<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 50 : ตอนที่๔๙ หนุ่มง้อสาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    17 ก.ค. 60

“จิตใจข้าไม่สงบอีกแล้ว ข้าไม่สามารถอยู่แบบไม่มีความรักได้ ข้ารักไอโกะ มิโฮะซัง โฮชิ โมโมะ ข้ารักพวกนางมาก ข้าอยากอยู่กับพวกนาง ข้าผิดกับกฎของโอกาซัง”

“ข้าเองก็ผิดกับกฎของพวกเราเหมือนกัน”

โอกาซังเดินเข้ามาท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหล่าเพชฌฆาตร้อยปรลัย

“โอกาซัง...”

“มันคงถึงเวลาที่ต้องบอกความจริงสักที”

......................................................................................................................................................

โอกาซัง เป็นหญิงสาวชื่อโยชิโนะ นางถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับชายผู้ร่ำรวยแต่โหดร้าย เขาทำร้ายร่างกายและจิตใจนางเป็นประจำและเห็นค่าเป็นแค่เครื่องบำบัดความใคร่ โยชิโนะเก็บความอาฆาตไว้และคิดหาทางแก้แค้นสามีตัวเองมาหลายขวบปี

เวลาผ่านไป นางได้อุปถัมภ์เด็กหนุ่มไว้คนหนึ่ง เด็กหนุ่มคนนั้นคืออิจิ

ความใกล้ชิดเป็นบ่อเกิดของความรัก ทั้งคู่มีสัมพันธ์ที่เกินเลย อิจิสังหารสามีของโยชิโนะตาย และร่วมมือกันก่อตั้งองค์กรเพชฌฆาตร้อยปรลัย

ไม่มีใครรู้ว่าโยชิโนะตั้งท้องกับชู้รัก ลูกสาวนางก็คืออิจิมิโฮะนั่นเอง

......................................................................................................................................................

“ข้าขอโทษที่เห็นแก่ตัว แต่ที่ข้าตั้งกฎแบบนี้ ก็เพราะถ้าพวกเจ้ามีความรัก เจ้าจะปฏิบัติหน้าที่ไม่เต็มที่ ถ้าพวกเจ้ามีความแค้น เจ้าก็ไม่ต่างอะไรจากโจรที่ไล่ฆ่าฟัน แต่ในเมื่อเรื่องมันก็เลยเถิดมาจนป่านนี้ ข้าจะไม่บังคับใจใครอีกต่อไป ใครอยากจะอยู่ก็อยู่ ใครอยากจะไปก็ไปเถอะ”

“ขอบคุณครับโอกาซัง”

“พวกเราเต็มใจอยู่ที่นี่ครับ”

“แต่ข้าคงต้องขอตัว ข้าไม่สะดวกใจที่จะอยู่เป็นนักฆ่าจริงๆ”

เฮียคุอำลาผู้มีพระคุณแล้วเดินออกไป

“เจ้าจะไปไหน?”

“ข้าจะไปตามหาพวกนาง เจ้ารู้ไหมว่าพวกนางอยู่ไหน?

......................................................................................................................................................

ไอโกะนั่งหน้าบึ้งอยู่นอกห้องพัก เฮียคุเข้าไปลูบหัวด้วยความเอ็นดู

“เอ้า ไอโกะ เป็นไงบ้าง?”

“ไม่ต้องมายุ่งกับข้า”

“เจ้าเป็นอะไรไปเหรอ? ข้าทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า?”

“ยังมีหน้ามาถาม เจ้าโกหกพวกเรา หลอกให้เราเชื่อว่าเจ้าเป็นคิโยมิ ที่ไหนได้ เจ้าเป็นผู้ชาย แล้วยังเป็นนักฆ่าอีก!” ไอโกะชี้หน้าด่าแล้วสะบัดสะบิ้งไปอีกทาง เฮียคุเดินไปง้อก็เห็นอิจิมิโฮะเชิดหน้ามองอยู่ เขาก็เข้าไปหยิกแก้มแล้วชวนคุยด้วย เผื่อจะมีกำลังเสริม

“มิโฮะซัง...”

“เรียกทำไม? อยากมีเรื่องเหรอ?”

หมัดเล็กๆ กำขึ้นพร้อมต่อยตี เฮียคุหลบแทบไม่ทัน ถึงเขาจะเก่งกาจกับศัตรูทั้งสนามรบ แต่เขาก็รักชีวิตพอที่จะไม่คิดสู้สตรีสี่นางนี้นะครับ

“เจ้าฟังข้าก่อนสิ ข้ามีเหตุผลนะ”

“เจ้ามันโรคจิต เจ้าเคยเห็นข้าอาบน้ำ”

“ก็เจ้ามาอาบให้ข้าเห็นเองนี่นา”

“ฮึ่ย!

