Whisper Softly ให้รักโยงใจไว้ด้วยกัน -ทำมือ REUP

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 181 ครั้ง
    12 พ.ย. 61

บทนำ

 

 

 

 

ร่างบอบบางนอนเอกเขนกบนโซฟาบุผ้านุ่มตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นพลางหยอกกับสุนัขตัวเล็ก ขณะคุยโทรศัพท์กับบิดา

“วันนี้...แพมไปขับรถกับพี่เพ้นต์ พี่เพ้นต์บอกแพมขับดีขึ้นเยอะ แต่น่าเสียดายขับได้ไม่นานเท่าไร เพราะพี่เพ้นต์ติดงานเห็นว่ามีแขกจากฝรั่งเศสมาดูห้างฯ จะมาเปิดร้านหนังสือค่ะ เป็นหนังสือพรีเมียมแบบหายากทั้งนั้นเลยนะคะ แพมนี่รอซื้อแทบไม่ไหวแล้ว” พัฒน์ธิดาบอกบิดาอย่างอารมณ์ดี ในไม่ช้าเธอก็จะได้หนังสือนิยายและการ์ตูนหวาน ๆ ที่หายากมาครอบครองสำเร็จ

ถึงตอนนี้เธอจะสอบขับจนได้ใบขับขี่แล้วแต่บิดาและพี่ชายยังไม่วางใจให้ขับบนท้องถนนเพียงลำพัง จึงต้องคอยฝึกขับโดยมีพี่ชายช่วยดูก่อน

“ค่อย ๆ หัด อย่าหักโหม” ปลายสายตอบเสียงเบา เหมือนว่าการไปคุยงานที่ต่างประเทศครั้งนี้จะทำให้บิดาไม่สบายเข้า

“เสียงป๊าดูไม่ค่อยโอเคเลย ที่โน่นหนาวเหรอคะ”

“...ไม่หรอก ป๊าสบายดี...แพมอยู่โน่นเป็นเด็กดีเชื่อฟังพี่เพ้นต์ พี่พลอย แล้วก็อย่าลืมตั้งใจเรียนนะ”

คนเป็นลูกสาวได้ฟังก็แอบย่นจมูกใส่

“ค่า ทำไมป๊าชอบวกเข้าเรื่องเรียนทู้กกกทีเลย แพมรู้แล้ว...ป๊าเองก็เหมือนกัน รักษาสุขภาพด้วยนะคะ รีบ ๆ กลับมาหานะแพมคิดถึงค่ะ”

“อืม...ป๊าก็คิดถึง”

พอบอกลากันไป พัฒน์ธิดาก็วางสายแล้วหันมาเปิดดูโทรทัศน์อย่าง

รายการเรียลิตี้เกาหลีที่ชื่นชอบต่อ โดยไม่ลืมกอดตุ๊กตาที่เธอเรียกว่าน้องไว้ด้วย

ขณะดูไปด้วยสาวน้อยก็เผลอนึกถึงน้ำเสียงของบิดาที่ชวนสงสัยว่าทำไมป๊าไปประชุมคราวนี้ถึงได้นานกว่าทุกครั้ง ซ้ำยังดูเหมือนว่าจะไม่สบายจนเธอชักเป็นห่วงเสียแล้ว

 

รูปลูกทั้งสองคนพร้อมหลาน ๆ และลูกสะใภ้ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งเขาจ้องอยู่นานหลังจากวางสายลูกสาวไป

ตอนนี้เขาอยู่ในช่วงวิกฤต ครึ่ง ๆ กลาง ๆ ของการมีชีวิต แม้ว่าจะมีเปอร์เซ็นต์หายจากโรคร้ายแต่เขาก็ยังไม่มั่นใจว่าจะสามารถอยู่กับลูกหลานได้นานเท่าไร

ตัวลูกชาย เขาไม่ค่อยเป็นห่วง เนื่องจากโตและมีครอบครัว มีหน้าที่การงานแล้ว แต่ลูกสาวนั้นน่าเป็นห่วง เธอเป็นลูกคนเล็ก นิสัยเหมือนเด็ก บวกกับถูกเขาเลี้ยงมาตามอำเภอใจเพราะขาดแม่ตั้งแต่เกิด

“พักก่อนนะคะ คุณหมอบอกให้พักผ่อนมาก ๆ” ผู้หญิงที่เฝ้าดูแลไม่ห่างจนตอนนี้นับว่าเป็นอีกคนในชีวิตที่สำคัญบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

แม้ว่าตอนนี้เขาจะนอนบนเตียงที่เต็มไปด้วยสายระโยงระยางในสภาพที่ไม่น่ามอง ไม่ได้สง่างาม แต่เธอก็ยังอยู่เคียงข้างเขา

เจ้าสัวตรัยยื่นโทรศัพท์ให้เธอเก็บ ก่อนเจ้าตัวจะเบ้มากเพราะอาการเจ็บแผลผ่าตัดที่เกิดจากการขยับ

“คุณบุษ...ถ้าผมไม่อยู่...”

“ไม่ค่ะ คุณจะต้องอยู่ต่อไป คุณจะต้องหายกลับมาแข็งแรงนึกถึงลูกกับหลานไว้นะคะ โดยเฉพาะหนูแพม...”

เจ้าสัวตรัยจับมือคู่ทุกข์คู่ยากที่ให้กำลังใจเขามั่น

“อืม ผมจะอดทน อยากน้อยก็จนกว่าจะจัดการเรื่องที่เหลือ”

พอมแพมของป๊าจะต้องอยู่ต่อไปให้ได้ พอมแพมของป๊าจะต้องมีคนดูแล...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 181 ครั้ง

1,086 ความคิดเห็น