นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

Reborn : She chose not to see him เธอเลือกที่จะไม่เห็นเขา

ตอนต่อจาก 'เธอไม่อาจมองเห็นเขา' "I'm going to ask you something. Tell me the truth." "It was all the while you, right?" "ฉันจะถามคุณข้อหนึ่ง ขอให้ตอบฉันตามตรง" "เป็นคุณตลอดเลยใช่รึเปล่า?"

ยอดวิวรวม

988

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


988

ความคิดเห็น


9

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  27 ม.ค. 55 / 21:06 น.
นิยาย Reborn : She chose not to see him ͡

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

พบกันอีกครั้งกับตอนที่สองของซี่รี่ส์ 'เธอและเขา'

นี่เป็นตอนต่อของของ 'She couldn't see him'

ถ้ายังไม่ได้อ่านตอนแรก ก็ไปอ่านซะนะครับ จะทำให้เข้าใจเรื่องราวได้ดีขึ้น

http://my.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=785731

อนึ่ง นี่เป็นงานแปลเท่านั้น ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องในเนื้อเรื่องใดๆ เว้นแต่ส่วนแปล

หากอ่านภาษาอังกฤษรู้เรื่อง กรุณาอ่านงานต้นฉบับด้วย จะได้อารมณ์ลึกกว่างานของผมคนนี้เยอะ

