SF BOBOYUN :: MEAN :: ความหมายของ "คำว่ารัก" - SF BOBOYUN :: MEAN :: ความหมายของ "คำว่ารัก" นิยาย SF BOBOYUN :: MEAN :: ความหมายของ "คำว่ารัก" : Dek-D.com - Writer

    SF BOBOYUN :: MEAN :: ความหมายของ "คำว่ารัก"

    โดย YtotheG

    "คิมจีวอน............... ฉันท้อง........" "ฉันขอโทษนะ......................."

    ผู้เข้าชมรวม

    427

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    2

    ผู้เข้าชมรวม


    427

    ความคิดเห็น


    1

    คนติดตาม


    3
    หมวด :  นิยายวาย
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  23 มี.ค. 58 / 20:38 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

     

                         


    "คิมจีวอน............... ฉันท้อง........"

    "ฉันขอโทษนะ......................."
    ^

    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    ^
    5เดือนต่อมา..........

    "คิมจีวอน.....คิมจีวอน......คิมเหยินเว้ยยยยยยยยย​ นายอยู่ไหนนนนน"​

    ยุนฮยองตะโกนเรียกจีวอนด้วยเสียงอันดังก้องไปทั่ว

    บ้านพร้อมกับนอนเอนกายอย่างสบายบนโซฟาตัวโป

    รดของเค้า

    "มาแล้ว​ มาแล้ว​ ว่าไง​ มีอะไรที่รัก​ เรียกหาเค้าทำไม? ​
    จีวอนวิ่งออกจากห้องครัว​

    มาที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว​

    เมื่อได้ยินเสียงคนรักของเขาตะโกนเรียก

    "ฉันอยากกินส้ม​ นายไปซื้อส้มมาให้ฉันกินที"

    ยุนฮยองพูดพร้อมจ้องหน้าจีวอน​

    คล้ายจะบอกว่านี่คือคำสั่งนะ

    "ทำไมต้องเป็นฉันล่ะ​ ให้เด็กรับใช้​ที่บ้านไปซื้อให้ไม่ได้เหรอ​ ฉันยังทำสปาเก็ตตี้​ให้นายไม่เสร็จเลยนะ"​

    จีวอนพูดพร้อมทำหน้าอ้อนใส่ยุน​ฮยอง

    เพราะเค้าค่อนข้างจะขี้เกียจออกไปข้างนอก

    "ไม่ได้​ (เสียงดังฟังชัดจากยุนฮยอง) ฉันอยากให้นายไปซื้อให้​ มันจะทำไม​ "

    ยุนฮยองเมื่อได้ยินจีวอนปฎิเสธ​ เค้าก็เริ่มที่จะโมโห

    "แล้วทำไมตัองฉันล่ะ"

    พูดพร้อมทำหน้าหงุดหงิดเหมือนไม่พอใจว่าทำไมต้

    องเป็นเค้า(อีกแล้ว)

    "ทำไม? แค่นี้นายทำให้ฉันไม่ได้เหรอ......... อึก... ฮึก......ฮือ......"

    ยุนฮยองพูดพร้อมก้มหน้าร้องไห้สะอื้นที่ถูกจีวอนขัด

    ใจ​ จีวอนตกใจที่อยู่ดีๆยุนฮยองก็ร้องไห้ออกมา​

    เค้าไม่รู้จะต้องทำไงยังไง

    เค้าก็เลยได้แค่เดินไปนั่งข้างๆๆคนรักของเขาแล้วกอ

    ดปลอบ

    "โอ๋ๆๆๆคนดีไม่ร้องนะ​ เค้าขอโทษ​ โอเค..... เค้าไปซื้อให้ก็ได้​ หยุดร้องเถอะนะที่รัก"

    จีวอนปลอบไปเค้าก็นึกไปเฮ้อ....

    คนท้องนี่เค้าใจยากแท้​

    เมื่อกี้ยังจิกหัวใช้เค้าอยู่เลยแต่ตอนนี้ดันร้องไห้ซะล่ะ

    เห้ออออ.........

    "ฮือ..... ฮึกฮึก​ จริงนะ รักคิมจีวอน ที่สุดเล๊ยยยยย"

    ยุนฮยองเลิกร้องไห้พร้อมกอดตอบจีวอน​

    แต่ก็กอดได้แค่ไม่นาน​

    ยุนฮยองก็ผลักจีวอนออกจากตัวเขา​ พร้อมเอ่ย....

    "นายจะกอดฉันอีกนานมั๊ยจีวอน​ ไปซื้อสักทีสิส้มนะ​ ฉันกินวันนี้นะ" ​

    อึ้ง!!!อึ้งงง!!! คิมจีวอนกำลังอึ้ง

    เมื่อกี้ยุนฮยองยังร้องไห้​อยู่เลยนะ​ แต่ทำไม

    ตอนนี้เข้าสู่โหมดโหดอีกแล้ว​

    คนท้องนั้นเข้าใจยากแท้​

    คิมจีวอนได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ~~~~~~~~

    "คิมจีวอน คิมจีวอน​ คิมเหยิน​นนนน" ​

    จีวอนสะดุ้งหลุดจากภวังค์​

    เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่มาพร้อมรังสีอำมหิตของยุนฮย

    อง​

    "ว่าไงจ๊ะที่รัก​"

    จีวอนเอ่ยตอบยุนฮยองอย่างน่ารัก​

    (น่าลักเอาไปทิ้งอ่ะนะ)

    "จะไปซื้อได้ยังส้มนะ​ วันนี้ฉันจะได้กินไหมส้มหน่ะ"​

    ยุนฮยองพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด​

    เมื่อจีวอนไม่ยอมไปซื้อส้มให้เค้าสักที

    "เอ่อ...... จ๊ะๆๆเดี๋ยวเค้าออกไปซื้อให้เดี๋ยวนี้แหล่ะ​ ที่รักรอแป๊บนะ​ ป้าฮานะครับผมฝากป้าทำสปาเกตตี้​ให้ยุนต่อด้วยนะครับ"​

    ประโยคแรกจีวอนเอ่ยพูดกับยุนฮยองแล้วก็หันไปพูด

    ประโยคที่สองกับป้าแม่บ้าน

    "ดี....... เอามาสักยี่สิบโลนะ"

    ยุนฮยองพูดพร้อมหยิบหนังสือเกี่ยวกับเด็กมาอ่าน

    จีวอนได้แต่ทำหน้าตกใจ

    พร้อมคิดว่านั่นกินหรือยัดกันแน่..... ตั้งยี่สิบโล​

    แต่ถึงอย่างนั้น​ เค้าก็คงได้แต่คิดในใจ​

    และก็ต้องตอบไปว่า..........

    "จ๊ะ.......ยี่สิบโล เค้าไปก่อนนะ"

    แต่จีวอนก็ยังไม่ทันเดินพ้นประตูห้องนั่งเล่นเลยด้วย

    ซ้ำเค้าก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา......

