจ้าของรอยยิ้มของคนๆนึง

การได้กุมมือคนๆนึงเอาไว้

การได้โอบกอดคนๆนึงแนบชิดกาย

หรือ การได้มองความสุขที่เกิดขึ้นกับเขา

 



ผมคิดว่าความรักของผม มันคืออย่างหลัง






 

     ช่วงชีวิตของเด็กมัธยมปลายปีสุดท้ายไม่ใช่เรื่องง่าย ใครหลายคนมักพูดว่าเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่จะต้องเหนื่อยกว่านี้ แต่เอาเถอะ ณ ตอนนี้ผมว่าผมจะเอาตัวเองไม่ค่อยรอดเสียเท่าไหร่

     กองหนังสือวางอยู่ตรงหน้าเป็นกระตัก ดูเหมือนว่าผมเพิ่งอ่านมันไปแค่สามส่วนสี่ของกองนี้เท่านั้น การสอบแอนทรานต์ใกล้เข้ามาทุกที เทศกาลการติวหนักของเด็กเกาหลีค่อนประเทศก็เริ่มต้นขึ้นเช่นกัน พวกเราพากันอ่านหนังสือที่โรงเรียน ติวกันตั้งแต่เช้าจนดึกดื่น นั่นอาจจะหมายถึงล่วงเลยไปจนเที่ยงคืนบ้างก็มี หรือบางคนก็อาจจะนอนที่โรงเรียนเลยนั่นแหละครับ ตอนเช้าก็แค่กลับบ้านไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า หรืออาจจะไม่เลยก็มี


เอาล่ะ คืนนี้ผมจะจัดอยู่ในประเภทไหนกัน

 







“ปวดหลังชะมัด” พัคแฮจอง หัวหน้าห้องที่นั่งเก้าอี้ข้างหน้าผมเธอลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจอย่างสุดกำลัง

“นี่จงอิน ลงไปซื้อน้ำเป็นเพื่อนหน่อยดิ” เธอหันมาทางผม

 

“ไม่ล่ะ จะอ่านหนังสือ” ผมส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“แปปเดียว”

 

“ทำไมต้องฉัน”

 

“ก็นายอยู่ใกล้มือ จะไปไม่ไป” เธอทำตามที่พูดด้วยการยื่นมือมาคว้าเข้าที่เนคไทค์ของผมแล้วออกแรงดึง

 

“เห้ย เบาๆดิ ไปก็ได้ แต่ปล่อยก่อน จะตาย” ผมตีมือเธอเบาๆให้ปล่อยเนคไทค์ของผม

 

“พูดดีๆแต่แรกก็จบแล้ว” เธอก้าวขาเดินนำผมออกไปจากห้องเรียน

 

     อาคารเรียนที่ผมเคยชมว่าสวยนักหนา ตอนนี้กลับมืดสนิทเพราะไร้แสงไฟ แหงล่ะ คงไม่มีใครใจดีเปิดไฟทั้งตึกให้หรอก เขาก็เปิดไฟให้สว่างแค่เพียงบางจุดเท่านั้น แต่อย่างพวกทางเดินบนอาคาร หรือสะพานเชื่อมระหว่างอาคารนั้นกลับไม่เป็นผู้ถูกเลือก ผมและแฮจองใช้แสงแฟลชจากมือถือส่องทางเพื่อความปลอดภัยไปพลางๆ

     ระหว่างทางเดินไปยังโรงอาหารของโรงเรียนนั้น เราสองคนผ่านห้องเรียนหลายห้อง ล้วนเป็นทางผ่านปกติที่ผมมักจะเดินผ่านอยู่เสมอ รวมไปถึงประตูห้องเรียนห้องนั้นด้วยเช่นกัน

 



2-A

 



