<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 32 : ตอนที่๓๑ สัญญาแค้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 60

ใครจะไปรู้ว่าใต้ท่าทีแข็งกร้าวของธูปทอง เธอเสียใจอย่างหนักที่แม่ไม่รัก ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่หนแม่ก็เลือกที่จะอยู่กับฉัตรเงินและรักฉัตรเงินมากกว่าเธอเสมอ ถึงตอนนี้เธอจะรวยและมีบ้านที่ดี แม่ก็ยังยินดีอยู่กับฉัตรเงินถึงจะไม่ค่อยสบาย และธูปทองเองก็ไม่เห็นว่าฉัตรเงินจะดูแลอะไรแม่ดีตรงไหน

จนหลายๆ ครั้ง ธูปทองไม่คิดจะให้เงินนภาแล้ว เพราะให้ไปเท่าไร มันก็เข้ากระเป๋าของฉัตรเงินหมด เธอเก็บเงินให้เทียนชัยจำนวนหนึ่งและไปใช้ชีวิตเละเทะในบ่อน กลับมาหาลูกบ้างเวลาคิดถึง

“พี่รำไพ!

“เอ้า อีธูป!”

รำไพ หญิงสาวสวยหวานที่อายุมากกว่าเธอเล็กน้อยเป็นขาประจำบ่อนแห่งนี้ เธอสวยพอๆ กับธูปทอง แต่รำไพสวยหวานหยาดเยิ้มดูแฝงความเศร้า ส่วนธูปทองสวยคมร้อนแรง รำไพมีลูกชายคนหนึ่งหน้าตาน่ารักชื่อว่าวาทิศ มักจะคอยช่วยหยิบจับให้รำไพอยู่เสมอ

“พี่รำไพ วันนี้มาเช้าเชียว”

“แหม ก็งานฉันอยู่แต่ในร้าน ช่วงนี้ไม่ค่อยมีใครมา เธอล่ะ?”

“ตกงานว่ะพี่ หางานทำที่ไหนก็ไม่ได้ ดีที่เล่นไพ่ได้บ้างถึงมีเงินใช้ กินบุญเก่าเงินผัวเก่าไป”

สิ่งที่ธูปทองพูดไม่ใช่เรื่องโป้ปด เธอไม่ได้เล่นไพ่แล้วเสียอย่างเดียว พอเล่นไปเล่นมาเธอฉลาดพอที่จะโกงไพ่ เงินเข้าตัวก็มีไม่น้อย ต่างจากรำไพที่ยิ่งเล่นยิ่งเสียเพราะไม่ทันโลก

ระหว่างที่สองสาวกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ ชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

เขาอยู่ในวัยกลางคน ใส่สูทอย่างหรูหรา ผมหวีปาดเรียบ หน้าตาไม่หล่อมากแต่หุ่นดีและมีเสน่ห์อย่างเหลือเชื่อ มีลูกน้องบึกบึนหลายคนเดินตามอยู่ด้านหลัง รำไพกับธูปทองและทุกคนในบ่อนหยุดมองด้วยความตะลึง เขามีความน่ากลัวแผ่ซ่านออกมาจากสายตา เฮียอ๋าเจ้าของบ่อนร่างอ้วนเตี้ยรีบวิ่งออกมาต้อนรับ

“สวัสดีครับเฮียชาคริต”

“สวัสดีครับเฮียอ๋า”

“เฮียครับ จะมาทำไมไม่บอกก่อน ผมจะได้ต้อนรับ”

“ไม่เป็นไรหรอก ผมมาสบายๆ ไม่อยากให้เอกเกริกมาก”

“ได้ยังไงละครับเฮีย?”

“อย่าคิดมากน่าเฮียอ๋า คนกันเองแท้ๆ”

“งั้นเฮียจะกินอะไรหน่อยไหมครับ? เดี๋ยวผมเรียกสาวๆ มาให้?”

แทนคำตอบคือรอยยิ้มที่ดูอันตรายของชาคริต อ๋าปรบมือเรียกสาวๆ หน้าตาดีในผับมาชงเหล้าเฝ้าปรนนิบัติให้ผู้มากด้วยอิทธิพล คนรวยแบบนี้สุรานารีมีพร้อม หญิงสาวเหล่านั้นคลอเคลียชายหนุ่มอยู่ไม่ขาด ทว่าสายตาของชาคริตกับจับจ้องไปที่ร่างสูงเพรียวของธูปทอง

เธอเป็นหญิงงามโดดเด่น รูปร่างหน้าตาสวยงามกว่าหญิงอื่นที่เฝ้าเอาใจเขาอยู่

“เฮียอ๋า น้องผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงนั้นเป็นใคร?”