    "รีบๆๆกลับมาล่ะ​ ถ้าช้านายตายแน่คิมจีวอน"

    ยุนฮยองพูดขึ้นนมา​

    แต่หน้าก็ยังไม่ได้ล่ะจากหนังสือที่เค้าอ่านอยู่

    จีวอนเมื่อได้ยินสิ่งที่ยุนฮยองเอ่ยออกมา​

    เค้าก็หันไปยิ้มรับพร้อมรีบเดินออกจากบ้านด้วยความ

    เร็ว​

    Bobby​ Part

    อ่าาา~~~~~~~ทุกคนสวัสดีครับผมคิมจีวอนหรือบ๊

    อบบี้เองครับหลายคนถามว่าทำไมผมถึงต้องมีสองชื่

    อ​เอ่อ.........แน่นอน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ​ แต่ที่แน่ๆ​

    ชื่อคิมจีวอนส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนในครอบครัวใช้เรียก

    ผมครับส่วนบ๊อบบี้ก็จะเป็นเพื่อนๆใช้เรียกผมหน่ะครับ​

    เฮ้อ....... ขอผมถอนหายใจหน่อยเถอะครับ​

    ผมเหนื่อยเหลือเกิน.... วันๆๆไม่ต้องทำอะไรเลย​

    โดนแต่จิกหัวใช้​ด่าตลอดเวลา

    แล้วกับอีแค่ส้มยี่สิบโล(แกใช้คำว่าแค่?)

    จิงๆนะครับ... ใช้เด็กรับใช้​ในบ้านไปซื้อให้ก็ได้​

    แต่ทำไมต้องเป็นผมตลอด​ เอะอะก็คิมจีวอน​

    คิมจีวอน​ ไม่ทำก็ร้องไห้​ ไม่ทำก็ด่า​ เห้อ.........

    ยุนนะยุนคิดแล้วเหนื่อยครับ

    เอ้อ.........

    หลายคนอาจสงสัยกับบทสนทนาข้างบนว่า​ทำไม?

    ผมจะพูดบอกขอโทษยุนทำไมตอนที่เค้าบอกว่าเค้าท้

    องและแน่นอนว่าเค้าท้องกับผม​ ​

    แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าผมขอโทษยุนทำไม​

    แฮ่ๆๆ

    แต่ตอนนี้ที่แน่ๆชีวิตผมกับยุนเรามีความสุขมากครับ​

    ตอนนี้ยุนท้องได้​ 7 เดือนแล้ว​ ใกล้คลอดแล้วด้วย​

    มันน่าใจหายจังเลยนะครับที่อีกไม่นานผมจะได้เป็นพ่

    อคนเต็มตัวแล้ว อร๊ายยยยแค่ก็(ฟินนนน)

    ว่าแล้วผมก็ควรรีบไปซื้อส้มให้ยุนดีกว่านะครับ​

    ก่อนที่บ้านจะระเบิดซะก่อน

    End Bobby​ Part

    At Supermarket

    จีวอนขับรถมาถึงซูเปอร์มาเก็ต​ แถวบ้าน​

    เค้าก็รีบลงไปหาซื้อส้มให้ยุนฮยองทันที​............

    จีวอนเดินไปเรื่อยๆๆก็ไปหยุดลงตรงที่ขายส้ม​

    จีวอนค่อยๆๆเลือกส้มอย่างพิถีพิถัน​

    พร้อมคิดในใจยี่สิบโลวันนี้กูจะเลือกเสร็จไหม.......แต่

    ก็นั่นแหล่ะถ้าไม่เลือกก็ไม่ได้เพราะถ้าไม่เลือกให้ดีๆๆ

    มีส้มเน่าขึ้นมาเค้าก็ต้องโดนยุนฮยองด่าอยู่ดี.....นี่มัน

    ชีวิตอะไรของคิมจีวอนกันเนี่ยยยยยย

    เมียแม่งโหดดด​ชิบ​

    ขณะที่จีวอนกำลังยืนเลือกส้มอย่างตั้งใจอยู่นั้นก็มีแร

    งสะกิดจากด้านหลัง​

    จีวอนนึกหงุดหงิดแล้วจึงหันไปมองคนที่มาสะกิดเค้า​

    "อ้าว..... ไอ้จุนเน่"​

    จีวอนหันไปมองด้วยใบหน้าหงุดหงิดแล้วเห็นว่าเป็น

    น้องชายคนสนิทเค้าจึงเอ่ยทักทายพร้อมคิดในใจ​

    (เหี้_จุนเน่มึงจะมาทักกูอะไรตอนนี้ กูยิ่งรีบๆๆอยู่)

    แต่นั่นแหล่ะ​ เค้าก็ได้แต่คิด​ ไม่ได้พูดออกไป

    "ฮยองมึง... แม่ง ทำไรอยู่ว่ะ"​

    จุนเน่พูดพร้อมมองการกระของพี่ชายคนสนิทอย่างงงๆ

    "เน่ถ้ามึงจะพูดกับกูเพราะขนาดนี้.... ก็ไม่ต้องเรียกกูว่าฮยองก็ได้มั้ง....... ห่าาาาา กูกำลังเลืิอกซื้อส้มให้เมียอยู่ไงมึงไม่เห็นเหรอ"

    จีวอนพูดตอบจุนเน่พร้อมกับเลือกส้มไปด้วย

    "เห็น..... น่ะเห็น แต่กูไม่คิดว่าฮยอง​ มึงจะกลัวเมียมึงขนาดนี้ไง​ แค่ส้มมึงยังต้องมาซื้อให้เนี่ยนะ"​

    จุนเน่พูดพร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก​

    พร้อมทำหน้าเยาะเย้ยพี่ชายคนสนิท

    เมื่อได้ยินสิ่งที่น้องชายคนสนิทพูด​

    จีวอนจึงหันไปมองน้องชายคนสนิทพร้อมคิด​

    (กระตุกยิ้ม​ กระตุกยิ้มแม่มมึงสิ​

    เดี๋ยวเจอเท้ากูกระตุกใส่หน้ามึงหน่อยไหมไอ้เน่​

    อีห่าาา)

    "กูไม่ได้กลัวเว้ยยยยย​กูแค่ไม่อยากขัดใจยุน​ ก็ยุนเค้าท้องอยู่​ มึงเข้าใจไหม​ ไอ้เน่"

    "หราาาาาาา​ เออๆๆฮยอง​พรุ่งนี้จะมีปาร์ตี้​ที่ผับเฮียมิโน​ มึงจะไปไหม"

    "ไม่ไปโว๊ยยยยยยยยย ไม่ไป"

    จีวอนพูดไปพร้อมกับเลือกส้มเสร็จพอดี

    "โหยยยไรว่ะ​ ฮยองมึงจะไม่ไปจิงอ่ะ​ สาวๆเพียบเลยนะเว้ย"​

    จีวอนหันไปมองน้องชายคนสนิทที่่เซ้าซี้​เค้า​ไม่​หยุด​

    ด้วยความหงุดหงิดพร้อมแบกส้มยี่สิบโลไปจ่ายตัง

    "เอออออออ​ กูไม่ไป"

    "แค่นี้มึงกลัวเหรอว่ะ​ ไหนมึงบอกไม่กลัวเมืยมึงไงฮยอง"​

    จุนเน่พูดพร้อมยิ้มเย้ยคนเป็นพี่อีกครั้ง

    "กูไม่ได้กลัวโว้ยยยย​ โว๊ะ! มึงแม่งน่ารำคาญ​ จิงงงงงง กูกลับบ้านดีกว่า​ กูซื​้​อ​ส้ม​เสร็จล่ะ"

    จีวอนไม่สนใจน้องชายคนสนิทที่ตะโกนแรกเค้าอีกต่

    อไปเค้ารีบเดินออกมาพร้อมส้มยี่สิบโลและขับรถกลั

    บบ้านทันที

    At​ Home

    ไอ้น้องเวรรรรร​ ​

    คิมจีวอนกำลังบ่นด่าน้องชายคนสนิทอย่างจุนเน่ที่กล้

    ามาชวนเค้าไปผับเฮียมิโนพรุ่งนี้​ ใจเค้าก็อยากไปนะ​

    แต่ก็อย่างที่ว่าเค้าไม่อยากปล่อยให้ยุนอยู่บ้านคนเดี

    ยว(หราาาาาาาาา) แต่เค้าไม่ได้กลัวยุนนะจิ๊งงงงงง

    "กลับมาได้สักทีนะ......"

