<เชิงชีวิต, 2> - เปลวฝันควันธูป

ตอนที่ 33 : ตอนที่๓๒ ก็ไม่ค่อยเสียใจเท่าไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ส.ค. 60

เพราะไม่ได้ทำงานมาหลายปีทั้งยังอยู่ในช่วงข้าวยากหมากแพงทำให้หางานทำยากนัก

งานที่ได้ก็ไม่ได้ดีมากมาย ทั้งเจ้านายยังกดเงินเดือนอีก ธูปทองเหนื่อยล้า อับอายที่ผิดพลาดในชีวิต เธอนั่งเมาอยู่ในบ้าน นึกถึงอดีตที่เคยอู้ฟู่สุขสบายและคิดไม่ได้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะกลับไปมีความสุขแบบนั้นอีก เธอได้ยินเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังมาแต่ไกล

ชายคนที่เธอจำได้ดีว่าเขาเป็นใคร!!

“ผมขอมาเจรจาครับแม่”

“ว่ายังไงล่ะวิชชา?”

“ธูป... อยู่ไหม?”

“มันไม่พร้อมเจอหรอกลูกเอ๊ย”

“เกิดอะไรขึ้นอีกหรือเปล่าครับ?”

“ก็อย่างที่บอกไปครั้งก่อน อีธูปมันเล่นพนันหมดตัว เสียทั้งบ้าน เสียทั้งเงิน เจอกันตอนนี้มันมีแต่จะโวยวาย” นภารู้นิสัยลูกสาวดี ทั้งมองไปยังภรรยาใหม่ของสามีเก่าของลูกสาวด้วยความไม่พอใจ เธอรู้ตื้นลึกหนาบางดีว่าจีรวัชรเป็นคนอย่างไร ด้านจีรวัชรฟังแล้วก็ยิ้มหวานที่ศัตรูหัวใจมีสภาพน่าอนาถ

“แหม น่าสงสารจังนะคะ”

“แล้วไอ้เทียนมันจะมีเงินเรียน...?”

“เห็นมันบอกมันมีเงินเก็บของมัน”

“ผมอยากเจอธูป”

“แต่กูไม่อยากเจอมึง!!” ธูปทองเสยผมเดินออกมาโทรมๆ บัดนี้เธอไม่เหลือภาพของนางรำแสนสวยอีกต่อไปแล้ว เธอทั้งป่วยทั้งโทรม ใต้ตาดำ หน้าหมองคล้ำเพราะความเศร้า เธอมองหน้าวิชชาด้วยความโมโหแม้ส่วนลึกจะคิดถึงและเสียใจ วิชชาส่ายหน้า ธูปทองยังนิสัยเหมือนเดิม

“ธูป ผมมาเจรจาดีๆ”

“เจรจาอะไร?”

“คุณน่าจะรู้ว่าสภาพอย่างคุณตอนนี้เลี้ยงลูกไม่ได้ ถ้าไอ้เทียนอยู่กับคุณมันไม่มีทางมีอนาคตที่ดี ยกลูกให้ผม ผมยินดีจ่ายค่าตัวไอ้เทียนหนึ่งล้าน”

ธูปทองตบหน้าวิชชาอย่างหนัก น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

“มึงคิดว่ากูจะขายลูกกิน?”

“ไม่ได้ขายลูกให้ใคร ก็แค่ให้ลูกกับผม เทียนจะได้มีอนาคตที่ดี คุณจะได้ไม่ต้องมีภาระ”

“กูไม่เคยมองไอ้เทียนเป็นภาระ ต่อให้มึงจะเอาทองสูงเท่าหัวมาให้ กูก็ไม่ยกไอ้เทียนให้มึง” ธูปทองพูดตามความสัตย์จริง ต่อให้เอาเงินมาให้เธอกี่ล้าน เธอก็ไม่มีวันให้ ลูกเธอก็ต้องอยู่กับเธอ จีรวัชรไม่เข้าใจว่าทำไมวิชชาต้องรักเทียนชัยนักหนา ลูกแท้ๆ หรือก็ไม่ใช่

“จริงๆ วิชชาไม่เห็นต้องสนใจเด็กคนนั้นก็ได้นะคะ ลูกก็...”

“อย่าพูดออกมา!!”

วิชชาตะคอกภรรยา

“แต่ว่า...”

