คัดลอกลิงก์เเล้ว

[1-Short Twice] I'm Lucky Girl { Dahyun x Chaeyoung }

โดย pixppd

#ดุ๊บแชงเฟิร์สแดซังโปรเจ็กต์

ยอดวิวรวม

523

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


523

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


23
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 มี.ค. 60 / 01:31 น.
นิยาย [1-Short Twice] I'm Lucky Girl { Dahyun x Chaeyoung } [1-Short Twice] I'm Lucky Girl { Dahyun x Chaeyoung } | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



다현  X  채영








Writer  Talk  :
สวัสดีค่ารีดเดอร์  วันชอตนี้เป็นหนึ่งในโปรเจ็กต์ของไรท์เอง
จัดทำเพื่อฉลองให้กับแดซังแรกซึ่งจะมีดุ๊บแชงกับมินายอน
เอาดุ๊บแชงมาประเดิมก่อนละกันนะคะ  เป็นยังไงก็คอมเม้นต์บอกไรท์ได้เนาะ^^
ขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับคนที่รีเควสเข้ามานะคะ  <3

Thanks  For  Theme







พูดคุย  ติชมได้ที่  @pixppd  หรือ  #ดุ๊บแชงเฟิร์สแดซังโปรเจ็กต์

ขอบคุณที่แวะเข้ามาไม่ว่าบังเอิญหรือตั้งใจ  :)


 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 มี.ค. 60 / 01:31






                         ซนแชยองรู้สึกว่าตนเองโชคดีที่สุดในโลกที่มีพี่ข้างบ้านชื่อคิมดาฮยอน



                         เราทั้งคู่สนิทกันตั้งแต่ยังเล็กเพราะบ้านอยู่ข้างกันและพ่อกับแม่ก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม พวกเราไปมาหาสู่กันระหว่างบ้านของเธอและพี่ดาฮยอนอยู่บ่อยครั้งจนแทบจะหลอมรวมบ้านสองหลังกลายเป็นบ้านหลังเดียวกัน



                         ทุกซอกทุกมุมของบ้านพี่ดาฮยอนจะต้องมีลายมือเล็กๆของเธอสลักไว้เป็นที่ระลึก แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นรูปภาพมากกว่า พี่ดาฮยอนเคยดุเธอเพราะพ่อกับแม่ของเขาคิดว่าเป็นฝีมือของเขา



                         'ถ้ายังวาดอีกพี่จะไม่ให้แชงมาบ้านพี่แล้วนะ'



                         และคำเตือนนั้นก็ทำให้แชยองไม่หยิบดินสอติดมือตัวเองเวลาไปบ้านดาฮยอนอีกเลย  ไม่ใช่เพราะกลัวพี่ดาฮยอนว่านะ



                         แต่กลัวไม่ได้ไปบ้านพี่ดาฮยอนอีกต่างหาก...




                         พวกเราเล่นด้วยกันมาตั้งแต่ยังเล็กจนเข้าโรงเรียนประถม ด้วยความที่เธอติดนิสัยการเขียนผนัง ทำให้เธอมักจะถูกคุณครูดุจนโดนเรียกผู้ปกครองมาโรงเรียนแต่เธอก็ไม่สามารถหยุดพฤติกรรมแปลกประหลาดนี้ได้สักที



                         แต่วันหนึ่ง ขณะที่เด็กๆทุกคนกำลังอยู่ในเวลาพัก คุณครูประจำชั้นก็เรียกเธอไปพบเป็นการส่วนตัวเนื่องจากพฤติกรรมของเธอ เธอจำได้ว่าวันนั้นเธอร้องไห้เพราะคุณครูขู่เธอว่าจะเรียกผู้ปกครองมาพบอีกหากเธอยังแอบเขียนผนังอยู่




                         ดวงตาเล็กสั่นระริก มือน้อยค่อยๆยกขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง แต่ถึงกระนั้นคุณครูก็ไม่ได้เอ่ยปลอบเธอแต่อย่างใด