    เสียงหนึ่งดังขึ้นขณะที่จีวอนยังไม่ทันเดินเข้าประตูบ้า

    นดีเลยด้วยซ้ำ

    "นี่นายไปซื้อส้มหรือนายไปปลูกส้มห่ะ​ คิมจีวอน​ ทำไมมันถึงนานขนาดนี้"

    ยุนฮยองยืนจ้องหน้าจีวอนด้วยอารมณ์ที่พร้อมจะระเ

    บิดตลอดเวลา​

    จีวอนถึงกับผงะเมื่อเห็นยุนฮยองภรรยาคนสวยของเ

    ค้ายืนรออยู่ตรงหน้าประตู

    "ซวยแล้วกู.... ไอ้เน่นะไอ้เน่ไม่น่าชวนกูคุยเลย"

    จีวอนได้แต่ก้มหน้าพร้อมพรึมพรัมคนเดียวเบาๆ

    "เอ้า!! จีวอนฉันถามทำไมไม่ตอบ​ ว่าทำไมไปนานจัง"

    ยุนฮยองเริ่มโมโหมากขึ้นที่จีวอนไม่ตอบคำถามเค้าสั

    กที

    "เอ่อ......... (จีวอนเงยหน้ามองยุนฮยองพร้อมเดินไปกอดอ้อนๆ) โอ๋ๆๆๆไม่โมโหนะที่รัก​ เดี๋ยวลูกจะเป็นเด็กขี้งอแงเอานะ​พอดีฉันเจอไอ้จุนเน่หน่ะ​ มันเลยชวนฉันคุย​อะไรเรื่อยเปื่อย​ ฉันก็เลยช้า​ ฉันขอโทษนะที่มาช้า"

    จีวอนพูดพร้อมกอดยุนฮยองจนแน่นแล้วก้มเอาจมูก

    ของตัวเองไปชนกับจมูกยุนฮยองเบาๆ

    " อะ..... เอ่อออ..... ก็แล้วไป​......เอ้อ.... ส้มนะ เอาไปให้ฉันที่ห้องนั่งเล่นด้วยแล้วกัน​ เร็วๆด้วยหล่ะ"

    ยุนฮยองพูดพร้อมแกะตัวออกจากอ้อมกอดของจีวอน

    แล้วเดินหายไปในห้องนั่งเล่นทันที

    " ฮู่ว...... นี่มันเวรกรรมอะไรของคิมจีวอนเนี่ย​ เมียแม่งก็โหดจัง​ แล้วไอ้จุนเน่ยังจะมีหน้ามาชวนกูไปผับ​ ถ้าไป​กูได้ผับแน่...... ไม้เนี่ย ได้ผับๆๆๆๆบนหัวกูแน่​ เฮ้อ...... ชีวิต"

    จีวอนแบกส้มยี่สิบโลเข้าไปในห้องนั่งเล่น​ พร้อมกับ​

    ย้ายตัวเองไปนั่งข้างยุนฮยองแล้ววางส้มบนโต๊ะตัวเตี้

    ยวข้างหน้าตัวเอง

    "แกะให้ฉันด้วยสิ"

    ยุนฮยองเอ่ยประโยคคำสั่งโดยไม่มองหน้าจีวอนเพร

    าะมัวแต่วุ่นๆๆกับการดูทีวีรายการโปรด

    "จ๊ะๆๆเดี๋ยวเค้าแกะให้​ ให้เค้าป้อนด้วยเลยไหมตัวเอง"​

    จีวอนเอ่ย...เหมือนประโยคประชดหวังจะให้ยุนฮยอง

    สนใจเค้าบ้าง.....

    แต่ประโยคที่ได้ยินจากปากยุนฮยองมันกับ...........

    "ดี......มือฉันจะได้ไม่เลอะด้วย"

    ยุนฮยองเอ่ยเสียงดังฟังชัดแต่ก็ไม่ได้หันมามองจีวอ

    นเหมือนเดิม

    คิมจีวอนได้แต่ถอนหายแล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ​

    ได้แต่นั่งเรียบร้อยแกะส้มส่งเข้าปากให้ภรรยาคนสว

    ยของเค้ากิน​ นั่งแกะไปก็คิด​ไป​

    ว่าทำไมภรรยาของเค้าถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้​

    เมื่อก่อนนะภรรยาของเค้าออกจะเรียบร้อยอ่อนหวาน​
    ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้แต่เดี๋ยวนี้นะ​

    อย่าว่าแต่ชี้นกเป็นกเลยแค่คิดจะชี้ยุนก็ด่าแล้ว​ ฮู่วววว​
    ชีวิต​ แต่ต้องเข้าใจแหล่ะครับ​ ยุนเค้าท้องอยู่​

    คนท้องเข้าใจยากมากครับ​ คิมจีวอนคนนี้รับรอง

    "จีวอน~~คิมจีวอน~~จีวอนโว้ยยยยย​ โทรศัพแกดังหน่ะ​ มัวแต่เหม่ออะไร"

    เสียงมรณะมาพร้อมฝ่ามือพิฆาตตกลงกลางหัวจีวอน

    เต็มๆๆ

    "โอ๊ยยยยยยย(จีวอนร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับเอามือจับตรงที่ฝ่ามือพิฆาตได้ตกใส่) ที่รักตบหัวเค้าทำไมอ่ะ"

    "ก็โทรศัพท์​นายดังตั้งนานแล้ว​ นายก็ไม่รับสักที​ ฉันเรียกนายก็ไม่ได้ยิน​ นายมัวแต่คิดอะไรอยู่​ ห่ะ!"

    ยุนฮยองพูดด้วยใบหน้าหงุดหงิดใส่จีวอน

    แต่จีวอนก็ได้แต่มองหน้ายุนฮยองพร้อมกับยิ้มฝืดๆ

    "เอ่อ..... เค้ากำลังคิดว่าเย็นนี้จะทำอะไรให้......"

    Rrrrr.......... Rrrrrrr

    แต่จีวอนก็ยังไม่ทันพูดกับยุนฮยองจบดีเสียงโทรศัพ

    ท์​ของเค้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง​ จีวอนมองปลายสาย​

    ก็นึกหงุดหงิด​ (ไอ้จุนเน่...........

