Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 179,604 Views

  • 3,237 Comments

  • 9,853 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,689

    Overall
    179,604

ตอนที่ 4 : Chapter 3 : Drunk

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2346 ครั้ง
    28 ธ.ค. 61

Chapter 3 Drunk

                “มึงนี่ลูกเศรษฐีแกล้งจนหรอวะ คอนโดมึงโคตรหรู สุกี้มาส่งกูคงต้องไปรับข้างล่าง ป้านิติแม่งโคตรเข้ม”

                มาถึงไอ้ปองก็บ่นๆๆๆๆ เพราะมันต้องนั่งรอผมลงไปรับอยู่เกือบยี่สิบนาที พอดีผมหลับยาวมันโทรมาก็ไม่ได้ยิน ผมปิดเสียงไว้ นิติโครงการพี่เอิงก็เข้มงวดมากสมกับเป็นโครงการ Hi-end

                “พ่อกูจับฉลากได้คอนโดนี้มา”

                “จริงหรอวะ จับฉลากไรของมึงแจกคอนโดห้องสิบล้าน”

                “สิบล้านเลยหรอ ห้องแค่นี้”

                “กูเริ่มเชื่อละว่ามึงจับฉลากได้ กูเคยมาดูกับเพื่อนสมัยมันสร้างใหม่ๆ ห้องเล็กสุดยังแปดล้าน ราคาโปรโมชั่น พอหมดโปรก็สิบ มึงคิดว่าคอนโดกลางเมืองนี่มันถูกหรอ? แล้วห้องมึงดูกว้างกว่าห้องที่กูไปดูด้วย เผลอๆสิบสองล้าน ตรงข้ามธนาคารช่อฟ้าพอดีด้วย ห่า พ่อมึงนี่มือดีเนอะ”

                ผมเดินตัวลอยเอาเบีร์ยไปแช่ตู้เย็น พี่เอิงให้คอนโดสิบสองล้านกับผมเลยหรอ? บวกลบคูณหารแล้วใครเป็นลูกหนี้ใครกันแน่วะ ถึงพี่เอิงอาจจะได้ห้องนี้ฟรีๆแต่เขาก็เสียเงินไปสิบสองล้านเลยนะ!

                เอาไปขายใช้หนี้พี่เอิงดีไหม? ไม่ได้ๆ ผมโดนฆ่าแน่ หมกถังขยะหน้าคอนโดนี่แหละ แต่ผมเริ่มอยากเอารถที่พี่เอิงซื้อให้ไปขายนะ กรุงเทพฯโคตรรถติด หน้าคอนโดก็ติดแล้ว ทุกวันนี้ไปทำงานผมก็นิ่งวินมอไซต์ไปยี่สิบบาท แถมผมขับไม่แข็งด้วย

                รถที่พี่เอิงซื้อให้เป็น eco-car คันเล็ก ตอนแรกพี่เอิงจะซื้อ Civic ให้เพราะผมชมว่าไฟท้ายมันสวย แต่พอพี่เขาไป test drive กับผมครั้งเดียว เดินเลยไปออก eco-car ทันที

                จะได้ไม่ขับเร็ว พี่ไม่ต้องเป็นห่วง

                ผมขับรถได้ละเหี่ยใจมาก ก็ปกติไปไหนก็พี่เอิงขับอ่ะ เขาไม่ค่อยให้ผมขับหรอก...ไม่กล้านั่งด้วย ผมก็จะมีที่ไหนให้ไปนอกจากมหาวิทยาลัย พอทำงานก็ไม่ได้ใช้รถเลย ขายทิ้งดีไหม? แต่ก็ไม่กล้าขายอีกเดี๋ยวพี่เอิงด่า เขาซื้อสดปะวะ? หรือผ่อน? ถ้าผ่อนนี่ซวยเลยนะ เท่ากับเขาผ่อนไปเรื่อยเปื่อยส่วนผมโฉบเงินไปใช้แล้ว เอาเป็นว่าคอนโดกับรถนี่...เก็บไว้ก่อน สุ่มเสี่ยงเกินไป ผมขายพวกทีวี หม้อหุงข้าวอาจจะง่ายกว่า