“ถ้าคุณพูดออกมา คุณจะรู้ว่าคุณจะต้องเจอกับอะไร” วิชชากดเสียงต่ำดุดัน เท่านั้นก็มากพอที่จะทำให้จีรวัชรหน้าเสีย สักพักเทียนชัยก็วิ่งออกมาหาพ่อที่เขาคิดถึง วิชชายังคงมาหาเทียนชัยบ่อยๆ เหมือนตอนที่เพิ่งเลิกกัน บ่งบอกว่าเขารักเด็กน้อยคนนี้มากเพียงใด

พอยืนอยู่ตรงนั้นสองคน เมียเก่าเมียใหม่ก็เริ่มคุยกัน

“นี่ ธูป อย่าเล่นตัวมากนักสิ”

“เล่นตัวอะไรอีเหมียว?”

“แหม มีผัวปาไปตั้งสี่ ยังเล่นตัวเหมือนสาวๆ ไม่ยกลูกให้ผัว”

“ต๊าย มีผัวปาไปตั้งสี่ แล้วกูไปขี้บนหัวมึงหรือไงวะ?”

“พูดจาเพราะๆ หน่อยสิคะ แบบนี้ไม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้เด็กนะคะ”

“กูจะพูดยังไงกูก็สั่งสอนลูกกูได้ ไม่ได้ต้องทำตัวหน้าไหว้หลังหลอก”

“ใครหลอกใครไม่รู แต่คนแถวนี้จะหลอกตัวเองไม่ได้นะคะ”

“อีเหมียว! มึงวอนกูอีกแล้ว!” ธูปทองถลาเข้าไปตบจีรวัชรจนล้มลงไปกับพื้น จีรวัชรแม้จะสุขภาพแข็งแรงแต่ก็สู้มือตบอย่างธูปทองไม่ได้ เธอจิกหัวจีรวัชรขึ้นมาแล้วฟาดไปกับกำแพง โขกซ้ำๆ ด้วยความโมโหหึง แค่เห็นหน้าใสซื่อของผู้หญิงคนนี้เธอก็อารมณ์ขึ้นแล้ว

“ช่วยด้วยค่ะ เจ็บนะคะ อย่าทำฉันเลยค่ะธูป ฉันท้องอยู่”

“มึงท้อง?”

ธูปทองมือสั่น ปล่อยอีกฝ่ายลงไป วิชชาวิ่งมาโอบจีรวัชรไว้

“ใช่ เหมียวท้อง... ท้องกับผมได้สองเดือนแล้ว”

“ออกไป...” ธูปทองตวาดไล่ น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมา บอกไม่ถูกว่าโมโหจีรวัชร โมโหวิชชา หรือโมโหตัวเอง “ออกไป๊! กูบอกให้ออกไป!!”

“ผมไปก่อนครับแม่ ผมจะมาเจรจาใหม่”

วิชชาพาจีรวัชรออกไปโดยสาวใสไม่วายหันมาแสยะยิ้มให้ธูปทอง

ด้านธูปทองก็วิ่งเข้าห้องไปร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหมดหวัง เธอพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง ตอนนี้เธอคงไม่มีความสำคัญอะไรอีกแล้ว วิชชากำลังจะมีลูกใหม่ ลูกที่เป็นลูกแท้ๆ ของเขากับจีรวัชร ความสำคัญของเธอที่มีเทียนชัยรั้งเขาคงไม่มีค่านัก เธอกรอกเหล้าเข้าปากแล้วกรี๊ดๆๆๆๆ อยู่อย่างนั้น

นภากับฉัตรเงินส่ายหน้า ไม่รู้จะพูดยังไง

“ไอ้ธูปเอ๊ย ตัดใจซะเถอะ”

“ตัดใจทำไม?”

“วิชชามันไปมีลูกมีเมียแล้ว ไม่ต้องเสียใจหรอก”

“ก็ไม่ค่อยเสียใจเท่าไร”

ธูปทองตอบไปอย่างนั้นทั้งที่น้ำตานองหน้า เธอกอดเข่าร้องไห้จนง่วงและหลับไป นภามองลูกสาวอย่างเวทนา ไม่รู้จะช่วยเหลืออย่างไรจริงๆ

......................................................................................................................................................

แม้จะยากจนอย่างไร กระรอกก็ไม่คิดทิ้งเจ้านายสาวไปไหน เธอพาเทียนชัยไปโรงเรียนตามปกติ และเมื่อเรียนเสร็จชายหนุ่มหน้าหล่อในชุดเครื่องแบบก็เดินเข้ามา 

“ไอ้เทียน มาหาพ่อหน่อย”

“สวัสดีครับพ่อ”

“พ่อขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหม?” วิชชามองลูกชายด้วยความสงสาร เด็กหนุ่มตอนนี้สอบเทียบจนอยู่มัยธมหกด้วยวัยเพียงสิบห้าสิบหกปี กำลังจะสอบเข้าหมอและมีอนาคตที่ดี ถ้าไม่ติดที่ต้องมาทนความยากลำบากโดยไม่จำเป็นอย่างการมีแม่เป็นหนี้พนัน

“มีอะไรครับ?