    มึงจะไม่เลิกรังควานกูง่ายๆๆใช่มั๊ยยยยยยย)

    เมื่อจีวอนรู้ว่าใครที่เป็นคนโทรมาหา​

    เค้าก็นึกหงุดหงิดแต่ก็รีบขอยุนฮยองออกมาคุยโทร

    ศัพท์​ข้างหน้าบ้าน ทันที

    "ฮัลโหล........ มึงมีอะไรอีกว่ะไอ้เน่"

    จีวอนพูดกับปลายสายด้วยความหงุดหงิด

    "ฮยอง..... พรุ่งนี้อ่ะ มึงจะไม่ไปจิงๆเหรอ​ คิดดีๆๆนะโว้ยยยยยย"

    "เอออออออกูไม่ไป​ บอกว่าไม่ไป​ ก็ไม่ไปสิ​ มึง​ อย่ามาเซ้าซี้กูได้ไหมไอ้เน่"

    "โหหหหห ไหนมึงบอกไม่กลัวเมีย​ โฮ่.... มึงป๊อดว่ะฮยอง​ แค่นี้มึงก็ไม่กล้าขอเมียมึง​ ไอ้ฮยองกลัวเมียเอ้ย"

    เมื่อชวนแล้วไม่ไปจุนเน่จึงเอ่ยล้อเลียนจีวอนทันที

    เมื่อจีวอนได้ยินที่จุนเน่พูดดูถูกก็หงุดหงิดทันทีพร้อม

    กับพูดไปด้วยความโมโห

    "กูไม่ได้กลัวโว้ยยยยย​ โอเคพรุ่งนี้มึงเจอกูแน่ไอ้เน่​"

    "ฮ่าๆๆๆๆ โอเคมึงฮยอง​ พรุ่งนี้เจอกันที่ผับเฮียมิโนนะเคิ้ฟฟฟ บายยย"

    "เอออออ"

    จีวอนพูดตอบจุนเน่ด้วยเสียงที่ดังไปทั่วบ้าน

    "คุยกับใครหน่ะจีวอนเสียงดังเชียว"

    จีวอนสะดุ้งทันทีที่ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น​

    เค้าหันไปมอง​

    ก็เห็นคนรักของเค้ากำลังยืนมองเค้าอยู่ทางด้านหลัง​
    ห่างไปไม่ไกลนัก

    "เอ่ออออ........ ไอ้เน่หน่ะสิตัวเอง​ มันโทรมาป่วนเค้าหน่ะ​ น่ารำคาญมาก​ แล้วตัวเองเดินออกมาทำไมเนี่ย! เดินมากๆเดี๋ยวลูกกระทบกระเทือน​นะ​"

    จีวอนพูดพร้อมเดินไปช่วยพยุงตัวภรรยาคนสวยเข้าไ

    ปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น​ดังเดิม

    "ย๊าาาาาา จีวอนฉันท้องนะไม่ได้พิการ​ ฉันเดินเองได้นร้า.......... แล้วที่ฉันเดินออกไปหน่ะ​ ฉันจะเดินไปบอกว่า​ พรุ่งนี้ฉันจะขอไปนอนกับพ่อแม่ฉันที่บ้านหน่ะ​ ท่านโทรมาบอกว่าคิดถึง​
    ฉันก็ว่าจะไปนอนกับท่านสักหน่อย"

    "หูยยยยยยตัวเอง​ ไม่ไปไม่ได้เหรอ​ ถ้าตัวเองไม่อยู่เค้าก็คิดถึงแย่สิ"

    จีวอนพูดพร้อมย้ายหัวตัวเองไปนอนหนุนตักคนรักทั

    นทีพร้อมกับเอาหน้าหันเข้าหาท้องกลมๆๆของภรรย

    าคนสวยแล้วแอบลอบยิ้มเบาๆ

    (หึๆๆๆสบายหมูเลยตรู​ เมียไม่อยู่เหยินร่าเริง​

    พรุ่งนี้มึงได้เจอกูแน่ไอ้จุนเน่​

    มึงจะได้เลิกล้อกูสักทีว่ากูกลัวเมีย......ฮึ ฮึ​)

    Morni​ng

    "ตัวเอง..... จะไปแล้วเหรอ​ ทำไมรีบไปจัง" จีวอนพูดพร้อมเดินไปกอดคนรักของเขาจากทางด้านหลังที่กำลังวุ่นกับการบอกเด็กรับใช้ให้ขนสัมภาระ​ของฝากขึ้นรถ

    "ปล่อยนะจีวอน........ ทำอะไรเนี่ยอายคนอื่นเค้าบ้างสิ"

    ยุนฮยองพูดพร้อมตีมือของจีวอนที่สวมกอดเค้าอยู่จ

    ากทางด้านหลังอยู่

    "อายทำไม? คนเยอะแยะ​ ไม่ต้องอายหรอก​ตัวเองจะไม่อยู่ตั้งวันนึง​ เค้าก็ขอกอดมัดจำไว้ก่อนไง"

    จีวอนพูดพร้อมเอาหน้าไปถูๆๆกับหลังยุนฮยอง

    "จีวอน... พอเลยๆๆ นายไม่เห็นเหรอฉันกำลังยุ่งอยู่เนี่ย​ ถ้านายยังไม่เลิกทำยังงี้​ วันนี้ฉันก็คงไม่ได้ไปหาพ่อกับแม่ฉันพอดี​ หรือว่านายไม่อยากให้ฉันไป​ งั้น...... ฉันไม่ไปก็ได้นะ"

    จีวอน......เมื่อได้ยินสิ่งที่ยุนฮยองพูดเค้าก็รีบปฎิเสธทั

    นที พร้อมปล่อยยุนออกจากอ้อมกอด

    "ไม่ใช่นะ.... ไม่ใช่ เค้ายอมรับนะว่าถ้ายุนไม่อยู่เค้าคงเหงาแย่​ แต่ยุนก็คิดถึงท่านไม่ใช่เหรอ​ พ่อกับแม่ยุนหน่ะ​ ยังงั้นยุนก็รีบรีบไปเถอะ​ เค้าไม่กวนแล้ว"

    จีวอนกอดคนรักของเขาอีกครั้ง​

    พร้อมกับจูบที่หน้าผากก่อนจะเปิดประตูรถให้ยุนฮยอ

    งเข้าไปนั่ง​ แล้วโบกมือลา​

    ก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกจากบ้านไป

    "ฮู่วววววว​ เกือบไปแล้วไหมหล่ะ​ ไอ้จีวอนเอ๋ย....."

    จีวอนยืนถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับหยิบโทรศั

    พท์​เครื่องหรูออกมาโทรหาใครคนหนึ่ง​

    ตู๊ด......... ตู๊ด......

    (ยอบอเซโย)เสียงสัญญาณ​

    ที่ตัดไปพร้อมกับเสียงปลายสายที่เอ่ยขึ้น

    "ฮัลโล...... ไอ้เน่.... กูเอง"

    (ฮัลโล.... ว่าไง มึงฮยอง​ โทรมาไมแต่เช้า​ มึงเคยเกรงใจกูไหมฮยอง)

    "เช้าบ้านมึงสิ... นี่มันจะเที่ยงแล้ว​ ไอ้ฟายยยย"

    (เออๆๆๆนั่นแหล่ะ​ ตกลงฮยองมึงมีไร​ พูดเร็วๆๆ​ กูง่วง)

    "ป่าวววววกูแค่จะโทรมาบอกว่าเจอกันผับเฮียมิโนสี่ทุ่มนะเมิงงงง​ แค่นี้​ บายยยย"

    (โว๊ะ!!!!! ฮยอง​ มึงโทรมาเรื่องแค่นี้&฿#฿&...........)

