นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

"The Stranger at Halloween night"(Subaru x Haibara)

โดย ainaniya4869

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อสึบารุหนุ่มข้างบ้าน เข้ามาวุ่นวายในงานวันฮัลโลวีนของไอจัง คุณหมาป่าจะหม่ำๆหนูน้อยหมวกแดงสำเร็จหรือไม่ ติดตามได้ในเรื่อง

ยอดวิวรวม

1,749

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


1,749

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


50
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  30 ธ.ค. 58 / 23:01 น.
นิยาย "The Stranger at Halloween night"(Subaru x Haibara)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Short FanFiction : Detective Conan
(Okiya Subaru x Haibara Ai)

การเขียนฟิคนี้เกิดจากที่โดยส่วนตัวอวยคู่ไอจังกับสึบารุ 
ตอนแรกๆทำ fanart แปะไว้ที่โรงน้ำชาอย่างเดียว แต่บางทีพอภาพเสร็จ
ก็คิดเรื่องบางอย่างออก เลยนึกสนุกทำเป็นเรื่องสั้นๆเอาไว้ด้วย ...

ออกตัวก่อนเลยว่า... ไม่ถนัดการเขียนนิยายเลย สำนวนจะดูสั้นๆห้วนๆ แปลกๆ ต้องขออภัยด้วยนะ...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ธ.ค. 58 / 23:01


ในที่ประชุมขององค์กร 

ยินและว็อดก้าได้แจ้งเรื่องที่คุโด้ ชินอิจิมาติดตามมาเจอพวกตน ตอนที่แลกเปลี่ยนของสำคัญเข้า
 
“ถึงเราจะกำจัดมันไปแล้ว แต่ฉันยังไม่แน่ใจว่ามันตามเรามานานแค่ไหนแล้ว” ยินพูด

"เราจะส่งคนของเราไปตรวจสอบที่นั่นซักหน่อย บ้านของคุโด้ ชินอิจินั่นน่ะ" สมาชิกอีกคนพูดเสริม 
แล้วการประชุมก็ดำเนินต่อไปจนจบ

วันต่อมา... ขณะที่เชอร์รี่และทีมวิจัยกำลังจะขึ้นรถไปตรวจสอบที่บ้านของคุโด้ ชินอิจิ 
ยินเดินสาวเท้าตามมารั้งมือเชอร์รี่ไว้จากข้างหลัง ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นรถ 

“ทำไม กลัวฉันจะหนีเหรอ” เชอร์รี่หันมามองยินพร้อมพูดกวน เพราะครั้งนี้ยินไม่ได้รับคำสั่งให้ตามไปด้วยเพราะมีงานที่สำคัญกว่าแต่เขาก็ส่งว็อดก้าไปติดตามเธออยู่ดี

“ไม่หรอก...ฉันกลัวเธอจะอกหักน่ะ...อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะเชอร์รี่ ฉันเห็นนะสายตาเธอเวลาที่มองหมอนั่นพูดออกรายการทีวี 
หรืออ่านไปเจอข่าวของมันน่ะ ยังไงเด็กนั่น..มันก็แค่คนที่ตายไปแล้ว” ยินพูดถึงพ่อยอดนักสืบ ม.ปลายคนดัง

“เรื่องนั้นน่ะฉันรู้อยู่แล้วแหละ และอีกอย่างฉันก็ไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นด้วย” เธอตอบ 

แล้วเธอก็ดึงมือกลับพร้อมกับนั่งรถออกไป โดยมีคนขับเป็นว็อดก้า และทีมวิจัยอีกสามคนนั่งไปด้วย 
ตามด้วยรถของทีมติดตาม

ขณะที่เชอร์รี่นั่งรถออกมาสักพักนึงนั้น เธอมองวิวข้างทางไปเรื่อยๆ
จู่ๆ ภาพตอนที่เธอเคยนั่งรถผ่านแล้วมองเห็นตอนที่ คุโด้คุงเดินไปโรงเรียนกับเด็กผู้หญิงมัธยมปลายคนนึง 
ก็แวบเข้ามาในความคิด ซึ่งถึงจะมองเห็นแค่แว็บเดียว แต่เธอก็รับรู้ได้ว่าสองคนนั้นผูกพันกันแค่ไหน 
แล้วเธอเองก็แค่ ปลื้มคุโด้คุง เพราะเขามีท่าทางและวิธีพูดเหมือนกับคนๆนึงในองค์กรที่เธอหลงรักต่างหาก...
...ใช่แล้ว...คนๆนั้น...


…………………………………………………

แต่แล้วเธอก็สะดุ้งกับเสียงแตรของรถข้างหลัง ...ไฮบาระสะดุ้งตื่นขึ้นด้วยเสียงแตรรถจริงๆ นี่เธอเผลอนั่งหลับไปตอนไหน
เมื่อกี๊เป็นแค่ความฝัน...ฝันถึงเรื่องในอดีตเท่านั้น

[i]จริงสิเมื่อกี้เราไปซื้อของกับด็อกเตอร์นี่นา[/i] ไฮบาระคิด

“อ้าวไอคุง ตื่นแล้วเรอะ ฉันว่ากำลังจะปลุกพอดีเลย ว่าจะถึงบ้านแล้วน่ะ”

แล้วรถก็เลี้ยวเข้ามายังซอยบ้านด็อกเตอร์  จนถึงหน้าบ้านด็อกเตอร์ลงไปไขประตูแล้วก็ขับรถเข้าไป
ตอนที่รั้วเปิดอยู่นั่นเองก็มีชายหนุ่มใส่แว่นเดินตามรถเข้ามาพร้อมกับทักทายด็อกเตอร์

“ให้ผมช่วยอะไรมั้ยครับด็อกเตอร์ ซื้อของมาเยอะแยะเลย” สึบารุเดินข้ามาถาม

“อ้อ สึบารุคุงงั้นช่วยหนูไอขนของเข้าไปหน่อยแล้วกันนะ ฉันกำลังปวดหลังอยู่พอดี ขอไปเอนหน่อย” 
พูดเสร็จก็เดินเข้าบ้านไปด้วยท่าเดินเก้ๆกังๆ

“ได้เลยครับ” สึบารุช่วยไฮบาระถือของเดินเข้าไปในบ้าน
“ทำไมคราวนี้เธอถึงไม่ไล่ฉันไปอย่างทุกทีล่ะ สาวน้อย” สึบารุถามด้วยรอยยิ้ม
“ฉันเห็นว่าด็อกเตอร์ปวดหลังอยู่หรอก วางของไว้นัน่นแหละแล้วก็ไปได้แล้ว” ไฮบาระตอบหน้านิ่ง
“อะไรกันไม่ขอบคุณแล้วยังมาไล่กันอีกเหรอเนี่ย อย่างน้อยน่าจะชวนนั่งดื่มอะไรหน่อยก่อนกลับก็ยังดี..”