                “มึงมายืนลูบหม้อหุงข้าวทำไมวะ”

                “มึงอยากได้หม้อหุงข้าวไหม? ขายต่อ”

                “บ้านกูมีแล้วไหม? หม้อหุงข้าวยังต้องซื้อมือสองอีกหรอวะ เอาคีย์การ์ดมาหน่อย จะลงไปเอาสุกี้”

                ตึกผมมันไม่ค่อยไฮโซเท่าตึกพี่เอิงที่ไม่ต้องใช้คีย์การ์ด แต่เป็นกดพาสเวิร์ดหรือสแกนนิ้วได้เลย ตึกของผมยังเป็นคีย์การ์ดอยู่ ตามราคาครับ สิบสองล้านก็ได้แค่นี้ ห้องแบบพี่เอิงคงร้อยล้านก็อีกเรื่อง ตึกพี่เอิงนี่มีบริการจอดรถให้ด้วยนะ ส่วนของผมก็จอดตามมีตามเกิด แต่ผมได้ที่จอดที่ดีมาก ไม่มีใครมาแย่งด้วยเพราะผมไม่ได้ขับรถเลย

 

                เราทำสุกี้กันที่ระเบียง ถึงห้องผมจะไม่ได้ระเบียงกว้างเท่าห้องพี่เอิงแต่มันก็โอเค ไอ้ปองยังไม่เลิกสงสัยว่าผมจับฉลากได้มาจริงๆ ผมเลยปล่อยมันบ่นไป หยิบกะหล่ำปลีโยนลงหม้อจนหม้อฟูฟ่อง

                “มึงแดกแต่กะหล่ำปลีหรอวะ หม้อเหม็นเขียวแล้วมึง”

                “กูชอบ”

                ร้านที่มันสั่งเดลิเวอร์รี่มาไม่ได้มีกะหล่ำปลีเยอะหรอกครับ ผมเอาของผมนี่แหละใส่ไป ส่วนไอ้ปองมันใส่หมูใส่ไก่ช้ากว่ามันเลยต้องกินกะหล่ำปลีไปด้วย มันกินผักได้...ไม่เหมือนพี่เอิง กินเป็นแค่ผักบุ้งกับมะเขือเทศในไข่เจียว

                ถ้าไปกินชาบู สุกี้กับพี่เอิงทีไรต้องไปร้านที่มันมีหม้อสองฝั่ง อย่าได้เอากะหล่ำปลี ผักกาดไปใส่หม้อคุณชายเขาเชียวนะ เป็นปัญหาครอบครัวมาก....แต่ผมไม่ต้องเจอปัญหานั้นละ ให้เขาไปมีปัญหากับครอบครัวใหม่แล้วกัน มิลันคงไม่บ้ากะหล่ำปลีเหมือนผม

                “กูดีใจที่มึงกินผักได้”

                “อะไรของมึงวะ”

                ไอ้ปองส่ายหัวแล้วรินเบีร์ยให้ผม เอาจริงผมคออ่อนมาก กินนิดเดียวก็เมาไม่รู้เรื่อง พี่เอิงยังเคยบ่นว่าอย่าไปเมานอกบ้านไม่งั้นผมคงไม่รอดกลับบ้าน สงสัยผมเมาแล้วน่ากระทืบ

                “เฮ้ย กูว่า...กูเห็นบอสเราว่ะ คุณอชิตพล มึงว่าใช่ปะวะ อยู่ตรงข้ามห้องมึงเลย เยื้องไปนิดเดียวเองไอ้เหี้ย”

                ไอปองโน้มตัวข้ามโต๊ะมากระซิบกระซาบ สายตามันมองผ่านไหล่ผมไปยังตึกข้างๆ ไม่บอกก็รู้มึงเจอพี่เอิงใช่ไหม? เพราะห้องเจ้าสัวระเบียงมันหันไปอีกฝั่ง

                “ตาฝาดมั้ง”