ผมมักตั้งใจเดินผ่านห้องนี้อยู่เสมอ

เผื่อกวาดสายตามองหาคนๆนึง ที่นั่งอยู่ตรงริมหน้าต่างโต๊ะเรียนตัวที่สี่

คนๆนึงที่มักจะแต่งตัวได้เรียบร้อยอยู่เสมอ

และคนๆนึงที่ใบหน้าของเขาถูกประดับด้วยรอยยิ้มรูปหัวใจ

 



“ยังเป็นคนเดิมอยู่หรอ?” เสียงแฮจองพูดขึ้น

 

“หะ?” ผมละสายตาออกจากประตูห้องเรียนตรงหน้า แล้วขยับเท้าก้าวเข้าไปหาเธอ

 

“ฉันเห็นนายมองคนนี้มาตั้งแต่ปีที่แล้วไม่ใช่รึไง” เธอก้าวเดินนำผมไปอีกครั้ง ก่อนจะสะบัดปลายผมยาวๆของเธอให้พ้นไหล่ “ยังแอบชอบอยู่หรอกหรอ เด็กที่ชื่อโดคยองซูน่ะ”

 

“อ่า” ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เธอรู้เรื่องของผม นั่นเพราะหน้าที่ของหัวหน้าห้องคือดูแลสมาชิกภายในห้อง อืม นั่นแหละ รวมถึงดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของทุกคนไปด้วย

“ก็แบบนี้มันดีอยู่แล้ว”

 

“อย่างนั้นหรอ ได้แค่มองน้องเขามาเป็นปีเนี่ยนะ”

 

“อือ มันก็ไม่ได้แย่” ผมยักไหล่เบาๆ

 

“ทำไมไม่สารภาพรักไปล่ะ”

 

“บ้าน่า ไม่เอา”

 

“เขินหรอ?”

 

“ยุ่ง สนใจแต่เรื่องเรียนไปเถอะเธอน่ะ” ผมดันไหล่เธอให้เดินไปข้างหน้า ไม่ต้องหันมาสนใจเรื่องของผมมากนัก

 



ไม่ใช่หรอก ผมไม่ได้เขิน

อ่า ก็ได้ มันก็เขินหน่อยๆนั่นแหละ แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก

 




     ผมคิดว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดีอยู่แล้ว ผมมีความสุขในมุมของผม และเขาก็มีความสุขของเขา และผมได้เห็นความสุขตรงนั้นของเขาผ่านรอยยิ้มสดใสแบบนั้น ผมชอบเวลาที่เขายิ้ม ชอบเสียงหัวเราะของเขา ผมว่าเสียงของเขามันทุ้มต่ำ ทว่าช่างนุ่มนวล และอบอุ่นมากกว่าช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิซะอีก

     ผมชอบ แต่ไม่ได้อยากครอบครอง ผมชอบ แต่ไม่ได้อยากเคียงข้าง ผมชอบ แต่ไม่ได้อยากจะอยู่ในสายตา ผมชอบ ชอบที่จะเฝ้ามอง เก็บเกี่ยวเอาประกายความหอมหวานที่เขาทำหล่นเอาไว้มาใส่ในใจ และพื้นที่ในนั้น ตอนนี้มันเต็มไปด้วยเขาทั้งหมด

 


เต็มไปด้วย โดคยองซู ทั้งหมด

รุ่นน้องตัวน้อยที่เต็มไปด้วยความสุขของผม

 

 









 

     ผมจำได้ว่าผมพาตัวเองกลับบ้านได้ก็ตอนตีสองกว่าๆ พร้อมกระเป๋าเป้ใบเก่า กลับมานอนพักที่บ้านได้ไม่เพียงกี่ชั่วโมงก็ต้องหอบร่างกายเหี่ยวๆของตัวเองเข้าโรงเรียนตอนช่วงสาย แฮจองบ่นผมยกใหญ่ที่วันนี้มาสายจนได้

     กวาดสายตามองกองหนังสือที่ยังคงเรียงตัวอย่างสวยงามบนโต๊ะแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ผมยกให้หนังสือวิชาคณิตศาสตร์เป็นตัวแทนหมู่บ้านในเช้าวันนี้ แบบทดสอบท้ายบทถูกผมคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วสุดท้ายก็จบด้วยการสุ่มเดาคำตอบอยู่แบบนั้น