“ออ ขาไพ่ประจำบ่อนนี่แหละครับ ชื่อธูปทอง”

“ธูปทอง” ชาคริตพึมพำชื่ออย่างถูกใจแล้วเดินตรงไปหา ยกแก้วเหล้าขึ้นชนแก้วของอีกฝ่าย “ถ้าไม่รังเกียจ... ดื่มกับผมสักแก้วไหมครับ?”

“ด้วยความยินดีค่ะ”

ธูปทองจิบเหล้าแล้วยิ้มยั่วชาคริต

“เฮียชาคริตขา มาดื่มกับพวกเราก่อนค่ะ” บรรดาสาวๆ อ้อนชาคริต ไม่พอใจที่สาวสวยตรงหน้าดึงความสนใจไป เนื้อตัวเริ่มเบียดกัน ชาคริตหันไปจูบแก้มหญิงเหล่านั้นแล้วกลับไปสนุกต่อ ธูปทองชักสีหน้าเล็กน้อย ไม่เคยถูกผู้ชายเมินทั้งที่เธอยังสาวและสวย ถึงอายุจะปาเข้าไปสามสิบกว่า แต่หน้าตาอย่างเธอบอกว่าเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยยังน่าเชื่อ

“อย่าไปสนใจเลยธูป”

“ฉันก็ไม่ได้สนนักหรอกพี่”

“เฮียชาคริตน่ะ เขาก็แบบนี้แหละ รวยจนไม่รู้จะรวยยังไง กระดิกนิ้วเรียกสาวที่ไหนก็ต้องมา”

“เขาเคยเรียกพี่ไหม?”

“เคยนะ แต่ถึงเขาจะดูรักสนุก แต่เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่มั่วกับผู้หญิงไปเรื่อย บางทีเข้ามามีสาวมาตอมเป็นสิบ เขาก็กลับไปคนเดียว ไม่ได้พาใครที่ไหนไปด้วย”

“น่าลอง”

นับเป็นความรู้สึกที่ออกมาจากสมองของธูปทอง ถ้าไม่นับวิชชา เธอมีแต่ถูกสนใจก่อน แต่ชาคริตทำให้เธอสนใจเขาก่อนอย่างมาก ไม่ใช่เพราะความรวย แต่เป็นเพราะเสน่ห์แบบบุรุษที่ทำให้เธอหลงอยากลิ้มลองสักครั้ง ธูปทองเชื่อว่าถ้าเธอได้มาแล้วความสนใจอาจจะน้อยลง

......................................................................................................................................................

ปีต่อมา

รำไพหายไปจากบ่อนโดยไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปไหน รู้เพียงแค่เธอดูป่วยและโทรมมากก่อนหายตัวไป ด้านชาคริตก็นานๆ จะมาทีหลายเดือนละหน แต่เขาก็ดูไม่ได้ติดใจอะไรธูปทองอีก

และดูเหมือนช่วงนี้จะเป็นช่วงขาลงของธูปทอง กลโกงอะไรของเธอเริ่มใช้ไม่ได้ผลอีก เธอเมามายอยู่ในบ่อนจนเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่ผีแห่งความโลภยังสิงอยู่ในใจทำให้เธอยังนั่งเล่นจะเอาที่เสียไปของเธอคืนมาจนเงินหมดตัว อ๋าเดินเข้ามามองร่างสูงเพรียวอย่างพึงพอใจ

“จะเล่นต่อไหม?”

“ฉันจะเล่น”

“งั้นเซ็นไว้ก่อน คุณจะได้เบี้ยวไม่ได้”

“เซ็นอะไรวะ?”

ธูปทองรับกระดาษเปล่ามาเซ็นอย่างลืมตัวเพราะความเมา อ๋าแสยะยิ้ม ทุกอย่างเข้าทางเขาแล้ว

......................................................................................................................................................

“พวกมึงยุ่งอะไรกับบ้านกู!?”

หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นชายหนุ่มหลายคนขนของออกจากบ้านและมายื้อยุดฉุดกระชากเทียนชัย เธอรีบวิ่งเข้าไปดึงตัวลูกรักมาไว้ด้านหลังแล้วตะคอกใส่ผู้บุกรุกอย่างไม่ยำเกรง

“แม่ครับ...”

“ไอ้เทียน เป็นอะไรไหมลูก?” ธูปทองลูบหัวลูกด้วยความเป็นห่วง ดีที่หน้าตาไม่บวมช้ำ ไม่มีร่องรอยถูกทำร้ายไม่อย่างนั้นเธอคงได้เป็นบ้าไล่ฆ่าคนแน่ๆ คนอย่างอีธูปเจออะไรยังพอทนได้ แต่ถ้าลูกชายถูกทำร้าย ต่อให้ตัวตาย เธอไม่มีวันปล่อยพวกมันไว้แน่ “มึงทำอะไรลูกกู?”

