Bright ++ Blue สดใส โศกเศร้า - Bright ++ Blue สดใส โศกเศร้า นิยาย Bright ++ Blue สดใส โศกเศร้า : Dek-D.com - Writer

    Bright ++ Blue สดใส โศกเศร้า

    เมื่อสายลมพัดผ่าน ณ ตรงเส้นขอบฟ้า โศกนาฏกรรมความรัก หัวใจที่บอบช้ำ และการเยียวยาหัวใจที่สูญสลาย

    ผู้เข้าชมรวม

    368

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    368

    ความคิดเห็น


    4

    คนติดตาม


    1
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  16 ก.พ. 50 / 08:13 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ


      โอ้ความรัก ช่างอ่อนหวาน

      โอ้ความรัก ช่างงดงาม

      โอ้ความรัก ช่างสดใส

      โอ้ความรัก.........ที่ฉันอยากพบเจอ

      กาลครั้งหนึ่งมีเด็กน้อย ที่ได้แต่เฝ้ามองความรักของใครๆด้วยความสงสัย

      รักเป็นอย่างไรนะ? รักจะต้องรู้สึกอย่างไรนะ?

      ได้แต่นั่งเฝ้ามองภาพครอบครัวที่แสนงดงาม ได้แต่ไม่เข้าใจในความอบอุ่นนั้น

      จนกระทั่งวันหนึ่ง นางฟ้าได้แวะมาทักทาย

      "ข้าจะให้พรแก่เจ้าข้อหนึ่ง เจ้าจะได้พบกับความรักที่ตรงเส้นขอบฟ้า

      ในวินาทีที่เจ้าสบตาใครสักคนแล้วหัวใจเต้นแรง หัวใจหวั่นไหว"

      เด็กน้อยก้าวเดินไปตามทางที่ใครๆบอกว่าเส้นขอบฟ้าอยู่

      เพราะถ้าไม่อาจรู้จักความรัก ไม่อาจได้พบความอบอุ่น

      ไม่อาจมีหัวใจได้ จะเรียกได้เช่นไรว่าเป็นมนุษย์

      +

      +

      การเดินทางนี้เจ็บปวดนัก เดินทางไปพร้อมๆกับความหวังอันริบหรี่

      จนกระทั่งได้พบเทพตัวน้อย

      "เจ้าจะเดินทางไปไหน" เทพตัวน้อยถามด้วยความสงสัย

      "ไปตามหาความรักที่เส้นขอบฟ้า"

      "ทำไมเจ้าไม่เดินตามเส้นด้ายเล็กๆนั่นไป ข้าเชื่อว่ามันจะนำเจ้าไปสู่ความรัก"

      +

      +

      เด็กน้อยได้ฟังก็เฝ้าเดินตามเส้นด้ายเล็กๆที่นิ้วก้อยไป

      ก้าวเดินตามหาจนละเลยที่จะเอ่ยปากทักทายใครๆอย่างที่เคย

      จนกระทั่งได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง

      วินาทีนั้นหัวใจเธอเต้นแรง วินาทีนั้นหัวใจเธอหวั่นไหว และอีกไม่ไกลก็จะถึงเส้นขอบฟ้า

      แม้ว่าจะไม่เห็นว่าปลายด้ายของเขานั้นเชื่อมกับของเธอหรือไม่

      แต่ว่าเส้นทางที่ด้ายเขาทอดไปเป็นเส้นทางเดียวกับเส้นด้ายของเธอ

      เด็กน้อยรู้สึกในวินาทีนั้นว่า ตนเองได้เติบโตเป็นสาวสะพรั่ง

      เธอเดินเข้าไปจับมือเขาไว้ จับมือกันเดินไปเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน

      เธอน่าจะมีความสุข

      +

      +

      วันหนึ่งเธอกลับพบว่า ทุกอย่างเป็นเพียงมายา

      หนทางไปเส้นขอบฟ้ายังอีกแสนไกล

      และหัวใจของเขาไม่ใช่ของเธอ คนที่เขารักไม่ใช่เธอ

      หัวใจเด็กน้อยแหลกสลาย

      นางฟ้าได้ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง

      "ข้าบอกเจ้าแล้วไง ว่าเจ้าจะได้เจอความรักที่เส้นขอบฟ้า ใยเจ้ามาเสียเวลาอยู่ที่นี่"

      "ข้าพบเขา หัวใจข้าหวั่นไหว หัวใจข้าเต้นแรง"

      "แต่เขาไม่ใช่ความรักของเจ้า จงก้าวเดินไปให้ถึงขอบฟ้าซะ"

