คัดลอกลิงก์เเล้ว

[1-Short Twice] On Rainy Day { Mina x Sana } #มิซาในวันที่ฝนตก

โดย pixppd

#มิซาในวันที่ฝนตก

ยอดวิวรวม

830

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


830

ความคิดเห็น


7

คนติดตาม


27
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 พ.ค. 60 / 23:50 น.
นิยาย [1-Short Twice] On Rainy Day { Mina x Sana } #ԫѹ轹 [1-Short Twice] On Rainy Day { Mina x Sana } #มิซาในวันที่ฝนตก | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


미나 x 사나



-  On  Rainy  Day  -



#มิซาในวันที่ฝนตก






ขอฝากวันชอตนี้ไว้ในใจของวันซ์และแม่ยกมิซาทุกคนด้วยนะคะ<3



* เกิดจากจินตนาการอันล้ำลึกของไรท์เตอร์เท่านั้น ไม่มีเจตนาทำให้ผู้ถูกกล่าวถึงทุกคนในฟิคเสียหาย *




Thanks For Theme











พูดคุย  ติชม  ทวงฟิคได้ที่  @pixppd 

ขอบคุณที่แวะเข้ามาไม่ว่าบังเอิญหรือตั้งใจ  :)

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 พ.ค. 60 / 23:50


                     

 


                        มินาโตะซากิ  ซานะแอบมองเด็กสาวคนหนึ่งที่มุมหนังสือประวัติศาสตร์มาสักพักแล้ว

 


                        หล่อนเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยจองมุนอันเป็นที่ตั้งของห้องสมุดกลางที่เธอมาทำงานพิเศษ  ครั้งแรกที่เจอกัน  ซานะเห็นหล่อนก้มๆเงยๆอยู่ที่ชั้นหนังสือประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

 


                        แค่ครั้งแรก  ซานะก็รู้สึกว่าเธอถูกดึงดูดด้วยนัยน์ตาดำสนิทอย่างคนเอเชียในยามที่หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอพอดี

 


                        รอยยิ้มเล็กๆถูกส่งมาจากเด็กสาวผู้นั้น  และนับตั้งแต่นั้นมา  ซานะก็จะเห็นหล่อนยืนอ่านหนังสืออยู่บริเวณนั้นทุกวัน ส่วนตัวเธอนั้นแอบมองอยู่ที่หลังเคาน์เตอร์

 


                        ปกติแล้ว  เด็กสาวผู้หารายได้เพื่อส่งตัวเองเรียนอย่างมินาโตะซากิ  ซานะมีงานพาร์ทไทม์อีกมากมาย  ไม่ว่าจะงานแจกใบปลิวในช่วงเช้าวันศุกร์ก่อนคาบเรียน  งานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อในวันเสาร์และอาทิตย์  และงานสุดท้ายก็คืองานในห้องสมุดที่เธออาสามาช่วยอาจารย์บรรณนารักษ์โดยไม่มีค่าจ้างใดๆทั้งนั้น

 


                        เพราะค่าจ้างสำหรับเธอในงานนี้ก็คือการได้แอบมองเด็กสาวคนนั้นไงล่ะ

 


                        ซานะแอบสืบจากฐานข้อมูลสมาชิกของห้องสมุดถึงได้รู้ว่าเด็กสาวคนนั้นมีนามว่า  'เมียวอิ มินะ'  หล่อนเด็กกว่าเธอไปหนึ่งปีและเป็นชาวญี่ปุ่นเช่นเดียวกับเธอ  มินะมาจากโกเบ  ส่วนซานะมาจากโอซาก้า  ซึ่งในมหาวิทยาลัยจองมุนมีนักศึกษาจากต่างประเทศเพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่มาจากญี่ปุ่น ซึ่งก็รวมเธอและมินะด้วย

 


                        มินะจะเข้ามาใช้บริการห้องสมุดตั้งแต่สี่โมงเย็นจนถึงหกโมงเย็นในช่วงวันธรรมดา  จากที่ซานะคอยสังเกตมาได้สักพัก  นั่นเป็นเหตุผลที่พอเลิกเรียน  ซานะจึงรีบบึ่งมายังห้องสมุดกลางเป็นประจำจนอาจารย์บรรณารักษ์เอ่ยชื่นชมในความขยันของเธอ