                คือผมนั่งหันหลังให้ระเบียงห้องพี่เอิง ไม่อยากจะหันไปเจอภาพเดิมๆ แม่งช้ำใจ

                “ไม่ฝาด เขาจ้องมาว่ะ มึงว่าเขาจำกูกับมึงได้ปะ? กูต้องไหว้ไหม บริษัทเราก็พนักงานเยอะนะ”

                “ไม่ต้องไปสนใจหรอก เอาเบีร์ยให้กูอีก”

                “แก้มมึงโคตรแดงเลยเป้ย แก้วเดียวเองนะ คออ่อนว่ะ”

                เรากินสุกี้ไปแบบคอเกร็งๆ เสียวสันหลัง ไอ้ปองมันก็รายงานเรื่อยๆว่าพี่เอิงยังอยู่เป็นยักษ์เฝ้าระเบียง ผมก็ไม่กล้าหันไป เอาแต่ก้มหน้าก้มตากิน รีบกินจะได้รีบเข้าห้อง ตอนนี้ผมเคี้ยวกะหล่ำปลีไม่รู้รสเลย กินๆไปเหมือนเป็นเครื่องบดขยะรีบๆย่อยให้มันจบๆมื้อ

                “กูไม่กล้าเมาเลยกลัวเขาไปเจอกูที่บริษัทแล้วภาพลักษณ์กูเสีย มึงเมาไปคนเดียวเลยเป้ย เขาไม่เห็นหน้ามึง จำมึงไม่ได้หรอก”

                อยากจะบอกมันเหลือเกินว่าต่อให้ห้องไกลไปถึงยอดตึกธนาคารช่อฟ้าพี่เอิงก็ยังจำผมได้อยู่ดีนั่นแหละ ผมเลยกระดกเบีร์ยแบบต่อเนื่อง แบบ non-stop เมาให้มันลืม ไม่ต้องสนใจ ไม่อะไรทั้งนั้น

                “เฮ้ยๆ เยอะไปแล้วไอ้เป้ย”

                “อาวมา...อาวอี้ก”

                ไอ้ปองหยิบขวดเบีร์ยหนีผม แต่เครื่องมันติดแล้วอ่ะ ผมอยากเมาโว้ย เมาให้ลืมพี่เอิงไปเลย ผมดันตัวลุกเอื้อมมือไปคว้าขวดเบีร์ยในมือไอ้ปอง มันก็โยกตัวหลบ

                “นั่งดีๆ เดี๋ยวตกระเบียง ห่าแดกเบีร์ยแค่สองขวดเมาเหมือนกินเป็นลัง กูปวดหัว”

                “เอาเบีร์ยเป้ยมานะปองงงงง”

                “ขนลุกกก มึงมานั่งตักกูทำไมเนี่ยกลับที่มึงไป”

                “เบีร์ย...ฮึก...เบีร์ย โฮฮฮฮ”

                ผมอยากร้องไห้มาก แล้วไหนๆก็เมาแล้วก็ร้องแม่งเลย เขาว่ากันว่าอย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา เมาแล้วเสียใจได้ เมาแล้วร้องไห้ได้

                “เฮ้อ...มึงทำกูเป็นห่วงนะ”

 

                ไอ้ปองจับผมล้างหน้า ล้างหัวจนเปียกโชก สติผมกลับมานิดเดียว นิดเพียวแบบพอรู้เรื่องพอให้ลงไปส่งไอ้ปองข้างล่างได้ มันกลับไปเองไม่ได้ลิฟต์ต้องแตะคีย์การ์ด แถมยังต้องแลกบัตรที่นิติ

                มันจูงมือผมที่มีผ้าขนหนูโพกหัวเปียกๆเดินตามไปเรื่อย ผมก็มึนๆเบลอๆ เดินเอียงๆไปกับมัน โบกมือลามันหยอยๆหลังจากมันย้ำให้กลับขึ้นไปนอนรอบที่แปดล้าน

                เขาว่าคนเมาแม่งจะใจกล้าหน้าด้านผมเห็นด้วย เพราะแทนที่ผมจะขึ้นไปห้องตัวเองแต่ผมกลับมองไปตึกข้างๆที่ผมเคยเดินเข้าออกทุกวัน ผมกลับไปอยู่ตรงนั้นไม่ได้แล้วขอมองก็ยังดี อยู่มาตั้งห้าปีก็ขอมีโมเมนต์คิดถึงบ้านเก่าหน่อยนะครับ