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะครับ

She chose not to see him
 
"Save him.."
He gripped on to the blood-stained sleeve.
"... Save him."
-x-
"Look here , smile!"
Chrome's hand held onto Mukuro's tightly, and she smiled that sweetly.
Mukuro looked at her, "Are you tired?"
She shook her head, "It's alright, I'm happy."
She's happy.
Looking around, she sighed.
"Mukuro-sama, Hibari isn't present."
He shrugged,
"Does it matters?"
Chrome shook her head and smiled,
Somehow she felt she had knew Hibari for a long time.
-x-
He was wheeled into the room, and the blonde saw the red light lit up.
The surgery started.
"Boss, he'll be alright."
Dino clenched his fists, and he remembered how Hibari's breathings became fainter and fainter.
Chrome.
"I'm going to the wedding."
"Boss?"
"Once the surgery ends, give me a call."
Standing up, he turned and ran.
Hibari...
It had been to hard for him.
-x-
Hibari couldn't see anything.
Total darkness.
He heard voices, and he saw those pictures of the past when he went to Chrome.
"Mukuro-sama?"
Not him.
"It tastes nice,"
Never him.
"Mukuro-sama, good morning! I heard from the nurses that I could get down and try to walk,"
He saw how those pictures started to turn dark.
"Thank you, Mukuro-sama, I'll be careful..."
Perhaps it's the end already.
Hibari Kyoya,
"Mukuro-sama, I can walk already! Let's try to walk to the door, alright?"
Perhaps it was the end,
"If it's Mukuro-sama's wish,"
Of Hibari, and Chrome?
Chrome.
She would be happy.
Mukuro...
He wouldn't take good care of her.
He wouldn't.
Hibari,
Wake up.
Don't give up.
Don't.
Continue living.
-x-
Dino answered his phone while Chrome cupped Mukuro's cheeks and talked to him.
Staring at the newly-wed couple, he couldn't help but glare at them a little.
"What's the matter Romario? Is the surgery-"
"It's a miracle, Boss."
Smile.
Dino bit lip to prevent him from laughing, and he turned to look at the couple.
"You're a lucky one,"
Dino left the church, and ran to the car.
If anything were to happen to Hibari,
He didn't know what will he do.
He would not expose the truth, at least for now.
Because that was what Hibari wanted.
-x-
"You're noisy."
Hibari stared at the person in front of him.
"But you're alive! That's one big miracle."
Hibari couldn't help but narrowed his eyes.
"So you were expecting me to die?"
Dino laughed,
"Somehow."
Hibari stared at his hands,
"Chrome... She-"
"They are married, and Mukuro was there being so CARING and LOVING to Chrome." Dino emphasized on the impossible.
Hibari sighed and tried to get off the bed.
"Ky-Kyoya!"
"I-"
"It's useless to see Chrome."
Hibari closed his eyes.
That's right.
"Did you tell her the truth?"
"Nearly."
"I'll bite you to death if you say it out."
-x-
It was days after the wedding.
Hibari was still in the hospital, wondering how was Chrome every single second.
Dino left the ward a moment ago, he was out to buy some burgers.
People had spread some rumor about them, but it was clear that they were close as brothers.
He looked at the window, back facing the door.
The sunlight shone onto him lightly, and he heard the door opening.
"You forgot to take some-"
"Hibari-san."
Chrome.
Hibari turned immediately, and Chrome was really there.
He looked behind.
No Mukuro,
Just her.
"... It's you."
Chrome smiled, "I heard from the others that you are injured. Not many people know about it..."
Hibari sighed, "It was Dino, right?"
Only Dino knew he was hospitalized.
Chrome walked to him and sat in front of him.
"Hibari-san, be careful next time. Here, this is a gift."
Chrome handed him a gift, and he took it while looked at him, it was clear that he didn't get it.
"Thanks for at least trying to go to the wedding, the car accident must be bad, right?"
Hibari thought it was just so totally ridiculous.
Car accident couldn't have affected him that badly.
"... It's nothing,"
He saw the ring on Chrome's finger.
"You guys are not going for honeymoon?"
She was taken aback with that question, she thought there will be an awkward silence between them.
"Mukuro-sama said he was busy..."
Hibari closed his eyes.
Mukuro was still not cherishing her.
"Hibari-san, are you lonely?"
Very.
He needed you.
But can you see that?
You can't.
Asking this kind of questions, it was just like spilling salt all over a raw wound.
Before he could answer,
"Mukuro-sama will be overseas for weeks, I'll be boring and all that... So, can I visit you? Is it alright?"
Hibari couldn't answer.
Accept?
She would be coming here, talking to him all about Mukuro.
Reject.
But-
She would be upset.
Upset?
No way.
"It's alright."
Chrome grinned, "Thank you! I'll bring some fresh flowers in next time!"
"Kyoya, I bought-"
Dino stood at the doorway.
"Did I come at the wrong time?"
Hibari sent him a death glare while Dino laughed at Chrome's confusion.
At least,
He could see Hibari's mood being lifted.
Those past few days,
He had been looking out through the window,
It seemed as if he were hoping to get out.
But it was clear,
Only Chrome could bring him out of the maze that he had made for himself.
-x-
Dino unwrapped the burger, and Hibari was wondering why didn't Dino let him do it himself.
"Chrome, here. Feed Kyoya!"
Stunned.
Dino expected to get that glare from Hibari, but he ignored it.
"Hibari's arms are injured, he couldn't eat. So will you do the job for me? You see, we're both guys. So it'll be quite awk-"
"Alright," Chrome smiled and took the burger.
Dino laughed at the little bewilderment expression on Hibari's face.
Taking a paper out, he showed Hibari without letting Chrome to see it.
"It's payback time!"
Hibari had the urge to crush that paper.
"Here, Hibari, take a bite!" Chrome moved the burger near to him.
Sighing softly, he took a bite.
-x-
Dino packed Hibari's stuff into the bag, and looked at him.
"Chrome couldn't come today, Mukuro's coming back, you see."
Hibari nodded his head and got off the bed slowly.
He remembered how Chrome slowly helped him to walk.
-x-
"W-Wha! Hibari! You could walk already! Don't you need my help?"
Hibari sighed as he shook his head.
He noticed the frown on Chrome,
"If that's so... Walk to the door for me to see?"
She's upset.
She's frowning.
Taking step by step, Hibari purposely tripped slightly and fell onto the wall beside him.
"Hi-Hibari! Be careful!"
He sighed,
Chrome grabbed his arm, and led him to his bed.
Hibari looked at her, didn't she wanted him to walk to the door?
"Rest more, you can't walk so far yet."
Hibari couldn't answer her.
That was exactly what he wrote for Chrome when she was hospitalized.
-x-
Sitting onto the car, suddenly someone patted the window.
Dino and Hibari both looked at the window.
Chrome stood there.
Hibari rolled down the window,
Dino asked, "Isn't Mukuro-"
"Mukuro-sama couldn't make it today. Hibari, we need to talk."
Dino and Hibari were surprised at the tone she was using.
Hibari opened the car's door, and Chrome sat beside him.
"What's the-"
"We'll talk in your house."
Dino sighed, what's now?
-x-
Dino looked at the closed door, he wondered what's Chrome intending to say.
She wouldn't have found out about the truth, right?
-x-
Hibari looked at Chrome.
"What's the matter."
"I'm going to ask you something. Tell me the truth."
Hibari's vision was fixed on Chrome, signaling her to go on.
"Mukuro-sama didn't even visited me at all when I couldn't see, right?"
Paper couldn't cover fire.
"No-"
"It was all the while you, right?"
Hibari bit his bottom lip, "Nothing of that sort-"
"You're still lying to me?" Chrome stood up.
Hibari looked up, and saw her crying.
"Chrome." Hibari stood up and attempted to wipe her tears away, but she pushed his hand away.
-x-
"E-Eh? Hibari has left the hospital? A-Aye... Mukuro-sama couldn't make it today and I was thinking-"
"Chrome-san?"
She turned, and saw the nurse.
The nurse took care of her when she was in the hospital.
"It's really you! How are you?"
Chrome smiled and nodded her head, "I'm fine!"
"You're looking for Mukuro-san? He was discharged a moment ago."
Chrome looked at her blankly. Mukuro?
It was Hibari!
"M-Mukuro?"
The nurse looked at her weirdly.
"How could you forget about him? Aren't you two dating? He took care of you all awhile when you're hospitalized! But he didn't appear once your bandages for eyes were taken off. Did you two quarreled? Aye, young love. You really meant a lot to him."
Silence.
Chrome couldn't move,
Or her mind was thinking about one thing.
It was... Hibari?
What?
She was confused. Very confused.
"Did you see a blue-haired guy coming to visit me before?"
"No? It was all awhile Mukuro-san."
No.
He was not Mukuro.
He was Hibari.
Chrome could felt tears threatening to fall out of her eyes.
Running out of the ward,
She felt that everything was a lie.
-x-
"Why. Why was it you?" More tears.
Hibari closed his eyes.
Why couldn't it be him?
"You're making me to live in a dream, a lie. You understand?"
"It's making me miserable!"
Hibari saw she was shaking, and he grabbed hold of her to prevent her from falling.
"It's all lies..."
"Why?"
Hibari didn't answer her. He couldn't answer.
"Hibari, why did you do that? Answer me...!"
She was feeling unstable.
She must be hating him.
"Because..."
Hibari chose to tell the truth.
No more lies.
"I love you, Chrome."
"I hate you, Hibari."
Chrome slid down, freeing herself from the grip of Hibari and cried.
Hibari didn't get it.
Was loving someone a sin?
And now she hates him.
Was it wrong to love her?
"I lied. Sorry."
Wasn't he the coldest guardian?
Why was he saying things like 'I love you,' 'Sorry', now?
"I hate all these..." Chrome grumbled as she ran to the door.
-x-
Dino saw the door being opened, and he quickly stood up.
"Chrome-"
"Let go of me, liar!"
Slap.
Dino widened his eyes.
Chrome freed herself and ran out of the house.
Dino saw how Chrome cried when she ran out.
Totally upset.
"Kyoya, are you two alright?"
"She...The truth is out." Hibari leaned onto the wall and slided down.
-x-
Chrome ran out of the house,
Wiping her tears away, she couldn't stop crying.
Taking her phone out, she dialed Mukuro's number.
"Kyoya... She'll understand."
"What's the matter? I'm busy."
"It's different now. I'm just a liar in the end."
"Mukuro-sama,"
"It's over between Chrome and I."
"Let's divorce."
"She chose not to see me."
Owari.