 


                        เปล่าขยันหรอก...  มาส่องเด็กต่างหาก

 


                        วันนี้เป็นวันศุกร์  หลังจากเลิกเรียนแล้ว  ซานะก็ตรงมายังห้องสมุดอย่างเช่นทุกวัน  นั่งจัดหนังสือที่หลังเคาน์เตอร์ได้สักพัก  เธอจึงเห็นมินะเดินหอบเอาหนังสือมาคืนที่เคาน์เตอร์

 


                        อาจารย์บรรณนารักษ์เอ่ยทักทายเด็กสาวอย่างสนิทสนม  พอมินะคืนหนังสือเรียบร้อยแล้ว  เจ้าหล่อนก็เดินตรงไปที่โซนหนังสือประวัติศาสตร์

 



                        "ซานะ  เดี๋ยวช่วยเอาหนังสือไปเก็บที่โซนหนังสือประวัติศาสตร์ให้หน่อยสิ  มินอูไม่อยู่น่ะ  ช่วยอาจารย์หน่อยนะ"

 



                        ซานะหูผึ่งขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินคำว่าโซนหนังสือประวัติศาสตร์  เธอมองหนังสือในมือของอาจารย์อย่าลังเล  มันคือหนังสือที่มินะพึ่งเอามาคืนเมื่อกี๊นั่นเอง

 


                        หน้าที่เก็บหนังสือเข้าที่นั้นเป็นหน้าที่ของเชวมินอู  เด็กหนุ่มผู้ทำงานพาร์ทไทม์ห้องสมุด  ปกติแล้วเขาจะคอยประจำอยู่ที่เคาน์เตอร์เพื่อรอหนังสือไปเก็บ  แต่ครั้งนี้กลับหายหัวไปไหนไม่รู้

 


                        หายไปในเวลาแบบนี้มันน่าตีตูดจริงๆ!

 


                        ถึงจะแอบชอบแค่ไหน  แต่ซานะก็ไม่เคยที่จะย่างกรายเข้าใกล้บริเวณที่มินะอยู่เลยสักครั้ง ด้วยความที่เธอเป็นคนขี้อายเข้าขั้นสุด  เลยได้แต่แอบมองอยู่ห่างๆ  พอหล่อนเอาหนังสือมาคืน  ก็ทำได้แค่แอบอยู่หลังเก้าอี้  รอหล่อนจากไปถึงจะขึ้นมานั่ง

 


                        "ก็ได้ค่ะ..."

 


                        แต่สุดท้ายหน้าที่ก็บีบบังคับจนได้

 


                        ซานะถือหนังสือไว้ในมือ  ตัวของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น  ค่อยๆสาวเท้าเข้าไปใกล้โซนหนังสือประวัติศาสตร์ช้าๆ  จนเห็นร่างของเด็กสาวยืนอยู่มุมในสุด  หล่อนกำลังเพลิดเพลินกับหนังสือประวัติศาสตร์กรีกในมือ  ท่าทางคงไม่สนใจโลกภายนอกสักเท่าไหร่

 

                        ซานะกลั้นใจรีบเดินเข้าไปเก็บหนังสือ  หางตาก็คอยมองว่ามินะยังคงอยู่ตรงนั้นหรือไม่  มือก็รีบเก็บหนังสือเข้าที่จนเกือบหมด


                        เล่มสุดท้ายเป็นหนังสือประวัติศาสตร์ของกรีก  ซึ่งหมวดหนังสือกรีก-โรมันนั้นอยู่ตรงที่มินะกำลังยืนอ่านหนังสืออยู่นั่นเอง

 


                        ชิบหายแล้วไง

 


                        ซานะยืนนิ่ง  ไม่กล้าเดินเข้าไปใกล้  หากแต่หน้าที่ที่อยู่ในมือทำให้ซานะจำต้องเดินเข้าไปหาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 


                        "ขอโทษนะ"

 


                        ซานะเอ่ยเสียงอ่อย

 


                        "ขอฉันเก็บหนังสือหน่อยนะคะ"

 


