Not yours เมื่อผมไม่ใช่ (Yaoi) (END)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 181,189 Views

  • 3,270 Comments

  • 9,919 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    4,274

    Overall
    181,189

ตอนที่ 3 : Chapter 2 : Broken Heart

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2649 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

Chapter 2 Broken Heart

                ผมยังปรับตัวกับคอนโดใหม่ของตัวเองไม่ค่อยได้ อันที่จริงต้องใช้คำว่ายังปรับตัวกับการอยู่คนเดียวไม่ค่อยได้มากกว่า คอนโดที่พี่เอิงซื้อให้ผมก่อนเราจะจบกันมันเป็นขนาดหนึ่งห้องนอนกว้างๆ มีห้องรับแขกและห้องครัวเล็กๆ ที่สำคัญมันอยู่ตรงข้ามกับห้องพี่เอิงแบบเยื้องๆกันสองสามชั้น

                ใช่ครับ พี่เอิงผู้ไม่ได้เข้าใจจิตใจอันบอบช้ำของผมเลยสักนิด ได้ซื้อคอนโดในโครงการเดียวกันกับเพนท์เฮาส์ของตัวเองให้แต่คนละตึก มันหน้าหากัน เรียกว่าผมเงยหน้านิดเดียวก็เห็นระเบียงห้องกว้างๆของพี่เอิงแบบ Full HD

                ผมว่าพี่เอิงแค่ไม่อยากจะไปเสียเงินให้คอนโดบริษัทอื่น แถมเป็นของตัวเองก็อาจจะไม่เสียเงินสักบาทเลยก็ได้ เขาคงงกปนๆกับไม่ได้คิดอะไร ผมก็เลยได้ห้องนี้มา

                รักข้างเดียวข้าวเหนียวนึ่งไม่พอยังต้องมาเป็นหมามองระเบียงห้องเขาอีก ถ้าตัดเรื่องระเบียงออกไปห้องใหม่ของผมค่อนข้างดีมาก แค่มันแคบ...พี่เอิงทำผมนิสัยเสียไปแล้วเพราะเมื่อก่อนผมอยู่ที่เพนท์เฮ้าส์เขานั่นแหละ บ้านแสนสวยในฝันตลอดสี่ปีกว่า

                แล้วก็หล่นตุ๊บลงมา แต่ก็ช่างมันเถอะ อดีตอันหอมหวานก็กลับคืนมาไม่ได้ ก็เหลืออนาคตที่ผมต้องไปต่ออย่างเช่นรีบแหกตาตื่นแต่เช้าไปทำงาน

                มามัวยืนมองระเบียงห้องคุณอชิตพลมีแต่จะทำให้ผมไปทำงานสาย คุณอชิตพลจะเข้างานกี่โมงก็ได้แต่คุณเป่าเป้ยต้องเข้างานแปดครึ่งครับ!!!

               

ผมมาทำงานได้ครบอาทิตย์แล้ว ตำแหน่งของผมคือพนักงานต้อนรับหรือรีเซปชั่นนั่งประจำอยู่ชั้นล่างสุดของตึกอารยะ ฉีกยิ้มให้คนมาแลกบัตรแล้วก็โทรแจ้งไปยังแผนกที่เขามาติดต่อ ก็ไม่แน่ใจว่ามันฝ่ายประชาสัมพันธ์ตรงไหนแต่ผมก็ชอบงานนี้นะ ใส่สูท ฉีกยิ้มพิมพ์ใจต้อนรับทุกคน

                ตึกอารยะไม่ใช่ตึกสูงแบบธนาคารช่อฟ้าตรงข้ามคอนโด แต่เป็นอาคารขนาดเจ็ดชั้นขนาดใหญ่ที่มีการตกแต่งแปลกตา มีบริเวณที่เป็นกลางแจ้งกับบริเวณห้องแอร์ปะๆปนๆกันไปเหมือนห้างเอ็มควอเทียร์สมกับเป็นตึกของผู้นำในวงการอสังหาริมทรัพย์