“งั้นรอแป๊บนึง” ไฮบาระเข้าไปชงกาแฟมาสองแก้ว
เธอวางแก้วนึงให้สึบารุ อีกแก้วถือมาจิบเอง สึบารุมองอย่างเคยชิน เพราะเขาห้ามเธอมาหลายครั้งแล้วแต่เธอก็ยังชอบดื่มกาแฟอยู่ดี
“เอ้านี่ไงคะ ดื่มเสร็จจะได้กลับไป แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยยกของค่ะ”
“พูดห้วนไปมั้ยเธอน่ะ ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ รู้มั้ย”
กิ๊งก่อง เสียงออดดังขึ้นพร้อมกับเด็กแว่นเปิดประตูเข้ามาเองพร้อมกับสายตาที่ไปสะดุดกึกตรงที่เห็นไฮบาระนั่งกินกาแฟอยู่กับสึบารุ 
ด้านด็อกเตอร์ที่ค่อยยังชั่วจากอาการปวดหลังแล้วก็เดินออกมาจากห้องพอดี
“อ๊ะ หวัดดีครับด็อกเตอร์ สวัสดีครับพี่สึบารุ 
 นี่ไฮบาระซื้อของมาตกแต่งสำหรับปาร์ตี้คืนนี้ใช่มั้ยน่ะ” โคนันถามพลางมองไปที่ของที่วางกองไว้
“คืนนี้มีจัดฮาโลวีนปาร์ตี้ด้วยหรอครับ” สึบารุหันไปถามด็อกเตอร์
“โฮ่ใช่แล้วล่ะ ปีนี้เด็กๆเค้าขอพ่อแม่มาจัดปาร์ตี้ขนมเล็กๆที่บ้านฉันน่ะ”
“ต้องแต่งตัวด้วยสินะ ถ้าคุณโยชิดะไม่ข้อร้องล่ะก็ฉันไม่ทำเด็ดขาดเลย” ไฮบาระกอดอกพลางทำหน้าเซ็ง
“นี่ แล้วพวกคุณจะไปข้างนอกด้วยรึเปล่า ผมขับรถให้ก็ได้นะครับ” สึบารุฉวยโอกาสอาสา
“ไม่หรอกครับ เราแค่กินขนมคุยเล่นกันในบ้านแค่นั้นแหละครับ” โคนันตอบ
“งั้นคืนนี้ก็มากินขนมด้วยกันสิสึบารุคุง แล้วก็...ตอนสองทุ่มครึ่ง รบกวนช่วยพาเด็กๆกลับไปส่งที่บ้านได้มั้ยล่ะ ตอนกลางคืนน่ะฉันเองก็มองหนทางไม่ค่อยจะเห็นแล้วล่ะ” ด็อกเตอร์เสนอวันนี้เค้ารู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
“โอ้ ขอบใจมากนะ” ด็อกเตอร์ตอบ
“แล้วนายน่ะ มาทำไมเอาป่านนี้ ไหนบอกจะรีบมาช่วยกันจัดของ กับตกแต่งบ้านไงล่ะ” ไฮบาระถามโคนัน
“ก็ไปหาเช่าชุดมาน่ะสิ แล้วเธอล่ะไฮบาระ” 
“ฉันน่ะมีอยู่แล้วแหละชุดที่จะใส่นะ ไม่ต้องออกไปหาเช่าหรือซื้อให้เปลืองเงินด้วย” เธอพูดพลางชี้ไปที่เสื้อฮูทสีแดงที่พาดอยู่ตรงโซฟา
“เฮ้ยๆ อย่าบอกนะว่าเป็นหนูน้อยหมวกแดงน่ะ เล่นง่ายไปมั้ยเธอ”
“เรื่องของฉันน่ะ แล้วนายล่ะแต่งเป็นอะไร คุ...เอโองาว่าคุง” เธอถามพลางมองไปที่สึบารุที่จ้องจับผิดเธออยู่
“อ๋อฉันน่ะเหรอ ฉันขี้เกียจแต่งหน้าหรือใส่หน้ากากผีหนะ ก็เลย..”
แล้วโคนันก็หยิบชุดที่เช่าออกมาจากถุง เป็นชุดนักเรียนโรงเรียนฮอกวอตส์  ใช่แล้ว
เด็กแว่นจะแต่งเป็นพ่อมดแฮรี่ คุณพอตเตอร์นะเอง
“ว่าแต่ฉัน นายเองก็เล่นง่ายเหมือนนั่นแหละ เพราะใส่แว่นอยู่แล้วหนิ”
“แต่ฉันต้องเขียนแผลเป็นที่หน้าผากนิดนึงด้วยนะ ไม่เหมือนเธอหรอกแค่ใส่ชุดอย่างเดียวก็จบแล้วไม่ใช่รึไงอ่ะ” 
โคนันมองไฮบาระด้วยหางตา
“แล้วดอกเตอร์กับพี่สึบารุล่ะครับจะแต่งเป็นอะไรกันเหรอครับ” พลางทำหน้าและเสียงแอ็บเด็กตามเคย
“แน่นอนที่สุด ว่า..จะต้องเป็นคุณลุงแวมไพร์สุดเท่ยังไงล่ะ” ดอกเตอร์รีบตอบพร้อมทำท่าเก็ก
“ส่วนฉันคงต้องกลับไปคิดดูก่อนน่ะนะ อาจจะไม่แต่งอะไรเลยก็ได้นะ” 
สึบารุตอบพลางมองไปที่ชุดหนูน้อยหมวกแดงของไฮบาระแล้วอมยิ้ม
“แต่ดอกเตอร์น่ะถ้ายังกินแต่ของมันๆอยู่ละก็ จะเป็นแวมไพร์ที่ดูเท่ไม่ได้หรอกนะคะ” ไฮบาระปรามหลังจากได้ฟังคำตอบของดอกเตอร์ ด้านดอกเตอร์ฟังแล้วก้มหน้าก้มตาอย่างสำนึกผิด
โคนันกับสึบารุแอบขำกับท่าทางของดอกเตอร์ที่เหมือนเด็กกำลังถูกผู้ใหญ่ดุยังไงยังงั้น
…………………………………………………