เนื้อเรื่อง อัปเดต 27 ม.ค. 55 / 21:06


เธอเลือกที่จะไม่เห็นเขา
 
“นายจะต้องไม่เป็นอะไรนะ...”
 
ชายหนุ่มกำชายเสื้อที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
 
“...จะพระเจ้าหรืออะไรก็ช่าง ช่วยหมอนั่นด้วย”
 
-x-
 
“มองกล้อง ยิ้ม!”
 
มือของโคลมกุมเข้ากับมุคุโร่อย่างแนบแน่นพร้อมกับที่เธอยิ้มหวานให้กับกล้อง
 
มุคุโร่มองมาที่เธอ “เหนื่อยเหรอครับ?”
 
เธอส่ายหน้า “เปล่าค่ะ ฉันแค่รู้สึกมีความสุขมากๆ”
 
เธอมีความสุข
 
เธอมองไปรอบๆ แล้วก็ถอนหายใจ
 
“ท่านมุคุโร่ คุณฮิบาริไม่มาค่ะ”
 
เขายักไหล่
 
“สำคัญด้วยเหรอครับ?”
 
โคลมส่ายหน้าแล้วก็ยิ้ม
 
ไม่รู้ทำไม แต่เธอรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับเขามานานมาก
 
-x-
 
เขาถูกเข็นเข้าไปในห้องอย่างรีบร้อน แล้วชายหนุ่มผมทองก็เห็นไฟแดงเหนือประตูสว่างขึ้น
 
การผ่าตัดเริ่มแล้ว
 
“บอส เขาจะต้องรอดครับ”
 
ดีโน่กำหมัดแน่น เขายังจำภาพที่ลมหายใจของฮิบาริค่อยๆ แผ่วลงได้ติดตา
 
โคลม
 
“ฉันจะไปดูงานแต่งหน่อย”
 
“บอสครับ?”
 