      แล้วนางฟ้าก็หายไป

      ทิ้งให้เด็กน้อยสงสัย ว่าตนเองควรจะก้าวไปหรือไม่

      หากที่เส้นขอบฟ้าไม่มีใครอยู่ หัวใจของเธอคงยิ่งแหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผง

      +

      +

      เด็กน้อยนั่งร้องไห้อย่างเดียวดาย จนกระทั่งได้พบนักปราชญ์

      เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่เข้าใจหัวใจที่บอบช้ำ เยียวยามันด้วยรอยยิ้ม

      จนทำให้เด็กน้อยเกือบเข้าใจผิด คิดว่านี่คือรัก

      "ไม่ใช่หรอก ข้าไม่ใช่ความรักของเจ้า หัวใจของข้าอยู่ที่ใครบางคน

      ข้าเป็นเพียงคนที่เดินผ่าน ในวันที่เจ้าอ่อนล้าเท่านั้น หาใช่คนที่จะรักเจ้าได้ไม่"

      เด็กน้อยได้ฟังดังนั้น ก็ยิ้มให้เขาอย่างสดใส

      "จริงสินะ แต่ความรู้สึกดีๆเช่นนี้เรียกว่าอะไร"

      "มันชื่อว่า ความเข้าใจ"

      +

      +

      "เพราะว่าข้าเข้าใจในความเจ็บปวดของเจ้า

      เพราะว่าข้าเคยเป็นเช่นนั้นมาก่อน หัวใจของข้าเคยบอบช้ำเช่นเจ้า"

      เด็กน้อยเช็ดน้ำตาไว้ แต่ไม่อาจรักษาแผลใจได้หมด

      เธอยังคงเฝ้ารอความรักที่ไม่มีวันมาถึง

      แต่ก็ไม่กล้าที่จะเดินไปสู่เส้นขอบฟ้า เพราะกลัว กลัวเหลือเกินว่าจะไม่มีใครอยู่ที่ตรงนั้น

      เด็กน้อยเติบโตเป็นหญิงสาวที่ทุกข์ระทม

      เพราะไม่รู้ว่าตนเองจะต้องทำอย่างไร

       

      ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

      โอ้ความรัก ช่างเจ็บปวด

      โอ้ความรัก ช่างป่าเถื่อน

      โอ้ความรัก ช่างโหดร้าย

      โอ้ความรัก ... ที่ผมอยากหนีจากไป

      กาลครั้งหนึ่งมีชายหนุ่มที่ได้แต่พร่ำถามตัวเองเสมอว่า

      ทำไมคนเราถึงต้องรู้จักรักใครสักคน ทำไมคนเราถึงต้องเจ็บปวดเพราะแค่ได้รักใครสักคน

      พร่ำถามคำถามที่แม้กระทั่งตัวเองก็ไม่สามารถตอบได้ ... ไม่มีใครตอบได้

      ที่เขาทำได้แค่ถอนหายใจทุกครั้งเมื่อเห็นใครๆที่ตกอยู่ในวังวนของความรัก

      เพราะรู้ได้ว่าสุดปลายทางนั้นจะมีแต่เพียงน้ำตาเท่านั้น

      จนกระทั่งวันหนึ่ง นางฟ้าได้แวะมาทักทาย

      "ข้าจะให้พรแก่เจ้าข้อหนึ่ง เจ้าจะสามารถละทิ้งความรักของเจ้าได้ที่ตรงเส้นขอบฟ้า

      ในวินาทีที่เจ้าเจอใครตรงนั้นแล้วหัวใจบอกว่าอย่าได้ไปหลงกลอีก ความรักของเจ้าจะหายไป"

      ชายหนุ่มก้าวเดินไปตามทางที่ใครๆบอกว่าเส้นขอบฟ้าอยู่

      เพราะถ้าหากสามารถละทิ้งความรักได้แล้วล่ะก็

      เขาจะได้กลับมาเป็นตัวเองเสียที ไม่ต้องถูกความเศร้าจากความรักครอบงำอีก

      -

      -

      การเดินทางครั้งนี้เจ็บปวดนัก

      เจ็บปวดนักที่จะต้องเดินทางไปพร้อมกับแบกความรักที่เป็นทุกข์ไปเรื่อยๆ

      เจ็บปวดนักที่จะต้องลากความรู้สึกอย่างนี้ต่อไปโดยไร้จุดหมาย

      จนกระทั่งได้พบเทพตัวน้อย

      "เจ้าจะเดินทางไปไหน" เทพตัวน้อยถามด้วยความสงสัย

      "ไปละทิ้งความรักที่เส้นขอบฟ้า"

      "งั้นเจ้าจงอย่าได้เดินไปตามเส้นด้ายเล็กๆนั่น เพราะมันจะนำพาเจ้าไปเจอความรัก"