                นิติตึกพี่เอิงที่ผมสนิทชื่อคุณเจน คุณเจนใจดีมาก ไม่เหมือนป้าแป๋วตึกผมตอนนี้แกโคตรดุ อยากเอาป้าไปแลกคุณเจนเหลือเกิน แถมหม้อหุงข้าวด้วยก็ได้ มือหนึ่งเลยอ่ะ ซื้อใหม่ให้เลย

                ผมนั่งมองตึกพี่เอิงไปเรื่อยเปื่อย เมาก็เมา ลมข้างล่างตรงนี้ก็เย็นดี ไม่รู้ว่ากี่โมงแล้วแต่ผมเหมือนเห็นรถเจ้าสัวขับเข้ามาจอด คนรับรถก็มารับไป เจ้าสัวลงมากับผู้ชายอีกคน เขาคือเพื่อนบ้านผมเอง...อดีตเพื่อนบ้านสิ

                ชั้นของพี่เอิงมีสี่ห้อง ผู้ชายคนนั้นเป็นเจ้าของอีกห้องในชั้นเรา เขาชื่อพี่เอ็ม ตึกบ้านี้มันคัดเฉพาะตระกูล อ อ่างเข้าพักอาศัยหรอ เอ็ม เอิ้น เอิง พอมาเจอผมที่เป็น ป ปลา เลยอยู่ได้ไม่นาน เปลี่ยนชื่อได้ไหม เป็น เอ่าเอ้ย ก็ได้

                ผมหัวเราะกับความคิดตัวเองแล้วก็เอนตัวลงกับพื้นหญ้า ลืมบอกครับระหว่างตึกผมกับตึกพี่เอิงมันมีสวนหย่อมเล็กๆ จริงๆผมไม่ได้อยากนอนตรงนี้ หญ้ามันคันแต่ผมมึนหัวมาก ขอนอนพักก่อน ไม่มีใครมาเห็นผมหรอกมั้ง?

 

                “เป่าเป้ยลุก”

                “เป้ยมึนหัว”

                ผมนอนแหงนหน้าดูดาวอยู่ตั้งนาน ภาพดาวก็หายไปแทนที่ด้วยเงาตะคุ่มมืดๆ กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ผมไปซื้อให้เขาประจำ...พี่เอิงมาทำไรอ่ะ มาเดินเล่นหรอ

                “กินเบีร์ยทำไมล่ะ ลุกก่อน”

                “เป้ยไม่ไหว”

                “เฮ้อ”

                พี่เอิงช้อนตัวผมขึ้น โลกเพิ่มระดับความสูงขึ้นมาทันตา แต่ที่ดึงความสนใจผมไปจนหมดไม่ใช่ส่วนสูงแต่เป็นนัยน์ตาดุที่จ้องผมอยู่ในระยะประชิด

                “แก้มแดงไปหมด”

                “เป้ยกินนิดเดียว”

                มุมปากเขายิ้มๆ แต่ผมไม่แน่ใจ ผมอาจจะตาฝาด ผมเมา

                “นิดเดียวอะไร หัวทิ่มกับพื้น”

                “เป้ยเปล่า เป้ยนอนดูดาว”

                “ไปห้องพี่ก่อน”

                “ไปทำไมอ่ะครับ”

                “เป้ยแพ้ไฮเนเก้น ไปกินยาแก้แพ้”

                รู้ได้ไง...ผมยังไม่รู้เลย

ผมประมวลผลไม่ถูก เอาจริงคือผมมึนมากไม่รู้ว่าตัวเองคุยอะไรกับเขาต่อ พอขยับตัวเขาก็ดุ พี่เอิงบอกให้กอดคอเขาไว้เดี๋ยวตก ผมไม่กล้าขัดใจพี่เอิงหรอก เพราะผมไม่เคยขัดใจเขาเลย

พี่เอิงบ่นอะไรไม่รู้เยอะไปหมด ให้ผมกินยา กินเสร็จก็บ่นอีก แต่ผมไม่ได้ฟัง...ผมไม่ได้ยินอะไรเลย สายตาผมเห็นแค่ปากเขา สองมือผมยื่นไปสัมผัสใบหน้าคม พี่เอิงชะงัก คิ้วเขาเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้

                “เป้ยอยากจูบ”

                “เมาแล้วยั่วตลอด...”