                        เด็กสาวพยักหน้าก่อนจะหลีกทางให้  ซานะค่อยๆจัดเก็บหนังสือให้เรียบร้อยอย่างช้าๆ  ทำทีจัดหนังสือเล่มอื่นๆด้วย  เธอหันไปหามินะที่ยังคงอ่านหนังสืออยู่  ถือโอกาสลอบมองใบหน้าของเด็กสาวใกล้ๆ  บนสันจมูกของหล่อนมีขี้แมลงวันเม็ดเล็กๆ  ผิวขาวนวล  รีมฝีปากรูปกระจับเคลือบลิปปาล์มสีอ่อนน่าดึงดูด

 

                        รู้ตัวอีกที  มินะก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ  ซานะรีบโค้งทีหนึ่งก่อนรีบสาวเท้าออกมาจากตรงนั้น

 

                        เมื่อซานะกลับมาถึงก็เห็นเชวมินอูอยู่ที่เคาน์เตอร์แล้ว  ซานะรีบเดินเข้าไปเอ่ยดุเขาทันที

 


                        "หายไปไหนมา  พี่ต้องเอาหนังสือไปเก็บแทนเธอเนี่ย"

 

                        "ผมนอนหลับอยู่หลังกล่องนั้นอ่ะ  หลับเพลินไปหน่อย  โทษทีนะเจ๊"

 


                        มินอูชี้ไปที่กล่องใบใหญ่  หันกลับมายิ้มแหยๆอย่างสำนึกผิด

 

                        ซานะทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ  ดุเด็กหนุ่มผ่านสีหน้าแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตนดังเดิม



                        พยากรณ์อากาศเตือนแทบทุกวันแล้วว่าช่วงนี้เป็นหน้าฝน  อาจมีฝนตกหนักในบางพื้นที่  แต่ซานะกลับลืมเสียสนิท  ตอนนี้เธอกำลังติดแหงกอยู่ที่หน้าห้องสมุด  ท้องฟ้าส่งเสียงคำรามอย่างน่ากลัว  เม็ดฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน  และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกแต่อย่างใด

 


                        คิดถึงร่มคันงามที่อุตส่าห์ซื้อเตรียมไว้ต้อนรับหน้าฝนแต่กลับลืมไว้ที่หอพัก  ซานะถอนหายใจยาว  สงสัยคงต้องรอให้ฝนหยุดจริงๆถึงจะกลับหอพักได้

 


                        แต่ฝนตกหนักขนาดนี้  มีหวังได้กลับหอพักเที่ยงคืนแน่ๆ

 


                        “โอ้ย...  จะได้กลับมั้ยเนี่ย...”  ซานะบ่นออกมาเบาๆ

 


                        จู่ๆ  ซานะก็รู้สึกได้ถึงใครบางคนเดินเข้ามาซ้อนหลังเธอ  เสียงพรึบข้างหูทำให้เธอหันขวับไปทันที  เป็นร่มสีเทาคันใหญ่ถูกกางโดยคนที่กำลังยืนซ้อนหลังเธอในเวลานี้

 


                        "ไม่มีร่มหรอคะ?"

 


                        เสียงนุ่มนิ่มดังมาจากบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลัง  หันไปก็พบเมียวอิ  มินะ  เด็กสาวชาวญี่ปุ่นผู้หลงใหลในหนังสือประวัติศาสตร์ยืนถือหนังสือที่พึ่งยืมวันนี้ในมือข้างขวา  ส่วนอีกข้างก็ถือร่มคันใหญ่

 

                        หัวใจดวงน้อยของซานะเต้นแรงอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย  การปรากฎตัวอย่างกะทันหันและอย่างใกล้ชิดทำให้เธอไม่ทันได้เตรียมใจไว้ก่อน  ลมหายใจติดๆขัดๆมาพร้อมกับอาการเห่อร้อนบนใบหน้า

 


                        "ไม่สบายหรือเปล่าคะ  หน้าแดงเชียว"

 

                        "อ่อ  เปล่าค่ะ"

 


                        ซานะตอบเสียงอ่อย

 


                        "ให้ฉันไปส่งไหมคะ?"

 

                        "คะ..."