“ถ้าการผ่าตัดจบลงเมื่อไร ก็โทรบอกฉันด้วยนะ”
 
เขายืนขึ้น แล้วก็วิ่งออกไป
 
ฮิบาริ...
 
หมอนั่นคงจะทุกข์ทรมานใจมาก
 
-x-
 
ฮิบาริมองไม่เห็นอะไรเลย
 
มืดสนิท
 
เขาได้ยินเสียง และก็เห็นภาพของช่วงเวลาที่เขาไปหาโคลม
 
ท่านมุคุโร่เหรอคะ?
 
ไม่ใช่หมอนั่น
 
ท่านมุคุโร่ อรุณสวัสดิ์ค่ะ! คุณพยาบาลบอกฉันว่าให้ฉันลองลงไปเดินดูได้
 
เขาเห็นภาพเหล่านั้นค่อยๆ มืดลง
 
ขอบคุณค่ะ ท่านมุคุโร่ ฉันจะระวังค่ะ...
 
คงเพราะมันจบลงแล้ว
 
ฮิบาริ เคียวยะ
 
ท่านมุคุโร่ ฉันเดินได้แล้วค่ะ! ลองเดินไปที่ประตูดูนะคะ
 
เรื่องระหว่างฮิบาริ กับโคลม
 
โคลม
 
เธอคงจะมีความสุขแล้วสินะ
 
มุคุโร่...
 
หมอนั่นคงไม่มีทางดูแลโคลมให้ดีแน่
 
หมอนั่นไม่มีทาง
 
ฮิบาริ
 
ลืมตาขึ้น
 
อย่ายอมแพ้
 
อย่า
 
มีชีวิตต่อไปสิ
 
-x-
 
ดีโน่รับโทรศัพท์ขณะที่สองมือโคลมประคองใบหน้าของมุคุโร่เอาไว้และคุยกัน
 
มองดูคู่ข้าวใหม่ปลามัน เขาอดที่จะถลึงตาไม่ได้
 
“มีอะไรโรมาริโอ? การผ่าตัด?“
 
“มันคือปาฏิหาริย์ครับบอส”
 
รอยยิ้มปรากฏ
 
ดีโน่กัดริมฝีปากห้ามตัวเองไม่ให้หัวเราะร่า ก่อนจะหันไปทางคู่บ่าวสาว
 
“นายนี่โชคดีจริงนะ”
 
ดีโน่ออกจากโบสถ์และตรงไปที่รถ
 
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับฮิบาริล่ะก็
 
เขาไม่รู้ว่าเขาจะทำยังไง
 
เขาจะไม่เปิดเผยความจริงให้ใครรู้ อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้
 
เพราะนั่นคือสิ่งที่ฮิบาริต้องการ
 
-x-
 
“โหวกเหวกเสียงดังจริง”
 
ฮิบาริจ้องคนตรงหน้าเขาเขม็ง
 
“แต่นายรอดนี่! ปาฏิหาริย์สุดๆ เลยนะรู้รึเปล่า”
 
ฮิบาริหรี่ตาลง
 
“งั้นนายก็กะว่าฉันจะตายงั้นสิ?”
 
ดีโน่หัวเราะออกมา
 
“ก็นะ”
 
ฮิบาริจ้องมองมือของตัวเอง
 
“โคลม...เธอ“
 
“ทั้งคู่แต่งงานกันแล้ว แถมมุคุโร่ยังสุดแสนจะรักและห่วงใยโคลมด้วยนะ” ดีโน่เน้นเสียงตรงส่วนที่เกินความจริง
 
ฮิบาริถอนหายใจก่อนจะพยายามก้าวลงจากเตียง
 
“คเคียวยะ!”
 
“ฉัน“
 
“ถึงจะไปหาโคลมตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก”
 
ฮิบาริหลับตาลง
 
จริงสินะ
 
“นายบอกความจริงไปรึเปล่า?”
 
“เกือบ”
 
“ถ้านายปากมากล่ะก็ ฉันจะขย้ำนายให้ตาย”
 
-x-
 
หลายวันหลังงานแต่ง
 
ฮิบาริยังอยู่ที่โรงพยาบาล กังวลถึงความเป็นอยู่ของโคลมทุกวินาที
 
ดีโน่เพิ่งจะออกไปไม่กี่นาทีก่อน ออกไปซื้อแฮมเบอร์เกอร์
 
ผู้คนลือกันหนาหูเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่ แต่มันชัดเจนอยู่แล้วว่าทั้งคู่ใกล้ชิดกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ
 
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง หันหลังให้ประตู
 
แสงแดดสาดส่องต้องตัวเขาให้ความอบอุ่น เขาได้ยินเสียงประตูเปิด
 
“ลืมของรึ“
 
“คุณฮิบาริ”
 
โคลม
 
ฮิบาริหันกลับไปทันที และก็เป็นโคลมจริงๆ
 
เขามองผ่านหลังเธอไป
 
ไม่มีมุคุโร่
 
มีแค่เธอ
 
“...เธอเองเหรอ”
 
โคลมยิ้มบางๆ “ฉันได้ยินมาว่าคุณบาดเจ็บ คนไม่ค่อยรู้กันเท่าไร...”
 