                “จูบเป้ยหน่อยนะครับ...”

                “เป้ยอย่ามาอ้อน อย่ามานั่งตัก พี่ไม่ใช่พระ”

                “จูบนะ...พี่เอิงไม่รักเป้ยแล้วหรอ”

                “เฮ้อ...”

 

                เช้ามาผมก็ปวดหัวจนไม่กล้าขยับตัวเยอะ แต่พอตั้งสติได้พยายามจะกระดุกกระดิกปรากฏว่าผมโดนผีอำ ไม่ดิผมโดนกอดแน่นมากจนขยับไปไหนไม่ได้เลย

                ภาพเพดานไล่ระดับที่ผมไม่ได้เห็นสักพักปรากฏในสายตา...ผมอยู่ห้องพี่เอิง แล้วสาเหตุที่ผมโดนผีอำนี่ไม่น่าใช่ น่าจะเป็นสิงโตอำ ลมหายใจอุ่นๆรินรดอยู่ที่ข้างแก้ม จากประสบการณ์ถ้าทำพี่เอิงตื่นตอนนี้โดนแดกหัวแน่ พี่เอิงเป็นมนุษย์ตื่นสาย ปกติถ้าผมตื่นก่อนผมก็จะนอนต่อทันที เพราะเคยพยายามดันเขาออกแล้วกลายเป็นว่าผมไม่ได้ออกจากห้องทั้งวัน โดนกินไปทั้งเช้า

                แต่...ผมยังต้องเข้างานแปดโมงครึ่ง แล้วผมลาป่วยไปแล้วหนึ่งวัน ลาอีกวันอาจจะไม่ผ่านโปรได้ ที่สำคัญคือผมไม่ใช่คนของพี่เอิง แค่ตื่นมาบนเตียงเขาก็แม่งบ้าบอที่สุดในโลกแล้ว

                ผมเดินขึ้นมาเองหรอวะ? พี่เอิงยังไม่ได้ลบลายนิ้วมือผมออกไปจากระบบหรอ? จำได้ว่ายืนมองตึกเขาเฉยๆนะทำไมกูมาโผล่ตรงนี้?

                หรือผมย้อนเวลา? เหมือนในละครไงที่ตัวเอกได้กลับมาแก้ไขอดีต ได้กลับมารักกับพระเอกอีกครั้ง...ไม่น่าใช่ กลิ่นเบีร์ยหึ่งรอบตัวขนาดนี้ กูเมาแน่นอน เอาไงดีวะ

                ทำไมพระเจ้าชอบให้ผมต้องมางัดข้อกับพี่เอิงยามเช้าทุกที แล้วผมก็ไม่เคยชนะเลย ผมไม่ได้ดีใจเลยนะที่ตอนนี้ได้กลับมาอยู่ในห้องพี่เอิง เราเปลี่ยนไปแล้ว เขาจะหาว่าผมกลับมาอ่อยไหม มาตื๊อไหม ไม่ได้ตั้งใจจะมารบกวน...ผมแค่เมา

                อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา พี่เอิงจะคิดแบบนั้นไหม ฮือออ เป้ยไม่ได้ตั้งใจเมานะ ไม่ดิ ตั้งใจเมาแต่ไม่ได้ตั้งใจมา

 

                ผมตัดใจดันพี่เอิงออก ผมจะสายแล้วและเขาคงไม่กินผมเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาอาจจะโมโหมากกว่า เอาจริงผมไม่รู้ว่าเขาจะทำยังไง แล้วผมจะต้องทำหน้ายังไง

                “อย่า...จะนอน”

                “พี่เอิงปล่อยก่อนครับ”

                “เป้ยอย่าดื้อ”