“ไปอยู่กับพ่อไหมเทียน?

“ไม่ครับ ผมจะอยู่กับแม่” 

“อยู่กับพ่อ แล้วมาเยี่ยมแม่ก็ได้”

“แม่ไปชอบภรรยาพ่อ ขืนผมไปแม้จะต้องเสียใจแน่ๆ”

“เทียนคิดถึงใจแม่ แล้วไม่คิดถึงใจพ่อหรือ? พ่อก็อยากอยู่กับเทียนเหมือนกัน!” วิชชามองหน้าเด็กหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ เทียนชัยก้มหน้าลง

“ผมรักพ่อนะครับ รักมาก แต่พอยังมีลูกเมีย มีย่า แต่แม่ไม่มีใคร ยายกับป้าก็เป็นที่พึ่งทางใจให้แม่ไม่ได้ ผมต้องดูแลแม่ แม่อยู่คนเดียวไม่ไหวหรอกครับ พ่อเข้าใจผมนะครับ” เด็กหนุ่มพูดตามความเป็นจริง ขืนเขาไม่อยู่ ธูปทองต้องเสียใจจนเป็นบ้าไปแน่ๆ รักลูกขนาดนั้น

“งั้นถ้าเทียนเดือดร้อนเงินมาขอพ่อได้ตลอดนะ พ่อยินดีช่วย”

“ขอบคุณครับ ผมกลับบ้านก่อนนะครับ ไม่อยากให้แม่รอนาน”

เทียนชัยกลับไปกับกระรอก วิชชามองลูกอย่างเข้าใจปนปลื้มใจ

ถึงธูปทองจะมีข้อเสียมากมาย แต่ที่เขายอมรับคือความรักที่มีต่อลูก ธูปทองรักเทียนชัยมากชนิดที่คนทั่วไปคงไม่เข้าใจว่าทำไมกับอีแค่ลูกพี่สาวถึงได้รักขนาดนั้น

มีเพียงเธอที่เข้าใจ...

มีเพียงเขาที่เข้าใจ...

เทียนชัยกลับเข้าไปหาแม่ก็เห็นธูปทองยังร้องห่มร้องไห้นับเงินในกระเป๋าอยู่ กระรอกมองเจ้านายอย่างสงสาร ธูปทองโวยวายตามนิสัย

“อีกระรอก แกไปเถอะ ฉันไม่มีเงินจ้างแกแล้ว”

“ไม่ค่ะ กระรอกไม่ไป กระรอกจะอยู่กับคุณธูป ต่อให้ไม่เหลือสักบาท กระรอกก็จะอยู่กับคุณ” กระรอกพูดอย่างมั่นใจ ย้อนกลับไปตอนที่เจอกันครั้งแรก เกลียดกันแทบตาย แต่พอเธอจนมุมจริงๆ ก็ได้ธูปทองรับเข้าทำงาน ตอนนี้ถึงจะจน เธอจะทรยศเจ้านายได้อย่างไร

“แม่ครับ แม่อย่าร้องไห้เลยครับ”

“อีกระรอก... ไอ้เทียน...”

“ไม่เป็นไรนะครับแม่ ยังไงผมก็จะอยู่กับแม่”

“กระรอกก็จะอยู่กับคุณค่ะ”

สามคนกอดกันกลม ธูปทองตั้งใจ ถ้าสักวันเธอกลับมารวย เธอจะตอบแทนความดีของคนที่รักเธอแน่นอน

เหนื่อยจังเลย แต่งเรื่องนี้คนเมนต์น้อยมากอะ เขียนแล้วเหนื่อยเหมือนกันนะ ต้องเค้นสมองมาเขียนเรื่องของธูปทองตลอดเวลา บอกเลยว่า #ก็ไม่ค่อยเสียใจเท่าไร ที่ไม่มีคนเมนต์ ช่วยกันให้กำลังใจผู้เขียนนะคะ ถ้าแต่งช้าสามารถไปเยี่ยมชมบริษัทกำจัดมนุษย์ได้ค่ะ นิยายสบายๆ ไม่เครียด 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

64 ความคิดเห็น