                การมาทำงานทุกเช้าของผมเต็มไปด้วยความตื้นตันใจแม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นเจ้าของแม้แต่ซอกกระเบื้องของที่นี่เลย เหมือนกับที่ผมไม่ได้เป็นเจ้าของเพนท์เฮ้าส์พี่เอิงแต่ก็ปริ่มเปรมดิ์มาตลอดสี่ปีว่าตัวเองมีบ้านสวยเวอร์

                ผมว่า...ผมยังปรับตัวไม่ได้ดีเท่าไหร่กับชีวิตใหม่ ผมควรจะต้องเลิกคิดว่าตัวเองเป็นคนของพี่เอิงได้แล้ว บ้านเขาไม่ใช่บ้านผม บริษัทเขาก็ไม่ใช่ของผม ผมต้องทำตัวเหมือนที่คนในเว็บไซต์พันทิปแนะนำสิ รักงานได้แต่อย่ารักบริษัท เพราะพอรักบริษัทเราก็จะรักเจ้าของบริษัทเหมือนตอนผมไปทำความสะอาดบ้านแล้วเผลอใจไปกับเจ้าของบ้านนั่นแหละ

                ปลายทางมีแต่ช้ำใจ...เป็นเหยื่อให้สิงโตขย้ำแล้วเราก็ถูกทิ้ง

 

                “สวัสดีครับ มาพบคุณอชิตพลครับ”

                “นัดไว้หรือเปล่าครับ ขออนุญาตโทรสอบถามเลขาคุณอชิตพลก่อนนะครับ”

                คนที่เข้ามาใหม่เป็นดาราวัยรุ่นเกือบดัง คือเขายังไม่ได้รับบทเด่นอะไร แต่ผมติดตามเขาอยู่เพราะเขาหน้าตาดีมาก เปล่าครับ ไม่ใช่ เพราะเขาคือเด็กใหม่พี่เอิงต่างหาก ผมเลยเหมือนเป็นเมียหลวงขี้หวงติดตามเมียน้อยสามีไปทุกหนทุกแห่งจนอยู่ในกลุ่มบ้านแฟนคลับเขาไปด้วย แต่มีทติ้งของเขาล่าสุดผมไม่ได้ไปนะ ซื้อบัตรไม่ทัน เลยไม่ได้เห็นช่อดอกไม้ไม่ระบุคนส่งที่ส่งไปแสดงความยินดีกับเขาเลย...ไม่ระบุคนส่ง แต่ผมรู้ ผมเห็น! คนส่งคือพี่เอิงไง!

                “นัดไว้ครับ มิลันครับ”

                แหม...หน้าไท๊ยไทยชื่อมิลัน ผมก็ไม่ได้ดีไปกว่าเขาหรอก เพราะผมก็กระแดะชื่อเป่าเป้ยเหมือนกัน

                “สักครู่นะครับ เอ่อ ขอลายเซ็นต์ด้วยครับ แหะๆ”

                ขอไว้งั้นๆแหละ เผื่อดังแล้วจะเอาไปขายเอาเงินไปกินของอร่อยๆ ผมต้องมองการไกล หึงไปก็ไม่ใช่เรื่อง ปากท้องสิเป็นเรื่องสำคัญ

                มิลันแลกบัตรแล้วก็ไปที่ลิฟต์ ส่วนผมก็ถอนหายใจนั่งจ๋องลงที่เดิม ก่อนจะถ่ายรูปลายเซ็นต์บนแผ่นกระดาษแล้วกดส่งไปในกรุ๊ปแฟนคลับ

                กูทำอะไรอยู่วะเนี่ย...