                “เป้ย...ทะ ทำงาน”

                เขาเรียกชื่อผม...แม่งน้ำตาจะไหล ผมอยากร้องไห้จริงๆนะ คือสมัยมาอยู่กับพี่เอิงแรกๆสงครามยามเช้านี่มีสารพัดชื่อออกมา นิวบ้าง เบ้บบ้าง จนผมรู้ละว่านิวกับเบ้บคือคนเดียวกัน เขาเรียกเบ้บเพราะมันไว้เรียกคนรัก ส่วนผมก็เป็นเป้ย เป่าเป้ย แค่นั้น ไม่ได้มีสิทธิพิเศษทางการเรียกชื่อใดๆ แล้วมาเรียกทำไม ไปเรียกมิลันโน่นนนนนนนน มาทำให้หวั่นไหวทำไมวะ ไอ้บ้า

                “ลาออกไป”

                “ฮื่ออ ไม่ได้ ปล่อยเป้ยก่อนครับ”

                มาลาออกไรเล่า ตัวเองเป็นคนทำสัญญาห้ามลาออกเองสามปี เดี๋ยวโดนฝ่ายบุคคลด่า ถึงผมจะลาออกไม่ได้แต่เขาหักเงินเดือนผมได้นะ มาสายก็หัก กลับก่อนก็หัก ลาก็ยาก ลาป่วยยังต้องมีใบรับรองแพทย์ไม่งั้นโดนหักคะแนนความประพฤติตอนไปคำนวนโบนัสก็จะได้น้อยลง แม่งมนุษย์เงินเดือนโคตรโดนกดขี่ แต่พี่เอิงไม่โดนนี่ พี่เอิงไม่เข้าใจหรอก!

                “จะดื้อกับพี่ให้ได้ใช่ไหม”

                “เป้ยไม่ดื้อ แต่เป้ยต้องไปทำงา...อื้อ...”

                ผมอายุยี่สิบสาม ส่วนพี่เอิงอายุสามสิบห้า แต่ผมสู้แรงคนแก่กว่าสิบสองปีไม่ได้เลย ทำไมไม่รู้จักแก่บ้าง แล้วมาจูบทำไม...ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

 

                ตอนมาอยู่กับพี่เอิงแรกๆผมไม่รู้หรอกว่ามันคือจูบ จูบที่ผมเห็นในหนังมันไม่ได้สูบวิญญาณเหมือนอยากกินปากผมเข้าไปแบบที่พี่เอิงทำนี่ มันออกจะโรแมนติกมีเพลงหวานๆแหววๆ กว่าผมจะรู้ว่าเขาไม่ได้เป็นสิงโตเขมือบผมก็สักพักเลย แล้วจูบจริงๆมันร้อนผ่าวไม่ได้หวานละมุนละไมสักนิด

                พี่เอิงล็อคข้อมือผมไว้เหนือหัวแบบที่เขาชอบทำ ท่อนขาแกร่งเบียดลงมาที่กลางตัวไม่ให้ผมขยับหนี ผมพยายามขัดขืนเขาแต่มันกลับยิ่งทำให้เขาส่งเสียงครางต่ำ แล้วผมก็โดนกัดที่ลำคอ...เขากัดแรงจนผมน้ำตาร่วง ก่อนมันจะเบาลงเพราะเขาขบเม้มและไล้ลิ้นเลีย

                “เป้ย...”

                เสียงทุ้มต่ำเรียกชื่อผม ตัวผมเริ่มล่องลอยไปกับสัมผัสของเขา สัมผัสที่ผมคุ้นเคย...เขาเป็นความรักของผมตลอดหลายปี ผมไม่มีใคร มีแค่พี่เอิง พี่เอิงคนเดียว

                แต่...เขาไม่ใช่ของผมแล้ว เราไม่ควรทำอะไรแบบนี้กันอีก ที่นี่ไม่ใช่บ้านผม พี่เอิงก็ไม่ใช่ของผม ถ้าผมยอมเขาผมก็ไม่รู้แล้วว่าผมอยู่ตรงนี้ในฐานะอะไร