     พอใช้สมองมากๆ ก็ดูเหมือนว่าเวลาจะช้าลงตามไปด้วย ผมละสายตาออกจากตัวหนังสือยั้วเยี้ยะนั่น ก่อนจะเสตามองออกไปยังนอกหน้าต่าง สนามบอลของโรงเรียนถูกใช้เป็นห้องเรียนวิชาพละศึกษาของเด็กมัธยมปลายปีสอง(ผมเดาได้จากสีกางเกงพละน่ะนะ) พอรู้ว่าเป็นมอปลายปีสอง ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคสายตายาวขึ้นมาในทันที พยายามเพ่งออกไปเพื่อมองหาใครคนนึง

 


ใช่ โดคยองซูอยู่ตรงนั้น

 


     เขายังคงโดดเด่นอยู่เสมอ จากรอยยิ้มสดใสของเขา มันเปล่งประกายเสียจนคนรอบข้างต้องเผลอยิ้มตามไปด้วย เนื้อตัวของเขามอมแมมอยู่หน่อยๆ เพราะลื่นไถลไปกับสนามหญ้าเฉอะแฉะ

     ตัวก็เล็กเท่านั้น แต่ก็ยังพยายามวิ่งยื้อแย่งเอาบอลกลมๆมาเป็นของตัวเองจนได้ เจ้าตัวดูท่าจะแสบอยู่พอตัวเพราะเล่นดึงเสื้อ สกัดขาฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่คิดชีวิต ถ้าโดนเขาต่อยขึ้นมาคงไม่แปลกใจ แต่ถ้าไม่โดนต่อยก็ไม่แปลกใจด้วยเหมือนกัน ก็เขาเล่นเอารอยยิ้มรูปหัวใจกับแก้มกลมๆเข้าสู้ซะแบบนั้น เป็นใครหน้าไหนก็ต้องกลายเป็นloserทั้งนั้นแหละครับ

 










 

 


     พอรู้สึกว่าตัวเองได้ชาร์ตพลังจากบริเวรสนามบอลได้เต็มแม็กซ์แล้ว ผมถึงได้ละสายตากลับมาตั้งใจอ่านหนังสือต่อ ซึ่งการแทนค่าครอสไซน์ในช่วงสายของวันผมว่ามันก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ หมายถึงถ้าผมได้ชาร์ตพลังแล้วน่ะนะ 

หลายคนถามว่าผมจะเรียนอะไร หรือจะต่อมหาลัยคณะไหน จริงๆในหัวของผมมันก็มีค่อนข้างหลายตัวเลือก หลักๆผมก็คงหนีไม่พ้นคณะแพทย์ หรือไม่ก็สัตวแพทย์อะไรทำนองนั้น เอาจริงๆก็ไม่อยากจะอวดตัวเองเสียเท่าไหร่ แต่เรื่องการเรียนของผมน่ะ ไม่ใช่เล่นๆนะครับ เห็นเงียบๆแบบนี้ก็อันดับสามของโรงเรียนเชียว





จุดประสงค์ของการเข้าคณะแพทย์ของผม

คงหนีไม่พ้นการได้ดูแลใครคนนั้นในสักวันข้างหน้า

ที่ผมก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะมาถึงเร็วๆนักหรอก 





"จงอิน ออกไปข้างที" เสียงเพื่อนในห้องพูดขึ้น

"มีอะไร?" 

"โซอีมาหา เธอรออยู่หน้าห้อง" 

 

เวร

เจ้ากรรมนายเวรมาทวงหนี้...