               

                “อยากลาออกว่ะ เบื่อชิบหาย”

                เพื่อนร่วมงานที่ผมสนิทที่สุดคือปองคุณ ปองคุณอยู่แผนกการตลาด เป็นเด็กจบใหม่ไฟแรงเหมือนผมที่โชคดีได้เข้าทำงานในเครืออารยะ เราสนิทกันเพราะมาเริ่มงานวันแรกพร้อมกัน ฝ่าย HR มีอบรบพนักงานใหม่ก่อนเริ่มงานทุกครั้งน่ะครับ

                แล้วมันก็บ่นตั้งแต่วันแรกว่าอยากลาออกทั้งๆที่มันเงินเดือนทะลุสามหมื่นไปแล้วเพราะมันได้เกียรตินิยมแถมยังทำโครงการไรไม่รู้ชนะมาด้วย ผมเงินเดือนหมื่นสี่ยังไม่บ่นจะลาออกเลย อ่อ ออกไม่ได้ต้องอยู่ให้ครบสามปีก่อน

                ผมไม่ได้ตั้งใจจะรู้เงินเดือนมันนะ แต่ตอนเซ็นสัญญาเริ่มงาน HR หยิบของผมกับมันให้สลับกัน กลายเป็นว่าไอ้ปองเห็นใจคบผมเป็นเพื่อนทันที มันบอกผมคงไม่ฟุ้งเฟ้อเหมือนเพื่อนมหาลัยมัน...นั่นจะตอกย้ำว่ากูจนหรือปลอบใจ?

                “ไอ้เป้ย มึงกินน้อยจังวะ เอาไก่กูไปอีกชิ้นป่ะ”

                ผมห่อข้าวมากินเอง ติดนิสัยตอนอยู่บ้านใหญ่เพราะผมไม่ได้เงินค่าขนมสักบาท ป้าศรีกับป้าพรก็จะเอาข้าวเช้านั่นแหละมาทำกล่องข้าวให้ผมถือไปกินที่โรงเรียน พอเข้ามหาลัยมาอยู่กับพี่เอิงแล้วผมก็ติดนิสัยทำกล่องข้าวอยู่ดี แต่ไม่ได้ทำให้ตัวเองนะครับ ทำให้พี่เอิงในวันที่เขามาหา คือเขาทิ้งเพนท์เฮ้าส์ไว้ให้ผมอยู่ส่วนตัวเองก็ไปไหนไม่รู้ บางอาทิตย์กลับมาสามวัน บางอาทิตย์สี่วัน ผมก็ดูแลเขาอย่างดีเป็นคนดี้คนดี แต่ก็เท่านั้นแหละ ตอนนี้ก็ได้ทำให้ตัวเองแล้วไง...พี่เอิงแม่งกินไข่เจียวเค็มๆของผมได้ไงวะตั้งสี่ปี

                “เออนี่ กิ๊กใหม่คุณเอิง โคตรหน้าตาดี”

                “ก็เป็นดาราก็ต้องหน้าตาดีดิ”

                “มึงรู้ด้วย? วงในนะมึง ขี้เม้าหรอเรา”

                “กะ ก็ได้ยินมาเฉยๆ”

                ไม่กล้าบอกว่าเป็นวงใน ในสุดยิ่งกว่าแฟนคลับทั้งบ้านมิลัน FC มารวมกันอีก เหลืออีกนิดเดียวคือยังไม่เห็นเขานอนกับพี่เอิงเท่านั้นเอง แต่ผมคงไม่อยากรู้ขนาดนั้นหรอก...แค่คิดก็อยากร้องไห้แล้ว

 

                ตอนบ่ายกลายเป็นผมโคตรละเหี่ยใจ กะว่าก่อนเข้างานจะหนีไปสูดอากาศบริสุทธิ์ซักเฮือกก็ดันเห็นพี่เอิงกำลังเปิดประตูรถให้มิลัน รถที่ผมเคยได้นั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถแต่พี่เอิงไม่เคยเปิดประตูให้ผมแบบนี้เลย

                ความหน่วงในอกทำผมเลิกงานกลับมาร้องไห้เป็นเผาเต่า ชีช้ำกะหล่ำปลีนอนกอดหมอนแล้วร้องอยู่เป็นชั่วโมงจนเบลอไปหมด โคตรหิวข้าว กว่าจะเลิกร้องก็สองทุ่มเข้าไปแล้วที่ห้องก็ไม่มีของสด ต้องถ่อไปซูเปอร์ของโครงการ

                โครงการเรามีซูเปอร์เจ้าดังมาเปิด แถมสินค้าข้างในก็ไฮโซมีของนำเข้าด้วย แต่ดูราคาแล้วก็อยากจะร้องไห้ เงินเดือนหมื่นสี่ของผมจะใช้ชีวิตที่นี่ยังไงวะ