พอตกเย็น หลังจากที่ไฮบาระ ดอกเตอร์ และโคนันจัดบ้านเสร็จ อย่างง่ายๆ มีขนม เครื่องดื่ม โคมไฟรูปฟักทองเล็กๆวางรอบๆ โดยมีฟักทองแกะสลักจริงๆอยู่ลูกหนึ่งวางประดับไว้ใกล้ประตู
เสียงเคาะประตูของพวกเด็กๆก็ดังขึ้น “ มาแล้วล่ะค่ะ” อายูมิจังในชุดเจ้าหญิงสีชมพูเดินนำเข้ามา 
ตรงไปที่โซฟาเพื่อไปหาโคนัน ที่นั่งเปิดสวิตซ์โคมไฟฟักทองที่เหลืออยู่สองอันกับดอกเตอร์
“เขาก็มาด้วยเหรอครับเนี่ย” มิสึฮิโกะในชุดแดร็คคูล่า เดินบ่นเบาๆเข้ามาเมื่อเห็นว่าด้านหลังมีคนใส่แว่นถือจานขนมคุกกี้รูปฟักทองเดินตามเก็นตะมา
ส่วนเก็นตะในชุดโจรสลัดก็ทำท่าทางดีใจแล้วพูดว่า “ทำขนมมาให้พวกเราเหรอครับ”
“ใช่แล้วทุกคนทานด้วยกันนะ” พลางถือจานขนมเข้าไปวางบนโต๊ะ อันที่จริงคราวนี้เขาแค่ซื้อคุกกี้มาเพราะทำไม่ทัน แต่อยากมีอะไรติดไม้ติดมือมาฝากเด็กๆด้วยเท่านั้น
เก็นตะไม่รอช้ารีบหยิบกินก่อนคนอื่นๆพร้อมชมไม่ขาดปาก
“อร่อยสุดยอดไปเลยแฮะ”
“แล้วคุณไฮบาระล่ะครับ” มิสึฮิโกะถาม
“ใช่ๆอายูมิ ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อกี๊แล้ว”
“อ๋อ ยัยนั่นนะหรอ ไปเปลี่ยนชุดน่ะเดี๋ยวก็คงออกมา” โคนันตอบ
“แล้วพี่สึบารุแต่งเป็นอะไรหรอคะเนี่ย ชุดก็ธรรมดา มีแค่ที่คาดผมเป็นหูโผล่มาอย่างเดียวเอง เหมือนแมวเลยนะคะ”
“เป็นแมวเหรอ ดูไม่เหมาะกับผู้ชายเลยนะครับ” เก็นตะค้าน
“ไม่ใช่หรอกนี่น่ะนะ หูของ...” สึบารุยังพูดไม่ทันจบ
“หูของหมาป่าใช่มั้ยล่ะครับ” มิสึฮิโกะพูดแทรกพร้อมกับมองหน้าสึบารุด้วยความไม่ไว้ใจ ถึงเค้าจะเป็นพี่ชายใจดีที่คอยช่วยเหลือมาตลอด แต่เขาก็สังเกตเห็นว่าพี่ชายคนนี้มองไฮบาระแปลกๆตลอดเวลาจนเค้าอดหึงไม่ได้ 
“เธอรู้ได้ยังไงล่ะ” สึบารุหันไปมองอย่างสงสัย มิสึฮิโกะชี้ไปที่ไฮบาระที่แต่งเป็นหนูน้อยหมวกแดงเดินออกมาพอดี
“ก็นั่นไงครับ คุณแต่งตามคุณไฮบาระใช่มั้ยล่ะ” เขาทำเสียงไม่พอใจ
“ไม่หรอก ฉันแค่เห็นว่ามันมีที่คาดผมอันนี้อยู่ในบ้านพอดีก็เลยขอยืมมาใส่น่ะ” 
โคนันเห็นสึบารุตอบแบบนั้นแล้วนึกในใจ 
[i]ในบ้านเรามีของแบบนี้ด้วยรึไงกัน ที่คาดผมรูปหูหมาป่าเนี่ยนะ?[/i]


เมื่อทุกคนคุยเล่นกันอยู่สักพัก ก็มีเสียงเคาะประตูที่หน้าบ้าน 
แต่แปลกตรงที่ว่าคนที่เคาะเข้ามาได้ยังไงในเมื่อสึบารุบอกว่าปิดรั้วไปแล้ว
“Trick or Treat” เสียงของคนที่อยู่หน้าบ้านตะโกนเข้ามา
“เค้าคงมาขอขนมน่ะครับ เดี๋ยวผมไปเปิดให้เองนะ” เก็นตะวิ่งไปเปิดล็อคประตู โดยไม่ทันฟังเสียงห้ามจากพวกโคนัน
พลันมีคนที่แต่งตัวด้วยผ้าคลุมสีดำถือตะกร้าค่อยๆก้าวเข้ามา พร้อมกับควักปืนออกมาจากตะกร้า
โคนันเห็นแบบนั้น จึงพาดอกเตอร์และทุกคนไปหลบหลังเคาเตอร์ พร้อมกับเตรียมจะแจ้งตำรวจ
แต่ว่า..ไฮบาระที่ยืนอึ้งอยู่หลบไม่ทัน  สึบารุที่อยู่ใกล้ที่สุดจึงเดินมายืนบังไว้
“อย่าทำอะไรงี่เง่านะ ถ้ายังอยาก...มีชีวิต” คนพูดมองไปที่โคนัน
พร้อมกับยิงปืนที่มีตัวเก็บเสียงไปที่ฟักทอง  ให้รู้ว่าเป็นปืนจริง ฟักทองที่โดนยิงนั้นทะลุแหลกออกมาเต็มพื้น
“ส่งเงินมาซะดีๆ แล้วทุกคนจะปลอดภัย” 
เด็กๆหมอบลงต่ำกว่าเดิม ส่วนไฮบาระเดินเข้าไปเกาะชายเสื้อสึบารุไว้แน่น สึบารุเอามือโอบตัวไฮบาระไว้ติดข้างหลังตัวเอง (แต่แปลก..คนที่ถือปืนอยู่ลอบมองไปที่สึบารุแล้วแอบยิ้มที่สึบารุกำลังโอบตัวไฮบาระ)

 ตอนนั้นเองโคนันสังเกตเห็นปอยผมสีคุ้นๆที่โผล่ออกมาจากผ้าคลุมนิดนึง จึงเดินออกมาข้างหน้า แล้วเท้าเอวพูด
“คราวนี้เล่นแรงไปนะครับคุณน้า เด็กๆเค้ากลัวกันจริงๆนะ”
“อ้าวจับได้แล้วหรอ ไวจังเลยนะ รู้ตั้งแต่ตอนไหนละจ๊ะ” 
เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็มีสีหน้าคลายความเครียดลง
เจ้าของเสียงเอามือเปิดผ้าคลุมออกมาเธอคือยูกิโกะนั่นเอง  