ฮิบาริถอนหายใจ “ดีโน่บอกเธอสินะ?”
 
มีแค่ดีโน่คนเดียวที่รู้ว่าเขาเข้าโรงพยาบาล
 
โคลมเดินเข้ามาใกล้ๆ และนั่งลงตรงหน้าเขา
 
“คุณฮิบาริ ครั้งต่อไประวังด้วยนะคะ นี่ค่ะของเยี่ยม”
 
เธอส่งของเยี่ยมให้เขา เขามองดูมันโดยไม่ขยับตัว ชัดเจนแล้วว่าเขาไม่เข้าใจเหตุการณ์ซักเท่าไร
 
“ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยคุณก็พยายามจะมาร่วมงาน รถชนคงจะหนักน่าดูสินะคะ?”
 
ฮิบาริคิดอยู่ในใจว่ามันไร้สาระสิ้นดี
 
อุบัติเหตุทางรถไม่มีทางทำให้เขาบาดเจ็บได้ขนาดนี้หรอก
 
“...ไม่เท่าไรหรอก”
 
เขามองเห็นแหวนบนนิ้วนางซ้ายของโคลม
 
“เธอไม่ไปฮันนีมูนรึไง?”
 
คำถามทำให้โคลมชะงักไป เธอคิดว่าระหว่างพวกเธอจะมีแต่ความเงียบกับบรรยากาศน่าอึดอัดเสียอีก
 
“ท่านมุคุโร่บอกว่างานยุ่งน่ะค่ะ...”
 
ฮิบาริหลับตาลง
 
ขนาดนี้มุคุโร่ก็ยังไม่แยแสเธออยู่อีก
 
“คุณฮิบาริ เหงามั้ยคะ?”
 
มาก
 
เขาจำเป็นต้องมีเธอ
 
แต่เธอมองเห็นรึเปล่า?
 
เธอไม่เห็นหรอก
 
ถามคำถามแบบนี้กับเขา ราวกับเธอมาสาดเกลือซ้ำแผล
 
ก่อนที่เขาจะทันได้ตอบ
 
“ท่านมุคุโร่จะอยู่ต่างประเทศอีกหลายสัปดาห์ ฉันคงจะไม่มีอะไรทำ เพราะฉะนั้น... ฉันขอมาเยี่ยมคุณได้รึเปล่า?”
 
ฮิบาริตอบไม่ได้
 
ตกลง?
 
เธอก็จะมาที่นี่ คุยถึงแต่มุคุโร่ให้เขาฟัง
 
ปฏิเสธ?
 
เธอก็จะเสียใจ
 
เสียใจ?
 
ไม่เอาเด็ดขาด
 
“ก็ได้”
 
โคลมยิ้มกว้างด้วยความดีใจ “ขอบคุณค่ะ! คราวหน้าฉันจะเอาดอกไม้มาให้ด้วยนะคะ!”
 
“เคียวยะ ฉันซื้อ“
 
ดีโน่หยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู
 
“ฉันมาผิดจังหวะรึเปล่าเนี่ย?”
 
ฮิบาริจ้องเขาเขม็งในขณะที่ดีโน่หัวเราะร่ากับโคลมที่ทำหน้างงๆ
 
อย่างน้อยๆ
 
เขาก็ได้เห็นฮิบาริอารมณ์ดีขึ้นมา
 
หลายวันที่ผ่านมานี้
 
หมอนั่นเอาแต่มองออกไปนอกหน้าต่าง
 
ดูเหมือนว่าหมอนั่นอยากจะออกไปเต็มทน
 
แต่มันชัดแจ้งแล้ว
 
มีแค่โคลมเท่านั้นที่จะสามารถพาหมอนั่นออกไปจากเขาวงกตที่หมอนั่นสร้างขึ้นมาเองได้
 
-x-
 
ดีโน่แกะห่อเบอร์เกอร์ออก ฮิบาริกำลังสงสัยว่าทำไมดีโน่ไม่ให้เขาทำเอง และเขาก็ได้รู้ในประโยคถัดมา
 
“โคลม เอ้า ป้อนเคียวยะหน่อ~ย!”
 