                ผมลากเท้าฆ่าเวลาไปเรื่อยๆจนผ่านแถวตู้แช่ของสด เงาสะท้อนภาพผู้ชายหัวฟูตาบวมใส่เสื้อยืดคอย้วยกับกางเกงขาสั้นขาบานเก่าๆ มีรองเท้าแตะนี่แหละที่เป็นแบรนด์เนมเพราะพี่เอิงซื้อให้ใช้คู่กัน ผมก็ใส่มันเข้าปีที่สามแล้ว จนตอนนี้มันเริ่มดาวน์เกรดไปเท่าๆกับแตะตลาดนัดเปื้อนดินเปื้อนโคลนแล้วล่ะ

                สภาพของผมเรียกว่าอนาถมากเมื่อเทียบกับคนอื่นในซูเปอร์ แต่พนักงานไม่ได้มองผมไม่ดีหรอกเพราะผมก็มาเดินซื้อของบ่อยไป แต่อาจจะแปลกใจที่ผมผู้สดใสดั่งดอกไม้กลายร่างเป็นซากศพแบบนี้ได้ยังไง

                คุณเคยอกหักไหมครับ? ลองดูนะครับถ้าอยากเห็นตัวเองเป็นศพสักครั้ง

               

                ผมรู้ว่าตัวเองพร่ำเพ้อเรื่องพี่เอิงมากไปหน่อย แต่แผลมันยังใหม่ แล้วช่วงวัยรุ่นของผมก็มีแต่พี่เอิง เขาเป็นยิ่งกว่าพ่อ พ่อผมยังไม่เคยดูแลผมแบบที่พี่เอิงทำเลย แล้วเขาก็จากไป ถ้าคุณไม่เคยอกหัก ลองจินตนาการว่าพ่อตายก็ได้ ผมฟีลนั้นเลย

                จากที่ผมเคยหยิบทุกอย่างที่อยากกินใส่รถเข็นได้เพราะพี่เอิงให้บัตรเครดิตไว้ ผมก็ยังทำได้อยู่ แหะๆ...คือเขาไม่ได้เอาบัตรเครดิตคืนไป ผมก็ลืมคืนด้วย จะให้ไปเสนอหน้าชั้นผู้บริหารเอาบัตรเครดิตไปคืนก็จะโดนสงสัยอีก พี่เอิงอาจจะเสียภาพลักษณ์ แต่เขาก็ไม่เคยมาเดินผ่านหน้ารีเซปชั่นที่ผมทำงานอยู่เลย

                ผมไม่ได้เอาบัตรเครดิตเขามาใช้หรอกนะ เดี๋ยวสิ้นเดือนสเตทเมนท์ไปหาเขาแล้วผมโดนด่า เขาหาไม่เจอก็อายัติบัตรไปเองแหละ ผมก็แค่อยากเก็บไว้เป็นที่ระลึก

                “ฟื้ด...แม่งร้องไห้อะไรกลางซูเปอร์วะ”

                คุณป้าที่เข็นรถผ่านทำหน้าตกใจนิดหน่อยที่ผมร้องไห้ทั้งๆที่ในมือถือปลากระป๋อง ผมมีเงินในบัญชีที่เก็บหอมรอมริบจากพี่เอิงอยู่ แต่มันมีวันหมด ประหยัดได้ก็ประหยัด บั้นปลายชีวิตผมจะได้มีเงินเหลือไว้ใช้ซื้อเด็กผู้ชายเอ๊าะๆสักคน

                คือตอนแรกผมอยากจะเป็นสายเปย์ใช่ไหม แต่ผมไม่รู้จะไปซื้อที่ไหน แถมกลัวเงินหมดด้วยก็เลยเลื่อนแผนออกไปก่อน เป็นลุงเป่าเป้ยวัยหกสิบแล้วมีกิ๊กนักศึกษาอาจจะเท่กว่า