ด้านไฮบาระที่ลืมตัวอยู่ เห็นว่าตัวเองยืนติดกับสึบารุ ก็ถอยครูดออกมาแทบไม่ทัน

“ขอโทษนะจ๊ะที่ทำให้ตกใจ พอดีน้าไปหาโคนันที่บ้านรันจัง แล้วหนูรันบอกว่าพวกเธอมีปาร์ตี้กันที่นี่ 
ฮัลโลวีนทั้งที เลยอยากให้มีอะไรน่าตื่นเต้นกันหน่อยน่ะจ้ะ”
“คุณป้านี่ใครกันน่ะ ทำเราตกอกตกใจหมด” เก็นตะถาม
“เสียมารยาทนะจ๊ะเรียกคนสวยอย่างน้าว่าพี่สาว หรือคุณน้าจะดีกว่านะ”
“ก็คุณแม่ของแฟนพี่รัน ที่เป็นญาติของโคนันด้วยยังไงล่ะ ใช่มั้ยคะคุณน้า” อายูมิหันมาตอบแทน
“ใช่แล้วจ้า” ยูกิโกะหันไปยิ้มใส่โคนันที่กำลังเขินกับคำว่าแฟนพี่รันอยู่
“งั้นวันนี้น้าขอยืมตัวพ่อมดน้อยไปก่อนนะจ๊ะ ไม่ได้เจอกันนานเลยคิดถึงน่ะจ้ะ” ยูกิโกะพูดพลางจับไหล่โคนัน
“อ๊ะ อย่าพึ่งค่ะ ก่อนไปเรามาถ่ายรูปหมู่รวมกันได้มั้ยคะ นานๆจะแต่งตัวกันอย่างนี้สักที” อายูมิเสนอ
“ดีเลยครับ ไปถ่ายรูปกันนะครับคุณไฮบาระ” มิสึฮิโกะหันมาชวนไฮบาระ
“ไม่ล่ะ ฉันขอผ่านนะ” ไฮบาระตอบ
“ไอจัง ถ่ายเถอะนะ ฉันขอร้องล่ะ” อายูมิจับมือไอจังแล้วพูดอ้อน
“ก็ได้ แต่..ให้แค่รูปเดียวนะ” ไฮบาระตอบ
อายูมิยิ้มแล้วลากไอจังไปยืนหน้าสึบารุ
“เดี๋ยวสิ ทำไมฉันต้องยืนตรงนี้ด้วยล่ะ” ไอจังทำหน้าตกใจหันไปถามอายูมิ
“ก็ดูสิคุณน้ายูกิโกะแต่งเป็นแม่มดยังอุ้มโคนันคุงที่แต่งเป็นพ่อมดไว้ด้วยกันเลย เธอน่ะเป็นหนูน้อยหมวกแดงก็ต้องอยู่กับคุณหมาป่าสิถึงจะเข้ากันไง” อายูมิไม่พูดเปล่าจับเอามือของสึบารุข้างนึงมาวางไว้บนไหล่ไฮบาระ  
“เรียบร้อยแล้ว ถ่ายได้เลยค่ะ ดอกเตอร์” พูดเส็ดอายูมิก็เดินไปยืนตรงกลาง
ดอกเตอร์ที่เป็นคนถ่ายจึงเริ่มนับ

“1..2..3..” แชะ
ในรูปทุกคนทำหน้ายิ้มแย้มกันหมดยกเว้น ไฮบาระกับมิสึฮิโกะคุงที่ทำหน้าเซ็งๆไม่พอใจกับการถ่ายรูปครั้งนี้สักเท่าไหร่
(รูปจึงออกมาเป็นจากซ้ายไปขวาเป็นเก็นตะถือดาบโจรสลัดอยู่ ต่อมาเป็นยูกิโกะอุ้มโคนัน ตรงกลางเป็นอายูมิจังชูสองนิ้ว ถัดมาคือสึบารุจับไหล่ไฮบาระ และสุดท้ายคือมิสึฮิโกะที่กอดอกทำหน้าไม่พอใจมองไปที่สึบารุอยู่)

จากนั้นโคนันก็ขอตัวออกไปกับยูกิโกะข้างนอก

ส่วนพวกเก็นตะกำลังตื่นเต้นกับของฝากจากยูกิโกะมาก เพราะเป็นขนมที่ออกแบบเป็นสไตล์ฮัลโลวีนของอังกฤษ และมีผลไม้หลายอย่างมาฝากด้วย 
 “หมอนั่นชอบแยกตัวไปอยู่เรื่อย น่าหมั่นไส้ชะมัด” เก็นตะพูด
“ก็เค้านานๆได้เจอกันนี่นา” อายูมิแก้ตัวแทนให้โคนัน
 “ช่างหมอนั่นเถอะ ดูนี่สิ โห มีทั้งขนม ทั้งผลไม้บลูเบอร์รี่ สตอเบอร์เร่อ แล้วนั่นอะไรนะ เลือกกินไม่ถูกเลยแฮะ”
“เค้าเรียกว่าสตอเบอร์รี่ กับเชอร์รี่ ครับ” มิสึฮิโกะพูดแก้ให้เก็นตะ พร้อมถอนหายใจ

เล่นเอาไฮบาระที่นั่งเหม่ออยู่ถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้ยินคำว่า ‘เชอร์รี่’ ที่เหมือนกับโค้ดเนมในองค์กรที่เป็นชื่อเหล้าของเธอเอง
จึงหันกลับมาสนใจที่วงสนทนาอีกครั้ง


สึบารุเห็นเชอร์รี่ในจาน จึงหยิบขึ้นมามองดูใกล้ๆแล้ววางลง
“พี่สึบารุวางเชอร์รี่ลงทำไมคะ ไม่ชอบกินเชอร์รี่เหรอคะ หรือว่ากินไม่เป็น  อร่อยออกนะคะ” อายูมิจังถาม
 “ไม่หรอก เพราะพี่ชอบมาก จนไม่อยากจะกินมันเข้าไปต่างหากล่ะ” เขาพูดพร้อมกับมองไปที่ไฮบาระแล้วอมยิ้มเล็กๆ
“พูดอะไรคะเนี่ยอายูมิไม่เข้าใจเลย ชอบแต่ไม่กินเนี่ย” อายูมิมองสึบารุอย่างสงสัย
ไฮบาระเห็นเขาทำหน้ายิ้มแล้วพูดแบบนั้นมองมาที่เธอก็หน้าระเรื่อเป็นสีเดียวกับหมวกที่เธอใส่ทันที เธอจะเขินทำไมกันเค้าไม่ได้พูดถึงเธอซะหน่อยไม่รู้จักโค้ดเนมเธอด้วย เขาคงพูดถึงผลไม้เฉยๆตะหาก คิดได้แบบนั้นก็พยายามกลับมาทำหน้าให้เป็นปกติเหมือนเดิมแต่ว่า สึบารุดันหยิบเชอร์รี่ขึ้นมาอีกครั้งแล้วจูบลูกเชอร์รี่เบาๆก่อนจะวางลง เด็กๆนักสืบเยาวชนมองอึ้งกับการกระทำนั้นอย่างสงสัยแต่ก็คิดในใจกันว่าพี่เค้าคงชอบเชอร์รี่มากจริงๆน่ะนะ ส่วนไฮบาระแทนที่จะทำหน้าปกติได้เหมือนเดิมกลับกลายเป็นหน้าขึ้นสีอย่างเห็นได้ชัดจนต้องแกล้งมองไปทางอื่น ด้านดอกเตอร์ที่เพิ่งเดินออกมาจากครัวพร้อมยกเครื่องดื่มมาให้เด็กๆ ยังไม่ได้สังเกตเห็นอะไร
อายูมิแอบเห็นไฮบาระหน้าแดง เลยกระซิบคุยกับไฮบาระเบาๆ
“นี่ไอจัง เธอน่ะ..เหมือนกับโคนันคุง ใช่มั้ย” ไฮบาระฟังแล้วตกใจ กลัวอายูมิจะรู้เรื่องที่พวกเธอทั้งคู่จริงๆแล้วเป็นใคร
“เรื่องอะไรเหรอ” ไฮบาระถามหน้าเครียด
“ก็เธอน่ะ...ชอบคนที่อายุมากกว่าเหมือนโคนันคุงเลยใช่มั้ย ฉันเห็นนะ...ตอนที่พี่สึบารุจูบเชอร์รี่น่ะ เธอน่ะหน้าแดงด้วย”
อายูมิจ้องอย่างจับผิดไอจัง
“ปะ...เปล่าฉันแค่...รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ” ไฮบาระตอบ
“อ้าว หนูไอไม่สบายเรอะ หน้าดูแดงๆนะ” ดอกเตอร์ถามเมื่อเดินมาใกล้แล้วสังเกตเห็น พร้อมกับเอามือแตะหน้าผาก
“โฮ่ ตัวร้อนนิดๆนะเนี่ย” นับเป็นโชคช่วยที่เธอมีไข้นิดๆพอดี
ทำให้อายูมิโล่งใจหันมามองไอจัง
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ขอโทษนะจ้ะไอจัง ที่เข้าใจผิดน่ะ เลยพูดอะไรให้ไอจังไม่สบายใจออกไป”
“ไม่เป็นไรหรอก” ไฮบาระตอบ พลางคิดว่า [i]ที่จริงอายูมิก็พูดถูกนั่นแหละเรื่องที่เธอเขิน แต่เธอน่ะ ชอบเขาจริงๆน่ะเหรอ[/i]
…………………………………………………