    จีวอนไม่สนใจฟังเสียงก่นด่าของน้องชายคนสนิท​

    เค้ากดตัดสายทันที​ ที่พูดจบ​ พร้อมยืนยิ้มอยู่คนเดียว

    " ฮึ​ ฮึ​ ยุนจ๋าาาาาาคืนนี้​ จีวอนขอไปปล่อยผี​ คืนนึงนะ​ ว้ายยยยยย​ เมียไม่อยู่เหยินร่างเริง​ ฮ่าๆๆๆๆๆ​ ฮ่าาา"

    จีวอนพูดพร้อมหัวเราะเสียงดังแล้วเดินเข้าบ้านไปหา

    ชุดเตรียมตัวไปปาร์ตี้​กับเพื่อนๆๆคืนนี้

    At M!NO HUGEBOY​ PUB

    "เอ้าๆๆๆ........... ชนนนนนนนนน ชนๆ"

    เสียงดังอึกทึก​มาจากโต๊ะของแก๊งชายหนุ่ม​

    ผู้ซึ่งแอบหนีเมียมาเที่ยว​

    แต่หลอกเพื่อนๆว่าเมียๆอนุญาติแล้ววว

    "อ้าววว​ ไอ้บ๊อบ..... เมิงมาแล้วเหรอ​กว่าจะโผล่หัวมาได้นะ​ ทำไม.... เมียเมิงงงไม่ปล่อยให้มาเหรอ​ ฮ่าๆๆๆ"

    เสียงหัวเราะดังลั่นโต๊ะเมื่ออีซึงฮุนพี่ชายคนสนิทเอ่ย

    แซวจีวอน​ เมื่อเค้าเดินมาถึงโต๊ะ

    "ไม่ใช่โว้ยยยย​ เมียกูเค้าใจดีจะตาย​ แค่กูขอนิดเดียวก็ให้มาล่ะ​เหอะ​ แต่ที่ช้าก็เพราะกูนัดไอ้เน่ไว้สี่ทุ่มเว้ยยยย​ ฮยองงงง"

    จีวอนพูดพร้อมกับ​

    นั่งลงข้างซงมินโฮพี่ชายคนสนิทของเขาที่เป็นเจ้าขอ

    ง​สถาน​ที่ท่องราตรี​แห่ง​นี้​

    "ไง​ มึงฮยอง​ เมียไม่มาเหรอ"

    จีวอนเอ่ยถามมินโฮ​

    เพราะปกติพี่ชายคนนี้ไม่ว่าจะไปไหนก็ต้องมีเมียไปด้

    วยตลอด​ ไม่รู้ว่ารักเมียมาก​ หรือกลัวเมียก็ไม่รู้

    "มึงเห็นไหมหล่ะเหยิน........ ถ้าไม่เห็นก็แสดงว่าไม่มาโว้ยยยยย​ รีบแดกๆๆไปเหอะมึงหน่ะ"

    เมื่อมินโฮพูดดังนั้น​ จีวอนก็ไม่ได้สนใจอีก​

    เค้านั่งดื่มไปเรื่อยๆๆไม่ได้คิดอะไรตอนนี้เฮียๆๆของเ

    ขาบางคนก็ออกไปโชว์สเต็ปบ้าง​

    บางคนก็เมานอนเลื้อยอยู่บ้าง​

    จีวอนได้แต่นั่งมองเหล่าเฮียๆๆของเขาโชว์เสต็ปไปม

    า​ ขนาดจุนเน่ที่ว่านิ่งๆๆก็ยังไม่วาย​

    ออกไปโชว์สเต็ปกับพวกเฮียๆของเขาด้วย​

    สักพัักก็มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เข้ามาทักจีวอน​ ​

    ในสายตาจีวอนเธอช่างงงงง​ เอ่ออออ​

    เซ๊กซี่มากเลยยย​

    นมเป็นนมก้นเป็นก้นและไหนจะชุดเกาะอกตัวจิ๋วสีดำ

    ที่จะปิดอะไรต่อมิอะไรของเธอไม่มิดอีกหล่ะ​

    มันดูช่างยั่วยวนจีวอนเหลือเกิน

    "บ๊อบบี้​.......... บ๊อบบี้ใช่มั๊ยค่ะ"

    ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางดี​ใจ

    "เอ่อๆๆ..... ใช่ครับ ผมบ๊อบบี้​ แล้วคุณ"

    จีวอนพูดจบ​ ก็ยื่นมือไปเพื่อเป็นการทักทาย

    ผู้หญิงตรงหน้า

    "ฉัน.... ฮาราค่ะ คูฮารา"

    ฮาราจับมือจีวอนตอบพร้อมเอ่ยแนะนำตัวเอง

    "อ่า....... ฮารายินดีที่ได้รู้จักครับ"

    จีวอนปล่อยมือจากมือของฮารา​

    พร้อมยิ้มให้เธออย่างมีสเน่ห์​

    "ค่ะ..... ยินดีที่ได้รู้จัก​ค่ะ​ ไม่ทราบว่า​ ฉันจะขอนั่งตรงนี้กับคุณได้ไหมค่ะ"

    ฮาราพูดพร้อมยิ้มด้วยรอยยิ้มที่จีวอนดูแล้วช่างยั่วยว

    นเสียเหลือเกิ​น

    "ได้สิครับ......"

    จีวอนเอ่ยอนุญาติ​พร้อมขยับตัวเพื่อให้ฮารานั่ง

    "ขอบคุณค่ะ..... รู้ไหม ฉันดีใจมากเลยที่ได้เจอคุณ​ "

    ฮารานั่งเสร็จเธอก็เอ่ยบทสนทนากับจีวอนทันที

    " อ่าาาา....... ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"

    จีวอนยิ้มเขินๆๆแล้วก็เอ่ยบทสนทนา​กับฮาราต่อ

    "ใช่ค่ะ...... ฉันเป็นแฟนคลับ​คุณ​เลยนะ​ ฉันมาที่นี่ทุกวันเพื่อมาดูการแสดงของคุณเลยนะแต่ช่วงหลังๆๆมานี้ฉันไม่ค่อยเห็นคุณเท่าไหร่​ คุณทำไมถึงไม่ค่อยมาที่นี่เลยหล่ะค่ะ​ คุณไม่ว่างเหรอ? "

    ฮาราเอ่ยประโยคคำถามกับจีวอนและแน่นอนว่าเธอต้

    องการคำตอบ​ เพราะดูจากสีหน้าที่สงสัยของเธอ

    " อ่า..... ใช่ครับ ช่วงนี้ผมไม่ค่อบว่าง​ พอดีงานยุ่งหน่ะครับ"

    จีวอนตอบฮาราไปอย่างนั้นแต่ในใจของเขานั้นกลับส

    วนทางกับคำพูดเหลือเกิน​

    ที่เค้าไม่ว่างมาที่นี่ไม่ใช่งานยุ่งหรอก​ แต่....

    มันติดที่ยุนฮยอง​ ภรรยาคนสวยของเขาหน่ะสิ​

    เห้อออออ

    "อ่าาาา.... งั้นเหรอค่ะ​ เอ่อ..... แล้วเพื่อนๆๆของคุณไปไหนแล้วหล่ะถึงปล่อยให้คุณ​นั่งดื่มอยู่คนเดียว"

    ฮาราเอ่ยถามพร้อมยื่นหน้าเข้า​ไปหาจีวอน​

    แล้วเอามือของเธอเข้าไปลูบแผลงอกของจีวอนเบาๆ

    ๆพอให้เกิดอารมณ์​

    จีวอนไม่ได้เขยิบหนีแต่อย่างใดหนำซ้ำยังเอาแขนไป

    โอบกอดเอวของเธออีก

    "เฮียๆๆเค้า​คงกลับบ้านไปกัน​หมดแล้วหน่ะครับ​ แต่ผมนี่สิยังไม่รู้จะไปไหนเลย​ รถก็ไม่ได้เอามา"

    จีวอนเอ่ยกับฮาราพร้อมยื่นหน้าเข้าไปให้ใกล้เธอมา

    กกว่าเดิม​ ระยะห่างตอนนี้มันช่างน้อยนิด

    "งั้น....... ไปต่อกับ......... (จึ๊กๆๆๆๆๆๆ จึ้กๆๆ......)