                เช็ดหน้าเช็ดตาด้วยแขนเสื้อเสร็จแล้วผมก็เข็นรถที่มีแต่ปลากระป๋องกับมาม่าไปที่เคาน์เตอร์จ่ายเงิน แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด สี่ปีที่อยู่ด้วยกันไม่เคยหรอกที่คุณอชิตพลจะเสด็จมาเดินซูเปอร์ พ่อเลิกกับกูปึ้บคุณพ่อท่านมาเลยจ้า แถมต้องมาเห็นสภาพที่ผีเปรตยังกลัวของผมด้วย

                “เป่าเป้ย? เป็นอะไร”

                พี่เอิงอาจจะตกใจปนสมเพชเลยรีบเดินเข้ามาวางมืออุ่นแปะหน้าผากผม

                “เอ่อ คุณอชิ...”

                พี่เอิง

                “ครับพี่เอิง คือผม...”

                เป้ย

                “คือเป้ยไม่ค่อยสบาย”

                “แล้วทำไมไม่ไปหาหมอ มาเดินตากแอร์ทำไม แล้วซื้ออะไรน่ะ? มาม่ากับปลากระป๋อง?”

                ดุจังวะ ไม่ได้เป็นไรกันแล้วมาดุทำไม แล้วพี่เอิงจะทำไมอ่ะถ้าผมกินมาม่ากับปลากระป๋อง พี่เอิงเหยียดปลากระป๋องหรอ! มันอร่อยนะ ผมยังเคยทำยำปลากระป๋องให้พี่กินเลย มาม่าก็เคย!

                “เป้ยตุนไว้เฉยๆง่ะ”

                “ตามมานี่ เลือกพวกวิตามินไปกินบ้าง แล้วมียายัง?”

                เขาไม่ได้สนใจว่าผมจะตอบรับหรือปฏิเสธ แต่วางตระกร้าว่างเปล่าของตัวเองลงในรถเข็นผม แล้วแย่งรถเข็นไปเข็นเอง ผมเลยกลายเป็นผีเดินตามพ่อคุณไปที่พวกเชลฟ์วิตามินต่างๆ

                “เอาวิตามินซีไปกิน วิตามินรวมด้วย”

                สารพัดของบำรุงโดนพี่แกจับวางๆใส่รถเข็นผม แล้วก็ยังเข็นต่อไปเลือกพวกผัก แต่พี่เอิงเลือกผักไม่เป็น คนอย่างเขายังแยกคะน้ากับกวางตุ้งออกจากกันไม่เป็นเลย

                “อันไหนนะที่เป้ยชอบกิน อันนี้ปะ?”

                “ครับ”

                เขาหยิบกะหล่ำปลีวางลงในรถเข็น ผมชอบกินกระหล่ำปลีมากเพราะติดใจตอนพี่เอิงพาไปกินที่ร้านมังกรเขียว เลยซื้อมาต้มกินเองแม่งเลย

                ผมไม่ได้คิดว่าเขาจะใส่ใจจนจำได้หรอก เพราะผมเล่นต้มกะหล่ำปลีกินแทบจะวันเว้นวันต่างหาก ต่อให้คนโง่ที่สุดในโลกก็จำได้ว่าผมชอบกิน

                ความใจดีของพี่เอิงทำให้ผมรู้สึกดีเป็นบ้า เหมือนได้คืนวันเก่าๆกลับมาจนกระทั่งมีคนโทรหาเขา แล้วพี่เอิงก็รับสายด้วยเสียงทุ้มนุ่มที่ไม่เคยใช้กับผม

                “ครับมิลัน...พี่อยู่ซูเปอร์ครับ มาซื้อครีมโกนหนวด...ฮะๆ...จะโกนให้พี่หรอเรา? ทำเป็นหรอหืม?”