เขาชะงักตัวชา
 
ดีโน่กะเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องโดนจ้องกินเลือดกินเนื้อ แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ
 
“แขนฮิบาริเจ็บก็เลยกินเองไม่ได้ เธอช่วยทำแทนฉันทีนะ แบบว่า พวกเราผู้ชายทั้งคู่ มันจะดูเหมือนพวกเราเป็น“
 
“ได้ค่ะ” โคลมยิ้มแล้วก็รับเบอร์เกอร์มา
 
ดีโน่หัวเราะร่ากับสีหน้าตกใจที่ปิดไม่มิดของฮิบาริ
 
เขาหยิบกระดาษออกมา เขียนคำพูดโชว์ให้อีกฝ่ายดูโดยไม่ให้โคลมเห็น
 
‘ได้เวลาเอาคืน!’
 
ฮิบาริรู้สึกอยากขยี้กระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาตงิดๆ
 
“เอ้า คุณฮิบาริ กัดเข้าไปเร็วค่ะ!” โคลมยกเบอร์เกอร์ขึ้นตรงหน้าเขา
 
ฮิบาริถอนหายใจอย่างเงียบๆ แล้วก็กัดเข้าไปหนึ่งคำ
 
-x-
 
ดีโน่เก็บข้าวของฮิบาริเข้ากระเป๋าพร้อมกับมองเจ้
 
“วันนี้โคลมมาไม่ได้ คือว่า มุคุโร่กลับมาน่ะนะ”
 
ฮิบาริพยักหน้าและก้าวลงจากเตียงอย่างช้าๆ
 
เขายังจำภาพที่โคลมช่วยเขาเดินได้เป็นอย่างดี
 
-x-
 
หวา! คุณฮิบาริ! เดินได้แล้วแน่เหรอ! ไม่ต้องให้ฉันช่วยเหรอคะ?
 
ฮิบาริถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้า
 
เขาสังเกตเห็นคิ้วที่ขมวดเข้าหากันของโคลม
 
ถ้าอย่างนั้น... เดินไปที่ประตูให้ฉันดูหน่อยสิคะ?
 
เธอดูกลุ้มใจ
 
เธอทำหน้ามุ่ยด้วย
 
เดินไปทีละก้าวทีละก้าว ฮิบาริจงใจสะดุดเซไปพิงกำแพงที่อยู่ใกล้ๆ
 
คุณฮิบาริ! ระวังหน่อยสิคะ!”
 
เขาถอนหายใจ
 
โคลมจับแขนเขาเอาไว้ และช่วยพยุงเขาไปที่เตียง
 
ฮิบาริมองเธอ ไหนเธอว่าอยากให้เขาเดินไปที่ประตู?
 
พักผ่อนมากๆ คุณยังเดินไปได้ไม่ไกล
 
ฮิบาริพูดอะไรไม่ออก
 
เธอพูดประโยคเดียวกับที่เขาเขียนฝ่ามือให้เธอที่โรงพยาบาลไม่มีผิดเพี้ยน
 
-x-
 
ขณะที่เขานั่งอยู่บนรถ ใครบางคนเคาะกระจก
 
ดีโน่กับฮิบาริหันไปมองพร้อมกับ
 
เป็นโคลมที่ยืนอยู่
 
ฮิบาริหมุนกระจกลง
 
ดีโน่ถาม “ไม่ว่าวันนี้มุคุโร่“
 
“ท่านมุคุโร่มาไม่ทันวันนี้ ฮิบาริ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”
 
ดีโน่กับฮิบาริแปลกใจกับน้ำเสียงที่เธอใช้
 
ฮิบาริเปิดประตูรถออก และโคลมก็เข้ามานั่งข้างเขา
 
“เธอมีเรื่อง“
 
“ไปคุยกันที่บ้านของคุณเถอะ”
 
ดีโน่ถอนหายใจ คราวนี้อะไรอีกล่ะ?
 
-x-
 
ฮิบาริมองหน้าโคลม
 
“มีเรื่องอะไร?”
 
“ฉันจะถามคุณข้อหนึ่ง ขอให้ตอบฉันตามตรง”
 
สายตาของฮิบาริจ้องโคลมนิ่ง เป็นสัญญาณให้เธอพูดต่อไป
 
“ในช่วงที่ฉันมองไม่เห็น ท่านมุคุโร่ไม่เคยมาเยี่ยมฉันที่โรงพยาบาลแม้แต่ครั้งเดียว ใช่รึเปล่า?”
 