                         ทันใดนั้น พี่ดาฮยอนก็ปรากฎตัวขึ้น เขาเดินเข้ามายืนข้างเธอและเอ่ยวาจาเสียงเล็ก



                         'หนูจะดูแลแชยองเองค่ะ อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกคุณลุงซนและคุณนายซนเลยนะคะ'ง




                         พี่ดาฮยอนเปรียบเสมือนพี่สาวแท้ๆของเธอมาตั้งแต่เด็ก แต่หลังจากวันนั้น ซนแชยองก็ไม่ได้มองว่าพี่เขาเป็นแค่พี่สาวอีกแล้ว



                         แต่พี่เขาเป็นฮีโร่ของเธอเลยแหละ




                         พี่ดาฮยอนป๊อปมากๆในหมู่นักเรียนหญิง อาจเป็นเพราะพี่เขาเล่นดนตรีเป็นแถมยังเป็นนักกีฬาแบตมินตันของโรงเรียนอีกด้วย บุคลิกดีมีโปรไฟล์เยี่ยมขนาดนี้จะไม่ให้พี่เขาเป็นที่นิยมได้ยังไง




                         ซนแชยองชอบมองรอยยิ้มของพี่ดาฮยอน เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันสดใสเอามากๆ มากจนเธออยากจะครอบครองรอยยิ้มนั้นไว้เป็นของตัวเอง



                         เธอเป็นคนเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่านะ




                         ความคิดต่างๆไหลเข้ามาในหัวเรื่อยๆจนแชยองเกือบลืมไปแล้วว่าเธอเข้ามาทำอะไรในห้องน้ำ มือเล็กเปิดฝักบัวให้น้ำอุ่นไหลผ่านร่างกายตัวเองช้าๆ ช่วงนี้อากาศหนาว ก็มีแต่ช่วงเวลานี้นี่และที่แชยองจะยอมสลัดตัวเองออกจากผ้าห่มและเสื้อกันหนาวผืนใหญ่



                         อ้อ ไม่นับรวมกับตอนที่พี่ดาฮยอนเรียกเธอไปนอนเล่นที่ห้องของพี่เขานะ




                         ใช้เวลานานพอสมควรในการชำระร่างกายในเวลาเช้า กว่าแชยองจะทำใจก้าวขาออกมาจากห้องน้ำได้นั้นก็ใช้เวลาไปเกือบห้านาที ร่างเล็กรีบวิ่งฝ่าอากาศหนาวไปยังตู้เสื้อผ้า รีบหยิบเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ในตู้ออกมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ




                         สปีดฝีเท้าลงมาที่ชั้นล่างเพื่อกวาดเอาซีเรียลเข้าปากไม่ถึงห้านาที กระโดดหอมแก้มคุณนายซนผู้เป็นแม่ก่อนวิ่งไปยังบ้านหลังข้างๆที่มีคิมดาฮยอนยืนพิงกำแพงรอเด็กสาวพร้อมกับรถเวสป้าคันโปรด




                         "รอนานป่ะ"

                         "ไม่นาน แค่ครึ่งชั่วโมง"




                         เอ่ยติดตลกพร้อมกับวาดขาขึ้นคร่อมอานเวสป้า ตบเบาะหลังแกมชวนให้แชยองขึ้นซ้อน เด็กสาวค่อนข้างเคอะเขินเล็กน้อยแต่ก็ขึ้นซ้อนอย่างรวดเร็ว



                         มือเล็กโอบเข้าที่เอวของพี่ดาฮยอนไว้อย่างหลวมๆเกรงว่าพี่สาวจะอึดอัดแต่ก็จำต้องกอดรัดแน่นขึ้นเมื่อเธอรู้สึกว่าตัวเองจะหล่นลงจากอาน