 


                        แววตาหวานใสกับน้ำเสียงนุ่มนิ่มทำให้หัวใจของซานะเต้นแรงคูณสอง  ซานะรู้สึกเหมือนอกของเธอจะระเบิดออด้วยแรงเต้นของหัวใจอยู่ร่อมร่อ  เธอมองร่มคันใหญ่นั้นอย่างลังเล  หากเธอปฏิเสธมินะไป  เธออาจได้กลับหอพักเที่ยงคืนอย่างที่เธอคิดไว้อย่างแน่นอน

 

                        แต่ถ้าหากเธอตอบตกลง  หัวใจของเธอก็คงทำงานหนักขึ้นสองเท่า

 





                        ..............







 

                        "อ่า รบกวนหน่อยนะคะ"

 

















                        มินาโตะซากิ  ซานะพึ่งเข้าใจคำว่าโลกใบนี้มันกลมก็วันนี้แหละ

 


                        เด็กสาวที่เธอแอบมองหล่อนจากเคาน์เตอร์ห้องสมุดพักอาศัยอยู่ที่ห้องตรงข้ามของเธอนี่เอง  ซานะประหลาดใจอย่างมาก  เธอคิดว่าห้องตรงข้ามห้องพักของเธอไม่มีคนอยู่ซะอีก  หรือว่าเพราะเธอมัวแต่เรียนและทำงาน  เลยทำให้เธอละเลยความใส่ใจในการทำพันธมิตรกับผู้คนในห้องใกล้เคียง  ตั้งแต่ย้ายมาอยู่หอ ซ านะรู้จักเพียงแค่คุณป้าเจ้าของหอกับเพื่อนที่มาจากญี่ปุ่นเหมือนกันที่อาศัยอยู่ข้างห้อง  หล่อนชื่อ  'ฮิราอิ โมโมะ'


                        ไม่ยักจะรู้ว่ามินะอยู่ห้องตรงข้าม  แถมอยู่มานานเท่าๆกับเธอด้วยซ้ำ

 


                        "ขอบคุณนะ"

 

                        "ไม่เป็นไรค่ะ"

 


                        มินะยกยิ้มก่อนขอตัวกลับห้องของตน  ซานะรีบเข้ามาในห้อง  พุ่งตัวเข้าที่เตียงนอนแล้วอัดเสียงกรี๊ดของตัวเองลงหมอนทันที



                        หลังจากปลดปล่อยความเขินเสร็จแล้ว  ซานะก็ทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองอย่างปกติ  ตั้งแต่ทานอาหารเย็น  อาบน้ำ  อ่านหนังสือ  และเข้านอน



                        เช้าวันเสาร์  ซานะตื่นตั้งแต่เช้าตรู่  สวมชุดออกกำลังกายแล้วออกไปจ๊อกกิ้งที่สวนสาธารณะใกล้เคียง  แวะเข้าไปทักทายคุณป้าเจ้าของคอนโดแล้วจึงขึ้นห้อง



                        อาหารเช้าง่ายๆอย่างโจ๊กหมูสับถูงปรุงและจัดการลงท้องด้วยเธอเอง  ซานะเตรียมตัวออกไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านสะดวกซื้อโดยไม่ลืมหยิบร่มออกไปด้วย  ขึ้นควบจักรยานคันเก่าที่ตกทอดมาจากพี่ชายแล้วออกแรงปั่นไปยังร้านสะดวกซื้อ



                        การทำงานเป็นไปอย่างปกติ  วันนี้ซานะมีเวรจัดของช่วงเช้าและสลับกับพนักงานประจำเคาน์เตอร์ในช่วงบ่าย  เสียงออดดังจากประตูเกือบทุกๆห้านาที  เธอแทบไม่มีเวลาได้พักหายใจ  พอจะไปดื่มน้ำก็มีลูกค้าคนใหม่เข้ามาเรื่อยๆ



                        ทำเลดีก็งี้แหละ  อยู่ใกล้มหาวิทยาลัย  ใกล้สถาบันกวดวิชา  ใกล้สวนสาธารณะ ลูกค้าก็ต้องเยอะเป็นธรรมดาอยู่แล้ว



                        เสียงออดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อซานะกำลังเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์หลังจากไปช่วยพนักงานอีกคนจัดของ  เธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย  เมื่อยล้าไปทั้งตัว