“โอ๊ย!”

หมัดต่อยเข้าที่เบ้าตาจังๆ คนต่อยเล่นต่อยด้วยความอายไม่ยั้งมือ เฮียคุถึงกับเดินเซไปอีกทาง อิจิมิโฮะหมัดหนักเป็นบ้า หันไปคุยกับโฮชิที่อยู่อีกทางแล้วกัน

“โฮชิ คุยกับข้าหน่อยสิ”

“เจ้าคุยกับมือเจ้าไปเถอะ”

“อะไรของเจ้าเนี่ย?”

“เราก็อุตส่าห์เชื่อใจ ยอมเสี่ยงตายกับเจ้าตั้งหลายครั้ง เจ้าไม่เคยคิดบอกความจริงกับพวกเราเลย” โฮชิตวาดใส่หน้าแล้วเดินออกไปอีกคน เฮียคุหันไปหาโมโมะที่ยืนกอดอกอยู่

“โมโมะจังคนดี ข้ารู้ว่าเจ้ามีเหตุผล”

“ไม่ต้องมาพูด ข้าไม่ฟัง!”

สี่สาวแยกไปคนละทิศ เฮียคุกุมขมับเครียด ทำไมผู้หญิงถึงได้เอาใจยากขนาดนี้เนี่ย บทจะน่ารักอ่อนหวานก็ชวนใจละลาย บทจะใจร้ายก็ทำเอาเขากลัว แบบนี้ถ้าเขาง้อไม่สำเร็จเขาก็แห้วนะสิ ไม่ได้ๆ เขาไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นเด็ดขาด เฮียคุต้องได้อยู่กับจ้าวดวงใจของเขาทั้งหมด

ชายหนุ่มเดินไปง้อไอโกะอีกครั้ง

“ไอโกะ อย่าเพิ่งไล่ข้านะ ข้าไม่ได้อยากปิดบังเจ้า แต่ตอนนั้นข้าไม่รู้ว่าเจ้าไว้ใจได้แค่ไหน”

“ข้ายอมทำเพื่อเจ้าทุกอย่าง แต่เจ้าก็ไม่ไว้ใจข้างั้นสิ”

“ก็แค่ตอนนั้นนา ตอนนี้ข้าไว้ใจแล้ว ไว้ใจทั้งชีวิตเลย ข้าฝากทั้งชีวิตข้าให้เจ้าเลยนะไอโกะ” เฮียคุออดอ้อนจนหญิงสาวเผลอยิ้มออกมา “ไม่โกรธข้าแล้วนะ?”

“ไม่โกรธก็ได้”

“ขอบคุณมากนะ รอข้าแป๊บเดียว ข้าไปง้อที่เหลือก่อน” ชายหนุ่มพูดแล้ววิ่งออกไปหาอิจิมิโฮะที่ยืนอยู่ริมกำแพง “มิโฮะซัง ข้ามาแล้ว”

“ใครรอเจ้ากัน?”

“ข้าขอโทษที่ข้าปิดบัง ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ตอนนั้นเจ้าใจร้ายกับข้านี่นา”

“เจ้าหาว่าข้าร้ายเหรอ?”

“ใจเย็นๆ เจ้าร้ายแต่ข้าก็รักนา นี่ไงๆ เจ้ายิ้มแล้วๆ”

“ข้าไม่โกรธเจ้าก็ได้”

“แบบนี้น่ารักมากเลยมิโฮะซัง ข้ารักเจ้าเหลือเกิน ข้าตั้งใจแล้วว่าถ้ารอดกลับมาข้าจะขอเจ้าสี่คนแต่งงาน ข้าไม่เอาแล้วตำแหน่งเพชฌฆาตร้อยปรลัย”

“ถ้าแต่งงาน ข้าไม่ยอมเป็นน้อยนะบอกไว้ก่อน”

“อะไรกัน ข้าเฮียคุไม่มีเมียน้อยแน่นอน ข้าจะมีแต่ เมียหลวงที่หนึ่ง เมียหลวงที่สอง เมียหลวงที่สาม เมียหลวงที่สี่ ไม่มีที่ห้าหกเจ็ด ข้าจะมีเจ้าแค่สี่คนพอ” คำพูดของชายหนุ่มย่อมเป็นความสัตย์จริง เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ เขาแค่บังเอิญมาหลงรักผู้หญิงสี่คนแค่นั้นเอง

“แบบนี้ค่อยเข้าท่าหน่อย”

“งั้นข้าไปง้อโฮชิต่อนะ” เฮียคุวิ่งร่าออกไป ง้อได้สองคนแล้วที่เหลือทางสะดวก “โฮชิ มาฟังข้าอธิบายก่อน ข้าไม่ได้เจตนาไม่ดี ตอนนั้นมันแค่วุ่นวายไปหน่อย”

“วุ่นวายก็เลยเมินข้าเหรอ?”