      -

      -

      ชายหนุ่มได้ฟังดังนั้นจึงพยายามเดินไปในทางตรงข้ามกับเส้นด้ายที่ผูกไว้ปลายนิ้วก้อย

      ก้าวเดินไปเหมือนเช่นเคย ก้าวเดินไปโดยไม่ได้เอ่ยปากถามใคร

      เพราะเขากลัว กลัวที่จะต้องเข้าไปข้องเกี่ยวกับใครให้เจ็บปวดอีก

      จนกระทั่งได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง

      วินาทีนั้นหัวใจของเขาเต้นแรง หัวใจของเขาเรียกร้อง และยังอีกยาวไกลกว่าจะถึงเส้นขอบฟ้า

      เพียงเพราะเขาไม่เห็นว่าปลายด้ายของเขาและเธอเชื่อมกันหรือไม่

      และเส้นทางที่ด้ายของเขาทอดไปไม่เป็นเส้นทางเดียวกับเส้นด้ายเธอ

      ชายหนุ่มรู้สึกในวินาทีนั้น ว่าตัวเองกำลังกลับเป็นหนุ่มแรกรุ่นอีกครั้ง

      เขาปล่อยให้เธอจับมือไว้ จับมือกันเดินไปเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน

      เขาไม่น่าจะมีความสุข

      -

      -

      วันหนึ่งชายหนุ่มกลับพบว่าทุกอย่างเป็นเพียงมายา

      และเขากำลังตกอยู่ในบ่วงของมันอีกครั้ง เหมือนเช่นทุกทีที่เป็น

      ชายหนุ่มเห็นเส้นขอบฟ้าชัดเจนขึ้น

      เขาไม่อาจรักใครได้อีกหากใกล้เส้นขอบฟ้า ที่ที่เขาจะทิ้งความรักทุกอย่างลงไป

      และหัวใจของเธอไม่ใช่ของเขา คนที่จะรักเธอไม่ใช่เขา

      ไม่ใช่เขาผู้ซึ่งกำลังหลีกหนีหนทางของความรัก

      ชายหนุ่มกัดฟันเดินไปตามทางของเส้นด้าย

      เพื่อปล่อยให้สาวน้อยได้พบเจอกับใครที่จะสามารถรักเธอได้

      เขาเลิกที่จะค้นหาขอบฟ้า และยอมเจ็บปวดกับความรักต่อไป

      ดีกว่าจะต้องทำให้สาวน้อยคนนั้นเจ็บปวดจากความรักเพราะเขา ณ ปลายขอบฟ้า

      นางฟ้าได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง

      "ข้าบอกแล้วไง ว่าเจ้าจะสามารถทิ้งความรักได้ที่ปลายขอบฟ้า ใยเจ้ามาเสียเวลาอยู่ที่นี่"

      "ข้าพบเธอ หัวใจของข้าเรียกร้องให้ตัวเองอย่าได้ตกหลุมพรางครั้งนี้อีก"

      "นั่นไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะทิ้งความรักหรอกหรือ?" นางฟ้าถาม

      "แต่มันไม่ใช่ปลายขอบฟ้า และข้าก็ไม่อยากทำเธอเจ็บปวดเมื่อข้าไปถึงขอบฟ้า" ชายหนุ่มตอบ

      "งั้นเจ้าจงก้าวเดินไปให้ถึงปลายขอบฟ้าซะ"

      แล้วนางฟ้าก็หายไป

      ทิ้งให้ชายหนุ่มก้าวเดินไปตามทางเส้นด้าย หลีกหนีจากปลายขอบฟ้า

      เพราะกลัวว่าที่ปลายขอบฟ้าคนที่จะทำให้หญิงสาวคนนั้นเจ็บปวดจากความรักก็คือเขา

      -

      -

      ชายหนุ่มเดินทางไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้พบ 'นักปราชญ์'

      เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่เข้าใจหนทางของชายหนุ่ม เข้าใจถึงความกลัวของชายหนุ่ม

      ขณะที่ชายหนุ่มจะเดินแยกจากไปนั้น นักปราชญ์ก็พูดขึ้น

      "ข้าได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง เธอกำลังนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร และว้าเหว่เดียวดาย

      เพียงเพราะไม่เข้าใจว่าตัวเองควรจะเดินไปทางไหนเพื่อให้ได้เจอคนที่เธอสามารถรักได้"

      ชายหนุ่มรู้ได้ทันทีว่านักปราชญ์หมายถึงใคร

      "เธอไม่เกี่ยวอะไรกับผม ... เพราะผมไม่สามารถรักใครได้ที่ปลายขอบฟ้า

      ปลายขอบฟ้าที่ที่ผมจะทิ้งความรักของผมลงไป"

      "งั้นที่เจ้าเข้าใกล้ปลายขอบฟ้าก็เพราะเธอไม่ใช่หรือ?"