                        ลูกค้าคนล่าสุดเดินตรงไปยังตู้ขายเครื่องดื่มก่อนจะเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์  วางน้ำเปล่าและขนมลงบนเคาน์เตอร์แล้วเอ่ย



                        "สำหรับพี่นะคะ"



                        เสียงนุ่มนิ่มทำให้ซานะตื่นขึ้นทันที  เงยหน้าขึ้นก็พบเมียวอิ มิ นะในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดาที่น่าจะเป็นชุดอยู่หอของหล่อนกำลังส่งยิ้มมาให้เธอ

 


                        "ฉันเห็นพี่ทำงานไม่หยุดเลย  พักผ่อนบ้างนะคะ"

 


                        หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับจนรู้สึกได้  ความง่วงที่ก่อกวนมาตั้งแต่เริ่มกะบ่ายหายเป็นปลิดทิ้ง

 


                        "อ้อ...  ขอบคุณนะ"

 


                        ซานะรับขนมและน้ำเปล่าอย่างเกรงใจ  แต่ก็เปิดขวดแล้วกระดกดื่มทันทีด้วยความกระหาย

 


                        "พี่เลิกงานกี่โมงคะ?"

 

                        "อีกสองชั่วโมงก็หมดกะแล้วล่ะ"

 

                        "พอดีฉันกำลังหาหนังสือเล่มหนึ่งอยู่  เห็นว่าพี่น่าจะรู้จักหนังสือมากกว่าฉัน  ฉันเลย..."

 

                        "อยากจะชวนพี่ไปห้องสมุดค่ะ"

 


                        คำชักชวนที่ดูขัดหูไปหน่อยแต่ก็ทำให้หัวใจที่กลับคืนสู่สภาวะเดิมกลับเต้นแรงอีกครั้ง  ซานะทำท่าลังเลใจ  แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง

 


                        มินะกลับมาเจอเธออีกครั้งในสองชั่วโมงต่อมาในชุดวอร์ม  โถงทางเดินไปยังห้องสมุดในเวลาสองทุ่มเงียบสงัด  ซานะและมินะเดินเคียงกันอย่างเงียบๆ  มีบ้างที่เอ่ยถามกันเกี่ยวกับหนังสือ  ซึ่งซานะเป็นฝ่ายถามเสียส่วนใหญ่

 


                        ในความจริงแล้ว  ซานะเองก็ไม่ได้มีความรู้เรื่องหนังสือหรอก  เธอเพียงแค่ช่วยอาจารย์บรรณารักษ์รับหนังสือคืน  จัดเก็บหนังสือ  ทำความสะอาดห้องสมุดแค่นั้น  เธอสงสัยว่าทำไมมินะจึงเลือกที่จะให้เธอช่วยแทนที่จะเป็นอาจารย์บรรณนารักษ์ที่มีความรู้มากกว่าเธอ

 


                        แต่ซานะก็เก็บความสงสัยของเธอไว้  และก้าวเดินข้างเด็กสาวไปอย่างเงียบๆ

 


                        ทั้งคู่เข้าไปในห้องสมุด  เวลานี้มีนักศึกษาเข้ามาใช้บริการอย่างบางตา ซานะตรงเข้าไปทักทายอาจารย์บรรณนารักษ์เป็นอันดับแรกพร้อมกับมินะก่อนจะเดินตามเด็กสาวต้อยๆไปยังโซนหนังสือประวัติศาสตร์

 


                        "ฉันอยากศึกษาเรื่องประวัติศาสตร์แถบยุโรปค่ะ  แต่หาหนังสือเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ  ฉันคิดว่าพี่น่าจะรู้"

 


                        มินะเอ่ยพร้อมกับก้มหาหนังสือในชั้น  ซานะขมวดคิ้วมุ่น  เมื่อคราวก่อนมินะยืนอ่านหนังสือประวัติศาสตร์กรีกตรงนี้  และหมวดหนังสือประวัติศาสตร์กรีก-โรมันอยู่ข้างหมวดหนังสือประวัติศาสตร์ยุโรป  เป็นไปไม่ได้ว่าหล่อนจะหาหนังสือไม่เจอ

 

                        โกหกไม่เนียนนะเด็กน้อย

 