                         แชยองค่อยๆซบใบหน้าลงที่เสื้อเชิ๊ตสีฟ้าของดาฮยอน ฉวยโอกาสสูดดมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่เธอชื่นชอบจนพอใจ



                         พี่ดาฮยอนตัวหอมมากๆ... นั่นเป็นอีกหนึ่งเสน่ห์ของเขา




                         เวสป้าสีขาวจอดที่หน้าห้องสรรพสินค้าใจกลางเมือง ดาฮยอนและแชยองเดินเคียงกันมาจนถึงโรงหนัง วันนี้เป็นวันเด็ก ทางโรงหนังจึงให้เด็กได้โอกาสพิเศษในการดูหนังฟรี แน่นอนว่าซนแชยองไม่ได้สิทธิพิเศษนั้นเพราะเธออายุเกินเกณฑ์มาแล้วแต่ดาฮยอนกลับชวนเธอมาดูหนังโดยใช้ข้ออ้างว่าวันนี้เป็นวันเด็กทั้งๆที่เธออายุเกิน



                         แปลก... ที่เธอไม่คิดจะแย้งเรื่องอายุของเธอด้วยซ้ำไป




                         "แชงอยากกินป๊อปคอร์นรสไหน"



                         ดาฮยอนเอ่ยถามขณะที่ทั้งคู่กำลังยืนอยู่หน้าโรงหนังที่มีแต่เด็กเล็กวิ่งเล่นเต็มไปหมด แชยองลอบเห็นว่าพี่เขาดูลำบากใจเหลือเกินที่จะต้องมาอยู่ท่ามกลางเด็กมากมายขนาดนี้



                         คิมดาฮยอนไม่ถูกกับเด็ก... ข้อนี้ซนแชยองรู้ดี




                         "เอาที่พี่อยากกินเลย"

                         "งั้นเอาชีสกับหวานนะ"




                         มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาชนดาฮยอนอย่างรุนแรงจนเขาเซ เด็กคนนั้นลุกขึ้นมาแล้วร้องไห้ก่อนจะวิ่งไปหาผู้ปกครองของตน คิมดาฮยอนหัวเสีย เขาสบถด่าเด็กคนนั้นเบาๆ



                         แต่ซนแชยองได้ยินมันเต็มๆสองหู




                         "น่ารำคาญชะมัด ฉันไม่น่ามาที่นี่เลย"


                         รอยยิ้มเล็กๆหดหายไปในทันที ความรู้สึกน้อยใจเกิดขึ้นภายในจิตใจของซนแชยอง




 

                         ท่าทางว่าวันเด็กปีนี้จะไม่สนุกแล้วน่ะสิ...




 

                         หนังที่เราเลือกดูเป็นหนังรักโรแมนติก ซึ่งอีกข้อที่แชยองรู้ดีอยู่แก่ใจอีกข้อก็คือ 'คิมดาฮยอนไม่ชอบหนังโรแมนติก'

 

                         แล้วพี่เขาจะเลือกดูทำไมนะ



 

                         ที่นั่งของเราทั้งสองเป็นที่นั่งแถวมุมขวาบนสุดใกล้กับทางออก ที่ดาฮยอนเป็นคนเลือกที่นั่งตรงนี้ก็เพราะ


 

                         'ดูเสร็จจะได้รีบออกเลยไง เดี๋ยวเด็กมันวิ่งมาออตรงประตูแล้วเราจะออกไม่ได้'



 

                         เอาเถอะ แค่พี่เขาชวนเธอมาดูหนังก็ว่าแปลกแล้ว ยิ่งมากันสองต่อสองในวันที่มีแต่เด็กพลุกพล่านเต็มไปหมด ก็ยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่



 

                         ป๊อปคอร์นที่ซื้อมาเต็มกล่องร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าดาฮยอนจะใส่ใจกับการกินป๊อปคอร์นมากกว่าดูหนังเสียอีก  ส่วนเธอก็ได้แค่ดูดโคล่าในมืออย่างน้อยอกน้อยใจที่เขาไม่สนใจเธอเลย