                ใครกดปิดไฟ? ทำไมความสุขของผมดับพรึ่บแบบรวดเร็วปานนี้ แล้วผมก็เป็นเป่าเป้ยคนโง่ที่ยังเข็นรถตามพี่เอิงไปเรื่อยๆทั้งที่เขาโทรคุยกับกิ๊กใหม่หวานแหววลืมไปแล้วว่าแย่งรถเข็นผมมา ผมก็ได้คืนแล้วไง? แล้วทำไมยังไม่หนีไปจ่ายเงินอีก? อ๋อเงินไม่พอ แล้วของหลายอย่างก็ไม่ใช่ของผมด้วย มีครีมโกนหนวดของพี่เอิง ขนมที่พี่เอิงชอบกิน แล้วก็เบีร์ยนอกแพคสี่ขวดของเขา

                ผมเป็นโรคจิตทรมานตัวเองเล่นสักพักพี่เอิงก็วางสายแล้วไปจ่ายเงิน เขาเป็นคนจ่ายแต่ไม่ยอมบอกพนักงานแยกของตัวเองกับของผมด้วย มันก็ใส่ปนกันไปหมด

                “เดี๋ยวไปเลือกที่ห้องเป้ย พี่ค่อยแยกเอาของพี่กลับ”

               

                “ห้องใหม่โอเคไหม?”

                “ครับ สบายดีครับ”

                “มุมนี้แดดไม่เข้า พี่ชอบนะ”

                ชอบก็มาอยู่เองสิ แดดมันจะเข้าได้ไง ตึกพี่แม่งบัง!

                “ตัวนี้ยังอยู่หรอ”

                ตรงโซฟาผมมีตุ๊กตาสิงโตที่ผมได้มาจากเกมล้วงไข่ในงานมหาวิทยาลัย พี่เอิงไม่รู้ว่าผมแอบนินทาในใจว่าพี่แกเป็นสิงโต เลยคิดว่าผมแค่ชอบเพราะตุ๊กตาสิงโตตัวนี้มันยิ้มแฉ่งตลกๆ

                “เดี๋ยวก็ทิ้งแล้วครับ มันเก่าแล้ว”

                “ทิ้งลงหรอ เป้ยชอบมันจะตาย”

                “ชอบได้...ก็เลิกชอบได้ครับ”

                เกิดความเงียบระหว่างเรา ผมไม่เห็นสีหน้าพี่เอิงเพราะเขาหันหลังให้ผม เขาคงไม่ได้คิดอะไรหรอกว่าผมหมายถึงตัวเองที่จะต้องเลิกชอบ...เลิกรักเขาในสักวัน มันอาจจะไม่ใช่วันนี้ แต่สักวันผมก็ต้องทำได้

                ผมปล่อยเขาไว้กับสิงโตแล้วมาแยกของตัวเองกับพี่เอิงออกจากกัน พี่เอิงก็ยังใช้ของยี่ห้อเดิมๆ แม้แต่ถุงยางก็แบบเดิม แค่คนที่ใช้ด้วยไม่ใช่ผม...กับผมเขาไม่ค่อยใช้หรอก แม่งงก เห็นผมมีเขาคนเดียวเลยกล้าไง ไม่ได้คิดว่าผมจะลำบากตอนล้างเลย

                “เสร็จแล้วครับ ขอบคุณมากครับพี่เอิง”

                ผมยื่นถุงของให้เขาแล้วก็ยกมือไหว้เหมือนทุกที พี่เอิงชอบเด็กนิสัยดี ผมก็ไหว้เขาตลอดจะขอบคุณขอโทษจะอ้อนก็ทำแบบนี้ทุกครั้ง ขออวยตัวเองว่าเป็นคนนิสัยดีสักนิดสักหน่อยนะครับ

                “อืม...อย่าลืมกินวิตามินด้วย”

                “ครับ”

                พอพี่เอิงออกไปผมก็ร้องไห้อีกรอบ ไอ้เหี้ยเอ้ยยยยยยยย กูอุตส่าห์หยุดร้องไห้ได้ต้องมาร้องอีกแล้ว ข้าวเขิ้วไม่ต้องกินแล้วล่ะ ผมหมดอารมณ์ ทิ้งตัวนอนลงกับเตียงแล้วกอดหมอนร้องไห้ต่อ

                 แต่คนเราไม่ร้องไห้ไปตลอดหรอก ผมลุกมาต้มมาม่ากินตอนห้าทุ่มได้สำเร็จ เปิดทีวีดูช่องหนังแล้วก็ร้องไห้ต่อ มันดันเป็นหนังดราม่าอกหักรักคุด เพลงก็โคตรเศร้า จะเปลี่ยนช่องก็ไม่ได้กำลังอิน กินมาม่าไปร้องไห้ไป กระหล่ำปลีอร่อยจัง