 

ผมเดินออกมาจากนอกห้องเรียน เพื่อมายืนเป็นหนุ่นไร่กานิ่งๆ โดยมีอีกาตัวยักษ์เป็นผู้หญิงร่างเล็ก หน้าสะสวยระดับนางแบบ คิมโซอี มนุษย์แฟนเก่าที่น่ากลัวที่สุดในโลก

 

"ว่า?" ผมล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง พยายามทำตัวให้ดูสบายๆที่สุด

 

“เย็นนี้ว่างมั้ย?”

 

“ไม่ว่าง”

 

“รู้ว่าว่าง”

 

“เอ้า!” ผมร้องเสียงหลง “จะมารู้อีกว่าว่าง ก็บอกว่าไม่ว่างไง”

 

“ไม่ว่างก็ต้องว่าง เย็นนี้ไปส่งบ้านที”

 

“ทำไมต้องไป ไม่ไปหรอก” ผมยักไหล่อย่างขอไปที

 

“เหอะน่า เดี๋ยวเลี้ยงข้าว ไปส่งที แฟนรถล้มเมื่อวาน”

 

“กลับเองไม่เป็นรึไง”

 

“เออ” เธอพยักหน้าใส่ผมอย่างขอไปที

 

“เอารถไปขับเองเลยไป ขี้เกียจ” และผมก็ไม่ใช่แฟนเก่าที่ดี

 

“ไปส่งไม่ได้รึไง”

 

เป็นเมียหรอ มาสั่ง

 

“ก็เคยเป็น สั่งไม่ได้หรอ”

 

“ไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เด็กคนนั้น ก็สั่งไม่ได้” ผมว่า

 

“จะเล่นแบบนี้ใช่มั้ยจงอิน”

 

“...”

 

“ได้ ฉันจะบอกให้เด็กคนนั้นมาสั่งนาย”

 

“เวร ล้อเล่นมั้ย”

 

“ตกลงจะว่างไม่ว่าง”

 

“เออๆ ว่างก็ได้วะ”

 

“เออ เดี๋ยวโทรหา” เธอยกมือโบกไปมาเบาๆก่อนจะเดินกลับออกไป

 


ผมกับโซอี เราเลิกกันราวๆเกือบสองปีเห็นจะได้ แต่ก็ยังวนเวียนกวนประสาทกันอยู่ร่ำไปแบบนี้เสมอ ไม่มีอะไรเกินเลยในเมื่อเราสองคนต่างเลิกกันด้วยดี และกลับมาเป็นแฟนเก่าที่เหมือนเพื่อนกวนประสาทกันได้ภายในเวลาเพียงสามเดือน


อาจจะเพราะเราสองคนต่างก็ชัดเจนในการกระทำ และคำพูดจึงทำให้ทุกคนรอบข้าง รวมไปถึงแฟนของเธอด้วยเช่นกัน ต่างก็เข้าใจและไม่เข้าใจผิดไปในทางที่ไม่ดี แน่นอนว่าเราสองคนไม่มีทางกลับมาคบกันได้แน่ๆ โซอีน่ะ ผีร้ายในคราบตุ๊กตาชัดๆ

 
















 

สุดท้ายตอนเย็นหลังเรียกเรียนผมก็กลายเป็นสารถีขับรถไปส่งโซอีที่บ้าน เหตุผลก็ไม่มีอะไรมากเพียงแค่แถวบ้านเธอเพิ่งมีข่าวโจรปล้นบ้านข้างๆไปหมาดๆ การกลับบ้านของเด็กสาวเพียงลำพังนั้นก็เป็นอะไรที่ไม่ควรไว้วางใจขนาดนั้น นอกจากแฟนปัจจุบันของเธอ ก็เป็นผมที่ต้องรับหน้าที่รับ-ส่งยัยตัวแสบคนนี้


ผมกลับมาที่โรงเรียนอีกครั้งด้วยเหตุผลที่ว่าลืมสมุดเลคเชอร์ไว้ในล็อคเกอร์ ขณะที่เดินกลับไปยังห้องเรียนของตัวเอง ผมก็ได้มีโอกาสเดินผ่านห้องเรียนของรุ่นน้องปีสองอีกครั้ง คราวนี้ค่อนข้างจะเงียบเหงา เพราะเป็นเวลาหลังเลิกเรียนไปแล้ว