                “พี่เอิง ฮึก...อย่า อย่าทำเป้ย ฮืออ”       

                เขาชะงักเงยหน้าจากแผ่นอกมองผมที่ร้องไห้จนตัวโยน พี่เอิงอาจจะหงุดหงิดแล้วไล่ผมออกไป แต่เขาไม่ทำแบบนั้นเขาดึงผมไปกอด มือหนาลูบแผ่นหลังเปล่าเปลือยของผมเบาๆ

                “ชู่วว...ไม่ร้องครับ พี่ไม่ทำนะ”

                ยิ่งเขาปลอบผมก็ยิ่งร้อง ไหล่ของเขาเลอะเทอะน้ำตาผมไปหมดแต่เขาก็ปล่อยผมร้องของผมไป ยิ่งร้องก็ยิ่งปวดหัวแต่ผมแม่งก็หยุดตัวเองไม่ได้

                “นอนพักเถอะ ไม่สบายแบบนี้ ลางานอีกวันไม่เป็นไรหรอก ยังไม่ถึงสามวันไม่ต้องใช้ใบรับรองแพทย์ พี่อยู่ข้างล่าง อยากได้อะไรก็บอกนะ”

                พี่เอิงจับผมเอนตัวลงนอนอีกครั้ง เขาหยิบเสื้อนอนของเขาตัวใหม่มาใส่ให้ผมแล้วลุกออกไป เหลือผมไว้กับความรู้สึกสับสนในห้องนอนที่เคยเป็นของผม

                ทำไมไม่ไล่ผมกลับห้องไป...พี่เอิงใจร้าย ผมยังตัดใจไม่ได้ก็อย่ามาใจดีได้ไหม อย่าทำเหมือนเรายังเหมือนเดิมทั้งๆที่มันไม่ใช่แล้ว ความใจดีของพี่เอิงจะทำให้ผมเริ่มใหม่ไม่ได้สักที...ผมไม่อยากรักคนที่ไม่รักผมไปตลอดชีวิต

--------------------

น้องงง ไปเมาอะไรลู้กกกกก ละยังไปหัวทิ่มให้พี่เขาเห็นอีก โดนขโมยกลับรังสิงโตเลยเป็นไงล่ะ

ให้เวลาเป่าเป้ยหน่อยนะคะ เดี๋ยวเป้ยจะเข้มแข็งขึ้นแล้วค่ะ!! อิพี่ก็วอแวละเกิน เอาไงกันแน่น้า ตะงิดๆกับพี่เอิงเนอะ

               

               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.346K ครั้ง

136 ความคิดเห็น

  1. #3237 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 13:07
    พี่เขาอาจกังวลว่าตัวเองแก่ เลยปล่อยน้องให้ไม่อยู่ใต้คำว่า "เด็กเลี้ยง"
    #3237
    0
  2. วันที่ 27 เมษายน 2562 / 15:26