 

                ผมโทรไปลาป่วย การร้องไห้มาราธอนทำผมไข้ขึ้นแต่ก็ไม่มีปัญญาพาตัวเองไปหาหมอ เลยแค่ตื่นมากินยาแก้ปวดลดไข้ยี่ห้อทั่วไปแล้วก็นอนยาว ตื่นมาตอนเลยเที่ยงนิดหน่อยก็มาต้มซุปกระหล่ำปลีกินกับปลากระป๋องแล้วก็สารพัดวิตามินที่พี่เอิงซื้อให้ จะหยิ่งไม่กินก็เสียดายของ กินๆเข้าไปก็ดีต่อชีวิต เพราะหยิ่งไปเขาก็ไม่รับรู้อยู่ดี

                “เฮ้ย ทำไมไม่มาทำงาน”

                ไอ้ปองโทรหาผม มันยังไม่หมดเวลาพักเที่ยง

                “ป่วย ไม่สบายอ่ะ”

                “หรอ? เดี๋ยวกูไปเยี่ยม ทำสุกี้กัน”

                “มึงไม่มีเพื่อนคบแล้วหรอปอง”

                “มีมึงไง ส่งโลฯมาในไลน์ เดี๋ยวสั่งพวกสุกี้เดลิเวอรี่เอา มันมีเจ้าที่เอาหม้อมาให้ด้วย”

                มันจัดแจงเองหมด ผมเลยได้แต่ส่งโลฯไป มีมันอยู่ด้วยก็ดีไม่งั้นผมคงนอนร้องไห้ต่อไม่เป็นผู้เป็นคน เลยไลน์ไปบอกมันให้ซื้อเบีร์ยมาด้วย ผมกินได้แต่เมาง่าย โดนพี่เอิงมอมประจำ แล้วเราก็สวีทกัน ห่า...ยังอุตส่าห์ไปคิดถึงเขา

                คืนนี้ผมจะเมาให้วาร์ปตื่นอีกทีเช้าไปเลย ไม่คิดถึงพี่เอิงแล้ว ไอ้เหี้ยยยยยยยย ออกไปจากหัวกู ออกไปปปปปปปป เป่าเป้ยจะลืมพี่เอิงคนเหี้ย แม่งจมไปกับหม้อสุกี้ไป!

                โวยวายได้เท่านี้ล่ะครับ แล้วก็ไปนอนต่อแถมนอนไม่หลับเพราะคิดถึงเขาอยู่ดี ฮืออ เป้ยคิดถึงพี่เอิง

 

----------------

เอาไม้มาฟาดพี่เอิงเดี๋ยวนี้!!! โธ่เป้ยลู้กกกก (กอดหอม)

               

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.649K ครั้ง

168 ความคิดเห็น

  1. #3247 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 15:07
    จะเศร่าแต่ก็ตลก
    #3247
    0
  2. #3240 Mim93 (@mim93) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 15:40
    โอ๊ยย

    ย! น้อง จะเศร้ารึจะขำดีเนี่ย
    #3240
    0
  3. #3233 prewxxii (@prewxxii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 12:32
    คือแบบทั้งสงสารทั้งเศร้าอ่ะแต่ก็ตลกอ่ะ55555555
    #3233
    0
  4. วันที่ 27 เมษายน 2562 / 15:16