สอดส่องสายตาเข้าไปยังเก้าอี้ตัวประจำของคยองซู มันยังคงเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบและเรียบร้อยตามฉบับของอีกคน เห็นแบบนั้นก็อดยิ้มมีความสุขและคิดถึงเขาไปพร้อมกันไม่ได้ แสงแดดยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาที่บานหน้าต่างแบบนั้น ผมลองจิตนาการว่าโดคยองซูยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น แสงอาทิตย์ที่ส้มสะท้อนแบนเนื้อแก้มของเขา ยามที่เขาลืมตาขึ้นมองแสงแดดนั่น ทำให้แก้วตาสีน้ำตาลเข้มได้ทอประกายเป็นสีน้ำตาลใส ราวกับเทพธิดาบนฟ้าที่ไม่อาจแตะต้อง






 

พลั่ก!

“ขอโทษครับ”


 

ผมเซถอยหลังเมื่อจู่ๆก็ถูกใครบางคนวิ่งเข้ามาชนเข้าเต็มๆ เด็กผู้ชายตัวเล็กล้มลงนั่งกับพื้นตามแรงกระแทกกันอย่างจัง ในตอนนั้นใจผมเต้นไม่เป็นสุข พยายามข่มใจเอาไว้หน่อยๆว่าขอให้คนตรงหน้าไม่ใช่คนในความคิดผมเมื่อครู่

 

“เป็นอะไรรึเปล่า?” ผมถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ

 

“ขอ..ขอโทษครับ..” และโดคยองซูก็เงยหน้าขึ้นมองผม




 

พร้อมกับน้ำตาที่อาบแก้มใส







 

บทสนทนาครั้งแรกของผม

กับหัวใจที่แตกละเอียดของเขา





 

“ร ร้อง ร้องไห้ทำไม เจ็บหรอ” ผมถลาตัวเข้าไปคุกเข่าต่อหน้าเขา เฝ้าประคองร่างเล็กไม่ให้เจ็บ สายตาเร่งกวาดหาบาดแผลหรือแม้แต่รอยช้ำที่จะทำให้เขาบาดเจ็บ

 

“เปล่า..เปล่าครับ...” คนตัวเล็กพยายามลุกขึ้นทว่าก็ไร้ผล เขาล้มพับลงมาอีกครั้ง และครั้งนี้ผมรับร่างของเขาเอาไว้ได้ทัน

 

“ข้อเท้าพลิก” ผมบอกอาการเมื่อเห็นว่าข้อเท้าเขาผิดแปลกไป

 

“ข ขอโทษครับ”

 

“อยู่เฉยๆก่อนนะ”

 

“หะ เห้ย!” คยองซูร้องเสียงหลงเมื่อผมยกช้อนตัวเขาขึ้นมาจากพื้น

 


เอาจริงๆผมก็จะตายอยู่หรอก ที่ได้เจอเขา ได้คุยกับเขาต่อหน้าแบบฉุกละหุกแบบนี้ แต่ทั้งน้ำตาและความเจ็บปวดของเขา มันจะฆ่าผมให้ตายเสียก่อนให้ได้ ผมหลงรักใบหน้าของเขาเอาเสียมากๆ มากเสียจนผมรู้สึกเกลียดมากๆยามเห็นน้ำตาและความเศร้าที่กำลังประดับอยู่บนใบหน้าของเขาในตอนนี้


ผมอุ้มน้องมาที่ห้องพยาบาล ที่ยังคงเปิดเอาไว้จนดึกเพื่อให้นักเรียนมอปลายปีสุดท้ายที่อยู่โรงเรียนเพื่อเตรียมสอบนั้นได้เข้ามาใช้บริการ อาจารย์หมอช่วยจัดการเรื่องข้อเท้าของเขา โดยมีผมคอยช่วยอยู่ไม่ห่าง ส่วนคยองซูเองก็ไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่ปาดน้ำตาที่เอาแต่ไหลไม่หยุดของเขา เห็นแบบนั้นผมก็รู้สึกปวดหัวใจตามไปด้วย