ทางด้านโคนัน กับยูกิโกะอยู่ในบ้านข้างๆ กำลังคุยกันเรื่องที่ยูซากุฝากเตือนโคนันเรื่องรัมว่าให้เป็นหน้าที่ของ FBI จะดีกว่าให้ช่วยอยู่ห่างๆก็พอ
“พ่อก็รู้อยู่ว่าห้ามผมไม่ได้หรอก จะให้แม่มาเพราะเรื่องนี้น่ะนะ โทรมาคุยก็ได้มั้งครับ”
“เปล่าหรอกจ้ะความจริงแม่อยากมาเองแหละ แม่เป็นห่วงน่ะอยากมาเจอหน้าชินจัง แล้วก็..อยากคุยกับคุณอากาอิด้วยเรื่ององค์กรน่ะว่ามีแผนยังไงกันต่อไปบ้าง  แต่ดูท่าทางคืนนี้เค้าคงจะอยากอยู่กับหนูน้อยหมวกแดงมากกว่านะจ๊ะ”
“หมายถึงไฮบาระน่ะเหรอครับ แม่นี่พูดอะไรแปลกๆอีกแล้วนะฮะ คราวที่แล้วเรื่องไฮบาระจ้องหน้าผมก็ทีนึงแล้วอ่ะ”
“ไร้เดียงสาจริงนะพ่อนักสืบ” ยูกิโกะก้มลงพร้อมจิ้มแก้มลูกชายตัวเองเล่น ก่อนจะเดินเอาของไปเก็บอย่างสบายใจ
“อ๊ะ ไฟดับเหรอเนี่ย” โคนันพูดขึ้น เมื่อจู่ๆไฟก็เกิดดับขึ้นมา
…………………………………………………
ในบ้านดอกเตอร์ก็เช่นกัน ขณะที่มิสึฮิโกะกำลังเล่าเรื่องผีให้ทุกคนฟังอยู่นั้น ไฟก็เกิดดับขึ้นมา
ตอนนี้ทุกคนยังปรับสายตาไม่ทันมองอะไรไม่เห็น เห็แต่เพียงความมืด 

อายูมิจึงเกาะแขนดอกเตอร์และเก็นตะที่อยู่ใกล้ๆไว้ข้างละคน 

ส่วนเก็นตะก็เอามืออีกข้างเกาะแขนมิสึฮิโกะไว้แน่นเพราะกลัวเรื่องผีเมื่อกี้กันหมด 

มิสึฮิโกะจำได้ว่าไฮบาระนั่งอยู่ตรงกันข้ามจึงคลำหามือไฮบาระจนเจอแล้วจับไว้เบาๆ  

สึบารุที่เพิ่งลุกขึ้นจะเดินไปที่ครัว เขายังยืนอยู่ในตำแหน่งข้างหลังใกล้ๆกับตัวไฮบาระด้วยความเป็นห่วงจึงย่อตัวลงมาจนหน้าอยู่ใกล้ด้านหลังที่นั่งของไฮบาระขณะที่กำลังจะบอกเธอว่าไม่ต้องกลัวนะ แต่ไฮบาระรู้สึกถึงเสียงหายใจใกล้ต้นคอก่อนจึงรีบหันกลับไปดู พอดีกับที่ตาของเธอปรับสภาพในความมืดได้แล้ว จมูกและปากของเธอกับสึบารุพลันประกบกันอย่างกะทันหัน ตาทั้งสองคู่ประสานกัน เขาและเธอจึงรีบถอนหน้าออกจากกันทันที แต่ความรู้สึกเมื่อกี๊มันทำให้ไฮบาระหน้าขึ้นสีอีกครั้ง ใจเต้นรัวจนทำอะไรไม่ถูก 

ส่วนสึบารุความจริงถ้าตายังปรับสภาพไม่ได้เค้าคงไม่รีบถอยหน้าออกมาเธอหรอก...โอกาสแบบนี้หาได้ยาก แต่เพราะกลัวเด็กๆคนอื่นจะเห็นเข้าจึงต้องรีบถอยออกมายื่นห่างๆ
หลังจากนั้นไม่นานนัก ไฟก็กลับมาติดเหมือนเดิม
“ปล่อยมือฉันได้แล้วมั้ง สุบุริยะคุง” โฮบาระมองที่มือของตน
“อ่อ ขอโทษครับ คุณไฮบาระ” มิสึฮิโกะปล่อยมือออกพร้อมกับหน้าแดง
“เห้อ ค่อยยังชั่วหน่อยที่ดับไม่นาน ฉันว่าสึบารุคุงพาพวกเด็กๆกลับกันได้แล้วล่ะนะ เพราะถ้าไฟดับอีกคงจะยุ่งแน่”
“นี่ นายห้ามพูดเรื่องผีตอนกลางคืนอีกนะ เมื่อกี้ที่ไฟดับฉันฉี่แทบราดแน่ะ” เก็นตะโวยวายมองไปที่มิสึฮิโกะ
“เก็นตะคุง เป็นคนให้ผมเล่าเองนะครับลืมแล้วหรือไงน่ะ” 
“อย่าทะเลาะกันสิ เรากลับกันเถอะนะ” อายูมิยิ้มแล้วเอามือเก็นตะกับมิสึฮิโกะมาจับกัน
“เป็นเพื่อนกัน คืนดีกันดีกว่าเนาะ” แล้วสองคนก็ยิ้มคืนดีกันอย่างว่าง่าย
“ไปกันเถอะ ฉันจะไปส่งด้วย” ไฮบาระพูดพร้อมกอดอกเดินนำไป
“ฝากด้วยนะสึบารุคุง”
“ครับ ดอกเตอร์” แล้วทั้งหมดก็เดินไปขึ้นรถของสึบารุที่หน้าบ้านชินอิจิ  ก่อนจะออกไปส่งยังบ้านของแต่ละคน
…………………………………………………