                        เอื้อมหยิบหนังสือประวัติศาสตร์ยุโรปยื่นให้อีกคนที่ยังคงก้มหาหนังสืออยู่ที่ชั้นประวัติศาสตร์กรีก

 


                        "อ้าว  พี่เจอได้ไงอ่ะ"

 

                        "อยู่ข้างกันนี่เอง"

 


                        มินะรับหนังสือมาไว้ในมือ  หล่อนมีสีหน้าเขินอายนิดๆ  โค้งขอบคุณเธอทีหนึ่งแล้วออกเดินไปที่เคาน์เตอร์ทันที  ซานะมองตามหลังเด็กสาวอย่างงงๆ

 


                        แค่นี้หรอ?

 


                        หลังจากทำการยืมหนังสือเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็มาติดแหงกอยู่ที่หน้าห้องสมุดเนื่องจากจู่ๆฝนก็เทลงมาอย่างหนัก  ซานะก็พึ่งนึกได้ว่าลืมร่มไว้ที่ร้านสะดวกซื้อ  ส่วนมินะก็ไม่ได้พกร่มมาด้วย

 


                        “อ่า  ละเราจะกลับยังไงกันดีล่ะเนี่ย”

 

                        “ขอโทษนะคะที่ไม่ได้หยิบร่มมาด้วย”  มินะเอ่ยอย่างสำนึกผิด

 

                        “ไม่เป็นไรหรอก  ฉันเองก็ขอโทษที่ลืมร่มไว้ที่ร้านนะ”

 


                        เมื่อได้ยินดังนั้น  มินะจึงยิ้มแล้วฝากหนังสือให้ซานะถือก่อนถอดเสื้อวอร์มของตัวเองออกแล้วกางขึ้นเหนือหัว  คลุมศีรษะของทั้งสอง

 


                        “เราไปแบบนี้กันดีกว่านะคะ”

 


                        ซานะสะดุ้งเล็กน้อย  การใกล้ชิดกันอย่างกะทันหันโดยที่ไม่ได้เตรียมใจไว้ก่อนทำให้เธอใจเต้นแรงขึ้นอย่างอัตโนมัติ  ใบหน้าสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ  ทำได้แต่ยืนตัวเกร็ง

 

                        มินะชะโงกหน้ามาถาม

 


                        “ไปนะคะ  ถ้ารอฝนหยุดเราคงไม่ได้กลับห้องกันพอดี”

 

                        “อื้อ...  ก็ได้”

 


                        สุดท้าย  ซานะก็ต้องเดินทำตัวลีบอยู่ภายใต้เสื้อวอร์มของมินะอย่างช่วยไม่ได้  หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตักอยู่ภายในอกตลอดทาง  อาการเห่อร้อนบนใบหน้ายังคงไม่หายไปแม้ว่าจะเดินมาถึงกลางทางแล้ว   

 


                        “พี่ซานะคะ?”

 

                        "พี่เชื่อในพรหมลิขิตมั้ยคะ?"

 


                        คำถามแปลกประหลาดถูกยิงมาจากเด็กสาวผู้เป็นร่มให้เธอ ซานะเงยหน้าขึ้นก็พบกับใบหน้าสวยที่หันมาเผชิญกันอย่างไม่ตั้งใจ เท้าของหล่อนหยุดเดิน ส่งผลให้เธอต้องหยุดเดินไปด้วย

 


                        "อืม... ก็เชื่อนะ"

 

                        "แล้วพี่คิดว่าระหว่างเรามันเป็นพรหมลิขิตมั้ยคะ?"

 


                        แววตาวาววับฉายแววอยู่ภายใต้เสื้อวอร์ม มันต้องกับแสงหลอดไฟข้างถนนทำให้ซานะมองเห็นมันได้ชัด รวมถึงรีมฝีปากรูปกระจับเคลือบสีชมพูอ่อนๆอีกด้วย

 


                        "การที่เราบัญเอิญเจอกัน จนมันไม่ใช่ความบังเอิญเหมือนอย่างตอนนี้ ก็คงเป็นพรหมลิขิตแล้วล่ะ"

 