 

                         นี่เขาเรียกว่าเดทหรืออะไรกันแน่  หรือเป็นเธอที่คิดไปฝ่ายเดียวว่าพี่เขาชวนมาเดท






 

                         ช่วงเวลาที่โคตรจะอึดอัดผ่านไปอย่างล่าช้า  ซนแชยองรู้สึกอยากปลีกตัวออกจากจุดนี้แล้วเทเลพอร์ตไปนอนซุกตุ๊กตาหมีที่บ้าน  ถ้าให้เลือกใหม่ระหว่างนอนโง่ๆบนเตียงกับออกมาเที่ยวกับพี่ดาฮยอนวันนี้  แชยองจะเลือกเตียง...

 


                         นี่มันน่าเบื่อ  น่าเบื่อที่สุด



 

                         หนังจบ  เราทั้งสองรีบออกจากโรงหนังได้ทันเวลาที่ฝูงเด็กๆทั้งหลายแหล่จะพากันกรูเข้ามาที่ประตู  คิมดาฮยอนยืนหอบแฮกอยู่หน้าห้องน้ำราวกับว่าตนเองพึ่งหลุดรอดมาจากสมรภูมิรบเสียอย่างนั้น

 

                         สองมือตัวเองยกขึ้นกอดอกเมื่อเริ่มไม่พอใจ  และดูเหมือนว่าคิมดาฮยอนจะเริ่มจับทางได้


 

                         “งอนพี่หรอ”

 

                         “ป่าว”


 


                         ถึงปากจะบอกไปอย่างนั้น  แต่การกระทำกลับตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง  ซนแชยองไม่เคยปิดบังอะไรจากพี่สาวข้างบ้านคนนี้ได้เลยสักครั้ง



 

                         “พี่ขอโทษ  พี่แค่อยากพาแชงมาดูหนังอ่ะ  วันนี้วันเด็กไง”


                         “แต่แชงอายุเกินแล้วนะ”

 

                         “แต่แชงก็เป็นเด็กในสายตาพี่เสมอนะ”



 

                         รอยยิ้มโคตรอปป้าที่พี่เขาเคยส่งมันให้กับบรรดาแฟนคลับของเขาถูกส่งตรงมาหาเธออย่างจริงใจ  ทำเอาหัวใจดวงน้อยของซนแชยองต้องทำงานหนักเนื่องจากต้านรับแอคแทคของพี่เขาไม่ไหว



 


                         เราสองคนออกไปหาไอศกรีมกินด้านนอกห้าง  สั่งไอศกรีมรสโปรดของแต่ละคนมานั่งทานกันอย่างเอร็ดอร่อย 

 



                         การเดท(ในความคิดของซนแชยอง)เป็นไปอย่างราบรื่น  เราขี่รถชมเมืองไปเรื่อยๆจนตกค่ำ  พี่ดาฮยอนถึงพาเธอมาส่งที่บ้าน  แชยองเอ่ยชวนพี่เขาให้เข้ามาทานอาหารเย็นด้วยกัน  แต่พี่เขาปฏิเสธเพราะต้องรีบไปทำการบ้าน



                         ถ้ายุ่งแล้วจะชวนเธอไปเที่ยวทำไมเล่า!


                         ซนแชยองทิ้งข้อสงสัยของตัวเองไว้ตรงนั้นก่อนหมุนตัวเข้าบ้าน





                         หลังจากชำระร่างกายเสร็จแล้ว  แชยองก็มานอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงระหว่างรอซีรี่ย์เรื่องโปรดฉาย  นิ้วเล็กจิ้มๆกดๆใส่หน้าจอโทรศัพท์อย่างเมามันส์กับเกมส์ต่อสู้ที่เธอกำลังติดอย่างงอมแงม




                         “แชยองอา  พี่ดาฮยอนมาหา” 