 


“ร้องไห้ทำไม เจ็บมากเลยหรอครับ” ผมถามเขา หลังจากพันผ้าก็อตที่เข้าเท้าของเขาเสร็จ

 

เขาส่ายหน้าเบาๆ

 

“พี่ชนแรงเลย ขอโทษนะครับ”

 

“ป เปล่าครับ พี่ไม่ได้ชน ผมวิ่งชนพี่เอง ผมไม่ดูทางเอง” แล้วน้ำตาของเขาก็ระเบิดออกมาอีกครั้ง

 



อ่า ให้ตาย

น้ำตาของเขากำลังบีบหัวใจของผม



 

ผมขยับเข้าไปใกล้ ค่อยๆยกมือปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของเขา

“จะไม่ถามว่าไปเจออะไรมาถึงร้องไห้หนักขนาดนี้ แต่อย่าร้องเลยนะครับ น้ำตาโคตรไม่เหมาะกับเราเลย”

 

“ผม...”

 

“...”

 

ผมเพิ่งถูกบอกเลิก”




 

ความสุขของผม

ที่กำลังร้องไห้อย่างเจ็บปวดอยู่ตรงหน้า





 

และความคิดของผม

ที่พลิกเปลี่ยนไป ณ วินาทีนั้น




#จักรวาลมหาสมุทร





น่าจะเป็น os ที่มีความยาวของเนื้อหาเยอะกว่าเรื่องอื่นๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ

เป็นอารมณ์ที่เขียนได้เรื่อยๆเลยค่ะ

(ปล.อย่างเพิ่งทวงฟิคนะคะ555555555)