                        ซานะจ้องมองนัยน์ตาดำขลับนั้นกลับไปโดยไม่สนใจอาการใจเต้นแรงของตนที่ทวีคูณความเร็วขึ้นเรื่อยๆอีกแล้ว กว่าจะรู้ตัวอีกที มินะก็โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของทั้งสองชนกัน

 


                        และในวินาทีสุดท้ายที่ดวงตาเคลื่อนประสานกัน รีมฝีปากบางของเธอก็ถูกครอบครองโดยรีมฝีปากรูปกระจับนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ นิ่มนวลและอ้อยอิ่ง

 




                        จากนี้ ความสัมพันธ์ของเราจะเป็นอย่างไรต่อไป พรหมลิขิตก็คงเป็นตัวกำหนดเรื่องราวชีวิตของเราเอง...

 






























                        เมียวอิ มินะไม่เคยรู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้มาก่อน

 


                        เธอพึ่งเข้ามาใช้บริการห้องสมุดกลางประจำมหาวิทยาลัยครั้งแรกหลังจากไปพึ่งห้องสมุดนอกมหาวิทยาลัยมาโดยตลอดด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ชอบคนเยอะ แต่เพราะห้องสมุดที่เธอไปใช้บริการอยู่ประจำนั้นเกิดปิดปรับปรุง ทำให้เธอผู้ที่หลงใหลในประวัติศาสตร์ขนาดมีตู้หนังสือใหญ่เท่าบ้านต้องระเหเร่ร่อนมาพึ่งห้องสมุดกลางของมหาลัยเสียจนได้

 


                        อ้อ แล้วอีกอย่างที่เธอเกลียดที่สุดก็คือการถูกมองระหว่างกำลังอ่านหนังสือ

 


                        ตั้งแต่ที่เธอยืนอ่านหนังสืออยู่ตรงมุม เธอก็รู้สึกถึงสายตาประหลาดๆที่ส่งมาจากเคาน์เตอร์คืนหนังสือ แต่พอหันหลังกลับไป เธอกลับไม่พบใครเลยสักคนนอกจากอาจารย์บรรณนารักษ์และเด็กหนุ่มที่นอนอยู่หลังเคาน์เตอร์

 


                        หงุดหงิด... หงุดหงิดมากๆ

 

                   ถ้าไม่ติดว่ายังอ่านเล่มนี้ไม่จบเธอก็คงเดินออกจากห้องสมุดไปแล้วล่ะ

 


                        แต่ความรำคาญก็ก่อกวนจิตใจของเธอจนอ่านต่อแทบไม่ได้ ตัดสินใจก้มหยิบหนังสือขึ้นมาสองสามเล่มเพื่อที่จะยืมกลับไปอ่านที่หอพัก พอเงยหน้าขึ้นก็พบกับร่างหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ หล่อนนั่งจ้องเธอด้วยสายตาประหลาดๆอย่างอธิบายไม่ได้ เธอจำได้ว่าเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยที่อาศัยอยู่ห้องตรงข้ามของเธอ  เธอเห็นหล่อนออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งที่สวนสาธารณะทุกเช้า

 


                        มินะรู้สึกขนลุกไปทั้งตัวแต่ก็ส่งยิ้มเล็กๆให้

 


                        ต้องเป็นพี่คนนั้นแน่ๆ

 



                        เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ... หลังจากวันนั้นมินะก็เห็นหล่อนนั่งอยู่ที่ตรงนั้นแถมยังใช้สายตาประหลาดอย่างวันก่อนมองมายังเธออีกด้วย

 


                   โรคจิตชัดๆ...

 


                        หันไปเห็นแค่แวบเดียว พอลองหันไปอีกที หล่อนก็หายไปเสียแล้ว

 

                        แต่แทนที่เธอจะรำคาญ เธอกลับอยากรู้ว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใครแทนซะงั้น

 


                        "ขอโทษนะ"

 

                        เสียงเล็กเอ่ยขึ้นขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในโลกประวัติศาสตร์

 

                        "ขอฉันเก็บหนังสือหน่อยนะคะ"

 


                        หญิงสาวหลังเคาน์เตอร์คืนหนังสือพร้อมกับหนังสือประวัติศาสตร์ที่เธอยืมไปเมื่อวันนั้นปรากฎตัวขึ้นที่ข้างๆเธอ หล่อนก้มหน้านิดหน่อยแต่ก็ช้อนสายตาขึ้น ราวกับว่ากำลังเขินอายอะไรประมาณนั้น