                         ประโยคสุดแสนอเมซิ่งที่เธอไม่คิดว่าจะได้ยินมันภายในคืนนี้ดังขึ้น  แชยองมองแผ่นบานประตูห้องที่กำลังถูกเปิดโดยคนอีกฝั่งอย่างงงๆ  ปรากฎร่างของผู้เป็นมารดาและคิมดาฮยอนที่ไม่น่ามายืนอยู่ตรงนี้แทนที่พี่เขาจะนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องในชุดเดียวกับตอนไปเที่ยวเป๊ะๆ




                         คุณนายซนลงไปข้างล่างแล้ว  จึงเหลือเพียงแค่เจ้าของห้องและแขกนั่งมองตากับปริบๆโดยที่พี่เขานั่งอยู่ที่พื้น  ส่วนเธอนอนคว่ำอยู่บนเตียง




                         “พี่มีธุระอะไรหรอ”  แชยองถาม


                         “ไม่มีหรอก  อยากมาหาเฉยๆ” 


                         “แค่นี้อะนะ?”


                         “อื้ม” 



                         และก็ไม่มีบทสนทนาใดๆต่อจากนั้นอีกเนื่องจากเกมส์ในโทรศัพท์ของแชยองสนุกเกินว่าจะละความสนใจจากมันได้




                         ทั้งสองนั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบได้สักพักก็ถึงเวลาที่ซีรี่ย์เรื่องโปรดของแชยองฉาย  ถึงตอนนั้นดาฮยอนก็ย้ายที่จากพื้นห้องมาเป็นบนเตียงเดียวกับเธอแทน




                         และระหว่างนั้นก็ไม่มีการพูดคุยใดๆเกิดขึ้นเพราะพระเอกและนางเอกในจอโทรทัศน์ดึงดูดความสนใจจากแชยองไปหมดสิ้น




                         คิมดาฮยอนนั่งกอดเข่าตัวเอง  ชะเง้อมองคนตัวเล็กที่ดูอินกับซีรี่ย์เหลือเกินก่อนหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเล่นฆ่าเวลา




                         ฝ่ายแชยองที่คิดว่าตนเองละความสนใจจากคนนั่งข้างๆมากไปแล้วก็หันมากะจะเอ่ยถามเริ่มบทสนทนาสักนิดหน่อย  แลเห็นว่าพี่ข้างบ้านมัวแต่เล่นโทรศัพท์ก็เกิดอาการน้อยเนื้อต่ำใจที่พี่เขาไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ




                         ถ้ามาละมัวแต่เล่นโทรศัพท์ตัวเองแบบนี้ก็กลับไปเล่นที่บ้านตัวเองก็ได้!




                         จนซีรี่ย์จบก็ไม่มีบทสนทนาใดๆระหว่างทั้งคู่  แชยองกดปิดทีวีแล้วลุกขึ้นนั่งมองดาฮยอนที่ยังคงเล่นโทรศัพท์ของตัวเอง




                         “จะเล่นอีกนานมั้ย”




                         อีกฝ่ายที่พึ่งรู้ตัวว่าถูกมองรีบเก็บโทรศัพท์ของตัวเองลงกระเป๋ากางเกง  ส่งรอยยิ้มอปป้ามาละลายใจซนแชยองอีกครั้ง



                     ให้ตาย!  รู้บ้างมั้ยว่ายิ้มแบบนี้แล้วใจฉันมันเต้นแรง!



                         “แล้วพี่มีธุระอะไรกับฉัน”


                         “ก็อย่างที่บอก  อยากมาหาเฉยๆ”


                         “เอ้า  งี้ก็ได้หรอ”


                         “ตามนั้น” 



                         พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดเล่นอีกครั้ง  แชยองเริ่มหงุดหงิดที่ดาฮยอนไร้เหตุผล  คว้าเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเล่นเกมส์บ้าง  คอยดูว่าใครจะหมดความอดทนก่อนกัน  แต่ที่แน่ๆคือถ้าพี่เขาจะมาแค่อยากมาจริงๆ 



                         เธอจะไล่พี่เขากลับห้องจริงๆด้วย








                         ติ๊ง...