    ฮารายังไม่ทันพูดจบก็มีแรงสะกิดที่ไหนไม่รู้มาสะกิด

    ที่หลังของเธอ​ เธอจึงหันไปด้วยความหงุดหงิด​

    หวังจะด่าคนที่มาขัดจังหวะเธอกับจีวอน

    เพี๊ยะ!!!! เพี๊ยะๆๆๆ

    แต่เธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกไป​

    เธอก็โดนฝ่ามือหนักๆตบเข้ามากระทบที่หน้าเธอซะก่

    อน​ จีวอนตกใจ​

    ที่อยู่ดีๆๆฮาราก็โดนใครที่ไหนไม่รู้ดึงเธอเข้าไปตบ​

    แถมตบไม่ยั้งอีกด้วย

    จีวอนหวังจะเงยหน้าไปด่าคนที่ตบฮาราสักครั้ง​

    เพราะตอนนี้ดูสภาพฮาราแล้วเค้าคิดว่าไม่ตายก็คงเลี้

    ยงไม่โต​ แต่ก็นั้นแหล่ะ​ เค้าคงได้แต่คิด​

    เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าของเค้า​ ..........

    "ยุน....... "

    จีวอนเอ่ยด้วยเสียงอันเบา​

    เหมือนมันจะหายเข้าไปในลำคอ

    " ใช่ฉันเอง..... เป็นไงบ้างหล่ะ​จีวอน สนุกไหม"

    ยุนเอ่ยด้วยความโมโหพร้อมดวงตาที่มีน้ำใสๆคลออ

    ยู่

    "เอ่อ........ ยุนเค้าขอโทษ"

    จีวอนเอ่ยพูดด้วยความยากลำบาก​

    พร้อมเดินเข้าไปหวังจะกอดคนรักของเขา

    "พอเถอะ....... จีวอน ฉันเข้าใจ​ นายคงเบื่อฉันแล้วสินะเพราะฉันหน่ะทั้งขี้บ่นทั้งขี้งอแง​ นายคงเบื่อ"

    ยุนฮยองเอ่ยพูดไปพร้อมกับน้ำใสๆที่ไหลออกจากดว

    งตาคู่สวย

    "ไม่นะยุน..... เค้าไม่เคย..... "

    จีวอนยังไม่ทันพูดจบ​ ยุนก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน

    " พอเุถอะจีวอน...... ฉันบอกแล้วไง​ ว่าฉันเข้าใจ"

    ยุนฮยองเอ่ยจบก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันทีพร้อมน้

    ำตาที่ไหลไม่หยุดจากดวงตาของเขา

    "ไม่นะ......ยุนอย่าพึ่งไป ฟังเค้าก่อน​ ยุนๆๆ​ ยุ๊นนนนนนนนน"

    จีวอนเค้่าพึ่งได้​สติก็รีบวิ่งตามยุนออกไปทันที​

    แต่เค้าก็วิ่งตามออกไปไม่ทัน​

    เค้านึกโมโหว่าทำไมคนที่ผับถึงต้องมาเยอะวันนี้ด้วย​
    ไม่งั้นเค้าก็คงวิ่งตามยุนออกมาทันแล้ว​

    ตอนนี้จีวอนบอกเลยว่าความรู้สึกของเค้าก็ไม่ต่างอะ

    ไรกับยุนฮยอง​ ความรู้สึกเสียใจ​ ใช่​ เสียใจ​

    เสียใจที่เค้าทำให้ยุนต้องผิดหวัง​

    สายตายที่ยุนมองเค้าเมื่อกี้มันมีแต่ความผิดหวัง​

    เค้าควรจะทำยังไง​ เค้าควรไปขอโทษยุนใช่ไหม​

    ใช่เค้าควรไปขอโทษยุน​ เมื่อจีวอนคิดได้ดังนั้น​

    เค้าก็ไม่รีรอรีบเดินไปที่รถสปอร์ต​คันหรูของเค้าทันที​

    เค้าขับมันออกไปด้วยความเร็ว​ที่ไม่ว่า​ใครก็ไม่คิดว่า​

    มันจะเร็วได้ถึงขนาดนี้​

    จีวอนขับรถปาดซ้ายทีขวาทีด้วยความเร็ว​

    ที่มันสามารถ​ทำให้จีวอนประสบอุบัติเหตุ​ได้เลย​

    แต่นั่นแหล่ะก็เค้า​รีบ​ เค้าจึงไม่ได้คิดถึงมัน

    "เฮ้ยยยย!!!!....... (เอี๊ยด​ดดด..... โคร้มมมมม)

    จีวอนเอ่ยเสียงออกมาแค่นั้นพร้อมกับรถของเค้าที่หั

    กชนต้นไม้แล้วพลิกคว่ำไปอีกสองตลบ

    "ยุน..... ฉันขอโทษ"

    จีวอนเอ่ยขอโทษ​คนรักก่อนที่จะหมดสติไป​

    ฮือ..... ฮึ​กอึก....... ฮือ

    ตั้งแต่ยุนฮยองกลับมาถึงบ้านเค้าก็เอาแต่นั่งร้องไห้เ

    งียบๆคนเดียวในห้อง​

    ยุนฮยองร้องไห้จนไม่มีน้ำตาแล้ว​

    จะมีก็แต่เสียงสะอื้นของเค้าเท่านั้นที่มันยังไม่หยุดสั

    กที​

    ยุนฮยองได้แต่นั่งสะอื้นมองเหม่อลอยออกไปทางห

    น้าต่างอย่างไม่มีจุดหมาย

    ปังๆๆๆๆ​ ปังๆๆ

    "ยุนลูก​ ยุนหนูได้ยินแม่มั๊ย​ เปิดประตูให้แม่ที"

    เสียงเคาะประตูดังขึ้น​

    พร้อมกับเสียงของผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกยุนฮยอง

    "ฮึก​อึก.......... ฮือ..... "

    ยุนฮยองไม่ได้สนใจเสียงของผู้เป็นแม่เท่าไหร่​

    เค้ายังเอาแต่นั่งเหม่อลอยพร้อมเสียงสะอื้นเบาๆๆ

    ปังๆๆๆๆ ปังๆๆๆ

    " ยุนๆๆเปิดประตูให้แม่เถอะลูก​ เปิดเถอะลูก​ เปิดประตูให้แม่ที"

    ผู้เป็นแม่เคาะประตูอีกครั้ง​ พร้อมเอ่ยเรียกคนเป็นลูก​

    แต่สิ่งที่ได้กลับมามันมีแต่ความเงียบพร้อมเสียงสะอื้

    นของคนเป็นลูกของเขาเบาๆลอยมา​

    "โอเค​ ยุนจะไม่เปิดประตูให้แม่จิงๆใช่ไหม​ งั้นแม่ก็พูดเลยแล้วกัน​ แม่จะบอกว่า.... จีวอนประสบอุบัติเหตุ​ตอนนี้.......... "