“กูก็ไม่ได้อยากทำอะไรหรอก แต่บ้านเนี่ย เฮียอ๋าสั่งให้มายึด”

“เฮียอ๋า? มันเกี่ยวอะไร?”

“อีธูป มึงไม่รู้หรือไงว่าวันนั้นมึงเซ็นยกบ้านใช้หนี้พนัน”

พอพูดประโยคนี้ธูปทองถึงกับหน้าซีด

“ไอ้เหี้ยอ๋า! มึง! แอร๊ย!!” ธูปทองวิ่งเข้าไปตบตีพวกสมุนนั่นแต่ก็ถูกผลักกระเด็นออกมา เธอร้องห่มร้องไห้เสียใจที่พลาดท่าจนเสียบ้านไป

......................................................................................................................................................

“ช่วยไม่ได้นะคุณธูป”

“เฮียหลอกฉัน เฮียหลอกให้ฉันเซ็นยกบ้านให้เฮียตอนเมา”

“จะมาโทษกันแบบนี้ได้ยังไง? คุณอ่านไม่ดีเอง!” อ๋ายักไหล่พร้อมทำท่าทีสบายๆ แต่สายตากรุ้มกริ่มสำรวจความงามของหญิงสาวอย่างหลงใหล “เอาอย่างนี้ไหมล่ะ ถ้าคุณไม่อยากเสียบ้าน คุณก็แค่... กับผมสักคืน ทั้งบ้าน ทั้งเงิน ผมจะยกให้คุณหมดเลย”

ธูปทองฟังคำพูดดูถูกแล้วโมโหเลือดขึ้นหน้าแต่ไม่สามารถทำอะไรได้

บ้านตัวเองไม่มีให้อยู่แล้ว เธอก็ต้องกลับไปหาแม่ และทันทีที่เล่าเรื่องราวให้แม่ฟัง นภาก็ตะคอกลั่น

“อีธูป! อีโง่! มึงเล่นยังไงจนหมดตัวแบบนี้?”

นภาตบธูปทองจนหน้าหัน หญิงสาวยังคงร้องกรี๊ดๆ อย่างผิดหวังที่ต้องมีสภาพเป็นอีบ้าโหยหวนถึงบ้านที่เสียไป ฉัตรเงินเองก็สมเพชน้องสาวแต่ก็เข้ามาช่วยโดยการดึงตัวนภาไว้แล้วพูดเตือน

“พอแล้วน่าแม่ อย่าไปตีอีธูปมันเลย”

“กูจะบ้าตาย จากรวยๆ มีบ้าน เล่นจนไม่เหลือสักบาท”

“เงินยังมีน่าแม่ เงินเก็บไอ้เทียน ถึงจะเล่นจะเมายังไงฉันไม่เคยแตะสักบาท”

“แล้วมึงจะเอายังไง?”

“บ้านนี่เสียก็เสียไป ฉันไม่มีทางยอมเป็นช็อกการีให้ไอ้อ๋ามันหรอก”

“หมายความว่าไงวะ?”

“นอกจากจะเสียบ้านให้มัน ฉันยังติดหนี้อีกสองแสน มันบอกถ้าฉันยอมมันๆ จะยกหนี้ให้ แต่คนอย่างอีธูป ถึงอดตายก็ไม่มีวันขายตัวโว๊ย!” ธูปทองพูดอย่างมั่นใจ ถึงเธอจะติดหนี้ติดสินถึงขั้นไม่มีอะไรกิน แต่เธอไม่มีวันขายตัวแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ขายให้คนที่เธอเกลียด

“แล้วมึงจะหาเงินมากินมาใช้จากไหน? กูไม่มีให้นะ!”

“แหม กับฉันแม่ไม่มีให้หรอก ลองเป็นพี่ฉัตรสิ ขี้คร้านจะประเคนมาให้”

“มึงยังกล้าประชดกูอีกเหรอ?”

“ฉันไม่ได้ประชดนะแม่ ฉันพูดตามจริง” ธูปทองกุมขมับเครียด แล้วพึมพำกับตัวเอง “มึงคอยดูนะ สักวันกูจะทวงบ้านทวงเงินของกูคืน แล้วมึงต้องมากราบตีนกู”

แววตาของเธอเต็มไปด้วยความอาฆาต เธอจะต้องเอาล้างแค้นให้ได้ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น