พี่ดาฮยอน  :  แชยองอา





                         ข้อความป๊อบอัพจากแอฟลิเคชั่นกาเกาเด้งขึ้นมาขณะที่แชยองกำลังเล่นเกมส์  เธอเงยหน้าขึ้นมองดาฮยอน  ย่นหัวคิ้วลงเมื่อพี่เขาไม่ได้สนใจเธอแต่อย่างใด



                         “ส่งมาทำไมอ่ะ  อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง”




                         ติ๊ง...








พี่ดาฮยอน  :  พี่มีอะไรจะบอก






                     ก็ได้...  ในเมื่อเลือกที่จะคุยกันผ่านแชททั้งๆที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันแบบนี้  เธอยอมออกเกมส์ก็ได้!






 

ว่า  :  แชยอง







พี่ดาฮยอน  :  พี่ชอบเธอ









 

                     หืม...  อะไรนะ



                         แชยองถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองหนึ่งทีแล้วเงยหน้ามองคู่สนทนาในแชท  แก้มขาวๆของพี่ดาฮยอนขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนลูกแอปเปิ้ล 



 

อะไร  จะอำแชงเล่นหรอ  :  แชยอง



พี่ดาฮยอน  :  ไม่ได้อำ  ชอบจริงๆ








 

                         แชยองเงยหน้าขึ้นมองพี่ดาฮยอนอีกครั้ง  ครั้งนี้พี่เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอแล้วก้มพิมพ์ในโทรศัพท์ต่อ
















 

พี่ดาฮยอน  :  เป็นแฟนกับพี่นะ












 

                         “พี่ดาฮยอน  หมายความว่าไง  นี่สารภาพหรอ”  สุดท้ายแชยองจึงเป็นฝ่ายเอ่ยถาม  ยุติการสนทนาผ่านแชท 


                         “อื้อ”


                         “แล้วทำไมไม่พูดตรงๆ”


                         “ก็พี่ไปถามเพื่อนมาอ่ะ  คนนึงก็บอกให้สารภาพในแชท  อีกคนนึงก็บอกให้พูดต่อหน้า  พี่ไม่รู้จะทำยังไงเลยเลือกทั้งสองวิธีเลย”




                         แชยองหลุดขำ  ท่าทางเงอะงะดูไม่เป็นคิมดาฮยอนคนฮอตในสายตาคนอื่นๆทำให้เธอรู้สึกว่าพี่เขากลายเป็นตัวตลกไปในทันตา  หน้าขาวๆกับแก้มแดงๆนั่นดูขัดกันเสียเหลือเกิน






                    แต่เดี๋ยวนะ  พี่เขากำลังสารภาพรักกับเธอไมใช่หรอ?  เธอควรเขินสิไม่ใช่มานั่งขำพี่เขาแบบนี้!





                         แต่จู่ๆใบหน้าขาวของพี่ดาฮยอนก็พุ่งเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธออย่างไม่ทันตั้งตัว  แชยองถดใบหน้าหนีอย่างอัตโนมัติ  เริ่มสับสนกับจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างฉับพลัน



                         ในเสี้ยววินาทีจากนั้น  รีมฝีปากของเธอก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสบางอย่าง 










                         พี่ดาฮยอนกำลังจูบเธอ...










                         มันเกิดขึ้นเร็วมาก  เพราะพอเธอกระพริบตาหนึ่งที  สัมผัสเบาๆที่รีมฝีปากก็หายไปทันควันพร้อมกับใบหน้าของพี่เขาด้วย





                         “เอ่อ  อันนี้เพื่อนบอกด้วยป่าว”


                         “ไม่อ่ะ  อยากทำเอง”





                         กรี๊ดดดดดด  ซนแชยองอยากกรี๊ด!!!





