<เรียงราวชาวประชา, 3> - จ้าวดวงใจนายกุมภัณฑ์

ตอนที่ 49 : ตอนที่๔๘ นารีในดวงใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ก.ค. 60

“ข้าเลือกไม่ได้”

เฮียคุก้มหน้านิ่ง สายตาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดกังวล คำถามนี้เป็นคำถามที่ตอบยากแสนยาก เขาไม่เคยเจอคำถามใดในโลกหล้าที่ตอบยากเท่านี้มาก่อน ต่อให้มีเวลามากกว่านี้กี่สิบปีเขาก็หาคำตอบให้ไม่ได้ สาวงามทั้งสี่มองหน้ากันไปมาอย่างไม่เข้าใจ

นานะจูเองก็ไม่เข้าใจ...

“ทำไมเจ้าเลือกไม่ได้?

“เพราะข้าไม่สามารถเลือกใครได้ ข้ารักพวกนางทุกคนเท่ากัน นางไม่ใช่แค่แขนซ้ายแขนขวาของข้า ไม่ใช่แค่ขาซ้ายขาขวาของข้า แต่นางทุกคนเป็นเหมือนหัวใจบนซ้ายบนขวาของข้า ล่างซ้ายล่างขวาของข้า ทุกคนเป็นคนสำคัญ เป็นจ้าวดวงใจของข้า ข้าเลือกใครไม่ได้จริงๆ”

“พี่ใหญ่...”

“พล่ามมามากพอแล้ว ดีเหมือนกัน งั้นก็ตายให้หมดนี่แหละ”

“คนที่จะตาย เป็นเจ้าต่างหากนานะจู!!”

สิ้นเสียงเฮียคุก็ต่อยเข้าไปที่หน้าชายโฉดอย่างไม่ออมแรง เขามีเวลาแค่ห้านาทีที่จะจัดการคนโฉดคนนี้ให้ตาย ความว่องไวของเฮียคุครั้งนี้ถึงกับสร้างบาดแผลได้โดยไม่รู้ตัว จิตของเขาสงบนิ่ง หน้าตากลับมาเป็นเฮียคุคนเดิม ไม่ใช่เฮียคุที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาตอีกต่อไป

“ข้าไม่ได้ทำไปด้วยความแค้น แต่นี่เป็นการพิพากษา!

เข็มปักเข้าที่ต้นคอ เลือดไหลซึมทะลักออกมาเป็นทาง นานะจูเอามือตะครุบเพราะเข็มฝังเข้าไปลึกมากทำให้เจ็บอยู่พอสมควร เฮียคุถีบเข้าไปที่เป้าจนนานะจูถลาไป แล้วก็ตามไปปะทะต่อติดๆ ไม่ว่างเว้นจังหวะให้ตั้งตัว เขาตะคอกใส่หน้าให้มันรู้ตัวว่าเคยทำอะไร

“เจ้าแย่งร่างข้าไป มีโทษสมควรตาย”

หมัดพันกันดังลั่น เนื้อกระแทกเข้าที่อกชายโฉด คราวนี้พวกใจชั่วเข้ามารุม แต่เฮียคุก็กระโดดขี่คอพวกมันแล้วสับมือลงไปกลางกระหม่อมเรียงตัว ขาเรียวยาวอ้าออกถีบเข้าที่ยอดอก ทำให้นานะจูกระเด็นกระดอนเสียหลัก หลังถลอกไปกับความแข็งของพื้นดิน

“เจ้าทรยศองค์กร มีโทษสมควรตาย”

สมุนของนานะจูตั้งใจจะเข้ามาช่วยป้องกัน แต่มีหรือที่เฮียคุจะปล่อยให้มันทำเช่นนั้น เฮียคุใช้นิ้วจิ้มตาและจับเอาหัวมาชนกันด้วยความรวดเร็ว ชายชั่วกำลังจะกำหมัดขึ้นมาสู้กลับ มันมั่นใจว่าเรี่ยวแรงของมันมากกว่า แต่เฮียคุรู้ทันและฉลาดพอที่จะทำให้มันเสียการทรงตัว

“เจ้าจับผู้หญิงมาทำร้าย มีโทษสมควรตาย”

เฮียคุกระโดดลงจากหลังสมุนแล้วพุ่งเข้าไปหาร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่ แรงกระโจนทำให้นานะจูล้มลงไป เฮียคุตบซ้ายตบขวา หยิบเข็มขึ้นมาแทงตามร่างกาย หมัดลอยค้างอยู่กลางอากาศ เสียงหวานแหลมทรงอำนาจตะคอกซ้ำถึงความสามานย์ที่คนชั่วได้ทำลงไป

“เจ้าฆ่าท่านคิวจูซาน โทษนี้... ต้องตายสถานเดียว!!