ทางด้านยูกิโกะกำลังเตรียมวัตถุดิบ และอุปกรณ์สำหรับทำขนมวางทิ้งไว้ในครัวแล้วเดินออกมานั่งที่โซฟา
“อ้าวแม่ไม่ทำขนมเหรอครับ เมื่อกี้เห็นเตรียมของอยู่” โคนันถามขึ้น ตอนนี้เค้าได้เปลี่ยนจากชุดแฮรี่ มาเป็นชุดนอนแล้ว
“ทำสิจ๊ะชินจัง แต่คนที่จะทำหนะ ไม่ใช่แม่หรอกนะ” ยูกิโกะยิ้มเจ้าเลห์ เธอเองก็เปลี่ยนเป็นชุดปกติแล้วเช่นกัน
“ลับลมคมในกันจังนะครับ แม่กับคุณอากาอิเนี่ย” โคนันมองแล้วส่ายหัวนิดๆ ก่อนจะไปหยิบรีโมทมาเปิดทีวีดูแก้ง่วง
แน่นอนว่าเค้าจะไม่ยอมนอนเด็ดขาด เขายังมีเรื่องคาใจที่อยากถามคุณอากาอิจนต้องรู้ให้ได้ในคืนนี้

…………………………………………………

ด้านสึบารุที่ส่งเด็กๆทุกคนหมดแล้วจนถึงบ้านอายูมิ
“บ๊ายบายนะไอจัง แล้วเจอกันนะ” อายูมิพูดเสียงดัง
ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นกระซิบใกล้ๆหูไฮบาระ
“ฉันว่านะ พี่สึบารุต้องแอบชอบไอจังแน่เลย”
“แล้วเธอน่ะ ไปรู้ความคิดเค้า ได้ยังไงกันล่ะ”
“อายูมิรู้ดีค่ะ..." อายูมิเว้นวรรคไว้นิดนึง
ไฮบาระเอาหูเข้าไปใกล้ๆอายูมิอย่างตั้งใจฟัง
"ด้วยลางสังหรณ์ของผู้หญิงยังไงล่ะ”
ไฮบาระอมยิ้มกับคำพูดของอายูมิ ก่อนจะเดินกลับมานั่งบนรถ
“เมื่อกี๊ พวกเธอคุยอะไรเหรอ” สึบารุถามพลางสตาร์ทรถ แล้วขับต่อไปช้าๆเพื่อกลับไปยังบ้านของชินอิจิ
“ไม่มีอะไรหรอก เราคุยเรื่องของเด็กผู้หญิงกันน่ะ ไม่เกี่ยวกับคุณหรอก” ไฮบาระตอบ แล้วทำเป็นมองไปข้างทาง
“จริงเหรอ เห็นสาวน้อยคนนั้นชี้มาที่ฉันด้วยนะ นึกว่านินทาเรื่องที่ฉันชักจะฉุๆขึ้นแล้วซะอีกนะเนี่ย อย่างนี้ต้องเข้าฟิตเนสบ้างแล้วสิ”
“อันที่จริง...ก็เรื่องนั้นแหละ” ไฮบาระโมเมตอบตามน้ำไป เพราะเค้าดันเห็นตอนที่อายูมิจังชี้มาพอดี

“ นี่ฉันมีเรื่องจะถามหน่อย”
“ได้สิสาวน้อย”
“ทำไม...คุณถึงต้องแต่งเป็นคุณหมาป่าด้วยล่ะ”
“ก็ฉันบอกไปแล้วนี่นา ว่าเจอที่คาดผมนี่ในบ้านนั้นเลยยืมมาใส่น่ะ”
“โกหก... ฉันเห็นตอนที่คุณหิ้วถุงที่คาดผมนี่กลับมาจากข้างนอกเมื่อตอนเย็นน่ะ”
“ว้า ความแตกซะแล้ว”
“คุณจงใจแต่งตามฉันทำไม”
“แล้ว...เธอเคยฟังนิทานเรื่อง หนูน้อยหมวกแดง มั้ยล่ะ”
“ก็เคยได้ยินชื่อเรื่อง กับเห็นพวกภาพประกอบผ่านๆตาน่ะนะ แต่จริงๆแล้วฉันไม่เคยอ่านหรือฟังจนจบหรอก”
“งั้นฉันจะเล่าให้ฟังนะ...กาลครั้งหนึ่ง...” ยังไม่ทันที่เขาจะเล่า จู่ๆเขาก็ทำหน้าเครียดเข้ามาใกล้ไฮบาระ
“มีอะไรงั้นเหรอ” ไฮบาระถามอย่างตกใจ
“มีแมงมุมเกาะอยู่บนหมวกเธอน่ะ สงสัยจะติดมาตอนที่ลงจากรถไปส่งอายูมิล่ะมั้ง”
เขาพูดพลางหยิบแมงมุมโยนออกไปนอกหน้าต่างรถ
“แล้วคุณล่ะเคยได้ยินเรื่องการเห็นแมงมุมในวันฮาโลวีนมั้ย” ไฮบาระถามกลับ
“ไม่หรอก มันทำไมเหรอ”
“มันหมายถึงว่า คนที่เห็นแมงมุมนั่นน่ะ มีวิญญาณคนที่รักกลับมาหายังไงล่ะ”
“ถ้าเป็น [i]คนที่รักฉัน[/i] อาจจะใช่ก็ได้นะเพราะเธอจากไปแล้ว แต่ถ้าเป็น [i]คนที่ฉันรัก[/i] ล่ะก็
เป็นคนละคนกันนะ และที่สำคัญเธอยังไม่ตายหรอกนะ” 
เขาตอบพลางนึกถึงหน้าตอนที่อาเคมิร้องไห้ จึงทำให้สีหน้าของสึบารุเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด
“คุณนี่ร้ายเหมือนกันนะ  แสดงว่าคบผู้หญิงทีละหลายคนเลยล่ะสิ  รู้ว่าเค้ารักแล้วยังไปรักกับคนอื่นอีกเนี่ยนะ ถ้าเป็นฉันคงไม่กลับมาหาเฉยๆหรอก คงกลับมาหักคอคุณแน่ๆ” ไฮบาระกอดอกมองสึบารุแบบไม่พอใจที่เค้าคบผู้หญิงหลายคน 

[i] ว่าแต่ทำไมเราต้องไม่พอใจด้วยเนี่ย[/i] ไฮบาระคิด

“นี่ ฉันไม่ได้คบทีเดียวหลายคนนะ ท่าทางแบบนั้นน่ะ นี่เธอกำลังหึงฉันรึป่าวเนี่ยสาวน้อย” สึบารุถาม แล้วกลับมาทำหน้ายิ้มอีกครั้ง เหมือนรู้ความคิดทุกอย่างของเธอ
“ไม่ใช่สักหน่อย แล้ว...เรื่องหนูน้อยหมวกแดงนั่น ยังไงต่อล่ะ” ไฮบาระเฉไฉกลับไปเรื่องเก่า

พอดีกับรถจอดหน้าบ้านชินอิจิ 

“ก็...” เค้าหันมามองไฮบาระ แล้วอมยิ้ม
“ถึงหมาป่าจะแอบตามล่าหนูน้อยหมวกแดงมาตลอดก็เถอะ แต่ตอนจบหนูน้อยหมวกแดงน่ะ...” สึบารุยื่นหน้ามาใกล้ไฮบาระเรื่อยๆ ไฮบาระเกร็งตัวจนชาขยับหนีไม่ได้
แต่จู่ๆประตูรถเปิดออกพร้อมกับสายตาที่มองอึ้งมาในรถ

“ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ พี่อา...พี่สึบารุ” โคนันเกือบหลุดเรียกชื่อจริง

“เพราะว่าตอนจบน่ะ... นายพรานมักจะมาช่วยหนูน้อยหมวกแดงได้ทันเวลาเสมอไงล่ะ” สึบารุพูดต่อจนจบ
พลางมองไปที่โคนันที่ใส่ชุดนอนเสื้อสีเขียวมะกอก และกางเกงสีน้ำตาลเหมือนสีชุดของนายพราน
“งั้นฉันเดินไปส่งเธอที่บ้านนะ” โคนันเดินตามไฮบาระไป 
“ตอนจบต้องเป็นอย่างนี้จริงๆสินะ” สึบารุมองตามสองคนไปสุดสายตา ถอนหายใจแล้วจึงเดินกลับเข้าบ้าน
…………………………………………………

“นี่ไฮบาระ” 
“มีอะไรเหรอ”
“ฉันมีเรื่องอยากถามเธอหน่อย”
“อะไรล่ะท่าทางแบบนั้นน่ะ”
“เธอกับคนที่มีโค้ดเนมว่า Rye น่ะรู้จักกันแบบไหนเหรอ”
“เค้าเคยแฟนพี่สาวฉันไง นายก็รู้อยู่แล้วนี่ จะมาถามฉันอีกทำไมล่ะ รึว่าเจอกับเค้าแล้วรึไงน่ะ” ไฮบาระมองอย่างจับผิด
“เปล่าหรอก ฉันหมายถึง..เธอกับเค้าสนิทสนมกันแค่ไหนเหรอ ฉันอยากรู้อ่ะ” โคนันถามพร้อมกับทำท่าคาดคั้น 
หน้าตาอยากรู้เอามากๆ จนไฮบาระหมั่นไส้
“เรื่องนั้นบอกไม่ได้หรอก แล้วอีกอย่างมันไม่เกี่ยวกับนายด้วย ฉันไปนอนล่ะ” ว่าแล้วไฮบาระก็ปิดประตูใส่หน้าโคนันคุง
ทิ้งให้โคนันสงสัยต่อไป
[i]“มันยังไงกันล่ะเนี่ย สองคนนี้เนี่ย”[/i]

…………………………………………………


ในบ้านคุโด้  
“อ้าวกลับมาแล้วเหรอคะ คุณอากาอิ จะเริ่มทำขนมเลยมั้ยคะ”
“ผมขอไปล้างมือก่อนนะครับ” สึบารุตอบพลางเดินไปล้างมือ
จากนั้นโคนันกลับเข้ามาในบ้านเห็นยูกิโกะกำลังสอนสึบารุทำขนมอยู่ 
“เรียนทำกับข้าวไปตั้งเยอะ แล้วยังต้องเรียนทำขนมด้วยเหรอครับเนี่ย คุณอากาอิ”
อากาอิในคราบสึบารุที่ดูอ่อนโยนไม่ได้ตอบอะไร กำลังตั้งใจทำขนมตรงหน้าเขา



[i]นี่ ถ้าเป็นหน้าจริง ภาพที่ฉันเห็นตอนนี้คงดูแปลกๆน่าดูเลยนะเนี่ย  FBI หน้าเข้มๆกำลังเรียนทำขนมหวาน 
ยึ๋ย... น่าขนลุกชะมัด [/i]

โคนันคิดแล้วทำท่าขนลุกมองไปที่สึบารุ
“มองอะไรเหรอจ๊ะชินจัง ” ยูกิโกะถาม
“ปะ..เปล่าครับไม่มีอะไรครับ แหะๆ”
โคนันเห็นว่าสึบารุไม่ตอบอะไรซักที จึงเดินหนีไปนอนก่อน

…………………………………………………

วันต่อมา
...ก๊อก ก๊อก ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าบ้านของชินอิจิ
สึบารุออกมาเปิดประตูมาเห็นเด็กน้อยผมสีน้ำตาลแดงมายืนถือกล่องพลาสติกยื่นให้เขา

โคนันเดินลงมาตรงทางเดินเห็นยูกิโกะกำลังนั่งยองๆแอบมองอะไรอยู่หลังกำแพง จึงยื่นหน้าไปดูมั่ง
เห็นว่าแม่เขาแอบดูสึบารุคุยกับไอจังอยู่ ก็แหว ขึ้น
“อะไรกันอีกครับเนี่ย” แล้วโคนันก็ทำท่าจะออกไปบอกสึบารุ แต่ยูกิโกะดึงตัวไว้ให้มาแอบดูด้วยกัน
“ชินจังไม่อยากรู้เหรอจ้ะ เรื่องของสองคนเนี้ยน่ะ”
“อยากสิครับผมถามใคร ก็ไม่มีใครตอบผมสักกะคน”
“เพราะงั้น มาแอบฟังตรงนี้ก่อนนะ ออกไปตอนเนี้ยเราจะอดรู้เรื่องดีๆนะจะบอกให้” ยูกิโกะทำท่าจุ๊ปาก
แล้วกดตัวโคนันไว้ให้ย่อตัวลงมาแอบดูด้วยกัน

“ให้ฉันหรอเนี่ย” สึบารุถามงงๆ

“อะ อือ” ไฮบาระยกกล่องใส่เชอร์รี่ขึ้นให้สึบารุ 
ความจริงตอนที่เดินถือกล่องนี่มาไม่รู้ว่านึกอะไรอยู่ รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่หน้าบ้านซะแล้ว

“ทำไมเอามาให้ฉันล่ะ”
“ก็ฉันกับด๊อกเตอร์ไม่ค่อยชอบกลิ่นมันน่ะเก็บไว้ก็ไม่มีใครกินอยู่ดี เห็นว่านายชอบเชอร์รี่ก็เลยเอามาให้น่ะ”
“ฉันชอบก็จริง แต่ฉันไม่เคยกินหรอกนะ”
“ถ้าชอบก็ต้องกินสิ มองอย่างเดียวมันเสียของนะ” พูดจบไฮบาระทำท่าจะกลับแต่..สึบารุคว้ามือไฮบาระไว้
“นี่..เธอพูดเองนะ...” เขาพูดพร้อมเอาหน้าเข้ามาใกล้ๆหน้าไฮบาระ

"ถ้างั้น...ขอแค่ ชิม ก่อนแล้วกัน" พูดจบเค้าก็ดึงตัวไอจังมาจูบซะเลย

ไฮบาระตกใจหน้าอึ้งไปพักนึงที่เค้ารู้โค้ดเนมของเธอจริงๆ แถมยังกล้าทำอะไรแบบนี้กับเธออีก

“อ๊ะ หวานชื่นใจจริงๆด้วยสิ”