    แต่แล้วเสียงผู้เป็นแม่ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค​

    ประตูที่เคยล็อกก่อนหน้านี้ตอนนี้มันได้ถูกกระชากเปิ

    ดออกอย่างแรงด้วยฝีมือจากคนที่อยู่ด้านใน

    " ม... แม่. ... ว่าอะไรนะ​ แต่มันคงไม่ใช่หรอก​ ยุนคงหูฝาดแน่ๆๆที่ได้ยินแม่บอกว่า​ จีวอนเค้าประสบอุบัติเหตุ​"

    ยุนฮยองเอ่ยพร้อมยิ้มให้ผู้เป็นแม่ด้วยใบหน้าที่เปรอ

    ะเปื้อน​ด้วยคราบ​น้ำตา​

    "ยุนฟังไม่ผิดหรอกลูก​ ใช่แล้วจีวอนเค้าประสบอุบัติเหตุ​ แต่ยุนไม่ต้องเป็นห่วง​นะลูก​ จีวอนเค้าถึงมือหมอเรียบร้อยแล้ววว​ ลูกสบายใจได้"

    รอยยิ้มที่มีบนใบหน้าของยุนฮยองหายไปทันที​

    เมื่อผู้เป็นแม่ของเค้าพูดจบ

    "ไม่จิงใช่มั๊ย​ ครับ​แม่​ แม่โกหกยุนแน่ๆเพราะคุณแม่รู้ว่ายุนพึ่งทะเลาะกับจีวอน​ คุณแม่เลยโกหกยุนใช่มั้ย​"

    ตอนนี้ยุนฮยองกำลังหวัง​

    หวังให้ผู้เป็นแม่ของเค้าโกหก​

    แต่ความจริงก็คือความจริง

    "แม่ไม่ได้โกหกนะยุน​ นี่มันคือเรื่องจริง"

    เมื่อคนเป็นแม่พูดจบยุนฮยองก็ไม่รู้จะทำยังไง​

    ตอนนี้เค้าได้แต่ยืนอึ้ง​ เค้าควรทำยังไง​ ​

    เค้ารักจีวอนมาก​ ตอนนี้เค้าควรไปหาจีวอนใช่ไหม​

    ใช่! ตอนนี้เค้าควรไปหาจีวอน​

    เค้ายอมรับว่าเค้าโกรธจีวอนแต่ตอนนี้เค้าหายโกรธจี

    วอนแล้ว​ เค้าควรไปหาจีวอนได้แล้ว

    "คุณแม่..... คุณแม่รีบพายุนไปหาจีวอนเดี๋ยวนี้เลยนะครับ​ เร็วๆเลยครับ​ ยุนเป็นห่วงจีวอน"

    ยุนฮยองรีบเอ่ยบอกผู้เป็นแม่​

    เพื่อให้พาเค้าไปโรงพยาบาลทันที

    "ได้สิลูก........ "
    ผู้เป็นแม่เอ่ยตกลง​ พร้อมพายุนฮยองไปโรงพยาบาล​ทันที (จีวอน.... นายอย่าเป็นอะไรนะ​ นายจะทิ้งฉันกับลูกไม่ได้นะ​ ฉันรักนาย)

    ยุนฮยองได้แต่ภาวนาในใจขอให้จีวอนไม่เป็นอะไร​

    เค้าได้แต่หวังจิงๆๆ

    At Hospital

    ร่างกลมๆๆที่เกิดจากการท้องได้7เดือนของยุนฮยอง

    รีบเดินด้วยความไวเพื่อจะไปหน้าห้องฉุกเฉินที่มีร่าง

    ของจีวอนนอนอยู่ข้างในนั้นให้เร็วที่สุด

    "ยุน..... เดินช้าๆๆสิลูกไม่ต้องรีบก็ได้"

    ยุนฮยองไม่ได้ฟังสิ่งที่ผู้เป็นแม่เอ่ยดุเค้า​

    เค้ารีบเดินโดยไม่ฟังเสียงใคร​

    จนมาถึงหน้าห้องฉุกเฉิน​

    เค้าเห็นพ่อแม่ของจีวอนนั่งร้องไห้อยู่เค้าเริ่มใจไม่ดี​

    แต่เค้ายังไม่ทันที่จะเอ่ยถามอะไรพ่อแม่ของจีวอน​

    คุณหมอก็เดินออกมากจากห้องฉุกเฉินพอดี​

    ยุนฮยองจึงรีบเดินเข้าไปหาคุณหมอ​

    เพื่อจะถามถึงอาการของจีวอนทันที​

    "คุณหมอครับ​ คนไข้เป็นอย่างไรบ้าง​ คุณหมอรีบๆๆตอบผมสิ"

    "เอ่อๆๆๆใจเย็นๆๆนะคับ​ ญาติคนไข้​"

    "คุณหมอก็ตอบผมสิ​ ว่าสามีผมเป็นยังไงบ้าง​"

    ยุนฮยองเริ่มโมโห​

    ที่หมอไม่บอกเค้าสักทีว่าจีวอนเป็นยังไง​บ้าง​

    เค้าอยากรู้จะบ้าตายอยู่แล้วนะ​

    "คือ......คุณตั้งใจฟังสิ่งที่หมอจะพูดนะครับ​ คือ..... หมอพยายามช่วยเค้าเต็มที่แล้วครับแต่เค้าก็ยัง....... "

    " ไม่จริงใช่มั้ยครับ​ ไม่จริงใช่มั๊ยครับหมอ.... "

    ยุนฮยองไม่ฟังสิ่งที่หมอจะพูดต่อ​

    เค้ารีบวิ่งเข้าไปในห้องฉุกเฉิน​ เพื่อไปหาจีวอนทันที

    ภาพที่เค้าได้เห็นจีวอนในตอนนี้มีผ้าห่มคุมปิดบังไปจนสุดใบหน้า​

    " จีวอน....... ฮือ​ๆๆๆๆๆ​ ฮือๆๆๆๆๆ จีวอน​ ทำไมนายต้องทิ้งฉันกับลูกไปด้วย​ ทำไม​นายรู้ไหมฉันหายโกรธนายแล้วนะ​
    ถ้ารู้อย่างนี้แล้วนายก็ตื่นมาสิ​ ตื่นมา​ ตื่นมาหาฉันกับลู​กสิ​ จีวอนนนนน​ ฉันรักนายนะ"

    ยุนฮยองกอดร่างของจีวอนร้องไห้อย่างน่าสงสาร.....

    แต่............

    "ฉัน.... ก็รักนายนะยุน....... "

    "ฉันก็รักนาย.... ฮือๆๆจีวอน.......... เอ๊ะ!! จีวอน"

    (แคว๊กกกกกก) ​

    เสียงม่านเปิดออกพร้อมเตียงข้างๆๆที่โผล่หน้ามา​

    " จีวอนนาย........... แล้วนี่ใครหล่ะ....... "

    ยุนฮยองตกใจที่เห็นจีวอนนั่งยิ้มให้เค้าอยู่อีกเตียง​

    ร่างกายจีวอนมีแผลนิดหน่อยที่ใบหน้าและแขนที่หัก

    หนึ่งข้างยุนฮยองดูแล้วก็ไม่เป็นอะไรมาก

    แต่......แล้วร่างที่เค้ากอดร้องไห้เมื่อกี้นี้หล่ะ

    " ไม่รู้สิ.........."