“ถ้าเจ้าฆ่าข้าตาย... เจ้าก็ไม่มีวันได้ร่างคืนนะ”

“เรื่องร่างกายข้ายังสำคัญอีกไหมพวกเรา?”

อดีตหนุ่มหล่อหันไปถามสาวสวยทั้งสี่

“ไม่สำคัญแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะเป็นยังไงข้าก็รักเจ้า”

“งั้นก็เตรียมตัวตายได้แล้วนานะจู...” เฮียคุง้างมือขึ้นกำลังจะสับคอร่างเดิมของตัวเองอย่างไม่ปรานี ฉับพลัน ก็มีเสียงทุ้มของชายวัยกลางคนดังเข้ามากระทบหู

“ด้วยอำนาจแห่งภูตอุดมการณ์ ข้าขอให้วิญญาณชั่วร้ายออกไป ร่างกายของเฮียคุ ต้องมีใจของเฮียคุ ร่างกายของคิโยมิ ต้องมีใจของคิโยมิ ร่างกายของคนที่ตายไปแล้ว ต้องเน่าสลายตามกฎของธรรมชาติ ใจที่ชั่วร้าย จงกลายเป็นอาหารของอสุรกายแห่งท้องทะเล”

“ท่านอิจิ!!”

อิจิ หรือผู้ที่ดูแลเพชฌฆาตร้อยปรลัยทุกคนก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทีสงบสำรวม เฮียคุ นานะจู เอามือกุมหน้าอกและดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้น อิจิท่องภาษาโบราณที่เป็นคาถาจนเฮียคุหมดสติแน่นิ่ง ในขณะที่นานะจูวิญญาณลอยออกจากร่าง ถูกอสุรกายกินส่งเสียงร้องโหยหวนไปทั่ว

“รีบไปช่วยนางเร็ว”

จุโรคุออกคำสั่ง นักฆ่าคนอื่นๆ เข้าไปช่วยสาวสวยทั้งสี่ โฮชิรีบถาม

“พี่ใหญ่จะเป็นอะไรไหม?”

“ไม่เป็นอะไรหรอก เดี๋ยวเขากับผู้หญิงคนนี้ก็จะได้กลับคืนร่างเดิมแล้ว”

“งั้นเรารีบไปติดต่อมิโนรุดีกว่า เขาจะได้ไม่ตกใจ”

......................................................................................................................................................

เฮียคุนอนหลับอยู่ในห้องโดยที่มีหญิงสาวคอยดูแล ไอโกะไปหุงหาอาหารทำกับข้าว อิจิมิโฮะกับโฮชิคอยเช็ดตัวให้ โมโมะต้มยาอยู่ แต่พอมีเวลาพักก็มานั่งจับกลุ่มพูดคุยกัน เพราะรู้ว่าตอนนี้เฮียคุปลอดภัยดีแล้ว ฟื้นขึ้นมาก็ไม่น่ามีอะไร ไม่ต้องเป็นห่วงมาก

“พี่ใหญ่ก็หล่อเหมือนกันเนอะ”

“ใช่ หล่อมาก ตอนเป็นผู้หญิงก็สวยมาก”

“อยากให้พี่ใหญ่ฟื้นเร็วๆ จัง”

“นี่ ข้าว่าเรามาแกล้งอะไรพี่ใหญ่หน่อยดีกว่า” อิจิมิโฮะกระตุกยิ้มร้าย ไอโกะ โฮชิ โมโมะ กระเถิบเข้ามาฟัง “พี่ใหญ่อยู่กับพวกเราตั้งนาน แต่ก็ไม่ยอมบอกความจริงเรา หลอกจนข้าเผลอคิดไปว่าข้าชอบผู้หญิงด้วยกัน แบบนี้เราต้องแกล้งโกรธให้พี่ใหญ่ง้อเราบ้าง”

“ดีๆ เราจะเอาให้พี่ใหญ่กลัวไปเลย อีกหน่อยจะได้ไม่กล้าหือ”

สี่สาวหัวเราะคิกคัก เฮียคุบิดตัวเหมือนจะตื่น พวกนางรีบหนีออกมาและให้จูโรคุเข้าไปแทน

เฮียคุปรือตาขึ้นมา เห็นนักฆ่าร่วมองค์กรก็เอ่ยแผ่วเบา

“ท่านจูโรคุ”

“เจ้าได้ร่างคืนแล้วนะ”

“พวกนางปลอดภัยดีใช่ไหม?”