โคนันที่แอบดูอยู่กับยูกิโกะถึงกับอึ้งแข็งเป็นหิน

“อย่ามาทำอะไรรุ่มร่ามกับฉันนะ นายน่ะ” ไฮบาระเอามือถูลบที่ริมฝีปากตัวเอง แล้วเปลี่ยนคำเรียกจาก “คุณ” เป็น “นาย” แทน
แล้วสึบารุก็ยื่นถุงขนมให้ไฮบาระบ้าง
“อะนี่ฉันให้ เห็น ตอนนั้น เธอบ่นว่าอยากกินคุกกี้รสกาแฟไม่ใช่เหรอ”

ภาพอดีตตอนที่เธอเคยคุยกับโมโรโบชิ ได แล่นเข้ามาในห้วงความคิดของเธอทันที
[i]“ถ้ามีคุ้กกี้รสกาแฟก็คงจะดีนะ แต่ว่าที่นียังไงก็มีให้กินแต่วานิลลา” ชิโฮะบ่นในห้องประชุมห้องหนึ่งขององค์กร 
ซึ่งที่นั่งเธออยู่ติดกับ โมโรโบชิ ได และนักวิจัยผู้หญิงอีกคน 
“งั้นเธอก็ทำแบบนี้สิ” ไดคุงได้ยินเธอบ่น จึงเอาคุกกี้ของเธอจุ่มลงในถ้วยกาแฟของเค้า แล้ววางกลับไปที่จานของชิโฮะ
“ขอบใจนะ แต่คราวหลังไม่ต้องก็ได้”  เธอพูดห้วนก่อนจะหยิบคุกกี้ชิ้นนั้นมากิน แล้วลอบมองผู้ชายคนข้างๆด้วยหางตา
แน่นอนว่าตอนนั้นยินมัวแต่สนใจคุยเรื่องประชุมอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็นการกระทำของทั้งสองคน ไม่อย่างนั้นคงมีเรื่องยุ่งเกิดขึ้นแน่ๆ[/i]



“อือ ใช่นายจริงๆสินะ....ถ้าใช่ล่ะก็..ขอบใจนะ” ไฮบาระพูดเสียงเบา พร้อมกับรีบรับถุงขนมมาแล้วเดินกลับอย่างรวดเร็ว 
พลางเอามือปิดที่ปากตัวเองไว้ด้วยหน้าที่แดงก่ำ
“ต้องใช่อยู่แล้วน่า ชิโฮะ” สึบาระพูดขึ้นพร้อมกับอมยิ้ม ตอนที่ไฮบาระเดินไปไกลแล้ว

ด้านโคนันกับยูกิโกะที่อึ้งไปก็ดึงสติกลับมา
“แม่ครับเรื่องเชอร์รี่น่ะผมพอจะเข้าใจอยู่หรอก  แต่ไอ้หลังจากนั้นเค้าสองคนคุยอะไรกันผมได้ยินไม่ค่อยถนัดเลยอ่ะ”
ยูกิโกะหันมาบีบจมูกโคนัน “ถ้าอยากรู้ ทีหลังก็ตั้งใจฟังดีๆสิจ้ะพ่อนักสืบ แม่ไปข้างนอกดีกว่า”
“อ๊ะเดี๋ยวก่อนสิแม่”
แล้วยูกิโกะก็เดินฮัมเพลงออกไปซื้อของนอกบ้านโดยไม่สนใจโคนัน
[i]“โรแมนติกจัง พ่อ FBI ของฉัน”[/i] ยูกิโกะคิด

…………………………………………………

ไฮบาระกลับมาที่บ้าน แล้วแกะห่อขนมลายสก็อตสีแดงออกดู
เป็นขนมคุ้กกี้รสกาแฟรูปอุ้งมือหมาป่า
“บ้าจริงๆ เลยคนบ้า”  ไฮบาระคิดพลางหยิบคุกกี้ขึ้นมากินอย่างมีความสุข
“หนูไอเนี่ยก็ยิ้มเป็นกับเค้าเหมือนกันแฮะ” อากาสะมองเห็นไอคุงอารมณ์ดี ก็อดยิ้มตามไม่ได้ 


ส่วนสึบารุที่กำลังส่องกล้อง (กล้องส่องทางไกลของคุโด้คุงที่เอามาจากในลิ้นชัก) มองจากหน้าต่างข้างบ้านไปที่บ้านอากาสะ เห็นไฮบาระกินคุกกี้ของตนอยู่ก็ยิ้มอย่างอารมณ์ดี

…………………………………………………

อีกด้านนึงของบ้าน โคนันคุงยังคงนั่งคิดไม่ตกอยู่คนเดียวที่โซฟา ทำหน้าเซ็งๆ
“แล้วตกลงสองคนนั้นเค้าคุยอะไรกันล่ะเนี่ย...อยากรู้อ้าา...” โคนันคิดแล้วก็ได้แต่ขยี่หัวตัวเองอย่างหงุดหงิด

-จบ-




ผลงานอื่นๆ ของ ainaniya4869

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

".............................................................................."

(แจ้งลบ)

................................................................................................................... อ่านต่อ

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................. ย่อ

ainaniya | 7 มิ.ย. 59

  • 0

  • 0

คำนิยมล่าสุด

".............................................................................."

(แจ้งลบ)

................................................................................................................... อ่านต่อ

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................. ย่อ

ainaniya | 7 มิ.ย. 59

  • 0

  • 0

9 ความคิดเห็น

  1. #9 pw_214 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:52
    โคนันคุงนี่ล้ะน้าาาา5555555
    #9
    0
  2. วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 13:17
    ชอบอ่าาา อ่านแล้วก็มโนหน้าจริงของพี่แดงในหัว เห็นภาพอยู่นะ(มโนเก่ง) เข้าท่าอยู่น่ารักดี ตอนทำขนมก็คิดเห็นภาพเหมือนกัน อร้ายยย
    #8
    0
  3. วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 14:41
    สนุกมากเลยค่ะ โอ๊ยทั้งเขินทั้งฟินนนน ชอบคู่นี้มากมาย
    #7
    0
  4. วันที่ 19 เมษายน 2560 / 16:30
    สนุกเขินๆ>\\\< ขำโคนันหนักมากกก 555+
    #6
    0
  5. วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 11:52
    สนุกดีค่ะ  เขินดีด้วย ฮ่าๆๆๆๆ
    #5
    0
  6. #4 Z_MiwA
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 02:58
    น่ารักค่ะ ตกลงว่าตาสึบารุนี่โลลิค่อนใช่มั้ยคะ 55555 ชอบๆ
    #4
    0
  7. #3 i jung
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 21:29
    ชอบค่ะ ฟินดี อวยคู่นี้เหมือนกัน ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านค่ะ
    #3
    0
  8. #2 Poppy
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:08
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบสึบารุ5555 โลลิค่อนจริงๆ

    #2
    0
  9. วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 00:07
    ฮ่ะๆๆๆ สึบารุโลลิคินชัดๆ เนื้อเรื่องสนุกดีค่ะ :)
    #1
    1
    • 31 ธันวาคม 2558 / 22:51
      ขอบคุณค่ะ^^ แหะๆ แต่ภาษาก่งก๊งไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยนะคะ
      #1-1