    คคือเหมือนจะเศร้า แค่ทำไมตลก

    ชอบช๊อตที่บอกว่าแดดไม่เข้า เพราะตึกพี่มันบังไง ฮ่าๆๆ

    #3204
    0
  5. #3175 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 11:51
    ทั้งสงสารทั้งขำเป่าเป้ยลูกกกกกก อย่าไปใกล้อิพี่เอิง ทำลูกชีช้ำกะหล่ำปลี
    #3175
    0
  6. #3174 loveseriesY (@loveseriesY) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 11:05
    ไม่รู้จะสงสารหรือจะขำดี โอ๊ยยย บางคำก็อ่านแล้วอยากร้องไห้ พอสักพักอ่าววขำอีก งงโว๊ยยยย
    #3174
    0
  7. #3171 [In_My_DreaM] (@i-sompannn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2562 / 12:42
    โถๆๆ มานี่มาลูก โอ๋ๆ นะ
    #3171
    0
  8. #3168 Chanyeol24 (@niparatnunto) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 23:10
    แงงงง สงสารน้องงง
    #3168
    0
  9. #3157 9494 (@nammu-hits) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 09:32
    อีพี่เอิง อิคลชั่ว 5555555555
    #3157
    0
  10. #3131 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 16:44
    สงสารน้อลจัง เฮ้อออต้องมาทนเห็นอะไรแบบนี้ขำไม่ออกจริงๆ
    #3131
    0
  11. #3127 narumon81866 (@pink-peat) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 13:13
    อยากจิขำน้อง แต่ก็แอบสงสารน้องด้วยอ่ะ
    #3127
    0
  12. #3117 JutakanWhanyan (@JutakanWhanyan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 13:01
    อ่านเเล้วเเบบ อยากให้น้องตัดไจไห้ได้อ่ะ อยากไห้น้องเริ่มต้นชีวิตไหม่อ่าาาาฮือๆสงสาร
    #3117
    0
  13. #3082 Kttjj (@kyungfern) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:32
    สงสารน้องเป้ยจังรู้กกกฮื้อออ
    #3082
    0
  14. #3072 Jibangrin (@Jibangrin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 17:16
    อิพี่!!! งอนนนนนน! สงสารน้อง
    #3072
    0
  15. #3065 DARA T. (@marukovip) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 16:51
    เจ็บแทนอะ
    #3065
    0
  16. #3060 jeda34567 (@jeda34567) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 13:24
    เราเข้าใจฟีลนี้มากแงงง

    หน่วงเลยอ่ะะ
    #3060
    0
  17. #3034 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 10:22
    อิพี่แม่งใจร้ายเชี่ยๆอะ อยากร้องไห้ตามน้องนะแบบน้องตลกอะ555555
    #3034
    0
  18. #3023 jjtk (@bebiejaney) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 22:52
    หน่วงแบบน้องเป้ยย แงงงงง
    #3023
    0
  19. #3001 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:06
    ทำไมอ่านแล้วเราอยากร้องไห้อ่ะ คือน้ำตามันจะไหล
    #3001
    0
  20. #3000 _Daonuea_ (@_Daonuea_) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 16:02
    คือแบบมันหน่วงนะแต่เพราะเป็นน้องอ่ะ อยากให้น้องเจอคนดีๆ ดูสิอีพี่เอ้งมันจะทำยังไง
    #3000
    0
  21. วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 21:15
    เอ็นดูน้องจังเลยอ่ะ ฮื่อออออออ ทั้งเรื่องตื้นตันใจกับตึกเขา ทั้งเรื่องจะดราม่าแต่มาม่าก็ต้องกิน จะหน่วงก็หน่วงไม่สุด เอ็นดูน้อง
    #2996
    0
  22. #2990 mdyeolly (@mdyeolly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:55
    สงสารน้องงงง
    #2990
    0
  23. #2979 BangR-lee (@BangR-lee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:21
    น่าสงสารนายเอกง่าา หวังว่านายจะได้ไปอยู่กับคุณเอิ้น😂😂😂😂
    #2979
    0
  24. #2959 inthecloud (@prwz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:55
    แง สงสารน้อง แต่ระหว่างอ่านก็คือขำมาก น้องเล่าเรื่องตัวเองได้ไม่เศร้าขนาดนั้นอ่ะ เป็นเด็กน่ารัก พี่เองก็นะ น้องมันช้ำอ่ะ แง อย่าเพิ่งเข้ามาใกล้นักเลย
    #2959
    0
  25. #2946 Minusonce (@luffybear) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 06:11
    ชอบได้...ก็เลิกชอบได้ ///จ้าาาาาาาาาาาาาาา
    #2946
    0