จะเอากระดาษไปบังเปลวไฟ มันเป็นไปไม่ได้
 
“ไม่ใช่“
 
“เป็นคุณตลอดเลยใช่รึเปล่า?”
 
ฮิบาริเม้มริมฝีปากแน่น “ไม่มีเรื่องอะไรอย่าง“
 
“คุณยังจะโกหกฉันอยู่อีกเหรอ?” โคลมลุกขึ้นยืน
 
ฮิบาริเงยหน้าขึ้น และเห็นเธอร้องไห้
 
“โคลม” ฮิบาริลุกขึ้น ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ แต่เธอปัดมันออก
 
-x-
 
เอ๋? คุณฮิบาริออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว!? อา... ท่านมุคุโร่มาไม่ได้วันนี้ ฉันก็เลยอุตส่าห์คิดว่า
 
คุณโคลม?
 
เธอหันกลับไป และพบกับนางพยาบาล
 
นางพยาบาลที่ทำหน้าที่ดูแลเธอตอนที่เธอเข้าโรงพยาบาล
 
คุณจริงๆ ด้วย! เป็นยังไงบ้างคะ?
 
โคลมยิ้มและพยักหน้า ฉันสบายดีค่ะ!”
 
หาคุณมุคุโร่อยู่เหรอคะ? เขาเพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ
 
โคลมทำหน้างง มุคุโร่เหรอ?
 
ฮิบาริตะหาก!
 
มุคุโร่?
 
นางพยาบาลมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
 
คุณจำเขาไม่ได้ได้ยังไง? พวกคุณไม่ได้คบกันหรอกเหรอ? เขาคอยดูแลคุณตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาลเลยนะ! แต่เขาก็ไม่มาอีกเลยตั้งแต่วันที่คุณได้แกะผ้าพันแผลที่ตาออก คุณสองคนทะเลาะกันเหรอ? แหม คนหนุ่มสาว~ คุณคงจะมีความหมายกับเขามาก
 
ทุกอย่างตกสู่ห้วงความเงียบงัน
 
โคลมขยับตัวไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว
 
ในหัวเธอคิดถึงแต่เรื่องเพียงเรื่องเดียว
 
คนในตอนนั้นคือ...ฮิบาริ?
 
นี่มันอะไรกัน?
 
เธอสับสน สับสนมากๆ
 
คุณเห็นคนผมสีน้ำเงินมาเยี่ยมฉันบ้างรึเปล่าคะ?
 
ไม่นี่คะ? มีแต่คุณมุคุโร่คนเดียว
 
ไม่
 
เขาไม่ใช่มุคุโร่
 
เขาคือฮิบาริ
 
โคลมรู้สึกรื้นที่ขอบตา
 
เธอวิ่งออกไปจากโรงพยาบาล
 
รู้สึกว่าทั้งหมดมีแต่เรื่องหลอกลวง
 
-x-
 
“ทำไม ทำไมถึงเป็นคุณ?” น้ำตาไหลออกมาอีก
 
ฮิบาริหลับตาลง
 
ทำไมถึงเป็นเขาไม่ได้?
 
“คุณทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ในความฝัน ในเรื่องหลอกลวง คุณเข้าใจรึเปล่า?”
 
“ทำให้ฉันต้องทุกข์ทรมาน!”
 
ฮิบาริเห็นร่างของเธอสั่นไหว เขาประคองเธอเอาไว้ไม่ให้ล้ม
 
“ทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก...”
 
“ทำไมกัน?”
 
ฮิบาริไม่ตอบ เขาตอบออกไปไม่ได้
 
“ฮิบาริ ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้? ตอบฉันมานะ...!”
 
ใจของเธอกำลังสั่นคลอน
 
เธอต้องเกลียดเขาอยู่แน่
 
“เพราะว่า...”
 
ฮิบาริเลือกที่จะพูดความจริง
 
ไม่มีคำโกหกหลอกลวงอีกแล้ว
 
“ฉันรักเธอ โคลม”
 
“ฉันเกลียดคุณ ฮิบาริ”
 
โคลมทรุดลงกับพื้น เลื่อนไถลหลุดจากการเกาะกุมของฮิบาริ และร้องไห้ออกมา
 
ฮิบาริไม่เข้าใจเลย
 
การรักใครซักคนเป็นบาปยังงั้นเหรอ?
 
ตอนนี้เธอเกลียดเขาแล้ว
 
การรักเธอมันผิดยังงั้นเหรอ?
 
“ฉันโกหกเธอ ขอโทษด้วย”
 
เขาเป็นผู้พิทักษ์ที่เย็นชาที่สุดไม่ใช่เหรอ?
 