                         “แล้ว...  แชงจะเป็นแฟนกับพี่มั้ย”



                         ณ  ตอนนั้นซนแชยองรู้สึกเหมือนสติของตัวเองถูกถอดออกไปจากร่างตั้งแต่ที่พี่เขาจูบเธอแล้วด้วยซ้ำ  ในหัวของเธอขาวโพลน  รีมฝีปากอ้าค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น




                         “แชง  แชยอง  ซนแชยอง”


                         “อ่า—  ห้ะ”


                         “แชงจะตกลงมั้ยคะ?”




                         น้ำเสียงที่ดูมั่นใจในตอนแรกอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด  พี่ดาฮยอนก้มหน้างุด  ซ่อนใบหน้าตัวตลกของตัวเองไว้ใต้เส้นผม 





                         “ถ้าแชงปฏิเสธ  แชงคงตบหน้าพี่ไปแล้ว”



                         และเธอเองก็รู้สึกเช่นกันว่าน้ำเสียงของเธอดูอ่อนลง



                         ไม่ใช่เพราะอะไร...  เพราะเขินเนี่ยแหละ!!!






                         “เอ่อ...  อ่อ...”  พี่ดาฮยอนแทบจะไถลลงเตียงได้อยู่แล้ว  เขาเขินจนมือไม้บิดพันกันไปหมด  ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วกลับแดงยิ่งขึ้นไปอีก  ซนแชยองพึ่งรู้ว่าเวลาที่พี่เขาเขินเนี่ย...  โคตรน่ารักเลย








                         และตอนที่พี่เขาพุ่งเข้ามาจูบเธออีกครั้งเนี่ย...  น่ารักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก


















 

                         ซนแชยองรู้สึกว่าตนเองโชคดีที่สุดในโลกที่มีพี่ข้างบ้านชื่อคิมดาฮยอน


                         แต่รู้สึกโชคดียิ่งกว่านั้นที่ได้เป็นแฟนของพี่เขา  ><

















#ดุ๊บแชงเฟิร์สแดซังโปรเจ็กต์






______________________________________________________________________________________________

Next  :  มินายอนเฟิร์สแดซังโปรเจ็กต์
            



ผลงานทั้งหมด ของ pixppd

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:48
    เป็นวันช็อทสั้นๆที่น่ารักและทำให้เขินม้วนได้แค่ประโยคสั้นๆ
    และคำบรรยายที่เหมือนจะไม่มีอะไรแต่ก็ทำให้เขินอ่ะค่ะ5555
    ชอบคาแร็กเตอร์ดุ๊บจัง ดูเป็นรุ่นพี่สุดฮอตแต่ในขณะเดียวกันก็ดูบื้อๆสมเป็นดุ๊บ555555
    โอ้ยยยเขินในเขิน เขินตั้งแต่ชวนมาดูหนังโรแมนติกแต่ตัวเองไม่ชอบแล้ว
    คงอยากให้เป็นเดทที่สมบูรณ์แบบสินะแต่แบบ พ่อคนบื้ออ่ะ 55555555
    น่ารักตรงที่มานั่งบื้อๆในห้องน้องอยู่นานสองนาน วิธีสารภาพรักที่ชวนงงก็แบบ
    โว้ยยยคิมดาฮยอนน ทำไมมันน่ารักแบบนี้ ไม่รู้จะบอกต่อหน้าหรือในแชทดี ก็ทำมันทั้งสองอย่างแบบนี้ก็ได้หรอ
    อ่านเรื่องนี้แล้วก็ตามชื่อเรื่องอ่ะค่ะ อ่านแล้วอิจฉายัยน้อง ทำไมหนูโชคดีได้คนบื้อๆแบบนี้เปงแฟนคะ 
    ปล.แอบเขินตามยัยน้องเลยตอนดุ๊บมันยิ้มโอป้า บร้าาาาา เขินนน
    #1
    0