“ใครเขาเมินเจ้ากัน”

“ตลอดที่ผ่านมา เจ้าชอบทำเป็นรำคาญข้า”

“ข้าไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ ข้าจะรำคาญเจ้าได้ยังไง เจ้าน่ารักจะตายไป”

“แล้วเจ้ารักข้าไหมละ?”

“ไม่รักจะง้อหรือไง?”

“ข้าก็รักเจ้า ข้าไม่โกรธเจ้าแล้วก็ได้” โฮชิยิ้มให้ เฮียคุโล่งใจขึ้นเป็นกอง เดินออกไปหาโมโมะที่นั่งอยู่ริมทางออกด้วยท่าทางที่งอนหนักกว่าคนอื่น

“โมโมะ ฟังข้าหน่อยน้า”

“เจ้าก็มาหาข้าเป็นคนสุดท้ายทุกที”

“อย่าคิดมากสิโมโมะ ของแบบนี้ใครมาก่อนได้ก่อน แต่ก็ใช่ว่าข้าจะไม่รักเจ้าสักหน่อย”

“รักแค่ไหนกัน?”

“ก็รักเท่าที่ข้ารักไอโกะ มิโฮะซัง โฮชิ”

“แต่ถึงเวลาเจ้าก็มาหาข้าเป็นคนสุดท้ายตลอด ข้าก็น้อยใจเป็นนะ” โมโมะแกล้งพูดบ่นปอดแปดทั้งที่ความจริงไม่ได้คิดอย่างนั้น ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาขนาดนี้ สี่สาวไม่มีความคิดเล็กคิดน้อยหึงหวงอะไรแล้ว ทุกคนคือครอบครัวที่ต้องอยู่ดูแลกันและกันเท่านั้น

“โธ่... โมโมะ ก็เจ้าเป็นน้องเล็กไง”

“เจ้าไม่ต้องมาสนใจข้าหรอก ไปเลย”

“ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่ตรงนี้ รับปากแต่งงานกับข้าสิ”

“ไปแต่งงานกับพวกนางก่อน แล้วค่อยมาแต่งกับข้าก็ได้”

“ไม่เอา ข้าจะแต่งกับพวกเจ้าสี่คนพร้อมกัน ถ้าขาดโมโมะไป ข้าจะไม่แต่งกับใครทั้งนั้น”

“มันต้องแบบนี้แหละพี่ใหญ่”

สี่สาวปรบมือให้พร้อมกัน เฮียคุเกาหัวงงๆ

“พวกเจ้าเล่นอะไรกันเนี่ย?”

“แกล้งงอนขำๆ อยากให้เจ้าง้อเล่น เจ้าน่ารักจริงๆ เอาเป็นว่าเราจะแต่งงานกับเจ้า เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เจ้าก็จะเป็นจ้าวดวงใจของข้า”

“เจ้าสี่คนก็เป็นจ้าวดวงใจของข้าเหมือนกัน”

เฮียคุโอบกอดหญิงสาวทั้งสี่เข้าไว้ในอ้อมแขน และจูบแก้มเรียงคนอย่างแสนรัก ไอโกะ อิจิมิโฮะ โฮชิ โมโมะ จะเป็นจ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์... จ้าวดวงใจนักฆ่าฉายายักษ์อย่างเขา และเขาจะอยู่ร่วมกับหญิงสาวอันเป็นที่รักของเขาไปจวบจนสิ้นลมหายใจ เขาสาบาน

ว่าตอนสุดท้ายจะมาหลังสอบเสร็จ แต่สงสารแฟนคลับที่รอๆ กันมาจะรอนานเกินไปเพราะเรื่องนี้เบี้ยวบ่อยแล้วเลยอู้อ่านหนังสือมาแต่งให้อ่านเลย ชอบไม่ชอบคอมเมนต์กันด้วยนะคะ เดี๋ยวเรื่องนี้จะมีตอนพิเศษสัก ๑-๒ ตอนมาให้อ่านกัน เป็นชีวิตหลังแต่งงานของเฮียคุกับสี่สาว มาหลัง ๑๖ ก.ค. ๒๕๖๐ ค่ะ ฝากติดตามผลงานอื่นๆ ด้วยน้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น

  1. #123 *lจ้าxญิJกุxลาUน้ำแข็J* (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 03:09
    555 เฮียคุสมหวังทุกคนเลย
    #123
    1
    • #123-1 albaflorecitych(จากตอนที่ 50)
      9 กรกฎาคม 2560 / 21:54
      เกลียดคนรู้ทันจริงๆ 5555
      #123-1