    สสงสารน้อง

    #3205
    0
  3. #3196 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 16:01
    โห..😭
    #3196
    0
  4. #3186 paihapuchai (@paihapuchai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 03:30
    แอบขัดใจ ฮือ เบียร์ เขียนเเบบนี้นะคะ
    #3186
    1
  5. #3176 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 12:03
    อิพี่เอิงจะเอาไง ว่ามา อย่ามาทำลูกชั้นสับสน
    #3176
    0
  6. #3158 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:45
    เห้อ สงสารลูก
    #3158
    0
  7. #3118 JutakanWhanyan (@JutakanWhanyan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 13:16
    อยากกระชากหัวคนเเก่โว้ยยยย!!!อย่าทำเหมือนของเล่นดิตกลงรู้สึกไงพูดไปดิ้!พูดออกไป๊!!!//โว้ยยยยยยยยยทุ่มโต๊ะใส่หัวเเมร่ง
    #3118
    0
  8. #3085 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:50
    สงสารน้องจิงๆ อยากโอ๋อยากเช็ดน้ำตาให้;__;
    #3085
    0
  9. #3073 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 17:26
    น้องงงงงง หนีไปลูกกกก
    #3073
    0
  10. #3066 DARA T. (@marukovip) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 17:09
    เส้ามากแม่ จะร้อง
    #3066
    0
  11. #3035 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 10:33
    งงใจกับอิพี่เอิงอะ ตกลงแกจะเอาไงห่ะ ไม่รักแล้วมาทำดีพามาห้องทำไม ขนาดนี้น้องมันก็ร้องไห้ไม่พอไง นิสัย!!
    #3035
    0
  12. #3024 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 23:02
    ไม่รักไม่ต้องมาแรไม่ต้อฃมาดีกับชั้นนน
    #3024
    0
  13. #3002 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:27
    ฮืออออออ หน่วงมาก สงสารเป้ยยยย อ่านแล้วอินอ่ะ อีพี่เอิงงง มายุ่งกับลูกชั้นทำมัยยยย ปล่อยน้องให้ไปมีความสุขปับคนดีๆเถอะ
    #3002
    0
  14. วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:32
    อินมากก ร้องไห้แล้วววว สงสารเป้ยอ่า พี่มาทำดีกับน้องทั้งที่พี่ก็ปล่อยน้องมาแล้วอ่ะ น้องจะตัดใจได้ยังไงล่ะเนี่ย
    #2997
    0
  15. #2991 mdyeolly (@mdyeolly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:35
    สงสารเป้ย เพราะต้องเจอพี่เอิงแบบนี้ น้องเลยตัดใจไม่ได้
    #2991
    0
  16. #2960 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:06
    พี่เอิงคิดมาแล้วเรื่องตำแหน่งห้องอ่ะ เลือกที่ตัวเองสามารถเห็นความเคลื่อนไหวน้องได้ ทีนี้ความรู้สึกรักจะมีให้น้องไหมไม่รู้แหละ ต้องคอยดูกันต่อไป สงสารเป้ย ร้องไห้ไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย
    #2960
    0
  17. #2954 peace_in_apple (@peace_in_apple) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:27
    ฮือออออ น้องงงงง
    #2954
    0
  18. #2929 pukiest (@pukiest) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:50
    โอ้ยเจ็บกับเป้ยอะ มันจี๊ดๆที่หัวใจลามไปที่มือเลย ฮือ แต่เราว่าพี่เอิงไม่ใจร้ายหรอก รออ่านพาร์ทพี่เอิงนะ
    #2929
    0
  19. #2890 IIISKY__ (@IIISKY__) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:06
    โถ่น้อง หนีไปลูก อย่าอยู่ที่นี่ให้เจ็บ หนีไปปปปปปป
    #2890
    0
  20. #2847 WuPheem (@pheemkwu) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 03:44
    สงสารเป้ยอ่ะแต่แบยพี่เอิงก็คือเทคแคร์ดีสุดฮืออออออไปทวงน้องกลัยมาาา
    #2847
    0
  21. #2818 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:07
    คิดว่าพี่เอิงไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยน้องไปจริงๆ อาจทำเพื่อต้องการพิสูจน์มากกว่าว่าน้องรักในฐานะคนรักจริงๆ แต่ชอบนางปอง เอ็นดูการย้ำเพื่อนให้ขึ้นห้องดีๆ เชียร์คนนี้เเทนเลยได้ไหมมมม
    เเต่คุณพี่นี่มีซัมติงรองอะไรกับคนข้างห้องหรือเปล่านาาาา
    #2818
    0
  22. วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:39
    น้องเอิงตัดใจให้ได้นะลูก!!
    #2780
    0
  23. #2777 milkpate (@milk2906) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:52
    อยากรู้เรื่องทางฝั่งเอิงมั่ง คิดยังไงกับน้องกันแน่ ถ้าไม่ชอบก็ไม่เห็นต้องแคร์ หรือถ้าชอบแล้วทำไมต้องทำสัญญาสามปีกับน้อง
    #2777
    0
  24. #2755 Minutedao (@Minutedao) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:21
    เอ่าเอ้ยน่ารักกกก
    #2755
    0
  25. #2752 ongnielisreal (@ongnielisreal) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:56
    หน่วงๆอ่า สงสารน้อง
    #2752
    0