ทำไมเขาถึงพูดอะไรอย่าง ฉันรักเธอขอโทษซะล่ะตอนนี้?
 
“เรื่องแบบนี้...ฉันเกลียดที่สุดเลย...” โคลมพึมพำก่อนจะวิ่งออกจากประตูไป
 
-x-
 
ดีโน่เห็นประตูเปิดออก เขารีบเข้าไปยืนขวางเอาไว้
 
“โคลม“
 
“ปล่อยฉัน คนหลอกลวง!”
 
เพียะ
 
ดีโน่เบิกตากว้าง
 
โคลมวิ่งผ่านเขาออกไปจากบ้าน
 
ดีโน่เห็นน้ำตาของโคลมที่วิ่งออกไป
 
น้ำตาที่เศร้าโศกอย่างที่สุด
 
“เคียวยะ นายสองคนไม่เป็นไรใช่มั้ย?”
 
“เธอ...เรื่องแดงออกมาแล้ว” ฮิบาริพิงเข้ากับกำแพง และค่อยๆ ทรุดตัวลงกับพื้น
 
-x-
 
โคลมวิ่งออกมาจากบ้าน
 
มือป้ายน้ำตาออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า เธอร้องไห้ไม่หยุด
 
หยิบโทรศัพท์ออกมา เธอกดเบอร์ของมุคุโร่ด้วยนิ้วที่สั่นไหว
 
--
 
“เคียวยะ...เธอต้องเข้าใจนายแน่”
 
--
 
“มีอะไรครับ? ผมยุ่งอยู่นะ”
 
--
 
“ตอนนี้มันไม่เหมือนกัน สุดท้ายฉันก็เป็นได้แค่คนหลอกลวง”
 
--
 
“ท่านมุคุโร่”
 
--
 
“มันจบแล้ว...ฉันกับโคลม...”
 
--
 
“เราหย่ากันเถอะค่ะ”
 
--
 
“เธอเลือกที่ไม่เห็นฉัน”
 
Owari.
 
--
 
R:”เป็นไงครับ วันช็อตตอนต่อของ She couldn’t see him แหม~ ผมดันลืมบอกไปซะได้ว่ามีต่อ เลยทำให้ผู้อ่านทุกท่านกลุ้มใจกันฟรีๆ เลย ฮะฮะฮะ ^ ^~”
 
DX:”ไอ้นี่มันจงใจครับ นิสัยเสียของมัน ชอบปั่นหัวคนอื่นเล่น”
 
R:”ถึงตรงนี้ก็ไม่ต้องปิดกันอีกแล้ว นี่เป็นแบบสามช็อตจบครับ ถ้ายังสนุกอยู่ก็รออ่านตอนหน้ากันได้นะคร้าบ~”

ผลงานอื่นๆ ของ Pea-Brain Writer

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

ยังไม่มีรีวิวของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

9 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 มกราคม 2560 / 18:04
    โอ้ยชอบบบบ อะไรมันจะดราม่าได้ขนาดน้านนนนนนน สงสารฮิบาริ T^T
    #9
    0
  2. วันที่ 13 กันยายน 2557 / 23:08
    ฮรือ เศร้า
    ท่านฮิก็ผิดที่ไม่บอกความจริงอ่า กระซิกๆ
    #8
    0
  3. #7 Zeekay
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 19:12

    ถ้ามีอีกเเล้ววเเปลอีก ส่งข้อความลับมาบอกนะคะ คือเรื่องนี้อ่านเเต่ฟิคเเรกเเล้ว ชอบดีนะ 55+ ดราม่าๆๆ

    ไปเจิมๆ

    #7
    0
  4. #6 Orume
    วันที่ 26 มีนาคม 2555 / 20:02
     ซึ้งสุดยอดดดดดดดดด

    ขอบคุณค่ะ
    #6
    0
  5. วันที่ 8 มีนาคม 2555 / 09:05
    ซึ้งมาก
    #5
    0
  6. วันที่ 28 มกราคม 2555 / 23:23
    ดันไปอ่านภาค3ก่อน!!! ฮว้ากกกกกกกก
    #4
    0
  7. วันที่ 28 มกราคม 2555 / 18:52
     ซึ่ง TOT
    #3
    0
  8. วันที่ 28 มกราคม 2555 / 18:32
    ซึ้งT[  ]T
    ภาคแรกยังซึ้งไม่หาย...ภาคสองทำเอาซึ้งเข้าไปใหญ่!
    ขอบคุณคนแปลมากๆเลยค่ะ
    #2
    0
  9. #1 คอฟฟี่จัง
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 08:29
    สุดยอด!!!ซึ้งT^T
    #1
    0