“ปลอดภัยดี”

“ท่านคิวจูซานอยู่ไหน? ข้าจะไปแสดงความเคารพศพ...” เฮียคุลุกขึ้นมาแบบไม่สนใจใครหรืออะไรในโลกแล้ว ตอนนี้มีแต่ความเศร้าที่สูญเสียศิษย์พี่ของเขาไปก็เท่านั้น จูโรคุตั้งท่าจะเข้าไปห้ามแต่ก็ไม่ทัน เฮียคุวิ่งไปที่ห้องของคิวจูซานก็พบร่างโชกเลือดนอนนิ่งอยู่

เฮียคุน้ำตาไหล เข้าไปเขย่าร่างนั้นด้วยความเจ็บแค้นรันทด

“โธ่... ท่านคิวจูซาน... ไหนว่าจะร่ำสุรากับข้าจนแก่เฒ่า... ไม่น่าเลย...”

“แค่กๆ”

“ท่านคิวจูซาน!!”

“เฮีย... คุ...” กระแสเสียงแผ่วเบาลอยออกจากปาก คิวจูซานครางเรียกน้องรักคล้ายคนเหนื่อยอ่อน เฮียคุรีบโผเข้ากอดศิษย์พี่เหมือนเด็กเล็กๆ

“ท่านยังไม่ตายเหรอ?”

“ใครบอกว่าข้าตายกัน?

“ก็ท่านถูกแทง? เลือด?”

“อ่อ คืองี้...”

......................................................................................................................................................

“ข้าเข้าไปนะครับ”

“แป๊บเดียว”

คิวจูซานตอบเร่งๆ แล้วลุกออกมาหยิบเกราะอ่อนกับถุงเลือดปลอมมาใส่ไว้ในตัว เขาเปิดประตูด้วยท่าทีนิ่งปกติ แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะพบว่าแววตาวาวโรจน์แบบคนมีแผนร้ายซ่อนไว้ คนอย่างคิวจูซานไม่ธรรมดาอยู่แล้ว นานะจูรีบปั้นหน้าให้เป็นปกติแล้วคุยกับคนตรงหน้าทั้งที่ความจริงไม่มีอะไรจะคุยด้วย เขาเกลียดด้วยซ้ำ

......................................................................................................................................................

“ข้าใช้เลือดปลอม”

“แล้วทำไม... ทำไมท่านถึงไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะ?”

“อ่อ ข้าเผลองีบหลับ”

“เจ้าบ้า! หลับอะไรไม่รู้เรื่อง... มันน่าตายจริงรู้ไหมแบบนี้!?” เฮียคุเข้าไปบีบคอศิษย์พี่ด้วยความโมโห คนอุตส่าห์โมโหเสียใจคิดว่าตาย ที่ไหนได้กลับใช้กลโกงแล้วยังเผลอหลับในช่วงเวลาคับขันอีก จูโรคุยิ้มเล็กๆ ให้กับความสนิทสนมของสองสหายแล้วเดินเข้ามา

“ข้าต้องขอโทษด้วยนะเฮียคุ ช่วงก่อนที่นานะจูจะเข้ามา ข้าไปตามท่านอิจิกับนักฆ่าคนอื่นๆ มาดู ความจริงเรากะจะเข้าไปช่วยตั้งนานแล้ว แต่เราต้องการดูว่าฝีมือของท่านล้ำหน้าเพียงไหน”

“และเราก็พบว่าฝีมือของท่านน่ากลัวมาก แม้จะอยู่ในร่างอิสตรี นานะจูหรือใครๆ ก็เทียบไม่ได้”

“เราเห็นควรให้ท่านเป็นประมุขของผองเรา”

“แต่ข้ากลับคิดว่าข้าไม่เหมาะที่จะเป็นประมุขของผองเรา”

เฮียคุตอบหนักแน่น ทำเอาทุกคนตกอยู่ในความงงงวย 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

137 ความคิดเห็น