    จีวอนตอบยุนฮยองด้วยท่าทางผ่อนคลาย​

    พร้อมทำหน้ากวน

    "ย๊า!!! จีวอน​ นี่นายหลอกฉันเหรอ"

    ยุนฮยองปรี่เข้าไปตีแขนจีวอนทันที​

    เพราะเค้าคิดว่าจีวอนตั้งใจแกล้งให้เค้าอายแน่ๆ

    ยุนฮยองยอมรับว่า ตอนนี้เค้าอายมาก​

    เมื่อกี๊เค้าทำอะไรลงไปเนี่ย​

    "โอ๊ยยยยยย​ ยุนตีเค้าทำไมเนี่ย​ เค้าเจ็บนะ"

    จีวอนเอ่ยร้องเสียงดังเมื่อยุนฮยองเอามือตีไปโดนแ

    ขนที่หักของเค้าเต็มๆๆ

    "นี่แหน่ะๆๆ​ นายต้องโดน​ นายกล้าหลอกฉันเหรอจีวอน​ แค้นเก่ายังไม่ชำระ​ นายหาแค้นใหม่ใส่ตัวใช่ไหม​ นี่ๆๆๆ"

    ยุนฮยองตีจีวอนแบบไม่ยั้งด้วยความอาย​

    แต่มีหรือคนเจ้าเล่อย่างจีวอนจะยอม​

    จีวอนเอาแขนที่ไม่เจ็บของเขาเกี่ยวเอวที่ตอนนี้มันไม่

    มีเอวของยุนฮยองเข้ามากอด

    "โอ๊ยๆๆ​ พอแล้ว​ พอแล้วคับ​ ยอมแล้ว"

    จีวอนเอ่ยอ้อนยุนฮยองพร้อมนำตัวของยุนฮยองขึ้นมานั่งบนเตียงผู้ป่วยกับเค้าเพื่อที่ยุนฮยองจะได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาได้สะดวกขึ้น​

    "ดี......สมน้ำหน้า......นายมันสมควรโดนซะบ้าง ใช่ไหมครับตัวน้อยของหม่าม๊า "

    ยุนฮยองเอ่ยสมน้ำหน้าจีวอน​

    พร้อมกับลูบท้องกลมๆของตัวเองเพื่อหาแนวร่วมใน

    การทำโทษจีวอน

    " โอเคๆคับ​ ยอมแล้ว​ ปาป๊ายอมแล้ว​ ปาป๊าขอโทษ​ ปาป๊าสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่ทำให้หม่าม๊าของตัวน้อยร้องไห้อีก"

    จีวอนก้มไปเอ่ยคำสัญญากับท้องกลมๆๆของยุนฮยอ

    งด้วยรอยยิ้มเบาๆ​ พร้อมกับลูบท้องกลมๆนั้นไปมา​

    แค่เค้าคิดว่าอีกแค่เดือนเดียวก็จะได้เจอหน้าลูกแล้ว​

    น้ำตาของเค้าก็พรอยจะไหลทุกที​

    เค้านี่เป็นปาป๊าที่แย่จิงๆๆ​

    "ฮึกฮึก......... นายสัญญาแล้วนะจีวอน​ นายต้องทำให้ได้ด้วย"

    ยุนฮยองเอ่ยพูดกับจีวอนด้วยน้ำตาที่มันเกิดจากควา

    มตื้นตัน​

    "ครับ......ไม่เอาไม่ร้องนะคนเก่ง ยุนกำลังจะทำให้เค้าผิดสัญญานะ"

    จีวอนเอ่ยปลอบยุนฮยอง​

    พร้อมกับเช็ดน้ำตาให้ยุนฮยองอย่างแผ่วเบา

    "ฮึกฮึก....... งืืออออเลิกร้องก็ได้​ จีวอน..... "

    ยุนฮยองทำท่าทางที่น่ารักพร้อมเอ่ยเรียกจีวอนด้วยเ

    สียงแผ่วเบา

    " ครับ..........มีอะไรครับคนดี"

    จีวอนเอ่ยขาน​ พร้อมลูบหัวยุนฮยองเบาๆ

    "ยุนรักจีวอนนะ"

    ยุนฮยองเอ่ยด้วยเสียงอันเบาหวิว​

    เหมือนลืมเอากล่องเสียงติดมาจากบ้าน

    "ห่ะ! เมื่อกี๊ยุนว่าไงนะครับ"

    จีวอนเค้าได้ยินคำบอกรักจากยุนฮยองแล้วแหล่ะ​

    แต่เค้าอยากจะแกล้งยุนฮยอง​

    เค้าเลยทำเป็นไม่ได้ยิน

    "ยุนรักจีวอนนะ"

    ยุนฮยองพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นพอได้ยินกันสองคน

    "ห่ะ! ยุนว่ายังไง​ เค้าไม่ได้ยินเลย"

    จีวอนยังจะแกล้งยุนฮยองต่อ

    "ย๊า! จีวอนนายถูกรถชนแล้วมันทำให้นายหูหนวกหรือไงถึงไม่ได้ยินที่ฉันพูดหน่ะ​ ฉันบอกว่าฉันรักนายไง"

    ยุนฮยองเริ่มทำท่าทางหงุดหงิดพร้อมพูดด้วยเสียงที่

    ดังสนั่นไปทั้งห้องฉุกเฉิน

    "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆ"

    จีวอนหลุดขำทันทีเมื่อยุนฮยองพูดจบ​

    คนรักเค้านี่มันน่ารักจิงๆเลย

    "ย่า! จีวอนนายแกล้งฉันอีกแล้วนะ​ นี่แหน่ะๆๆ"

    ยุนฮยองเอ่ยคาดโทษจีวอนพร้อมตีแขนข้างที่ไม่เจ็บ

    ของจีวอนรัวๆๆ

    "ฮ่าๆๆๆพอแล้วๆ ขอโทษคร้าบบบบ"​

    จีวอนเอ่ยยอมแพ้พร้อมกอดยุนฮยองให้แน่นขึ้น

    "จีวอนก็รักยุนนะครับ"

    จีวอนเอ่ยบอกรักยุนฮยองพร้อมกับจับหน้ายุนฮยองใ

    ห้หันเข้าหาตัวเองแล้วกดจูบห

    น้าผากยุนฮยองอย่างแผ่วเบา

    "โอ๊ะ! จีวอนลูกดิ้นใหญ่เลย​ โอ๊ะๆๆสงสัยลูกจะน้อยใจที่จีวอนไม่บอกรักเค้าบ้าง​ ฮ่าๆๆ"

    "หือออออ​ ฮ่าๆๆๆ​ โอ๋ๆตัวน้อยของป๊า​ ป๊าก็รักหนูเหมือนกันนะครับ"

    จีวอนพูดจบพร้อมกดจูบไปที่ท้องของยุนฮยองอย่างแผ่วเบา

    "โอเค​ ลูกเลิกดิ้นแล้ว​ สงสัยจะอยากให้ป๊าบอกรักจิงๆ​ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"

    เสียงหัวเราะและรอยยิ้มอบอวลไปทั้งห้องฉุกเฉิน​

    บางทีความรักมันก็ต้องรู้จักการให้อภัย​นะครับ​

    แล้วรักเราถึงจะมีความสุข​ ขอบคุณนะครับยุน


    ที่ให้อภัยจีวอนเสมอ​ Heavy black heart


    ~~~~~~~End~~~~~~~~~
     
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      คำนิยม Top

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      คำนิยมล่าสุด

      ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

      ความคิดเห็น

      ×