ช่วงนี้ฟีลเขียนฟิคลดลงไปเยอะเลยค่ะ 

กลายเป็นความรู้สึกที่เป็นแรร์ไอเท็มในชีวิตประจำวันไปแล้ว

อาจเป็นเพราะอายุและวุฒิภาวะที่มากขึ้น

ความคิดของเรามันก็มากขึ้นตามไปด้วย

แต่อย่าห่วงเลยนะคะ

การเขียนฟิคเป็นงานอดิเรกที่เรารักมากๆ เราคงเลิกยากมากๆเช่นกัน

ช่วงนี้อาจะเป็นช่วงที่อะไรมันยังไม่ลงตัวเท่าไหร่

กำลังจัดแจงชีวิตอยู่ค่ะ 555555


จะพยายามกลับมาเป็นอินทูสกายไฟรนก้นอีกครั้ง

จะปั่นวันเวิด สีชา คุณแสนรัก และฟิคอื่นๆ

เอาแบบให้อ่านไม่ทันกันเลยทีเดียวค่ะ

(ฝันอยู่) 555555



รักและคิดถึงโคตรๆ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

472 ความคิดเห็น

  1. #466 si_neee (@si_neee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 22:28
    โดนบอกเลิกมาแบบนี้เอาไงต่อดีคะ รุกเลยมั้ย
    #466
    0
  2. #330 -เสพติดดราม่า (@bambamchuenjai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 17:13
    พี่ดามใจน้องเลยแง
    #330
    0
  3. #324 My_Queen ของท่านโอ (@killerbook) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 07:03
    เขินค่ะ เชียร์ให้จีบ
    #324
    0
  4. #321 WLP  (@winxza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 11:39
    เหมือนกำลังคาดหวังรอการเปลี่ยนแปลงจากจงอินอยู่ รอความรักในรูปแบบอยากครอบครอง อยากอยู่เคียงข้างน้อง ไม่รู้จะมีโอกาสไหม แต่ถึงไม่ครอบครองก็ขอให้เป็นคนที่อยู่เคียงข้างน้อง ไม่ให้น้องหายไปก็พอ
    #321
    0
  5. #319 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 00:17
    ฮือออ รอนะคะ
    #319
    0
  6. #318 maomakkkk (@lollipoplollol) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 09:19
    ช่วยเยียวยาจิตใจน้องทีค่ะพี่
    #318
    0
  7. #317 lookkaew_11 (@lookkaew11) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 13:07
    เอ้า น้องมีแฟนอยู่แล้วเหรอ
    แต่ก็ดีที่จงอินได้บังเอิญรู้ จะได้มีโอกาสจีบน้องไง
    อย่าเอาแต่มองเหมือนที่ผ่านมาอีกนะ สู้ๆ
    #317
    0
  8. #315 Meawmeowww (@domeawbieber) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 12:33
    จีบน้องเลยค่าพี่
    #315
    0
  9. #314 LoveD.O. (@14122838) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 11:16
    เอาเลยจงอิน จีบน้องเลยจีบน้องงงง
    #314
    0
  10. #313 TonggTtong (@TonggTtong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 03:09
    ใครทำน้องร้องไห้หือออ ไรต์น่ารัก5555 สู้ๆๆค่ะ
    #313
    0
  11. #311 pyrex23 (@parexo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 22:17
    โอเค เราเปนคนพูดรู้เรื่อง ไม่ทวงฟิค ด้วย และก็จะ ให้ กลจ ด้วย สู้ๆ นะคะ /ขอบคุณนะคะ
    #311
    0
  12. #310 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 17:02
    ว้าววววว
    #310
    0
  13. #309 yonasadr (@yonasadr) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 13:32
    งื้อออ คยอง ไม่เป็นไรน้าา อย่าร้องๆ ฮึบไว้ๆ
    #309
    0
  14. #308 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 11:42
    ความสุขของจงอินกำลังร้องไห้ ฮื่ออ เศร้าเลย
    #308
    0
  15. #307 MINTNUHES_94 (@NUHESHOs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 10:49
    จงอินนนน ดามใจน้องงงงงงงงงงง
    #307
    0
  16. #306 nook_ny (@nook_ny) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:55
    อูยยยยย
    #306
    0
  17. #305 nannaaaaaaaaaaaaa (@kaido2541) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:02
    น้องน่าสงสารรรร ฮือออตัวน้อยๆๆๆร้องไห้แล้ววว
    #305
    0
  18. วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:26
    บ่งทีก้อสงสัยว่าพวกมนุดแฟนเก่าไม่มีเพื่อนคบอ่อออถึงมาวอแวจ้นนนน แต่งือออออ น้ำตาคยอง วงวารน้องงงง>< ใครหักอกนุ่ววว>< แร้วพิจงอินความคิดอัลไลเปี่ยนแปงงงง จะหายกากแล้วลุยหน้าดูแลใจน้องอ่ออออ อิvอิ
    #304
    0
  19. #303 pink1548_EXo (@pink1548_ahgase) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:24
    จีบเรยยยยยย
    #303
    0
  20. #302 KDWNTY (@misobass) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:53
    น้องพึ่งถูกบอกเลิก
    ใครบอกเลิกน้อง
    #302
    0
  21. #301 babylatte555 (@babylatte555) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:05
    แกควรจะจีบเค้านะจงอิน
    #301
    0
  22. #300 oohse_karn (@karn_lucky) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 02:45
    จีบน้องเลยลูกกก
    #300
    0
  23. #299 kadi8812 (@kadi8812) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:36
    จงอิน แกควรลุยยยย
    #299
    0
  24. #298 senshine9407 (@senshine9407) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:12
    สู้ๆนะจงอิน
    #298
    0
  25. #297 POWEROFMONEY (@POWEROFMONEY) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:57
    ชอบการเขียนของไรท์จังเลย เพิ่งเข้ามาอ่านครั้งแรก ติดตามนะคะ งืออลุ้นว่าน้องจะเปิดรับพี่จงอินมั้ย
    #297
    0