      "ใช่ ... ทางเดียวที่ผมจะไม่ทำให้เธอเป็นคนเจ็บได้ที่ปลายขอบฟ้า คือต้องแยกกันซะ

      ปล่อยให้เธอไปพบใครที่จะรักเธอได้ ณ ปลายขอบฟ้านั้น"

      "แล้วตอนนี้เจ้าไม่ได้ทำให้เธอเสียใจหรือไร?

      คนที่เธอจะรัก ณ ปลายขอบฟ้านั้น ไม่ใช่เจ้าหรือไร?"

      ชายหนุ่มไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไร ควรจะแย้งอะไร

      เพราะที่นักปราชญ์พูดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริงที่เกิดขึ้น อย่างน้อยก็กับตัวเขา

      "เจ้าจะกลัวเจ็บจากความรักไปอีกนานเท่าไหร่?

      จะลากความรู้สึกแบบนี้เพราะไม่กล้าเชื่อใจในความรักไปอีกนานเท่าไหร่?"

      นักปราชญ์ถามขึ้น

      ชายหนุ่มไม่มีคำตอบ

      ได้แต่เอ่ยขอบคุณนักปราชญ์อยู่หลายครั้ง

      ก่อนเดินไปตามทางที่นักปราชญ์บอกว่าพบสาวน้อย

      -

      -

      ชายหนุ่มก้าวไป ก้าวไป

      ไม่สนใจว่าจะมุ่งไปในทางเดียวกันกับเส้นด้ายหรือไม่

      -

      -

      และแล้วเขาก็พบกับเธอคนนั้น

      สาวน้อยที่ทำให้เขาหลงไหลจนอยากจะลองรักดูอีกสักครั้ง

      พบว่าปลายเส้นด้ายของเขาสุดที่เธอคนนั้น

      -

      -

      เธอยังคงดูสับสนเหมือนครั้งแรกที่เจอกัน

      ชายหนุ่มเดินเข้าไปจับมือเธอไว้จากทางด้านหลัง

      หญิงสาวตกใจเล็กน้อยพลางหันหน้ามาทางเขา

      เธอร้องไห้

      เธอเสียใจ

      และเธอยิ้มได้

      ทันใดนั้น นางฟ้าก็ปรากฎตัวขึ้น

      "หญิงสาวเอ๋ย ... เจ้าพบความรักของเจ้าหรือยัง?

      ชายหนุ่มเอ๋ย ... เจ้าพบที่ที่เจ้าจะทิ้งความรักของเจ้าหรือยัง?"

      หญิงสาวไม่ตอบอะไร ได้แต่พยักหน้าทั้งน้ำตาอยู่อย่างนั้น

      ชายหนุ่มไม่เข้าใจ ว่าเขาจะทิ้งความรักของเขาได้อย่างไร

      "ณ ปลายขอบฟ้า เจ้าได้ทิ้งความรักที่มีแต่ความเจ็บปวดแล้วไม่ใช่หรือ?"

      "แต่นี่ไม่ใช่ปลายขอบฟ้า และยังอยู่อีกห่างไกลมากนัก"

      "ขอบฟ้าจะมีจริงหรือไม่มันไม่สำคัญไม่ใช่หรือ

      เพราะสุดขอบฟ้าก็คือปลายหัวใจอย่างไรเล่า ... หรือเจ้าไม่เข้าใจ"

      -+-+-+

      -+-+-+

      นางฟ้าหายตัวไป

      เหลือแต่เพียงชายหญิงสองคนที่เดินไปตามทางสายนั้นโดยไม่สนใจว่า

      อะไรจะเกิดขึ้นข้างหน้า

      ไม่มีใครบอกได้ว่าความรักจะไปสิ้นสุดตรงไหน

      และอย่างน้อยระหว่างความรักนั้นคงไม่ได้มีแต่ความเจ็บปวด

      อย่าได้กลัวที่จะรักใคร

      และอย่าได้กลัวที่จะตามหาใครที่จะรัก

      มีเพียงความเชื่อมั่นในหัวใจตัวเองเท่านั้นที่บอกได้ว่า

      เรารักเขา หรือไม่รักเขา

      ไม่มีเหตุ

      ไม่มีผล

      สำหรับความรัก

      เพราะการรักใครสักคน หรือไม่รักใครสักคน มันเป็นเรื่องที่เราเลือกไม่ได้

      สิ่งสำคัญในการชนะความกลัวที่จะรัก คือ

      เข้าใจตัวเอง

      ชนะตัวเอง

      และเชื่อใจตัวเอง

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×