 


                        มินะพยักหน้าเล็กน้อยก่อนถอยออกมาให้หล่อนเข้าไปจัดหนังสือที่ชั้น

 

                       

 

                        มินะลอบมองใบหน้าของหญิงสาวระหว่างที่หล่อนกำลังจัดหนังสือ ดวงตากลมใสแจ๋วเหมือนสุนัขชิบะ สันจมูกโด่งราวกับสันเขือน พวงแก้มแดงระเรื่อและรีมฝีปากบางที่เผยอออกนิดๆทำให้หล่อนดูไม่น่าเข้าข่ายคำว่าโรคจิตอย่างที่เธอนิยามขึ้นเลย

 


                        พอมองใกล้ๆแล้ว...  ก็สวยดีแฮะ

 


                        พยากรณ์อากาศเตือนซ้ำแล้วซ้ำอีกเรื่องฝนตกตั้งแต่เช้า  มินะเลยไม่ลืมที่จะพกร่มมาด้วย  เมื่อเดินออกไปที่หน้าห้องสมุด  เธอก็เห็นร่างที่คุ้นเคย(จากการแอบมองมาหลายครั้ง)ยืนคอตกอยู่  หล่อนดูกังวล 

 


                   ให้เดาว่าคงไม่มีร่มแน่ๆ

 


                        มินะเตรียมจะเดินไปอีกทางแต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าไว้เมื่อได้ยินเสียงเล็กๆบ่นงุบงิบอย่างน่ารัก  เธอมองร่มคันใหญ่ในมืออย่างลังเล  ใจหนึ่งก็อยากกลับบ้านแล้ว  แต่อีกใจก็อยากช่วยรุ่นพี่ห้องตรงข้าม

 

                        แต่สุดท้าย  เธอก็ตัดสินใจเดินตรงเข้าไปหาร่างนั้นพร้อมกับกางร่มออก

 






                        “ไม่มีร่มหรอคะ?”

 



                        โดยเธอที่ไม่ทันได้คิดว่าเธอจะ  ตกหลุมรัก  รุ่นพี่คนนี้เลยด้วยซ้ำ







ผลงานทั้งหมด ของ pixppd

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 Babyj
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 02:06
    ทำไมน้องรุกล่ะ 5555555555 ปกติจะเป็นคนพี่

    สนุกมากเลย เขินตัวบิด
    #7
    0
  2. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 15:24
    พิซานะคนขี้เขิน-///- น่ารักจังเลยค่ะ
    #6
    0
  3. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 11:43
    ได้แต่แอบมองน้อง น้องกลัว 55555
    #5
    0
  4. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 01:48
    อ่านไปเขินไป ชอบซานะเวอร์ชัน?คนขี้เขินมากค่ะ น่ารักกกก ส่วนมินะนี่น่าตี มาว่าซานะเหมือนโรคจิตได้ไง คนเขาแค่แอบมอง?เอง แล้วเป็นไงสุดท้ายก็หลงรักเขา 5555555 ขอบคุณ?สำหรับ?ฟิคน่ารักๆนะคะ
    #4
    0
  5. #3 dRomanticz (@dRomanticz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 01:09
    มันช่างกรุบกริบ ขอบคุณครับ
    #3
    0
  6. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:51
    ฮว๊ากกกกกกพี่มินะรุกก่อนด้วยส่วนพี่ซานะก็น่ารักมากๆๆๆๆเรียบร้อยมากๆๆๆเลยค่ะฮือเขินมากขอตอนต่อสักนิดได้ไหมคะวอแว555454555ชิบมากๆค่ะขอบคุณที่ปั่นฟิคไฟแล่บมานะอิอิ💗💗💗💗
    #2
    0
  7. #1 xxphantom (@dekaounn) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 00:31
    นานทีๆจะเห็นซานะไม่รุกก่อน55555555555 สลับบทกันเฉ้ยยย น่ารักมากกกกกก แหมมินะทำมาเป็นไม่สนใจสุดท้ายก็แอบมองพี่เค้าเหมือนกันนั่นแหละะะ
    #1
    0